Translate

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2020

ΤΙΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ (ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ), ΤΑ ΥΠΑΡΞΙΑΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΙΟΥ



O εκλεκτός φίλος και Φιλόσοφος κύριος Τίτος Χριστοδούλου στοχάζεται φιλοσοφώντας περί της υπαρξιακής οδύνης ή αγωνίας και απομόνωσης των φοβισμένων ανθρώπων εν μέσω πανδημίας του κορωνοϊού.

Μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη, που θα πρέπει όσοι αγαπάμε την φιλοσοφία να την μελετήσουμε προσεκτικά στα σημεία της.

Επιλέγω σκόπιμα τις δύο τελευταίες παραγράφους που επεσήμανα καθότι με ενδιαφέρουν, αφού το περιλάλητο και φυτευτό «αόρατο στίγμα» και ο «κακός λογισμός» συνάμα που καλλιεργούν διάφορα «νομικά» και «ηθικά» μέσα με άμεσο και ανήθικο τρόπο όπου σύγχρονοι άνθρωποι, οι μαζάνθρωποι, θεωρούν ή νομίζουν πλέον ότι ο Άλλος ή ο πλησίον ή ο συνάνθρωπος είναι ο εν δυνάμει εχθρός και δήμιός μας... μήπως εν τέλει όλο αυτό το σκηνικό εξάπαντος βολεύει την ατομική συσπείρωσή μας ιδιαζόντως στον ηδονιστικό εγωκεντρισμό μας, και θα πρέπει μάλλον για να συνέλθουμε να εξασκηθεί παράλληλα με κάποιον τρόπο και η ανιδιοτελής αγάπη μας;

Του Παναγιώτη Νούνη

Αντιγράφω τα εξής από τους στοχασμούς του φίλου μας κ. Τίτου:

« (...) Ο ιός αποκαλύπτει και τη μοναξιά μας: αντιμετωπίζουμε σε μια πρωτόγνωρη μοναξιά ο καθένας στο χείλος του αγνώστου, «έρμαιοι αόρατων και αναπόφευκτων δυνάμεων»: ο «Άλλος», ο διπλανός κι ο γείτονας γίνονται δυνητικές απειλές, εχθροί που πρέπει να μείνουν σε απόσταση, «κοινωνική αποστασιοποίηση» μας ορίζουν οι επίσημοι. Ένα αόρατο στίγμα κρύβεται – αλλά πού, σε μας, ή στον διπλανό μας; Μια «κοινή» μοίρα, που την ίδια ώρα μας εξομοιώνει αλλά και διαφορίζει, μας ενώνει αλλά και μας απομονώνει.

Μια επίσημη διάγνωση, θα μας καταδικάσει», αλλά είναι σε μια «αλήθεια» που θα έλθει απ’ έξω που αφηνόμεθα για βοήθεια και σωτηρία, από συστήματα υγείας, γιατρούς και θεράποντες, εκτεθειμένους εξ αποστολής στον κίνδυνο του καθενός μας, Μόνοι, αλλά και με επιβεβαιωμένη την εξάρτηση και τη συνύπαρξη, με και από τους άλλους, την εγγενή μας κοινωνικότητα, την πολιτική μας φύση, το «ζώον πολιτικόν» του Αριστοτέλη, το συνάλληλον «αλλήλοις» των χριστιανών. Ανασφάλειες για το «έξω» και τον «άλλο» που την ίδια ώρα μας διανοίγουν ακριβώς στο έξω και στους άλλους, για πληροφόρηση και κατανόηση του αγνώστου ακριβώς που απειλεί, για συνδρομή και βοήθεια, για διάλογο και συνύπαρξη. Ναι, σε αυτές τις ώρες του άφιλου φόβου αναγνωρίζεται κι η παραμυθία της φιλίας».

ΠΗΓΗ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου