Translate

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2020

Η ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ



Η ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 
ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ

Του Παναγιώτη Νούνη

Το άρθρο περί της Εξωτερικής Πολιτικής του Ρωμαϊκού Κράτους (που ακούει καταχρηστικώς σήμερα στο όνομα Βυζάντιον) το οποίο πρόκειται να μας απασχολήσει, είναι: της κ. Σοφίας Πατούρα, “Η διάδοση του Χριστιανισμού στα πλαίσια της εξωτερικής πολιτικής του Βυζαντινού κράτους (4ος - 5ος αι.),” Σύμμεικτα, vol. 7, pp. 215-236, 1987.

Ο τίτλος, θεωρώ, ότι είναι αρκετά σαφής: πρόκειται, για την διάδοση στα πέρατα της γνωστής τότε οικουμένης του ορθοδόξου Χριστιανισμού (ενίοτε και ετερόδοξες εκφάνσεις του Χριστιανισμού) μέσα στα αυστηρά πλαίσια της Εξωτερικής Πολιτικής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
(...)

Το κυρίως θέμα της Πατούρα, πραγματεύεται, περί της μεθοδευμένης εξωτερικής πολιτικής ή της θρησκευτικο-πολιτικής διπλωματίας και διαδόσεως του ορθοδόξου είτε ενός ετεροδόξου Χριστιανισμού (ανάλογα με τα εκάστοτε θεολογικά πιστεύω, κριτήρια και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του εκάστοτε Οικουμενικού Αυτοκράτορα), προς τα βαρβαρικά έθνη και αλλόφυλους, τα οποία επιβουλεύονται και υποσκάπτουν εχθρικά την οικουμενική Ρωμαϊκήν Αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως της Νέας Ρώμης, μέσα στο χωροχρονικό πλαίσιο του 4ου και 5ου αιώνα μετά Χριστόν.

Κύριος στόχος και σκοπός της ιστορικής έρευνας της συγγραφέως, νομίζω, ότι είναι να αποδείξει μέσα από ελάχιστες και σπάνιες, ιστορικές, εκκλησιαστικές και αγιολογικές πηγές την αγαστή και στενή συνεργασία της Πολιτείας με την Εκκλησία, μαζί και την ευέλικτη ειρηνοποιό διπλωματία αμφοτέρων των θεσμών, στο πλαίσιο μίας αναγκαστικής (ελέω των ιστορικών συνθηκών) ρωμαλέας εξωτερικής θρησκευτικής πολιτικής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Νέας Ρώμης. Άραγε, η συγγραφέας τα καταφέρνει; Αυτό βέβαια, θα το δούμε αναντίρρητα στην πορεία του δοκιμίου μας.

Πολύ ορθά, η Πατούρα, ξεκινάει με τον Μέγα Κωνσταντίνο, που ως γνωστόν ο ίδιος με τολμηρές πολιτικές ενέργειες για την εποχή του, μέσω του Διατάγματος των Μεδιολάνων, έπηξε άπαξ και διαπαντώς την θρησκευτική ελευθερία των Χριστιανών, τουτέστιν απελευθέρωσε τον ορθόδοξο Χριστιανισμό και τους Χριστιανούς από τις θεοφώτιστες κατακόμβες και τις φυλακές, απάλλαξε αυτούς από τα σκληρά Μαρτύρια του Αίματος και κατέπαυσεν άρδην τους αδυσώπητους διωγμούς των προηγούμενων παγανιστών Αυτοκρατόρων.

Παράλληλα, κατόρθωσε να μετακινήσει, να μεταμορφώσει, να ανατρέψει και να ανανεώσει την πάλαι ποτέ παγανιστική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της παλαιάς Ρώμης, σε Νέα Ρώμη με κέντρο από τούδε και εις το εξής την βασιλεύουσα Πόλη Κωνσταντινούπολη, δηλαδή την ορθόδοξη Χριστιανική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Ο ίδιος ο Μέγας και Άγιος Ισαπόστολος οικουμενικός Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος, την ίδια θρησκευτικο-πολιτική στρατηγική εφήρμοσε και στην εξωτερική πολιτική του για να αναχαιτίσει τους διωγμούς των Χριστιανών που διενεργούσε ο βασιλιάς της Περσικής Αυτοκρατορίας Σαβώρης, ο οποίος εξαπέλυσε στα όρια της περσικής αυτοκρατορίας του αιμάτινους διωγμούς κατά των Χριστιανών.

Η συγγραφέας, αναφέρει (σελ. 216) πολύ σωστά, ότι, σύμφωνα με πληροφορίες που λαμβάνουμε από Εκκλησιαστικούς ιστορικούς του 4ου και 5ου αιώνα, κατά την βασιλεία του Μεγάλου Κωνσταντίνου είχαμε –μέσω της μυστικής συγκατάθεσης της Αυτοκρατορίας και της Εκκλησίας εκχριστιανισμούς ξένων λαών και πέρα από τα όρια της Αυτοκρατορίας- όπως π.χ. των Ιβήρων, Ινδών, Σαρακηνών κ.ο.κ. Η συμμαχία με τους Ιβηρίτες λ.χ. διασφάλιζε τα βορειοανατολικά σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τους Πέρσες.

Ο χαρακτηρισμός του Μεγάλου Κωνσταντίνου και της μητέρας αυτού της βασιλομήτωρ Αγίας Ελένης, ως Ισαποστόλους της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, ελέω της εσωτερικής και εξωτερικής θρησκευτικής διπλωματίας τους δεν είναι τυχαίος ούτε μάλλον υπερβολικός.

(Δείτε επίσης, εκτενώς και αναλυτικώς, το εγχειρίδιο του π. Θεοδώρου Ζήση, «Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ», εκδόσεις «το Παλίμψηστον», 2015, σσ. 142).

Αυτό το επιπρόσθετο στοιχείο της εν λόγω μονογραφίας το καταγράφουμε και παραπέμπουμε σκόπιμα, καθότι η συγγραφέας καταθέτει πολύ ολίγα στοιχεία για την εξωτερική θρησκευτική πολιτική του Μ. Κωνσταντίνου το οποίο καλύπτει η σύγχρονη μονογραφία.

Μετά, ακολουθούν παρόμοια θρησκευτική διπλωματία οι απόγονοι υιοί του Μ. Κωνσταντίνου. Ο Κωνστάντιος, π.χ.: υϊοθετεί, ως θρησκευτική άποψη και θρησκευτική εξωτερική και εσωτερική πολιτική την ετερόδοξη προσέγγιση του Χριστιανισμού την αίρεση του Αρειανισμού.

Ως διάδοχος Αυτοκράτωρ, προωθούσε και στήριζε θεσμικά την άνοδο και εξάπλωση του Αρειανισμού. Ενώ ο πατέρας του ο Μέγας Κωνσταντίνος, πιστός στην Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, Εκκλησία και Αυτοκράτωρ μέσω της Αγίας Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, κατεδίκασαν με συνοπτικά αποφασισθέντα, με διάφορα αναθέματα τον Άρειο, τους οπαδούς του μαζί και τις κακοδοξίες του.

Πρώτη επίσημη προσπάθεια, εκχριστιανισμού των αλλοφύλων, είναι ο εκχριστιανισμός των Γότθων από τον αρειανό αυτοκράτορα Κωνστάντιο, μέσα στα πλαίσια της εξωτερικής θρησκευτικής πολιτικής του, ο οποίος συμμετείχεν στην τελετή χειροτονίας εις επίσκοπον των Γότθων, του αρειανού πρεσβύτερου Ουλφίλα. Επόμενη πρωτοβουλία του Κωνστάντιου είναι ο εκχριστιανισμός της Αραβίας, της φυλής των Ομηριτών, όπου εκεί ορίζει ως αρχηγό τον αρειανό επίσκοπο Θεόφιλο. Η προσπάθεια τους στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. (σελ. 218) Βέβαια, ο Αρειανισμός συνέχιζε να απασχολεί έντονα και να προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας.

Βέβαια, ο μαζικός εκχριστιανισμός των Γότθων με επίσημη παρέμβαση Πολιτείας και Εκκλησίας της Νέας Ρώμης, από πολιτική επιλογή, επιτεύχθηκεν, επί αρειανού Αυτοκράτορα Ουάλη μέσω του Γότθου φύλαρχου Φριτιγέρνη, κατά την ιστορική συγκυρία όπου οι Γότθοι είχαν μια σοβαρή ενδοφυλική διένεξη. Ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των Γότθων δεν ήταν αφ΄ εαυτού του ικανός και αρκετός για να διαλύσει και να διασπάσει το ισχυρότατο και φιλοπόλεμο βαρβαρικό φύλο. Η θρησκευτική τους διαφοροποίηση όμως, ο εκχριστιανισμός των Γότθων ήταν και εκείνη η χαριστική τους βολή ώστε το ρήγμα και ο διχασμός αναμεταξύ τους να είναι οριστικός. (σελ. 219-220)

Η Εξωτερική Πολιτική του διαίρει και βασίλευε, μέσω θρησκευτικής ιεραποστολής και παράδοξους διπλωματικούς ελιγμούς δεν είναι σύγχρονη επινόηση και δημιούργημα της Μεγάλης Βρεττανίας ή των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Παράλληλα, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης, η Ρωμηοσύνη έπρεπε να προφυλαχθεί και από άλλα εχθρικά φύλα όπως τους Σαρακηνούς. Οι ρωμαίοι Βυζαντινοί, άδραξαν της ευκαιρίας να εφαρμόσουν τα ειρηνικά μέσα και την θρησκευτική διπλωματία τους, αποστέλλοντας στην βασίλισσα των Σαρακηνών Μαυία (με δικό της αίτημα) τον Μοναχό Μωϋσή ως επίσκοπον των Σαρακηνών. Ο μοναχός Μωϋσής όμως, ήταν καθόλα ορθόδοξος Χριστιανός, και αρνείτο δικαίως και εύλογα να χειροτονηθεί επίσκοπος από αρειανούς. Πράγμα που εξανάγκασε την αρειανίζουσα Αυτοκρατορία να αναπροσαρμοστεί και να συμβιβαστεί, ελέω της εξωτερικής πολιτικής επί των Σαρακηνών, και εν τέλει ο μοναχός Μωϋσής χειροτονείται με την άδεια του αρειανού Αυτοκράτορα, από εξόριστους ορθοδόξους επισκόπους, ως επίσκοπος των Σαρακηνών. (σελ. 220-221)

Όλα σχεδόν τα προηγούμενα, μέχρι στιγμής, μας αποδεικνύουν ότι η Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης, η Κωνσταντινούπολις, επέλυε και με κάθε είδους ειρηνικά μέσα αρκετά προβλήματά της με το ρωμαλέο και ιεραποστολικό δόρυ της την θρησκευτική Εξωτερική Πολιτική, δηλ. με τον εκχριστιανισμό των αλλοφύλων και βαρβάρων λαών που επιβουλεύοντο μεθοδικά τα σύνορά της.
(....)

Του Παναγιώτη Νούνη
8ο Εξάμηνο
Φιλοσοφική Σχολή
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
Ενδιάμεση Εξέταση εν καραντίνα
2020

Υ.Γ.: Ακαδημαϊκό δοκίμιο για το μάθημα (ΙΣΤ112) ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, για το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. Το εν λόγω δοκίμιο κρίθηκε και αξιολογήθηκε από την διδάσκουσα Ειδική Επιστήμονα Δρ κ.Σ.Μ. με σωρηδόν άστοχες παρατηρήσεις, επίσης σε αρκετά σημεία του κρίθηκε ανεξήγητα πολύ αρνητικά, και κυρίως μας επισημάνθηκε εις διπλούν ότι είναι ανιστόρητο και μη αντικειμενικό δοκίμιο. Δηλαδή μηδέν!...

Υποσημείωσις περί φωτογραφιών: 
Η εν Κύπρο θεοφρούρητη Ιερά Μονή Σταυροβουνίου ή άλλως πως η Ιερά Μονή Θεοκρεμάστου, ή Ιερά Μονή του Τιμίου Σταυρού, είναι μία Μεγαλοκωνσταντίνεια δωρεά και η μεγίστη διαχρονική απόδειξη της χαρισματικής και αγιοπνευματικής Εξωτερικής Πολιτικής ΑΜΦΟΤΕΡΩΝ των αγίων Ισαποστόλων Μεγάλου Κωνσταντίνου και Αγίας Ελένης. Το Ζωοποιόν Τίμιον Ξύλο της Ι.Μ. Σταυροβουνίου καθώς και αυτή καθ΄εαυτή η Μονή ίσως είναι η μεγίστη πνευματική, πολιτισμική και ιστορική κληρονομιά των Κυπρίων και πηγή αγιασμού ψυχής τε και σώματος.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ FACEBOOK  ΚΑΙ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου