Translate

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2020

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΡΟ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΑΓΙΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ΤΗΣ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ-ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ



Του Παναγιώτη Νούνη

Αποκλειστικά για katanixi.gr

Ποιο είναι άραγε εκείνο το ιστορικό και πολιτισμικό πλαίσιο προ των εφτά Οικουμενικών Συνόδων;

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr
Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra

ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΡΟ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΑΓΙΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ΤΗΣ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ-ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

Του Παναγιώτη Νούνη
Η Εκκλησιαστική Ιστορία και η Ιστορία των Δογμάτων, μας εισαγάγει και μας μυεί σε εκείνα τα πολύτιμα κομβικά πολιτισμικά στοιχεία, εξάπαντος ιστορικά σημεία, ίχνη και γεγονότα που συντελέσθησαν τρείς αιώνες μετά Χριστόν, πρό των εφτά Αγίων Οικουμενικών Συνόδων, αλλά και περιγράφουν γλαφυρά και αντικειμενικά το ιστορικό πλαίσιο και πολιτισμικό γίγνεσθαι κατά τους τρείς τουλάχιστον αιώνες της πρό Χριστού εποχής. Ποιο είναι άραγε εκείνο το ιστορικό και πολιτισμικό πλαίσιο πρό των εφτά Οικουμενικών Συνόδων; Ποιο είναι άραγε εκείνο το ιστορικό, θρησκειολογικό και πολιτισμικό πλαίσιο προ κατά και μετά της γεννέσεως του Χριστιανισμού;
Είναι αρκετά καλά τεκμηρειωμένο στις ιστορικές πηγές [1]ότι το ιστορικό πλαίσιο κατά την γέννηση του Χριστιανισμού συνέκλιναν τρείς σημαντικοί κόσμοι, τρείς διαφορετικές κοσμοθεωρίες και αντιλήψεις:
  1. Ο αρχαίος Ιουδαϊκός κόσμος με σημείο αναφοράς τα Ιεροσόλυμα: όπου μέσω της απολυτοποιήσεως του αυστηρά μονοθεϊστικού και προφητικού Μωσαϊκού Νόμου και της Τοράχ, ο Ιουδαϊσμός δηλαδή, ρύθμιζαν την θρησκευτική, ηθική και πολιτικο-κοινωνική συμπεριφορά των Εβραίων.
  2. Ο αρχαίος οικουμενικός Ελληνι(στι)κός κόσμος με σημείο αναφοράς την Αθήνα: όπου μέσω της απολυτοποιήσεως της ειδωλολατρικής Θρησκείας του Δωδεκαθέου, ο Παγανισμός δηλαδή, και των ποικιληδόν φιλοσοφικών αρχών, μυστηριακών τελετουργιών και συγκρητιστικών τάσεων, ρύθμιζαν την θρησκευτική, ηθική και πολιτικο-κοινωνική συμπεριφορά των πόλεων-κρατών των Ελλήνων.
  3. Ο αρχαίος (ελληνο)Ρωμαϊκός κόσμος με σημείο αναφοράς την παλαιά Ρώμη: όπου μέσω της απολυτοποιήσεως του θρησκευτικού πλουραλισμού και του διαθρησκειακού συγκρητισμού, Συγκρητιστικός Πανθεϊσμός δηλαδή, η λατρεία του αυτοκράτορα ως θεού, μέσω της άκαμπτης πολεμικής στρατιάς των λεγεώνων μαζί και της σκληρής ρωμαϊκής νομοθεσίας, και άλλοτε της πολιτικής της επιείκειας, ρύθμιζαν την θρησκευτική, ηθική και πολιτικο-κοινωνική συμπεριφορά της γνωστής παγανιστικής οικουμενικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Κατ΄ ουσίαν πρόκειται για τρία σημαντικά ιστορικά φαινόμενα τα οποία μας οδηγούν στο λίκνο του Χριστιανισμού, τα οποία ιστορικά μεγέθη, διαδέχθηκε και μεταμόρφωσε άρδην ριζηδόν η πρώτη γνησία Αγία και Χριστιανική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Μεγάλου Κωνσταντίνου, αφού κατά τις πηγές ήταν και ο πρώτος Ρωμαίος Αυτοκράτωρ Χριστιανός, με ιστορικότατο σημείο αναφοράς, έναν νέο κόσμο, μια νέαν και μεταλαγμένην Ρωμαϊκήν Αυτοκρατορία, την Νέα Ρώμην, με πρωτεύουσαν την Κωνσταντινούπολιν.
Πρώτον: Ο αρχαίος Ελληνικός κόσμος εμφάνισε το ιστορικό φαινόμενο της προσωπικότητας του Μεγάλου Αλεξάνδρου ο οποίος ένωσε κάτω από ιστορικά δύσκολες και αντίξοες συνθήκες όλους σχεδόν τους Έλληνες (πλήν Λακεδαιμονίους) και δημιούργησε μια αχανή και κοσμοπολίτικη, πολύ-φυλετική και συγκρητιστική Οικουμενική Ελληνική Αυτοκρατορία. Ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε σε ηλικία 33 ετών και η αυτοκρατορία του μοιράστηκε στους διαδόχους του.
Δεύτερον: Ο αρχαίος Ρωμαϊκός κόσμος εμφάνισε το ιστορικό φαινόμενο της προσωπικότητας του πρώτου αυτοκράτορα της ειρήνηςτου Οκταβιανού Αυγούστου με την paxromana, όπου προσπάθησε να ανανεώσει τους πολιτικούς θεσμούς και να δημιουργήσει εκείνες τις προϋποθέσεις ειρηνικής συνυπάρξεως αλλοδόξων και ξένων πολιτισμικά λαών εντός της παγανιστικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επι της βασιλείας του μάλιστα θεσμοθετήθηκε μέσω της Συγκλήτου και γεννήθηκε η μεταθανάτια λατρεία και θεοποίηση προηγούμενων αλλά και του ιδίου ως θείων ή θεών αυτοκρατόρων. Η επίσημη θρησκεία της Αυτοκρατορίας του ήταν ο Συγκρητιστικός Παγανισμός, ή Πολυθεϊσμός και Πανθεϊσμός.
Επί της βασιλείας του ωστόσο, μέσα στον αρχαίο Ιουδαϊκό κόσμο της Παλαιστίνης και των Ιεροσολύμων, γεννήθηκε η εξέχουσα ιστορική προσωπικότητα του Ιησού Χριστού των Ευαγγελίων. Επί της πρώτης παρουσίας του Ιησού Χριστού επί της γης, ο Οκταβιανός πέθανε και τον διαδέχθηκε ο υιός του ο αυτοκράτωρ Τιβέριος Κλαύδιος Νέρων.
Τρίτον: Ο αρχαίος Ιουδαϊκός κόσμος εμφάνισε ένα πολλαπλό τρίτο ιστορικό φαινόμενο, το φαινόμενο του θεσμού της Συναγωγής και της ιουδαϊκής διασποράς. Αυτά βέβαια προϋπήρξαν προ της γέννησις του Χριστού. Δηλαδή, την ευρέως εξάπλωση (πέραν και μακράν των ορίων της Παλαιστίνης) στην τότε γνωστή ρωμαϊκή οικουμένη του εβραϊκού στοιχείου το οποίο εν λόγω στοιχείο, θεωρούμε, ότι είναι σημαντικό τόσον για την ιστορία του αρχαίου Ισραήλ όσο και για την ιστορία της παράδοξης διαδόσεως του Χριστιανισμού από τα πρώτα Αποστολικά χρόνια. Ο αρχαίος Ιουδαϊκός κόσμος εμφάνισε τότε το εν εξελίξει φαινόμενο της Συναγωγής μαζί και της διασποράς των Εβραίων.
Όταν όμως ο Αντιόχος ο Δ΄ ο Επιφανής επιχείρησε να επιβάλλει (150 χρόνια περίπου προ Χριστού) στους Ισραηλίτες την Θρησκεία του Δωδεκαθέου και τον εξελληνισμό τους με βίαιη κατάργηση του Ιουδαϊσμού προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, δηλ. μιαν επιτυχημένη και ρωμαλέα θρησκευτική ανυπακοή από μέρους των Ιουδαίων, μια σφοδρή επανάσταση κάτω από την αρχηγεσία των αγίων μαρτύρων και ομολογητών Μακκαβαίων. Οι προσωπικότητες των Μακκαβαίων πρόκειται για σημαντικότατο ιστορικό φαινόμενο (καθότι βρίσκεται το σημείον αναφοράς συγκρούσεως Ιουδαϊκού κόσμου με τον Ελληνιστικό) καθότι δεν μπορούν να υποσκελισθούν από τους ιστορικούς.
Η κορωνίδα βέβαια των ιστορικών φαινομένων εκ του αρχαίου Ισραήλ, είναι, και το κορυφαίο ιστορικό φαινόμενο της προσωπικότητας του Ραββίνου Ιησού Χριστού και των ιουδαίων μαθητών και Αποστόλων του, εκπληκτική ιστορική προσωπικότητα που μεταμόρφωσε μέσω της διδασκαλίας και του ευαγγελίου του, μέσω των Αποστόλων του, μέσω των Μαρτύρων του και μέσω του Μεγάλου Κωνσταντίνου, την πάλαι ποτέ αρχαία παγανιστική, ειδωλολατρική και συγκρητιστική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σε αμιγώς Χριστιανική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Να σημειωθεί, ότι ο Χριστιανισμός δεν πρέπει να προσεγγίζεται μονόπλευρα ως αμιγώς θεολογικό ή μεταφυσικό σύστημα, ούτε βέβαια ως αμιγώς εξ ουρανού αποκάλυψη της Αλήθειας καταγεγραμμένης στην ιστορία των Θρησκειών, αλλά πρέπει να προσεγγίζεται συγχρόνως και ως κοσμική και ιστορική πραγματικότητα. Ο Χριστός και οι Απόστολοι του έζησαν, έδρασαν και πέθαναν αποδεδειγμένα εν τόπω και εν χρόνω άρα η αλήθεια τους, δεν είναι μεταφυσική Φιλοσοφία ούτε Μεταφυσική θεολογία, αλλά είναι πλέον μια ιστορική νεο-εποχήτικη πραγματικότητα σε απόλυτο βαθμό αφού (επι)σφραγίστηκε η αλήθεια τους, με τρόπο μαρτυρικό, δηλ. με το ίδιον τους το αίμα.
Και η θεολογική ιστορία γράφεται, όπως όλων των ειδών οι άλλες ιστορίες, με αίματα, έρωτα, κόπους, θάνατο και ιδρώτες.
Του Παναγιώτη Νούνη
† Θεο-Λογικός και Θρησκευτικός Στοχαστής,
Εκκλησιαστικός Ρεπόρτερ, Ιστορικός.
Διαχειριστής του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»
Για συνεργασίες και επικοινωνία: Tηλ.: 00357-96897711


Υγ.: Πρόκειται για το ολοκληρωμένο Α΄ ΜΕΡΟΣ. ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ: ΟΙ ΑΙΩΝΕΣ, ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΡΟ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ στο ακαδημαϊκό μας δοκίμιο Βυζαντινής Ιστορίας το οποίο δημοσιεύτηκε αποκλειστικά από το Ιστολόγιον «ΚΑΤΑΝΥΞΗ» με τον τίτλο: ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΦΤΑ (7) ΑΓΙΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ΤΗΣ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ .
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ[1] (α) Κωνσταντίνου ΣΚΟΥΤΕΡΗ, «ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΟΓΜΑΤΩΝ» (Η Ορθόδοξη δογματική παράδοση και οι παραχαράξεις της κατά τους τρείς πρώτους αιώνες), SCOUTERIS C., HISTORYOFDOCTRINE, Τόμος 1ος, Αθήνα, 1998, σελ. 27-72. (β) Ιωάννη ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ», Πρώτος Τόμος, Θεσσαλονίκη, εκδόσεις: ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, σελ. 11-98. (γ) Παναγιώτη ΧΡΗΣΤΟΥ, «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ», Τόμος Α΄, Τρίτη έκδοση, Θεσσαλονίκη, 2004, εκδοτικός οίκος ΚΥΡΟΜΑΝΟΣ, σελ. 31-66. (δ) George FLOROFSKY, «CHRISTIANITY AND CULTURE», Norland Publishing Company, 1974, Belmont, Masssachusetts. «Πίστη και Πολιτισμός» δημοσιεύθηκε στο St. Vladimir’s Quarterly, Vol. IV, No 1-2 (1955) pp. 29-44. Γ. ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ, «Χριστιανισμός και Πολιτισμός», μετάφραση: Νικ. Πουρναρά, έκδοση Β΄, εκδόσεις: ΠΟΥΡΝΑΡΑ, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 11-39.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου