Translate

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2020

ΠΟΙΑ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΑΛΛΟΙΩΣΕΩΣ ΚΑΙ ΑΛΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝOΪΟΥ;



ΠΟΙΑ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΑΛΛΟΙΩΣΕΩΣ ΚΑΙ ΑΛΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 
ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝOΪΟΥ;

Του Παναγιώτη Νούνη

Κατ΄ αρχήν δεν πρόκειται να γράψω δικά μου πράγματα. Τα αμέσως επόμενα στοιχεία και σημεία -εν μέρει- είναι φιλοσοφικής εμπνεύσεως και θεολογικοί στοχασμοί του Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ιωάννη Ζηζιούλα.

Ανεξάρτητα του γεγονότος ότι ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Περγάμου είναι αρχι-Οικουμενιστής και διαπρύσιος κήρυξ του «ορθοδόξου» Οικουμενισμού, και της επάρατου ιοβόλου εκκλησιαστικής νόσου του Επισκοπομονισμού, κρίνουμε ως αναγκαίο και χρήσιμο να παραθέσουμε στο φιλότιμο αναγνωστικό κοινό μας μερικές εξαιρετικά εύστοχες και καλές θεολογικο-φιλοσοφικές σκέψεις του στο ζήτημα περί της ταυτότητας της Εκκλησίας και δη όσον αφορά τα σημεία της αλλοιώσεως της ταυτότητας της Εκκλησίας.

Τούτο το θρασύτατο τόλμημά μας, να αποπειραθούμε δηλ. να καταγράψουμε τις αρνητικές αλλοιώσεις της Εκκλησίας, θα το αποτολμήσουμε εν δυνάμει μιας και αφού τοπικές ορθόδοξες Εκκλησίες, ατομικές προσεγγίσεις και θέσεις Ιεραρχών-Πρεσβυτέρων και Λαϊκών Θεολόγων, προκάλεσαν με τα αντιφατικά, παράδοξα και κοσμικού τύπου περιβόητα ανακοινωθέντα και σχολιασμούς τους μέγα σκανδαλισμό, σύγχυση μεγατόνων αλλά και πικρή οδύνη στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα και στην Θεανθρωποκεντρική θρησκευτική συνείδηση του Βασίλειου ιερατεύματος.

Κατά δεύτερον, να απαντήσω ευθέως και χωρίς περιστροφές ότι τα σημεία της αλλοιώσεως της ταυτότητας της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας είναι τα εξής:
1. Ψυχολογισμός.
2. Ηθικισμός.
3. Κοινωνισμός.
4. Επιστημονισμός.
5. Γεροντισμός.
6. Βλακεία.

Περί του Ψυχολογισμού, του Ηθικισμού και του συσχηματισμού της Εκκλησίας με την Επιστήμη και την Τεχνολογία, καταγράφονται εκτενώς υπό του Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ιωάννου Ζηζιούλα, στο Εκκλησιολογικό εγχειρίδιο του «ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ ΕΞΕΜΠΛΑΡΙΟΝ», έκδοση Β΄, Μέγαρα 2011, σελ. 204-207.

Τα υπόλοιπα σημεία έχουν εμπλουτιστεί υπό του γράφοντος. Ο Περγάμου σημειώνει όμως καθαρά και ξάστερα, ότι τα σημεία της αλλοιώσεως της Εκκλησίας «είναι δυστυχώς πολλά».

1. Πρώτον: Ο Ψυχολογισμός κατά τις εκτιμήσεις του Περγάμου «διαβρώνει διαρκώς και περισσότερο την Εκκλησία». Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Τούτο σημαίνει, κατά την γνώμη του, ότι οι πιστοί δεν εκκλησιάζονται κυρίως για να έρθουν σε (επι)Κοινωνία με τον Άλλο τον πλησίον τους, αλλά για να αποκτήσουν μια ατομική θρησκευτική εμπειρία επαφής με τον Θεόν. Πρόκειται για ένα «ψυχολογικό είδος θρησκευτικότητας» αμιγώς ατομικιστικό. Αυτό καλλιεργείται σύμφωνα με τον ίδιο ακαδημαϊκό Μητροπολίτη και συγγραφέα από την ίδια την Εκκλησία (νομίζω αστοχεί εδώ ο Περγάμου) μάλλον καλύτερα, καλλιεργείται, από αφώτιστους και κακόδοξους Κληρικούς και κομπογιαννίτες ποιμένες, εκπροσώπους της Εκκλησίας.

Φέρνει το αρκετά εύστοχο παράδειγμα, όπου το Μυστήριο της Μετανοίας/Εξομολογήσεως τείνει πλέον να μετατραπεί (κατάντησε ήδη ως τέτοιο) σε θεραπευτήριο «ψυχολογικών ή ψυχικών τραυμάτων» αντί να παραμείνει ως «μέσον αποκατάστασης της σχέσεως των πιστών με την Κοινωνία (με τον Θεόν) και την κοινότητα (με τους Ανθρώπους) της Εκκλησίας».

Η Πατερική και Ορθόδοξη Θεολογία, κατά τον Περγάμου, φαίνεται να αλλοιώνεται και να πέφτει έτσι στον πειρασμό της ατομικιστικής και φροϋδικής Ψυχαναλύσεως. Αλλά και να συμπεριφέρεται ως μία εναλλακτική τάση όπως λ.χ. εκείνην της ουμανιστικής επιστήμης της Ψυχολογίας.

Υπάρχουν κατά την γνώμη μας βαθύτερα υπαρξιακά πεδία που η Ψυχανάλυση, η Ψυχιατρική και η Ψυχολογία αδυνατεί να τα εξερευνήσει ώστε να τα θεραπεύσει. Άρα, οι θετικές και κοινωνικές Επιστήμες έχουν περιορισμένα όρια, περιορισμένη Ανθρωπολογία, συνεπώς και περιορισμένη αντίληψη για τον Άνθρωπο.

2. Δεύτερο σημείο, αλλοτριώσεως της ταυτότητας της Εκκλησίας, είναι, η «Χριστιανική Ηθική» είτε η «Κοινωνική Ηθική». Δεν τολμεί να το καταγράψει καθαρά, αλλά αυτό εννοεί εμμέσως πλην σαφώς ο Περγάμου, αφού κάνει σαφή διάκριση Ηθικής από το Ήθος. «Ο Ηθικισμός απειλεί να σείσει τα ίδια τα θεμέλια της Εκκλησίας» καταγράφει το δεξί χέρι του οικουμενικού μας Πατριάρχη. Δεν έχει άδικο!

Συμφωνούμε και συντασσόμεθα με την εν λόγω βαρύνουσα θεολογική γνώμη του καθότι την ίδια και αυτή θεολογική αντι-Ηθικιστική προσέγγιση διατυπώνει, γραπτώς, και ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος αλλά και ο Δογματολόγος π. Ιωάννης Ρωμανίδης μαζί και πλήθος άλλων λογίων και σοφών κληρικών και λαϊκών.

Ο Ηθικισμός τώρα, που κολλά με τον κορωνοϊό;

Όλοι είμαστε μάρτυρες, το τελευταίο διάστημα, όπου βρισκόμαστε σε «κοινωνική απομόνωση» και σε «αλληλέγγυα καραντίνα» εις το όνομα της «συλλογικής υγείας». Καθότι όλες αυτές οι υπερβολικές κρατικές ενέργειες και σκληρές αποφάσεις, έχουν μια ηθική Κοινωνιστική στρατηγική ή αν θέλετε πλασάρουν ένα ιδιαίτερο φρούτο τον Κοινωνικό Ηθικισμό μιας νέας υφής με κάπως ιδιαίτερο εννοιολογικό περιεχόμενο, το οποίο συγκρούεται σθεναρώς και ρωμαλέως με την ταυτότητα της ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας και την ταυτότητα των ενεργοποιημένων πιστών ορθοδόξων Χριστιανών.

Τέτοια έντονη και έμπονη ρωμαλέα ομολογιακή και σθεναρή αντίδραση κατά των υπερβολικών μέτρων για την μετάδοση του κορωνοϊού δεν φάνηκε να παρατηρείται στα υπόλοιπα Χριστιανικά δόγματα ή σε αλλογενή Θρησκεύματα.

Η εν λόγω σύγκρουση είναι σύγκρουση μεταξύ Πίστης και απιστίας, μεταξύ Θεού και αθεΐας, μεταξύ ευσεβείας και ασεβείας, μεταξύ ιερού και ανίερου, μεταξύ Ηθικιστών και πιστών με Ήθος. Σύγκρουση μεταξύ Ηθικιστών κληρικών και λαϊκών, με πιστούς κληρικούς και λαϊκούς με Ευαγγελικό Ήθος.

Αντιθέτως, μάλιστα, απο τα Αρχαία Ανατολικά Θρησκεύματα που επιβιώνουν στην Κίνα (Βουδισμός, Κομφουκιανισμός, Τζαϊνισμός, Λαμαϊσμός κ.ο.κ.), από τον Ιουδαϊσμό, Ισλαμισμό και ετερόδοξο Χριστιανισμό (Παπισμός και Προτεσταντισμό) παρατηρήσαμε ένα άμεσο, δουλικό και πειθήνιο συμβιβασμό με τις πολιτικές αρχές και σκοτεινές εξουσίες του κόσμου τούτου.

Και τούτο, είναι κατανοητό για τις «ετερόδοξες Εκκλησίες» και τα λογής-λογής θρησκεύματα, καθότι είναι άμοιροι λιπαρής Αρχαιοελληνικής παιδείας. Αλλά όμως, η χώρα που εγέννησε την Αρχαία Ελληνική Τραγωδία και λάτρεψε ή τίμησε την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, είναι αδιανότητον, να συμβιβασθούν άπαντες, αν και άπαντες (πιστοί και άπιστοι) αποδεικνύονται σωρηδόν ως νέες Ισμήνηδες και νεοι Πόντιο-Πιλάτοι, με τις σύγχρονες άνομες και ανίερες Κρεόντιες διαταγές, όπως λ.χ. η κορωνίδα εξ αυτών περί της «προσωρινής» κατάπαυσης της Θείας Λειτουργίας.

Όσοι πιστοί ή άπιστοι, φαίνεται να συγκλίνουν περί των αυστηρών μέτρων κατά της Εκκλησίας, και δη περί της καταπαύσεως (!) της Θείας Λειτουργίας, τούτο το κάνουν κυρίως εις το όνομα του ετερόδοξου Αγαπισμού ή και αλληλέγυου Κοινωνισμού, εξ αιτίας της απιστίας και ολιγοπιστίας τους, όπερ σηματοδοτεί ότι το «βαθύτερο» (σιγά τα βάθη) κριτήριό τους είναι η νέα Κοινωνική Ηθική περί της πανδημίας, που διατάζεται αδιακρίτως με συνοπτικές διαδικασίες από τα Κράτη και τις Πολιτείες.

Ο Περγάμου, μας το αποσαφηνίζει καλύτερα: «ο Ηθικισμός πρέπει να διακριθεί από το Ήθος, στηρίζεται στην προβολή κανόνων ηθικής, συμφώνως πάντοτε με το ό,τι μια κοινωνία κρίνει και αποδέχεται ως «ηθικό».

Άρα, παρατηρούμε θεωρώ, μια παράδοξη συμφωνία και σύγκλιση, πιστών και απίστων, σε Ψυχολογικό, Κοινωνιστικό, Ηθικιστικό και Κοινωνιολογικό επίπεδο.

Αφού μια Κοινωνία (θρησκευομένων και μή ή αθέων και θεϊστών) κρίνει και αποδέχεται ως ηθικό, την κατάπαυση των ιερών ακολουθιών της αγίας Σαρακοστής και δη την παύση της Θείας Λειτουργίας, στηρίζεται στην επιβολή με τους νέους κανόνες Κοινωνικής Ηθικής, άρα, πρόκειται για στείρο Ηθικισμό και Κοινωνισμό, ένα άνομο συμβιβασμό που αλλοιώνει την ταυτότητα της Εκκλησίας, ο οποίος Ηθικισμός (αθέων και θεϊστών) είναι άκρως διακριτός από το Ευαγγελικό Ήθος.

Σ΄αυτό ακριβώς το προηγούμενο φαρισαϊκό σημείο, μας πληροφορεί ο άγιος Περγάμου ότι «απουσιάζει ο Χριστός»! Και αυτό είναι αλήθεια, αφού ο Θεάνθρωπος και Κύριος της Δόξης το ξεκαθάρισε με έμφαση, ότι, «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν». Και όταν λέει ΟΥΔΕΝ, σημαίνει ου-δέν! Ούτε καν το εμβόλιο του κορωνοϊού δεν πρόκειται να δημιουργηθεί αν δεν το επιτρέψει. Αν και η κορωνίδα απάντων των κτιστών εμβολίων είναι η θεόσδοτη Θεία Κοινωνία.

Και η εκκοσμικευμένη Εκκλησία, η διοίκηση της Εκκλησίας βασικά, σημειώνει ο Περγάμου, ότι «εμφανίζεται ως άλλος Σαύλος, να ηγείται, του καθαρτήριου λιθοβολισμού» εναντίον εκείνων των πιστών μελών της που κραυγάζουν και αναζητούν με ερωτική μανία την Θεία Λειτουργία.

Ο Περγάμου, μας παραπέμπει και στην Εκκλησιολογία του ιερού Χρυσοστόμου: «Η Κεφαλή σταυρώνεται, ενώ το σώμα αρνείται να σταυρωθεί». «Αλλά κάθε διακοπή του σώματος από την Κεφαλή, σημαίνει το θάνατο του σώματος».

Άρα συνεπώς, η διακοπή και παύση της Θείας Λειτουργίας με την συναίνεση των αναξίων και απίστων ή αθέων επισκόπων, σηματοδοτεί την διακοπή του σώματος από την Κεφαλή, και τον θάνατο του σώματος, κλήρου και λαού, καθότι το Αντίδοτο του Θανάτου, το Ποτήριον της Ζωής, αναστέλεται απο άθεες ή θεϊστικές πολιτικές και ηθικιστικές τακτικές, μέχρι να συνέλθουμε.

3. Τρίτον: Επίσης, να σημειωθεί ότι, κατά τον Περγάμου, «η ταυτότητα της Εκκλησίας κινδυνεύει από τον συσχηματισμό της με τον τεχνολογικό πολιτισμό των ημερών μας». Η τεχνολογία «αποτελεί απειλή για την Εκκλησία διότι εισάγει μια ιδιόμορφη μορφή ατομισμού». Αυτά όλα τα προηγούμενα, δεν τα γράφει κανένας φονταμενταλιστής σούπερ-Ορθόδοξος, αλλά ο άκρως προοδευτικός και φιλελεύθερος στις θεολογικές του απόψεις ο σεβασμιώτατος Περγάμου.

Και τείνω μάλιστα, και πάλιν να συμφωνήσω μαζί του και να προσθέσω, ότι και ο Επιστημονισμός εισάγει τον ατομισμό και αλλοιώνει την αληθεύουσα Επιστήμη. Αμφότερα, Τεχνολογισμός και Επιστημονισμός καταργούν στην σωματική κοινωνία των Ανθρώπων και αλλοιώνουν το Πρόσωπο.

Και μία «προφητική» Εκκλησιολογική απάντηση, προς όλους εκείνους τους αχάπαρους και κακόδοξους «Γνωστικούς» Αρχιεπισκόπους, Επισκόπους, Μητροπολίτες, Δογματολόγους, Θεολόγους κ.λπ., που απέλπιδα προσπαθούν να εφεύρουν εναλλακτικές (Θεία Λειτουργία μέσω τηλεοράσεως και διαδικτύου, και ξύλινα ή πλαστικά κουταλάκια για την θεία Κοινωνία) από την θρησκόληπτη απαιδευσιά και αθεολόγητη απιστία τους, απο τον Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ιωάννην:
«Έτσι δεν χρειάζεται η τοπική σύναξη του Λαού ο σωματικός ασπασμός των εικόνων ή των λειτουργών, αφού η Θεία Λειτουργία μπορεί πλέον να μεταδοθεί -και μάλιστα με απαίτηση ενίοτε της ίδια της Εκκλησίας-και απο την τηλεόραση. (...) Διότι, αυτό που προσφέρεται στους ανθρώπους αυτών των κατηγοριών (ασθενείς ή κωλυόμενοι), ΔΕΝ είναι ΚΑΘΟΛΟΥ η πραγματικότητα της Λειτουργίας, αλλά μια οπτική εικόνα, δηλαδή μια «εικονική πραγματικότητα», μια ΚΑΡΙΚΑΤΟΥΡΑ της Θείας Λειτουργίας».

Με αυτό τον τρόπο, προσφέρεται μια «ψυχολογική ικανοποίηση στους ανθρώπους», λέει ο Περγάμου, με την οποία όμως η Εκκλησία αλλοιώνει την οντολογική πραγματικότητα της ταυτότητάς της, αφού η Λειτουργία είναι Σύναξις «επι το αυτό» και η Εκκλησία κοινότητα.

Δηλαδή, ανόητοι κληρικοί αξιωματούχοι σε συνεργασία με τους κρατικούς αξιωματούχους και την συνέργεια της Επιστήμης και της Τεχνολογίας, διακόπτουν και (κατα)παύουν βλακωδώς, βιαίως και δόλια, την Θεία Λειτουργία του Λαού του Θεού, και προσφέρονται τα Άγια «με πλήρη άνεση συνειδήσεως», τονίζει ο Περγάμου, στους σκύλους!...

Στην Θεία Λειτουργία, εκφράζεται, οντολογικά και πλήρως, η ταυτότητα της Εκκλησίας. Η κατάπαυσης αυτής από την διοίκηση της Εκκλησίας με πιέσεις του Καίσαρα που συνεργάζεται με την Επιστήμη, είναι μεγίστη πνευματική πτώση και Εκκλησιολογική εκτροπή, αλλοιώνει την ταυτότητα της Εκκλησίας, αλλοιώνει την ταυτότητα των πιστών, πρόκειται για μια ετερόδοξη και αιρετική στάση, που προσβάλλει σωρηδόν Θεολογικά δόγματα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας.

Ολοκληρώνει, ο Περγάμου, και σε αυτό είναι τω όντι εμπνευστής: «αν διασώσουμε την ταυτότητα της Εκκλησίας, όπως την συνέλαβαν οι Πατέρες, δεν χρειαζόμαστε τίποτα άλλο για να εκπληρώσουμε το χρέος μας έναντι του Θεού και των ανθρώπων».

Αρκετές σταγόνες αληθείας, από τον Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ιωάννην Ζηζιούλα, κατασβύνουν ωκεανούς βλακείας, ψευδολογιών και ανοησίας, θάλασσες απο κακοδοξίες, από όσους συμφωνούν και εφευρίσκουν εναλλακτικές λύσεις ώστε να καταπαύσει -ελέω κορωνοϊού- να μεταλαμβάνεται ο Θεάνθρωπος Υιός του Θεού.

Του Παναγιώτη Νούνη
Θεο-Λογικός και Θρησκευτικός Στοχαστής

Διαχειριστής του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου