Translate

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Τρίτη, 7 Απριλίου 2020

ΑΝΤΙΡΡΗΤΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΣΕ ΨΕΥΔΟ-ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ



ΑΝΤΙΡΡΗΤΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΣΕ ΨΕΥΔΟ-ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ 

Του Παναγιώτη Νούνη

Ό,τι θέτω κυρίως εντός των εισαγωγικών μερικά προεπιλεγμένα αποσπάσματα είναι τα γραφθέντα του κ. Κυριόπουλου Γιάννη. Παραπέμπω όμως, σε ολόκληρο το κείμενό του διότι έχει ενδιαφέρον. Εντοπίζω βέβαια, αρκετά λογικά και φιλοσοφικά λάθη και προσπαθώ να τα ανασκευάσω βήμα προς βήμα, για χάριν των φιλότιμων αναγνωστών μας.

Γράφει, ο συγγραφέας, στην εν λόγω παράγραφο: «Το δεύτερο δίλημμα σχετίζεται με την θεμελίωση –σε όρους πίστης ή επιχειρημάτων αλήθειας– της δυνατότητας ή μη συγκέντρωσης μεγάλου αριθμού ατόμων για θρησκευτικούς ή άλλους λόγους. Θέμα που αποτελεί το πλέον δημοφιλές σημείο στην πολιτική συζήτηση την τελευταία περίοδο. Η συζήτηση αυτή έχει μετατραπεί σε μια διαμάχη ανάμεσα σε δογματικούς και αντικληρικαλιστές που αφορά μάλλον στις ιδέες και τις πεποιθήσεις αμφοτέρων, παρά στην αντιμετώπιση της πανδημίας Covid-19 και οδηγεί στη σύγκρουση».

Πρώτον. Η σκέψη μου για τα προηγούμενα λεχθέντα και γραφθέντα είναι: Οι όροι της πίστης δεν βρίσκονται σε αντίθεση και αντιδιαστολή από τα Λογικά επιχειρήματα υπέρ της αλήθειας. Άρα, πρόκειται για ψευδο-δίλημμα. Η ενεργοποιημένη πίστη, αποδεικνύει εμπειρικά, το αντικείμενο και υποκείμενο της πίστης ως Λογικά Αληθές, χωρίς λογικά επιχειρήματα. Απόδειξη, ότι πάμπολλοι επιστήμονες σ΄ολόκληρο τον κόσμο, διατηρούν θρησκευτική συνείδηση και έχουν συγκεκριμένη θεολογική πίστη. Η πίστη συνδέεται άρρηκτα με την θεολογική γνώση, με την εμπειρική και άρα επιστημονική θεολογική γνώση. Χωρίς αυτό να συγκρούεται με την επιστημονική τους ιδιότητα. Άρα, συνεπώς, η πολιτική συζητήση έχει μετατραπεί, δικαίως και εύλογα σε μια καλή διαμάχη και πολεμική σύγκρουση μεταξύ πιστών και απίστων.

Δεύτερον. Σημειώνει ο συγγραφέας, ότι: «Η συζήτηση αυτή έχει μετατραπεί σε μια διαμάχη ανάμεσα σε δογματικούς και αντικληρικαλιστές... παρά στην αντιμετώπιση της πανδημίας». Άραγε τι να σημαίνει ο όρος «δογματικός»; Προφανώς ο συγγραφέας, μέμφεται μεροληπτικά του πιστούς ως δογματικούς, δηλ. τους κατηγορεί ως ανθρώπους στενοκέφαλους, άκαμπτους, με απόλυτες δογματικές θέσεις. Ενώ οι «αντικληρικαλιστές» με τις θέσεις τους, να υποθέσει κανείς, ότι, δεν περιλαμβάνονται ανάμεσα στους δογματικούς, γιατί λαμβάνουν ιδιαίτερη «άφεση αμαρτιών» από τον συγγραφέα. Άρα, συνεπώς, η πολιτική συζητήση έχει μετατραπεί, δικαίως και εύλογα σε μια καλή διαμάχη και πολεμική σύγκρουση μεταξύ πιστών και απίστων.

Τρίτον. Το ερώτημα που πρέπει να τεθεί αμείλικτα, είναι: όταν οι αντικληρικαλιστές, δηλ. οι άθεοι, οι άπιστοι, οι μασόνοι, οι παγανιστές, όλοι οι εχθροί της Εκκλησίας, ισχυρίζονται αυθαίρετα (αφού αγνοούν είτε απο εμπάθεια είτε από προκατάληψη, εφ΄ όσον πολεμούν δόλια την εμπειρία της Εκκλησίας) ότι μέσω της Θείας Κοινωνίας δύναται (sic) να μεταδοθεί ο κορωνοϊός και κάθε είδους μεταδοτική και μη ασθένεια, θα πρέπει μάλλον να προβληματιστούμε σοβαρά για το ποιος ακριβώς δογματίζει αλλά και για ποιο λόγο, αποφαίνονται, όλοι αυτοί οι πολέμιοι της Εκκλησίας, για λατρευτικές και μυστηριακές πράξεις που συμβαίνουν αιώνες τώρα σε ελεγχόμενο περιβάλλον όπως τους ιερούς Ναούς; Οι «δογματικοί» πιστοί Χριστιανοί, ή μήπως οι «αντικληρικαλιστές» άπιστοι και αντίχριστοι δογματίζουν αυθαίρετα και επιπόλαια; Άρα, συνεπώς, η πολιτική συζήτηση έχει μετατραπεί, δικαίως και εύλογα σε μια καλή διαμάχη και πολεμική σύγκρουση μεταξύ πιστών και απίστων.

Συνεχίζει όμως, το αθεολόγητο και μεροληπτικό παραλήρημά του ο συγγραφέας: «Όμως δεν χρειάζεται σύγκρουση, αλλά τα σχετικά όργανα άσκησης δημόσιων πολιτικών στην υγεία οφείλουν να έχουν σαφείς θέσεις. Δεν πρέπει να συγχέουν την "αλήθεια" εξ αποκαλύψεως της μεταφυσικής με την "αλήθεια" του λογικού θετικισμού της επιστήμης δεδομένου ότι πρόκειται για δύο ασύμβατους κόσμους. Προφανώς, σε αυτή την κατεύθυνση οφείλει να πράξει τα δέοντα και η Ιεραρχία της Εκκλησίας».

Πρώτον. Να πληροφορήσουμε λοιπόν τον συγγραφέα, αφού απευθύνεται σε ελληνόφωνο αναγνωστικό κοινό και δη σε ορθόδοξους Χριστιανούς, ότι η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία και η Πατερική Θεολογία της, απορρίπτει την θεολογική Μεταφυσική και Ηθική των φιλοσόφων, όπως ακριβώς πράττει και ενεργεί ο Λογικός Θετικισμός. Άρα, χρειάζεται η θεολογική σύγκρουση μεταξύ πιστών και απίστων, ώστε μέσω της σύγκρουσης να αποκαλυφθεί και να γεννηθεί η Αλήθεια.

Δεύτερον: Η «αλήθεια» του Λογικού Θετικισμού, δηλ. οι αντι-Μεταφυσικές και αντι-Ηθικές θέσεις της σύγχρονης κοσμοαντίληψης αρχής γενομένης από τον Κύκλο της Βιέννης, δεν είναι διόλου ένας ασύμβατος κόσμος με την αλήθεια του ορθοδόξου Χριστιανισμού, ούτε έρχεται καν σε αντίθεση με την Πατερική Θεολογία ή με την πίστη της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας.

Τρίτον: Ο κορυφαίος και αρχηγέτης της σύγχρονης επιστημονικής κοσμοαντίληψης στενός φίλος των Λογικών Θετικιστών, άτυπο μέλος του Κύκλου της Βιέννης, ο Λούντβιχ Βιττγκενστάιν, δεν είχε συμπλέγματα κατωτερότητας και ψυχολογικούς ενδοιασμούς να είναι πιστός Χριστιανός, με έντονη θρησκευτική συνείδηση, λ.χ. να πιστεύει και να ελπίζει στην Ανάσταση του Θεανθρώπου Χριστού, αλλά συνάμα να είναι και η κορυφαία προσωπικότητα του αιώνα μας περί της Αναλυτικής Φιλοσοφίας και της Λογικής.

Επαναλαμβάνω, ότι: Η σύγχρονη επιστημονική κοσμοαντίληψη του Λογικού Θετικισμού απορρίπτει ως γνωστόν την Μεταφυσική Φιλοσοφία, τουτέστιν την μεταφυσική Θεολογία και Ηθική.

Δεν είναι πρωτόγνωρη η εν λόγω αντίληψη και στάση. Καθότι οι θεοφόροι Πατέρες της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας, η ορθόδοξη Πατερική Θεολογία, αιώνες τώρα (προτού καν εμφανισθεί ο Λογικός Θετικισμός και ο Κύκλος της Βιέννης) απορρίπτουν σε όλους τους τόνους στα συγγράμματα που μας άφησαν τόσον την μεταφυσική Θεολογία όσο και την φιλοσοφική Ηθική και προτείνουν τον ορθόδοξο Εμπειρισμό της Θεογνωσίας, ο οποίος όλως παραδόξως στα σημεία αλλά και στην βάση του έρχεται ο σύγχρονος λογικός Εμπειρισμός του Κύκλου της Βιέννης να τον υποστηρίξει και διαδώσει.

Συνεπώς, δεν παρατηρώ καμμία ασυμβατότητα, μεταξύ Λογικού Θετικισμού ή σύγχρονου Εμπειρισμού και Πατερικής Θεολογίας η οποία είναι ορθόδοξος Εμπειρισμός. Προφανώς, ο συγγραφέας, αγνοεί ουσιωδώς την Πατερική Θεολογία η οποία είναι Θετική Επιστήμη, και αναντίρρητα ο ίδιος συγχύζει εξ ιδεοληψίας την Πατερική Θεολογία, με την Μεταφυσική θεολογία και Χριστιανική Ηθική της Δυτικής εκκλησίας.

Συνεχίζει παράλληλα, τις ιδεοληπτικές αστοχίες του ο συγγραφέας: «Είναι γνωστό, ότι οι συγκεντρώσεις ατόμων, ιδιαίτερα σε κλειστούς χώρους, διευκολύνουν την μετάδοση του Covid-19 και αυτό ισχύει για όλους τους τύπους συνάθροισης συμπεριλαμβανομένου και του εκκλησιασμού. Ακόμη, η "μετάληψη των αχράντων μυστηρίων" από κοινής χρήσης σκεύη περικλείει τον κίνδυνο μετάδοσης του Covid-19, δεδομένου ότι έχει τεκμηριωθεί η ύπαρξη ιικού φορτίου στον σίελο».

Απαντώ χωρίς περιστροφές, αφού ο συγραφέας καταπιάνεται συνέχεια παντελώς άστοχα με σημαίνοντα θεολογικά ζητήματα, ότι: ΔΕΝ υπάρχει στην αρχαία και σύγχρονη Εκκλησιαστική Ιστορία ΟΥΤΕ καν ΕΝΑ περιστατικό μετάδοσης ιών μέσω της Θείας Μεταλήψεως. ΔΕΝ υπάρχει επίσης, στην σύγχρονη Επιστήμη, ούτε καν ΜΙΑ επιστημονική έρευνα, που να αποδεικνύει «ντε φάκτο» την υποθετική θεωρία και ανόητη συνωμοσιολογία, ότι, η κοινή χρήση μέσω ιερών σκευών και διά της βρώσεως και πόσεως της Θείας Κοινωνίας ή και του Αγιασμού περικλείουσι τον κίνδυνο (?!) μεταδόσεως της όποιας βιολογικής ή ψυχικής ασθένειας. Μάλιστα, υπάρχουν πλήθος από ιστορικών αναφορών-μαρτυριών μέσω του ορθοδόξου Εμπειρισμού, τον οποίο όλως παραδόξως αγνοεί την ύπαρξή του η Επιστήμη και ο συγγραφέας, ότι ισχύει ως αληθές το ακριβώς αντίθετο απ΄ ότι διακηρύττει ψευδώς η σύγχρονη αθεϊστική, επιστημονική δήθεν και ορθολογιστική τάση.

Από πότε οι θετικές Επιστήμες και οι οπαδοί της, δύνανται να διατυπώνουν, δημόσια, αυθαίρετες και πλανεμένες γνώμες για ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ζητήματα τα οποία δεν έχουν καν ερευνηθεί ή μελετηθεί σοβαρά από το επιστητό τους; Πολλώ δε μάλλον όταν a priori εκφράζουσι έναν μηδενισμό, δογματισμό, εμπάθεια, αντιπάθεια και προκατάληψη;

Κάποτε όμως, η θεά Επιστήμη, θα πρέπει να αντιμετωπίσει κατάματα τις ψευδαισθήσεις, τα πάθη και προκαταλήψεις της. Όπως ακριβώς το έπραξε «τετ ά τέτ» η επιστήμη της Αρχαιολογίας μόλις πρόσφατα στον Πανάγιο Τάφο και οι ερευνητές αρχαιολόγοι παραμένουν ακόμη συγκλονισμένοι.

Δύνανται, π.χ. οι Θετικές επιστήμες, να κάνουν ένα καλοπροαίρετο πείραμα και επιστημονική έρευνα σε συνεργασία με τις ορθόδοξες Τοπικές Εκκλησίες, ώστε να προσπαθήσουν αν θέλουν να ανακαλύψουν, για ποιον λόγο αιώνες τώρα οι πιστοί Χριστιανοί, ανεξαρτήτως ηλικίας και ανεξαρτήτως ατομικών ασθενειών, μεταλαμβάνουσι άπαντες και αδιακρίτως από το κοινό Ποτήριον που μεταδίδει την Θεία Κοινωνία και δεν ασθενεί κανένας τους. Αντ΄ αυτού, έχουμεν μάλλον σωρηδόν βιολογικές και ψυχικές θεραπείες, όχι μαγικά, αλλά μυστηριακά και χαρισματικά.

Ωστόσο, σε άλλο σημείο ο συγγραφέας, καταγράφει: «Με την έννοια αυτή, η άσκηση των συγκεκριμένων δραστηριοτήτων προκαλεί αρνητικές εξωτερικότητες με βλαπτική επίδραση στην υγεία και την οικονομία εξαιτίας της πιθανής διάχυσης της επιδημίας. Βεβαίως, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις έχουν την αξία τους και δικαιούνται τον πλήρη και χωρίς όρους σεβασμό όλων. Η προσέγγιση αυτή έχει γίνει αποδεκτή και εφαρμόζεται ήδη από τις αδελφές χριστιανικές Εκκλησίες, καθώς και από άλλα θρησκευτικά δόγματα».

Να εξετάσουμε τώρα αυτήν την πρόταση του αρθρογράφου: «οι θρησκευτικές πεποιθήσεις έχουν την αξία τους και δικαιούνται τον πλήρη και χωρίς όρους σεβασμό όλων».

Αυτό είναι θεωρώ, και το μείζον ζήτημα, μεγαλύτερο ζήτημα από την ψευδο-πανδημία του κορωνοϊού: ότι οι πολέμιοι της Εκκλησίας ΔΕΝ σέβονται καθόλου τις θεολογικές πεποιθήσεις, την Πίστη και την εμπειρία των ορθοδόξων Χριστιανών. Φασιστοϊός και αθεϊστικός ολοκληρωτισμός εν όψει! Πράγμα που αποδεικνύει το θανάσιμο μίσος, την εμπάθεια και την ζηλοφθονία των αθέων κατά των θεϊστών. Με αποτέλεσμα μάλλον, να έχουν το απύθμενο θράσος και την αλαζονική αναίδεια, να δογματίζουν και να απαιτούν (όπως ακριβώς διαπράττει άτοπα εμμέσως πλην σαφώς και ο συγγραφέας) για πράγματα που αγνοούν τόσο θεωρητικά όσο και εμπειρικά.

Τέλος, συμπληρώνει ο συγγραφέας, ότι: «Η προσέγγιση αυτή έχει γίνει αποδεκτή και εφαρμόζεται ήδη από τις αδελφές χριστιανικές Εκκλησίες, καθώς και από άλλα θρησκευτικά δόγματα».

Ο συγγραφέας, υποκρίνεται τον καλοπροαίρετο και αντικειμενικό δημοσιογράφο-πιστό, ενώ είναι φανερό στον γράφοντι, ότι με δόλιο και πονηρό τρόπο μέμφεται άδικα τους πιστούς και με ορθολογικά ή επιστημονικά κριτήρια προσεγγίζει το Μυστηριολογικό και Θεολογικό ζήτημα της Θείας Κοινωνίας.

Η μεγαλύτερη βλακεία του αιώνος τούτου, είναι άθεοι, αγνωστικιστές, πολέμιοι της Εκκλησίας να εκφράζουν θεολογική και θρησκειολογική άποψη, για ζητήματα που αγνοούν.

Το γεγονός, ότι οι «αδελφές» Χριστιανικές εκκλησίες, όπως λ.χ. ο Παπισμός και ο Προτεσταντισμός έβαλαν λουκέτο στις εκκλησίες και κατέπαυσαν άρδην τις θρησκευτικές τελετές τους, είναι και η μεγίστη ΘΕΟ-ΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ της κακοδοξίας τους, της πτώσης τους, της απιστίας και αθεΐας τους που υποβόσκει αιώνες τώρα, θεμελιωδώς, μέχρι μυελού των οστέων τους ανάμεσα στις «ετερόδοξες Εκκλησίες» και αιρετικές Ομολογίες.

Αν, και μόνο αν, είχαν εμπιστοσύνη και αληθινή πίστη στον Θεό που λατρεύουν, τότε, και μόνο τότε, δεν θα ενεργούσαν και δεν θα συμβιβάζονταν με τους τρομονόμους της Πολιτείας.

Πράγμα, που διέπραξε ρωμαλέα-εύλογα και δίκαια η Εκκλησία της Κύπρου, η Εκκλησία της Ελλάδος, το Οικουμενικό Πατριαρχείον, δηλ. η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, έχουσα γνώσιν του Εαυτού Της, αρνείται να συμβιβαστεί με το κοσμικό φρόνημα της συντεταγμένης απιστίας και «μιντιακής» τρομοκρατίας και συνεχίζει ακάθεκτη να μεταδίδει μυστηριακώς τον Αγιασμό και την Θεία Κοινωνία απο κοινά σκεύη στα μέλη της χωρίς φόβο και πάθος. Ο φόβος, η απιστία ή ολιγοπιστία και η εμπάθεια βρίσκονται στο αντίπαλο στρατόπεδο, καθότι απουσιάζει η Αγάπη και η Αλήθεια.

Άρα, συνεπώς, η πολιτική συζητήση έχει μετατραπεί, δικαίως και εύλογα σε μια καλή διαμάχη και πολεμική σύγκρουση μεταξύ πιστών και απίστων. Όπου εν μέσω της παγκόσμιας περιρρέουσας φοβικής ατμόσφαιρας η πίστη των ορθοδόξων Χριστιανών προάγει ημάς εις την Αλήθεια και την Θεογνωσία.

Τα άλλα θρησκευτικά δόγματα (π.χ.: Ιουδαϊσμός, Ισλαμισμός, Βουδισμός, Παπισμός κ.ο.κ.) απλά αποδεικνύουν, άμα τη παύση των λατρευτικών συνάξεών τους, ότι ο θεός που λατρεύουν και πιστεύουν είναι τω όντι ένας ανύπαρκτος θεός.

Αλήθεια, δεν προβληματίζει κανέναν σοβαρά, γιατί οι πιστοί ορθόδοξοι Χριστιανοί συνεχίζουν ρωμαλέα εν μέσω παγκόσμιας πανδημίας και παγκόσμιας αθεϊστικής πολεμικής, να συναθροίζονται εν Αγάπη για να λατρέψουν τον τριαδικό Θεό τους και να (μετα)λαμβάνουν μικροί και μεγάλοι από κοινά σκεύη την Θεία Κοινωνία, το λεγόμενο και Αντίδοτο του Θανάτου;

Μόνο οι ανόητοι, οι δογματικοί, οι κακοπροαίρετοι και οι εμπαθείς δεν προβληματίζονται.

Το μοναδικό αληθές δίλημμα που πρέπει να τεθεί στην παρούσα δύσκολη περίοδο το οποίον τίθεται ανά τους αιώνες, είναι:

Πίστη ή απιστία; Θεός ή αθεΐα; Αντίδοτο του Θανάτου ή αντίδοτο του κορωνοϊού; Εγκλεισμός σε καραντίνα σαν τα ποντίκια, ή έξοδος από τον «κοινωνικό» Εγωκεντρισμό μας με ρωμαλέα ομολογία Πίστεως; Ύδωρ της Ζωής ή ύδωρ αντι-ιϊκό; Λουτρό της Ψυχής ή λουτρά με σαπούνια;

Του Παναγιώτη Νούνη
Θεο-Λογικός και Θρησκευτικός Στοχαστής

Διαχειριστής του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου