Translate

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2020

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Η ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, Η «ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ΚΑΙ Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΑΪΟΥ


Η Ψευδοσύνοδος του Κολυμπαρίου

Του Παναγιώτη Νούνη

Αποκλειστικά για katanixi.gr

...άμοιροι θεολογικής ή και θρησκειολογικής παιδείας προσπαθούν να ερμηνεύσουν κατά το δοκούν και παπαγαληδόν τα σημαίνοντα εκκλησιαστικά και θεολογικά ιστορικά ζητήματα…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr
Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra

Η ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, Η «ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ΚΑΙ Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΑΪΟΥ

Του Παναγιώτη Νούνη
Ανάμεσα στα 24 θέματα που μας έχουν δοθεί για γραπτή τελική εξέταση στο μάθημα Εισαγωγής στην Βυζαντινή Ιστορία, συγγραφής ενός δημιουργικού δοκιμίου, επέλεξα το έβδομο θέμα, ίσως το πλέον πολυσύνθετο και δυσκολότερο, το οποίον φέρει ως τίτλο: «οι εφτά Οικουμενικές Σύνοδοι και οι στάσεις των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων». Ο σημαίνων λόγος που επέλεξα το εν λόγω θεολογικο-ιστορικό, εκκλησιαστικο-πολιτικό και πολιτικο-φιλοσοφικό δοκίμιο είναι η επίκαιρη είτε η σύγχρονη περιρρέουσα και παράδοξη κοινωνικο-πολιτική και εκκλησιαστική πραγματικότητα που όλοι ζήσαμε και ζούμε εν μέσω της ψευδο-πανδημίας του κορωναϊού.
Ιδιαίτερα πλήγματα, πέραν των κοινωνικο-οικονομικών και πολιτικών προβλημάτων που προέκυψαν, φαίνεται να προέκυψαν και ανάλογα σοβαρά εκκλησιαστικά ζητήματα.
Ζητήματα παράδοξα του τύπου: όπου λόγου χάριν εν έτει 2020, στοχοποιήθηκε, σκόπιμα από μηδενιστικές και σκοτεινές δυνάμεις η Θεία Λειτουργία και οι ιερές Ακολουθίες της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής καθώς και ο πολύτιμος για τους ορθοδόξους Χριστιανούς ο Αναστάσιμος εορτασμός του Πάσχα, «δια τον φόβο του κορωνα-ϊού».
Στοχοποιήθηκε ιδιαζόντως η Θεία Κοινωνία, το πραγματικό Σώμα και το Αίμα του Υιού του Θεού, αφού μερικοί αδαείς «ειδικοί» λοιμωξιολόγοι και αμαθείς επιστήμονες και μη προσπαθούσαν ανεπιτυχώς και δολίως να πείσουν και να αποδείξουν κατά το δοκούν στην κοινή γνώμη και στους πιστούς-Χριστιανούς πολίτες, με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο, ότι η Θεία Κοινωνία και η από κοινού μετάδοση και μετάληψη αυτής είναι σοβαρή πηγή (ανα)μετάδοσις του ιού της Κορώνας.
Ευλογοφανές καίριο πλήγμα υπό τινών «νέο-Γνωστικών» κατά των θείων Μυστηρίων. Ύπουλο «αντι-Χριστιανικό» πλήγμα κατά της ιερωσύνης και αποστολικής διαδοχής των Κληρικών. Πονηρό «εικονομαχικό» πλήγμα κατά των ιερών Εικόνων. «Αρειανίζον» πλήγμα στον πυρήνα και στην ταυτότητα της θεανθρώπινης Εκκλησίας. Ανάλογο πλήγμα ίσως και χειρώτερο μάλλον υπέστησαν και άλλες Χριστιανικές Ομολογίες και διάφορα γνωστά ή άγνωστα Θρησκεύματα.
Επιπρόσθετοι σημαντικοί λόγοι που ενισχύουν την ακαδημαϊκή και προσωπική ανάγκη μου να ασχοληθώ και ιστορικά με το εν λόγω ιδιαίτερο θέμα, είναι: (α΄). η μόλις πρόσφατη και παρελθούσα (εν Κρήτη 16-26/6/2016) σύγκλιση «Αγίας και Μεγάλης Παναρθόδοξης Συνόδου» στο Κολυμπάρι και οι κακόδοξες αποφάσεις της όπερ δημιούργησαν πολλαπλάσια και ποικίλα μείζονα προβλήματα στην Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία εξ αιτίας της ληστρικότητος αυτής.
Η εν λόγω σύγχρονη Ληστρική Σύνοδος της Κρήτης, συγκλήθηκε ως γνωστόν υπό του «παντεπόπτη οφθαλμού» της οικουμένης του Υπουργείου Εξωτερικών των Η.Π.Α. (Pax Americana) σε αγαστή συνεργασία με το οικουμενικό Πατριαρχείον της Κωνσταντινουπόλεως.
Εξ αιτίας των προειρρημένων γεγονότων τέσσερα Πρεσβυγενή και Νεοπαγή Πατριαρχεία (Ρωσσίας, Αντιοχείας, Γεωργίας και Βουλγαρίας), δηλ. η συντριπτική πλειοψηφία των ανά την οικουμένη ορθοδόξων Χριστιανών Κληρικών και Λαϊκών, αρνήθησαν να συμμετάσχουν στην εν λόγω Σύνοδο του Κολυμπαρίου, δεν απεδέχθησαν τις κακόδοξες αποφάσεις της, και την απεκύρηξαν ως νέα Ληστρική Σύνοδον η οποία γέννησε ένα σύγχρονο Δογματικό Σχίσμα στους κόλπους της Εκκλησίας.
(β΄). Και το νέο Κανονικό Σχίσμα που δημιούργησε (2019) το οικουμενικό Πατριαρχείον της Κωνσταντινουπόλεως σε αγαστή γεω-θρησκευτικο-πολιτική συνεργασία πάλιν με τις Η.Π.Α. με την αντικανονική και κακόγνωμη απόδοση «Αυτοκεφαλίας» (για πρώτη φορά στην εκκλησιαστική ιστορία) στους Σχισματικούς και Εθνικιστές της Ουκρανίας, παρακάμπτοντας με αυτόν τον ύπουλο και δόλιο τρόπο την Κανονική ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας που υπάγεται κανονικά (μετά από την ενυπόγραφη ρωσοπολωνική ειρήνη του 1686) με Συνοδική Πράξη του οικουμενικού Πατριαρχείου στο Πατριαρχείον της Μόσχας, σήμερα με κανονικό Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας τον κ. Ονούφριο.
Το 2016, επεβλήθη από τους Οικουμενιστές στην Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία το Δογματικό Σχίσμα με την ληστρική Σύνοδο του Κολυμπαρίου. Το 2019, ανεκηρύχθη από τους Οικουμενιστές η «Αυτοκεφαλία» των Σχισματικών και Εθνοφυλετιστών της Ουκρανίας, δηλαδή επιβολή Κανονικού Σχίσματος εντός της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το 2020, ζούμε σε βιολογικό επίπεδο την επέλαση του «θανατηφόρου» ιού της Κορώνας με πολλαπλά προβλήματα σε πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και εκκλησιαστικό επίπεδο.
Κατ΄ ουσίαν το ιδιαίτερα εκκλησιαστικο-ιστορικό και ιστορικο-θεολογικό ζήτημα των Αγίων εφτά Οικουμενικών Συνόδων με τις στάσεις των αντίστοιχα εφτά Οικουμενικών Αυτοκρατόρων, συνιστά ουσιώδη διαχρονικό ζήτημα με το ακανθώδες στοιχείο σχέσεως μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας. Σχέση διακρίσεως ιερών κανόνων με πολιτικούς κανόνες. Σχέση διακρίσεως θείων και ανθρωπίνων νόμων. Σχέση πίστεως και απιστίας. Σχέση διακρίσεως ιερού και βεβήλου. Σχέση ύλης και πνεύματος. Σχέση διακρίσεως ορθοδοξίας και κακοδοξίας. Σχέση ευσέβειας και ασέβειας. Σχέση διακρίσεως ηθικής και ήθους. Σχέση πλάνης και χάριτος. Σχέση διακρίσεως αλήθειας και ψεύδους. Σχέση Θεού με Σατανά.
Δηλαδή με άλλα λόγια: τί είδους σχέση υφίσταται κατ΄ουσίαν με αυτόν τον σκόπιμο λεξιλογικό και θεολογικό δυϊσμό που προβάλουμε; Σχέσεις που δοκιμάζονται βέβαια διαχρονικά εν μέσω έρωτα, συγκρούσεων και οδυνών, όπου οι ωδύνες αναμφίρρηστα τίκτουσι Χριστιανικόν Πολιτισμό, ακόμη και σήμερα, ίσως να επικαιροποιούνται και να αναδεικνύονται, αυτό-αποκαλύπτονται εκών άκοντες ιδιαζόντως με την αμφιλεγόμενη «πανδημία» του κορωναϊού που πλήττει θανάσιμα κυρίως και με κάθε τρόπο ύπουλα την Πίστη, το ήθος, τις παραδόσεις, τα έθιμα και τις αξίες, τις ψυχές και τις καρδιές των ανθρώπων. Η οποία συνιστά σημαίνων εργαλείο για την αντι-Χριστιανική, μηδενιστική και συγκρητιστική ιδεολογία της Νέας Εποχής της Παγκοσμιοποίησης.
Οι Σύνοδοι της Εκκλησίας του Χριστού, δεν είναι διόλου αυθαίρετο ότι εν αρχή γεννήθησαν μέσα στα σπλάχνα της παγανιστικής, συγκρητιστικής και ειδωλολατρικής Οικουμενικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της παλαιάς Ρώμης. Η πρώτη σύνοδος της Εκκλησίας είναι η Αποστολική Σύνοδος των Ιεροσολύμων η οποία περιγράφεται και αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη στις Πράξεις των Αποστόλων.
Από χαρισματική και θεολογική άποψη: οι Σύνοδοι της Εκκλησίας, μέσω του αγιοπνευματικού χαρίσματος της διακρίσεως των πνευμάτων και του προφητικού χαρίσματος του ορθοτομείν και θεολογείν, αληθώς, απλανώς και ορθοδόξως, τον λόγον αλλά και τον Λόγον της Αληθείας αναγνωρίζει, διακρίνει, εξαγγέλει, ευαγγελίζει, ανακηρύττει (γραπτώς και προφορικώς) και τέλος το κυριότερον αποσαφηνίζει την αλήθεια από το ψεύδος.
Τρείς ολόκληρους αιώνες πρό της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου (325) ο ιστορικός, εκκλησιαστικός και χαρισματικός θεσμός της Συνοδικότητας της Εκκλησίας υφίστατο ιδιαίτερα ενεργοποιημένος, ζωντανός και γνωστός καθότι συνεκλήθησαν -ανά την γνωστή τότε οικουμένη- για σοβαρά εκκλησιαστικο-πολιτικά και θεολογικά ζητήματα σωρηδόν ποικίλες Τοπικές Σύνοδοι.
Από καθαρά ιστορική κριτική άποψη τώρα, για να σκιαγραφήσουμε το ιστορικό πλαίσιο της εποχής και των αιώνων πρό των εφτά Οικουμενικών Συνόδων, αλλά και για να αντιληφθούμε την ιστορία και την θεολογία κατά την διάρκεια ή και το πέρας αυτών, θα πρέπει να επικαλεστούμε την σημαίνουσα βοήθεια του επιστητού της Ιστορίας των Οικουμενικών Συνόδων. Τουτέστιν, έχουμε χρείαν κατ΄ουσίαν της Ιστορίας των Δογμάτων. Καθώς και το επιστητό της Εκκλησιαστικής Ιστορίας και της Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας.
Οι Βυζαντινές Σπουδές κατά τη γνώμη μας χωλαίνουν δυστυχώς, στο σημείο εκείνο όπου η Ιστορία συναντά την Θεολογία. Κατ΄ακρίβειαν χωλαίνει εκεί, όπου ιστορικοί νόες προσεγγίζουν με επιπολαιότητα, αδιαφορία, ανοησία και προκατάληψη την ιστορία της Θεολογίας και αυτήν καθ΄εαυτήν την θεολογία της Ιστορίας. Πολλώ μάλλον δυσχεραίνουν ουσιωδώς την έρευνα, οι ειδικοί Βυζαντινολόγοι, όπου άμοιροι θεολογικής ή και θρησκειολογικής παιδείας προσπαθούν απέλπιδα και αποτυχημένα να εξηγήσουν και να ερμηνεύσουν κατά το δοκούν και παπαγαληδόν τα σημαίνοντα εκκλησιαστικά και θεολογικά ιστορικά ζητήματα που προκύπτουν συνέχεια σε ολόκληρη την εκκλησιαστική και θεολογική ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της Νέας Ρώμης.
Του Παναγιώτη Νούνη
† Θεο-Λογικός και Θρησκευτικός Στοχαστής,
Εκκλησιαστικός Ρεπόρτερ, Ιστορικός.
Διαχειριστής του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»
Για συνεργασίες και επικοινωνία: Tηλ.: 00357-96897711


Υγ.: Πρόκειται για τον ολοκληρωμένο Πρόλογο στο ακαδημαϊκό μας δοκίμιο Βυζαντινής Ιστορίας το οποίο δημοσιεύτηκε αποκλειστικά από το Ιστολόγιον «ΚΑΤΑΝΥΞΗ»: ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΦΤΑ (7) ΑΓΙΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ΤΗΣ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ .

ΠΗΓΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου