Translate

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2020

C.S. LEWIS (ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ), ΖΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ COVID-19 EINAI ΩΣΑΝ ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ 1945 ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ & ΠΥΡΗΝΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ


 

ΖΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ COVID-19 EINAI ΩΣΑΝ ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ 1945 ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ & ΠΥΡΗΝΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ


Το 1948, ο γνωστός Φιλόσοφος (και συγγραφέας της Νάρνιας) C.S. Lewis έγραψε το: «On Living in an ATOMIC Age».


Απλώς ως ομάδα του ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ» αντικαταστήσαμε ποιητική αδεία και σκόπιμα τη λέξη «Αtomic» με τον λεξιλογικό όρο «COVIT-19» ή «Κορωναϊός-19» και θα δείτε ότι ένα παλαιό φιλοσοφικό δοκίμιο -περί θανάτου- του Lewis, δοκιμίο πρό 72 ετών, είναι τόσο σχετικά προφητικό, συμβολικό, σημαδιακό, ενθαρρυντικό, αλλά συνάμα παρήγορο και ιδιαζόντως πολύ επίκαιρο σήμερα όσο ήταν τότε το περιρρέον πολιτικό και γεωστρατηγικό φλέγον ζήτημα του επικείμενου θανάτου και εξόντωσης σύσσωμης της ανθρωπότητας από την ανακάλυψη και εφεύρεση της ατομικής και πυρηνικής ενέργειας.


Του Παναγιώτη Νούνη
Σύμβουλος Ψυχικής & Πνευματικής Υγείας – Life Coach


† Θεολόγος – Θρησκειολόγος – Φιλόλογος
@: panagiotisnounis@gmail.com


FB: https://web.facebook.com/panagiotisnouni
CV: https://www.yourtherapist.gr/partner/panagiotis-noynis/
Tηλέφωνο επικοινωνίας: 00357 - 96 897711


Ζώντας στην εποχή της Ατομικής ενέργειας (ή Ζώντας στην εποχή του COVID-19)

Του C.S. Lewis, Φιλόσοφος

Κατά έναν τρόπο πιστεύουμε πάρα πολύ στο μεγάλο στοίχημα και την ιδέα περί της Ατομικής βόμβας (=Κορωναϊός-19). «Πώς θα ήταν αν ζούσαμε σε μια Ατομική Εποχή;» (=εποχή του COVIT-19). Έχω μπει στον πειρασμό να απαντήσω: «Διότι, όπως θα ζούσατε τον δέκατο έκτο αιώνα, όταν η πανούκλα (=Κορωναϊός-19) έπληξε το Λονδίνο -κι αυτό γινόταν σχεδόν κάθε χρόνο-, ή όπως θα ζούσατε σε μια εποχή των Βίκινγκς (Σημ. φιλ. επιμλ: οι οποίοι ήτο χειρώτεροι από τον κορωναϊό αφού έσφαζαν επτάκις της ημέρας και σταύρωναν αδιακρίτως μικρούς, μεγάλους, ηλικιωμένους και μωρά παιδάκια), όπου οι βάρβαροι επιδρομείς από τη Σκανδιναβία θα μπορούσαν να αποβιβασθούν στην χώρα σας ανά πάσα στιγμή και να κόψουν το λαιμό σας όποιοδήποτε βράδυ ή μάλιστα, καθώς ζείτε (κατά την εποχή του Lewis) ήδη σε μια εποχή που θερίζει ο καρκίνος, η σύφιλη, η παραπληγία, οι αεροπορικές επιδρομές, τα σιδηροδρομικά και τα αυτοκινητιστικά ατυχήματα».


Με άλλα λόγια, ας μην αρχίσουμε να υπερβάλλουμε για την ιδιότυπη καινοτομία της κατάστασής μας. Πιστέψτε με, αγαπητέ κύριε ή κυρία, εσείς και όλοι αυτοί που αγαπάτε, ΕΧΕΤΕ ΗΔΗ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΕΙ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ πριν καν επινοηθεί η ατομική βόμβα: και ένα μεγάλο ποσοστό από εμάς ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ με δυσάρεστους τρόπους. Είχαμε, πράγματι, ένα πολύ μεγάλο πλεονέκτημα έναντι των προγόνων μας -τα αναισθητικά- αλλά τα έχουμε ακόμη. Είναι απολύτως γελοίο να κρυφοκοιτάζουμε και να σχεδιάζουμε μακριά πρόσωπα, επειδή οι επιστήμονες έχουν προσθέσει μια ακόμη πιθανότητα οδυνηρού και πρόωρου θανάτου σε έναν κόσμο που έχει ήδη γεμίσει με τέτοιες (πάμπολλες) πιθανότητες και στον οποίο ο ίδιος ο θάνατος δεν ήταν καθόλου ευκαιρία (ή μακρινή πιθανότητα), αλλά βε-βαι-ό-τη-τα!...


Αυτό είναι το πρώτο σημείο που πρέπει να γίνει: και η πρώτη δράση που πρέπει να ληφθεί είναι να βρούμε τους εαυτούς μας μονιασμένους και ενωμένους. Αν όλοι πρόκειται να πεθάνουμε ομοθυμαδόν και να καταστραφούμε ακαριαία από μια Ατομική βόμβα (=Κορωναϊόν-19), αφήστε τότε αυτή τη βόμβα (=covid-19) όταν έρθει, να μας βρεί να κάνουμε λογικά και απλά ανθρώπινα πράγματα όπως λ.χ. προσευχή, εργασία, διδασκαλία, ανάγνωση, ακρόαση μουσικής, μπάνιο των παιδιών, παιχνίδι τένις, συνομιλία με τους φίλους μας με μια μπύρα δροσιστική ή και ένα παιχνίδι με βελάκια – και να μη μαζευόμαστε σαν φοβισμένα πρόβατα και να σκεφτόμαστε τις ατομικές ή άλλου είδους βόμβες. Τέτοιου είδους βόμβες, μπορεί να διαλύσουν το σώμα μας (καθώς και ένα απλό αδιόρατο μικρόβιο μπορεί να το κάνει αυτό) αλλά δεν χρειάζεται να κυριαρχήσουν (τα μικρόβια και οι βόμβες) μέσω του φόβου του θανάτου στο μυαλό και την καρδιά μας.


Πηγή: « Ζώντας σε μία Ατομική Εποχή» (1948) in Present Concerns: Journalistic Essays


*Μετάφραση από την αγγλική στην ελληνική γλώσσα: της συνεργάτιδος του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ» της κ. Αγάπης Πολυμένη, Δασκάλας.


**Φιλολογική επιμέλεια του εν μεταφράσει Κειμένου: του Παναγιώτη Νούνη | Συμβούλου Ψυχικής & Πνευματικής Υγείας - Life Coach


In 1948, C.S. Lewis wrote: "On Living in an ATOMIC Age".


Just substitute "atomic" with "coronavirus" and we see that a 72 year old essay is as relevant today as it was then.


In one way we think a great deal too much of the atomic bomb. “How are we to live in an atomic age?” I am tempted to reply: “Why, as you would have lived in the sixteenth century when the plague visited London almost every year, or as you would have lived in a Viking age when raiders from Scandinavia might land and cut your throat any night; or indeed, as you are already living in an age of cancer, an age of syphilis, an age of paralysis, an age of air raids, an age of railway accidents, an age of motor accidents.”


In other words, do not let us begin by exaggerating the novelty of our situation. Believe me, dear sir or madam, you and all whom you love were already sentenced to death before the atomic bomb was invented: and quite a high percentage of us were going to die in unpleasant ways. We had, indeed, one very great advantage over our ancestors—anesthetics; but we have that still. It is perfectly ridiculous to go about whimpering and drawing long faces because the scientists have added one more chance of painful and premature death to a world which already bristled with such chances and in which death itself was not a chance at all, but a certainty.


This is the first point to be made: and the first action to be taken is to pull ourselves together. If we are all going to be destroyed by an atomic bomb, let that bomb when it comes find us doing sensible and human things—praying, working, teaching, reading, listening to music, bathing the children, playing tennis, chatting to our friends over a pint and a game of darts—not huddled together like frightened sheep and thinking about bombs. They may break our bodies (a microbe can do that) but they need not dominate our minds.


On Living in an Atomic Age” (1948) in Present Concerns: Journalistic Essays

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου