Translate

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2020

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Β΄ ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΠΡΥΤΑΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ



Β΄ ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΠΡΥΤΑΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ 
ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ


Αξιότιμε Πρύτανη του Πανεπιστημίου Κύπρου κύριε Χριστοφίδη,

Σας χαιρετώ με κάθε τιμή προς το πρόσωπόν σας αλλά και ως ακαδημαϊκό-πρυτανικό θεσμό και σας ευχαριστώ πολύ για την άμεση και συνοπτική σας απάντηση.

Η βεβιασμένη και αυτόδηλη κρίση σας περί του προσώπου μου και της Α΄ Ανοικτής Επιστολής μου καθώς και τα απόλυτα και αυθαίρετα «συμπεράσματα» του σεβαστού Πρυτανικού Συμβουλίου σας άνευ της φυσικής παρουσίας μου και άνευ της φυσιολογικής έννομης δυνατότητας να κληθώ σε κανονική απολογία ενώπιον των Πρυτανικών Αρχών, προτού μάλιστα προβείτε σε επίσημη σύσκεψη, θεωρώ ότι στα όσα επισήμως μου γράφεται εκ περισσού και αδιακρίτως δεν συνιστά κατά την γνώμη μας σε καμία περίπτωση «ελευθερία του λόγου» των Φοιτητών, σεβασμό του ανθρωπίνου προσώπου και στοιχείο έκνομης δημοκρατικότητας. Τουναντίον, το γεγονός ότι ουσιαστικά με κατηγορείτε για λίβελλο και προβαίνετε σε αυθαίρετα και μονομερή συμπεράσματα ως επίσημο θεσμικό μάλιστα όργανο του Πανεπιστημίου Κύπρου χωρίς ο υποφαινόμενος Φοιτητής σας να έχει το δικαίωμα να απολογηθεί δημόσια ή κατ΄ιδίαν ή/και γραπτά ενώπιον του Πρυτανικού Συμβουλίου είναι άκρως ανησυχητικό και αποτελεί μάλιστα εκείνο το τρωτό σημείο της (α)διαφάνειας των διαδικασιών και του αισθήματος δικαίου και ελευθερίας του λόγου των Φοιτητών σας που ισχυρίζεστε ότι πρεσβεύει το Πανεπιστήμιό μας.

Πράγματι, αγαπητέ κύριε Πρύτανη, τέτοιου είδους επιστολές που γράφονται από τη θεσμική μάλιστα οντότητα του Πανεπιστημίου μας χωρίς να έχει δοθεί η δυνατότητα κάποιου -του οποιουδήποτε ανθρώπου- πολλώ δε μάλλον τινός παραπονούμενου Φοιτητού σας να εξηγήσει εαυτόν ή έστω να κληθεί να απολογηθεί, έστω και αν αυτός ήτο εγκληματίας, υπενθυμίζει άλλες παράξενες εποχές και άλλα περίεργα καθεστώτα που μάλλον δεν τιμούν ποσώς το αγαπητό μας δημόσιο Πανεπιστήμιο.

Εντύπωση μας προκαλεί και η αυτόδηλη γραπτή προκείμενη θέση σας, ότι «…η αποστολή της εν λόγω Ανοικτής Επιστολής υπό τύπου παραπόνων σε πρόσωπα που δεν έχουν καμία αρμοδιότητα δυνάμει του νόμου…», αφού ουσιαστικά με δική σας θεσμική ευθύνη φαίνεται να θεωρείται το μείζον θέμα της δημόσιας Παιδείας στο δημόσια χορηγούμενο υπό ημών και υμών των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας Πανεπιστήμιο ως πρόβλημα μόνο μιας κλειστής ακαδημαϊκής «σέχτας» και όχι ως παλλαϊκό, κοινωνικό, πολιτισμικό, ανθρωπιστικό, παγκύπριο ζήτημα όπως η έννοια και το περιεχόμενο της Παιδείας μας και της Δημοκρατίας μας επιτάσσουν.

Η «Θρησκεία του Νομικισμού» και η «Ηθική του Κανονισμού» την οποία ακολουθεί και ασπάζεται μετά θρησκευτικής ευλαβείας το καθ΄όλα αξιοσέβαστο μας Πρυτανικό σας Συμβούλιον, καθώς και η νομικίστικη ή μη γόνιμη σας καταδικαστική και αφοριστική σας προσέγγιση, τα εκλαμβάνω (αν μου επιτρέπεται το φοιτητικό ελευθεροστομείν) ωσάν ανούσια λόγια ακαδημαϊκών με αγελαίο πνεύμα και άνευ τινών ανθρωπιστικών και δημοκρατικών προϋποθέσεων ή αγαθοποιών προθέσεων, δεν μας αφορά και ούτε μας απασχολεί ως Φοιτητές η εν λόγω ακαδημαΐζουσα νοοτροπία σας, όπως δεν θα έπρεπε να απασχολεί τον κάθε ελεύθερα και ώριμο σκεπτόμενο άνθρωπο της αληθούς Επιστήμης που αγωνίζεται ερωτικώς για μια ισότιμη και δικαία πρόσβαση αλλά και αμερόληπτη αντικειμενική αξιολόγηση στο πολύτιμο αγαθό της Παιδείας. Αλλά η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δεν παύει να μας προβληματίζει.

Αφού εμμέσως πλην σαφώς μου αφαιρέσατε (Σας ευχαριστώ για αυτό! Για να δούμε οι ιστορικοί του μέλλοντος πώς θα κρίνουν τις πράξεις μας) παντελώς το φυσικό και ατομικό μου δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης εις απολογίαν, για όσα λοιπόν με κατηγορείτε αυθαίρετα (Σας ευχαριστώ και για αυτό!!) και αφού με ασαφή τρόπο ισχυρίζεστε ότι προασπίζεστε την Ελευθερία, οφείλω να εξηγήσω τουλάχιστον και πάλιν γραπτώς, ως ο τελευταίος των Φοιτητών, στην ακαδημαϊκή μας κοινότητα συνάμα και στις Πρυτανικές Αρχές (και ως πολίτης-οπλίτης της Κ.Δ. αλλά και σε κάθε συμπολίτη μου) ότι η Ανοικτή Επιστολή μου δεν έγινε μονάχα για τους όποιους προσωπικούς λόγους μου αλλ΄ούτε για ίδιον όφελος, ούτε βέβαια με απώτερο στόχο και σκοπό να δυσφημίσω το σεβαστό μας Πανεπιστήμιο και τους ακαδημαϊκούς φορείς του.

Πρόκειται, αμιγώς, για παντελώς αυθαίρετη παρερμηνεία και κακοποίηση του πνεύματος αλλά και τους γράμματος της επιστολής μου. Καθότι καταγγέλλω, κρίνω, επικρίνω, κατακρίνω (γιατί έμαθα καλώς να συγκρίνω) και κατηγορώ τις άστοχες και άδικες ακαδημαϊκές ενέργειες τινών ακαδημαϊκών, και όχι τα τίμια πρόσωπά τους, ούτε τα περί του ιδιωτικού βίου τους.


Η επιστολή μου γράφτηκε και αποστάλθηκε εν συνειδήσει με μοναδικό σκοπό να αποκατασταθεί η δικαιϊκή, η ηθική και ψυχολογική τάξη του Συλλογικού Ασυνειδήτου των Φοιτητών μας και κυρίως για να προστατευθούν στο παρόν και στο μέλλον οι αγαπητοί μας (συν)Φοιτητές από αδιάκριτες, άδικες, επιπόλαιες, αήθεις, κακέκτυπες, φθοροποιές, μηδενιστικές, συγγνωστές και αυταρχικές ακαδημαϊκές πρακτικές από τις οποίες δυστυχώς-δυστυχέστατα νοσεί ουσιωδώς το Πανεπιστήμιο της Κύπρου μας, χωρίς βέβαια αυτό να αναιρεί μαγικά τα υπόλοιπα καλώς κείμενα και τις πολύτιμες επιστημονικές αρετές καθώς και την κοινωνική προσφορά του ιδίου του Πανεπιστημίου μας, αλλά και των σεβαστών καθηγητών και (δι)δασκάλων αυτού.


Και μια τέτοια άστοχη ακαδημαϊκή και θεσμική πρακτική, αξιότιμε Πρύτανη κύριε Χριστοφίδη, είναι όπως προαναφέρθηκε και επισημάνθηκε η παράδοξη και ακατανόητη για τα δημοκρατικά θέσμια του τόπου μας η εναντίον μου σφόδρα καταδικαστική δήλωσή σας, ότι, «το Πρυτανικό Συμβούλιο ομόφωνα απέρριψε κατηγορηματικά τα γραφόμενά σας», καταδίκη πρωτοφανής και μονομερής, αφού από δημόσιος παραπονούμενος Φοιτητής μετουσιώθηκα μυστηριωδώς από το «θείο ιερατείο» της ακαδημαϊκής μας κοινότητας σε δημόσιος κατηγορούμενος, στιγματίστηκα μάλλον ως ένας ακόμη αποδιοπομπαίος τράγος της σύγχρονης ιστορίας, δηλαδή αντί να εξετάσετε σοβαρά, αντικειμενικά, δίκαια και αμερόληπτα τις σοβαρές καταγγελίες μου, με δικάσατε και με καταδικάσατε ερήμην μου χωρίς κάν (;!) να με ακούσετε, όπως ακριβώς έπρατταν οι διαβόητες ληστρικές Σύνοδοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η παπική «ιερά Εξέταση» για τους Μάγους και Αστρολόγους, τους Αιρετικούς, τους Θεολόγους και τους Επιστήμονες, δηλαδή παραβιάσατε και απαξιώσατε το ατομικό δικαίωμα της φυσικής απολογίας μου!

Aξιότιμο Πρυτανικό Συμβούλιο και αξιότιμε κύριε Πρύτανη, στην Ανοικτή Επιστολή μας προς ακαδημαϊκούς και πολιτικούς θεσμούς (όπου βάση των ισχυρότατων άγραφων νόμων έχουν άπαντες το έκνομο φυσικό, δημοκρατικό και ηθικό δικαίωμα να πληροφορηθούν τα κακώς κείμενα του Π.Κ.), επεσήμανα, ως ο τω όντι ο τελευταίος των Μοϊκανών, και έθιξα στην φιλότιμη αγάπη σας μερικά προσωπικά ακαδημαϊκά μου παράπονα ή πανεπιστημιακά ζητήματα που προέκυψαν κυρίως εντός της ακαδημαϊκής μας αυλής και πανεπιστημιακής μας κοινότητας, όπως:

(α) Aναιτιολόγητες απορρίψεις 2-3 (γραπτών) αιτήσεων μου για Εσωτερική Μεταγραφή.

(β) Αλλόκοτες και μεμονωμένες (γραπτές) αυταρχικές συμπεριφορές νεαρών και μη ακαδημαϊκών ημερομίσθιων Ειδικών Επιστημόνων έναντι των Φοιτητών/τριών.

(γ) Tήρηση δύο μέτρων και δύο σταθμών στο ζήτημα του παρουσιολογίου: δηλ., ότι κάποιοι καθηγητές είναι άκρως ελαστικοί, με αποτέλεσμα να απαξιώνουν και να μη συμφωνούν με τον αυστηρό Κανονισμό περί των απουσιών των φοιτητών, άλλοι δε νεαροί και φερέλπιδες Ειδικοί Επιστήμονες έχουν τον κανονισμό ως υψηλότατο λάβαρο πολέμου και μεγάλο κανόνι (απ΄αυτά που προέταξε για πρώτη φορά στην ιστορία ο Μωάμεθ ο Πορθητής στην άλωση της Κωνσταντινούπολης) ώστε να κανονιοβολούν αδιακρίτως και ασυνειδήτως εργαζόμενους, έγγαμους και δι ευλόγου αιτίας απουσιάζοντες μικρούς και μεγάλους φοιτητές/τριες.

(δ) Σε Ενδιάμεση Εξέταση στο Μάθημα της «Εισαγωγής της Βυζαντινής Ιστορίας» κατά την περίοδο του πρωτοφανούς εγκλεισμού μας εξ αιτίας της θανατηφόρας πανδημίας του κορωναϊού, ο υποφαινόμενος Φοιτητής δεν αξιολογήθηκε αντικειμενικά, επιστημονικά, δίκαια και αμερόληπτα, αλλά μάλλον τουναντίον αξιολογήθηκε (γραπτώς και ενυπόγραφα) από την διδάσκουσα κ. Σ.Μ. αμαθώς, ημιμαθώς, αδίκως, επιπόλαια, άκριτα και αδιάκριτα με μία παράδοξη, πρωτοφανή ακαδημαϊκή τακτική και αυθαίρετη αυταρχική τάση ανείπωτης λογοκρισίας και στυγνής ιδιοτελούς διώξεως μου περί των ιστορικών-θεολογικών-θρησκευτικών-ιδεολογικών-επιστημονικών και πολιτικών μου πεποιθήσεων.

(ε) Σε Τελική Εξέταση στο ίδιο Μάθημα της «Εισαγωγής της Βυζαντινής Ιστορίας» κατά την περίοδο του πρωτοφανούς εγκλεισμού μας εξ αιτίας της θανατηφόρας πανδημίας του κορωναϊού, ο υποφαινόμενος Φοιτητής (και πόσοι άλλοι άραγε συμφοιτητές/τριες;) μόχθησε νυχθημερόν επι 2-3 μήνες να δημιουργήσει 2 ακαδημαϊκά δοκίμια σε κατάσταση εγκλεισμού, ΔΕΝ αξιολογήθηκε και πάλιν αντικειμενικά, ΟΥΤΕ επιστημονικά, ΟΥΤΕ δίκαια και αμερόληπτα, αλλά μάλλον τουναντίον εξ αιτίας της εικοσάλεπτης (20 λεπτά!) τεχνολογικής καθυστέρησης της ηλεκτρονικής αποστολής του δοκιμίου του, αυτομάτως από μέρους της διδάσκουσας απαξιώθηκε άρδην η εργασία του, δεν αξιολογήθηκε ποσώς, μάλιστα δε ο ίδιος Φοιτητής διανύοντας το 8ο του εξάμηνο μηδενίστηκε και κόπηκε παντελώς το μάθημα, επειδή έτσι απλά το αποφάσισε εν μια νυκτί η διδάσκουσα.

(στ) Με λογική συνέπεια βάσει των προηγούμενων να καταλήξω στο καθόλα εύλογο συμπέρασμα μου και στην ανάγκη να προτείνω, ανοικτά και δημόσια, τόσον ως πολίτης της Κ.Δ. όσον και ως Φοιτητής της Φιλοσοφικής Σχολής μας, την ίδρυση και την δημιουργία μιας εξάπαντος δημοκρατικής και θεσμικής οντότητας ως Ανεξάρτητης και Αδιάφθορης Αρχής περί Ακαδημαϊκών Υποθέσεων η οποία θα (δι)ερευνά και θα εξετάζει καταγγελίες και παράπονα είτε αδικούμενων Φοιτητών είτε αδικημένων ακαδημαϊκών Καθηγητών.

Αλήθεια κύριε Πρύτανη, και αξιότιμο Πρυτανικό μας Συμβούλιο, αν τις καθηγητής/τρια έπραττε το ίδιον ακριβώς πράγμα στα εξ αίματος παιδιά σας που τυγχάνουν να είναι Φοιτητές/τριες, πώς θα το αντιμετωπίζατε άραγε;

Το ερώτημα μου είναι ρητορικό, καθότι άπαντες ξέρουμε πώς ακριβώς θα αντιδρούσατε, και σίγουρα όχι όπως διαχειρίζεστε τα δικά μου παράπονα. Θα αντιδρούσατε, εικάζω, και όχι αυθαίρετα, με δύο ακραίους τρόπους: 1. Είτε θα υπερασπίζατε αδιακρίτως και ασυνέτως τον/την ακαδημαϊκόν σας συνάδελφο/ισσα εξ αιτίας της φαντασιακής αλληλεγγύης, επαγγελματικής δειλίας και λυκοφιλίας που σας δένει, και θα απαξιώνατε κάπως έτσι τα σοβαρά παράπονα του παιδιού-Φοιτητή σας εξ αιτίας της παιδαγωγικής, ακαδημαϊκής και γονικής αλλοτρίωσης, είτε 2. θα υπερασπίζατε το παιδάκι σας αδιακρίτως και ασυνέτως με παρορμητικούς λεοντοπαλικαρισμούς κατά των αδικούντων καθηγητών του.

Υπάρχει βέβαια και η μέση ιερά οδός της παιδαγωγικής διακρίσεως η οποία είναι καθόλα άγνωστη φαντάζομαι στα ύπατα Πρυτανικά Συμβούλια, καθότι δεν διδάσκεται ως ακαδημαϊκό επιστητό στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, αλλά εμπνέεται.

Όλως παραδόξως στα ζητήματα που έθιξα εξαφανίστηκε παντελώς και η μεταβλητή της θανατηφόρας πανδημίας του κορωναϊού, όπου υποτίθεται ότι οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι μας θα εύρισκαν εκείνο τον δρόμο της ακαδημαϊκής οικονομίας και πανεπιστημιακής επιείκειας. Άλλοι τον βρήκαν τον δρόμο, οι πιο σκληροτράχηλοι αλαζόνες και άκαμπτοι του γύρισαν την πλάτη εξ αιτίας της εγωκεντρικής συσπείρωσης στον εαυτό τους όντας αναίσθητοι των εποχών και μερικοί άλλοι ακόμη τον ψάχνουν σε λάθος μέρος.

Η θεσμική επιστολή σας –ακριβώς μετά την κορωναϊού εποχήν- στερείται παντελώς ηθικής ακεραιότητας, πολιτικής υπευθυνότητας και δεοντολογικής ακαδημαϊκής καθαρότητας, καθότι προσπερνάτε σκόπιμα, επιπόλαια και ανήθικα την δυσβάστακτη αιματηρή και νοσηρή πραγματικότητα που ζήσαμε όλοι μας (μικροί και μεγάλοι, ακαδημαϊκοί και φοιτητές) εξ αιτίας του κορωναϊού.

Αν, και μόνο αν, δεν υφίστατο η μεταβλητή της πανδημίας του κορωναϊού, τότε, και μόνο τότε, όσα (κατά)γράφετε εναντίον μου θα ήτο απόλυτα αληθή, ηθικά και δίκαια.

Σαν την δική μου γλαφυρή και καταγνωσμένη βιβλική «εγκληματολογική» ιστορία, που εξ όσων δείχνουν και ενεργούν τα κλασικά και επίγεια φαινόμενα των μηδενιστικών και φθοροποιών δυνάμεων, πλέον απέκτησε και «Ιουδαϊκό Συνέδριο» (Πρυτανικό Συμβούλιο) και πρωτοκορυφαίο απόστολο του τον Πόντιο Πιλάτο (Πρύτανη), χωρίς να εικάζω βέβαια και απενεργοποιώντας μάλιστα την νοσηρή φαντασία μου, με μία φιλότιμη και καλοπροαίρετη ενδοπανεπιστημιακή Ψυχολογική Έρευνα θα ανακαλύψετε χιλιάδες τέτοιων λογιών ή παρόμοιες ιστορίες, περί κατάχρησης ακαδημαϊκής εξουσίας όσον αφορά κυρίως τις αξιολογήσεις των φοιτητών/τριών, όσον και να θέλετε να τις (από)κρύψετε κάτω από το χαλί ή στο υποσυνείδητο των επικοινωνιακών ή νομικίστικων τεχνασμάτων σας. Καθότι στην φυσική εξέλιξη των πραγμάτων το εσταυρωμένο Συλλογικό Ασυνείδητο των Φοιτητών σας θα επιστρέφει αενάως ρωμαλέα και εν συνειδήσει για να εκζητεί μανιωδώς την ικανοποίηση της ανθρώπινης ή ανθρωπιστικής δικαιοσύνης, ακόμη και για εκείνου του ελαχίστου, απόρου, αδυνάτου και παραμικρού αδικημένου Φοιτητού.

Πιο πάνω έθιξα και πάλιν πέντε ολόκληρα ζητήματα της Ανοικτής Επιστολής μας, τα οποία το Πρυτανικό σας Συμβούλιο, μαζί με τον κύριο Πρύτανη μας, απαξιώσατε πλήρως και δεν ασχοληθήκατε καν, (γιατί άραγε η τόσον απροκάλυπτη, προκλητική και επιλεκτική ενασχόληση σας με ένα ζήτημα από τα τόσα ζητήματα που έθιξα ευθυτενώς;) αλλά μάλλον (υπερ)εστιάσατε ανάμεσα σε τόσα σκοπίμως σε ένα, και μόνον ένα ζήτημα , στο οποίον απλά μας επιβεβαιώσατε πανηγυρικώς με τον πλέον χειρότερο και θεσμικό μάλλον τρόπο ότι υφίστατο χρεία για μια δημόσια και γόνιμη συζήτηση για όσα φοιτητικά ζητήματα και προβλήματα έθιξα ακροθιγώς εις τον τίτλο αλλά και το περιεχόμενο της Ανοικτής Επιστολής μας.

Βρίσκομαι ως έγγαμος Φοιτητής (ετών 39) στο 2ο Πτυχίο μου, στο 8ο Εξάμηνο των εν εξελίξει σπουδών μου, δέκα χρόνια ακαδημαϊκής εμπειρίας μέσα σε διάφορα και διαφορετικά πανεπιστήμια, και μάλιστα άλλα τόσα εξάμηνα στην Θεολογική Σχολή αλλά και στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κύπρου, γνωρίζαμε καθότι αυτό μας έλεγαν οι καλοί καθηγητές μας, ότι η καθυστέρηση αποστολής του τελικού ή ενδιάμεσου δοκιμίου μας επιφέρει απλά ανά ημέρα την εύλογη και δίκαια μείωση ενός ποσοστιαίου μικρού βαθμού, και δεν επιφέρει το παντελώς κόψιμο και την πλήρη απαξίωση της κοπιαστικής μελέτης του Φοιτητού.

Γνωρίζω αρκετά καλά ότι άλλα εξίσου αξιόλογα Πανεπιστήμια τόσον σε Κύπρο, στην Ελλάδα και του Εξωτερικού, έχουν ως Κανονισμό τους αυτήν την δικαία και μη καταδικαστική λύση, δίνοντας είτε παράταση είτε απλώς μείωση κάποιου βαθμού σε περίπτωση ανά ημερολογιακής (και όχι μερικών λεπτών!) καθυστέρησης, ποτέ όμως δεν εφαρμόζετε αδίστακτα, ΑΝΤΙΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ, επιπόλαια και αυταρχικά η εσχάτη των ποινών για να κοπεί σκόπιμα σε μάθημα του ο Φοιτητής/τρια, δηλ. η επιβολή της «θανατικής ποινής» του Φοιτητού, επειδή καθυστέρησε μόλις 20 ολόκληρα λεπτά να αποστείλει ηλεκτρονικά την εργασία του. Αν αυτό ήταν ενδιάμεση ή τελική γραπτή εξέταση με φυσική παρουσία στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, δεν θα το έβρισκα παράλογο την ακαριαία αποκοπή του φοιτητού στο μάθημα. Αλλά μιλούμε αγαπητοί κύριοι/ες για πολύμοχθη φοιτητική έρευνα και γραπτά Δοκίμια σε περίοδο ακούσιου εγκλεισμού μας σχεδόν δύο-τρείς μήνες, συγγραφής πολυσύνθετων ιστορικών δοκιμίων για σχεδόν 3 μήνες, όπου υφίσταται σημαίνον παραλογισμός και εκδικητικότητα στους ανόητους νόες εκείνους που απαιτούσαν εν μέσω κορωναϊού και αήθους επ΄απειλής την ημερολογιακή και χρονική ακρίβεια παράδοσης εργασιών και δοκιμίων.

Και επειδή, παρατηρώ, ότι είναι ουσιωδώς δύσκολη η λογική συναντίληψη μεταξύ Φοιτητών και ακαδημαϊκών, πολλώ δε μάλλον μεταξύ νεαρών Φοιτητών και Πρυτάνεως είτε Πρυτανικού Συμβουλίου, θα γράψω τις τελευταίες τρείς λέξεις μου στην Εβραϊκή Γλώσσα, ούτως ώστε να συμπροβληματιστούν όσοι με εννοούν και κατανοούν ενδόμυχα και ιεροκρυφίως.

Αγαπητό Πρυτανικό Συμβούλιο, αξιότιμε Πρύτανη, αξιότιμη διδάσκουσα κ. Σίμα Μεζιρίδου, αξιότιμοι Πόντιοι Πιλάτοι και ακαδημαϊκοί νόες να σας πω μόνον αυτό τούτο το τελευταίο σουξεδάκι, το κλασικό Βιβλικό ρηθέν:

Μανήλ-Θεκέλ-Φάρες!...

Με τιμή προς τα πρόσωπα και τους θεσμούς

ο Παναγιώτης Νούνης
Φοιτητής της Φιλοσοφικής Σχολής και του Τμήματος Ψυχολογίας
Σύμβουλος Ψυχικής & Πνευματικής Υγείας – Life Coach
Θεολόγος/Θρησκειολόγος
9η Ιουλίου 2020



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου