Translate

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2019

ΑΝΤΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑ




ΑΝΤΑΠΑΝΤΗΣΗ* ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ 
ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑ


Του Παναγιώτη Νούνη





Σεβασμιώτατε Άγιε Γόρτυνος Χαίρε! και Ευλογείτε!

Η αλήθεια είναι, ότι με εξεπλήξατε ευχάριστα με την άμεση απάντησή Σας.

Χαίρω προσωπικώς, που δεν με παρεξηγήσατε στο παραμικρό και που μάλιστα εσπεύσατε να ακούσετε ως καλός Ποιμήν τα προσωπικά μας παράπονα και τις όποιες ατομικές μας ενστάσεις σε σύγχρονα μείζονα εκκλησιαστικά και θεολογικά ζητήματα, τα οποία εξάπαντος αφορούν όλα τα ενεργά μέλη της Εκκλησίας του Χριστού μας, Κληρικούς-Μοναχούς και Λαϊκούς.

Δεν χαίρομαι ιδιαίτερα όταν εξ ανάγκης, ως ο τελευταίος των Λαϊκών θεολογούντων, αναγκάζομαι, χωρίς μάλιστα να κατέχω εμπειρικά εκείνες τις Χαρισματικές και Αγιοπνευματικές προϋποθέσεις να παρατηρήσω κριτικά ή και ελεγκτικά τους πνευματικούς πατέρες, διδασκάλους και κληρικούς μας.

Μου γράφετε Σεβασμιώτατε τα εξής:                                                                                                                           
«ἀλλά καί περισσότερον σᾶς εὐχαριστῶ διά τά ἐλεγκτικά σας λεγόμενα κατ᾽ ἐμοῦ, διά θέματα καί ἐνεργείας, εἰς τάς ὁποίας νομίζετε ὅτι δέν ὀρθοτομῶ».

Σας απαντώ λοιπόν ευθέως και χωρίς περιστροφές:

Α΄. Μακάρι, να ήτο μια προσωπική γνώμη και ατομική πεποίθησή μας στα περί της μη απλανούς και κακόγνωμης παραπλανητικής στάση Σας στο Ουκρανικό Ζήτημα.

Β΄. Η ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ και ΚΑΚΟΔΟΞΗ απόφαση του οικουμενικού Πατριαρχείου Κων/Πόλεως, μαζί πλέον συμπορευούσης  και της Εκκλησίας της Ελλάδος να αναγνωρίσουν αμφότεροι τους Σχισματικούς  - μετά την ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗΝ και ΥΠΕΡΟΡΙΟΝ αποκατάσταση αυτών υπό του οικουμενικού Πατριαρχείου - ως «Αυτοκέφαλη Εκκλησία», είναι παντελώς, όχι μόνον μια ΑΚΥΡΗ-ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΗ ΚΑΙ ΑΝΕΝΕΡΓΗΤΗ πράξη,  αλλά εξάπαντος μια αντι-Κανονονική, α-θεολόγητη και αντι-Εκκλησιολογική ενέργεια την οποία προσβάλλει η νήφουσα Δογματική Συνείδηση της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας.

Γ΄. Δυστυχώς για Εσάς, την ίδια γνώμη έχουν μαζί με εμάς τους ασήμαντους, αναντίρρητα, όσοι ορθόδοξοι και παραδοσιακοί φιλάδελφοι και συλλειτουργούντες μαζί Σας, ενάρετοι και αυτοί στον βίον Ιεράρχες και άλλοι Κληρικοί, Γεροντάδες, Καθηγητάδες και Πατέρες μας, οι οποίοι ετόλμησαν και αντιτάχθησαν ρωμαλέως, ενώπιον θεών και δαιμόνων, απλανώς και ορθοδόξως, επωνύμως και αποδεικτικώς, στην εν λόγω ανίερη και κακόδοξη, καθ’ολοκληρίαν, ΛΗΣΤΡΙΚΗΝ απόφανση μιας θλιβεράς και μειοψηφούσας Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Δ΄. Ωστόσο, νομίζω και πάλιν, ότι θα έπρεπε να θεμελιώσω κάπως επαρκώς την προηγούμενη βεβαιότητά μου για το τρεπτό, το μάταιο, το παντελώς άδικο και άστοχο της κακόγνωμου ενεργείας μερικών Ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος, με την οποία, καλώς ή κακώς, συντάσσεστε και Εσείς. Ούτως ώστε, να μην είμαι παντελώς εκτεθειμένος, ότι αδικώ έναν καθόλα σεβάσμιο ακαδημαϊκόν Γέροντα και ορθόδοξον Ομολογητήν Αρχιερέα της Εκκλησίας του Χριστού.

Συνεπώς, επιτρέψτε μου να μακρηγορήσω εκτενώς και ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΩΣ, εις την παρούσα επιστολή μου για χάριν της Αλήθειας και μόνον, αλλά και για χάριν του γεγονότος ότι επιθυμώ να Σας πληροφορήσω χαρτί και καλαμάρι το βαθύτερο θεολογικό σκεπτικό μου, με απώτερο στόχο, όπως με διορθώσετε ως ακαδημαϊκός διδάσκαλος, όπου τυχόν σφάλλω.

Ε΄. Οι βιβλιογραφικές είτε οι κειμενικές εισηγήσεις, δογματολογικές, εκκλησιολογικές, κανονικές και ιστορικές πηγές μου, εκείνες που με έπεισαν Θεολογικά και Κανονικά για το παντελώς εσφαλμένο και αναντίρρητα ΛΗΣΤΡΙΚΟΤΑΤΟΝ της αδίκου αποφάνσεως του οικουμενικού Πατριαρχείου και της Εκκλησίας της Ελλάδος μας, είναι οι αμέσως επόμενες πηγές, στις οποίες και Σας παραπέμπω ή αν θέλετε, παραπέμπω κυρίως τους φιλότιμους αναγνώστες μας, διότι, πιθανόν να υφίσταται κάποιο σημαίνον στοιχείο ανάμεσα σε αυτές, το οποίο να αποδεικνύει τα ακριβώς αντίθετα (και όσα εσείς υποστηρίζετε), όπου εξ απροσεξίας να μην το παρατηρήσαμε.

Στ΄. Οι ΠΗΓΕΣ, που εμελέτησε (και συνεχίζει να μελετά) προς το παρόν ο γράφων για να αποφανθεί τελεσίδικα προς τα που κλίνει η πάσα ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ-ΙΣΤΟΡΙΚΗ και ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ-ΚΑΝΟΝΙΚΗ αλήθεια του πράγματος, περί του Ουκρανικού Ζητήματος, είναι, οι εξής:

1.       Όλα σχεδόν τα ενάντια και αντίθετα (από ορθοδόξου απόψεως) κακόδοξα και ανιστόρητα προπαγανδιστικά κείμενα των υπερμάχων και φανατικών οπαδών της ανόμου, αδίκου και αντικανονικής χορηγήσεως της «Αυτοκεφαλίας» στους Σχισματικούς της Ουκρανίας. Εννοώ, όλα σχεδόν τα γραπτά κείμενα των Οικουμενιστών και των αντι-Οικουμενιστών,  οι οποίοι όλως παραδόξως –κυρίως από εθνοφυλετικά, ψυχολογικά ή συγκινησιοκρατικά κριτήρια- αναγνωρίζουν ως έγκυρη την ενέργεια του οικουμενικού Πατριάρχη να αποκαταστήσει τους Σχισματικούς και να τους εκκλησιοποιήσει.

2.       Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, Το Ουκρανικό ζήτημα: Η αληθής Κανονική θεώρησις. Η Διαπίστωσις. Η Λύσις, https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/31545-to-oukraniko-zitima-i-alithis-kanoniki-theorisis-i-diapistosis-i-lusis  .

3.       Μητροπολίτου Κυθήρων κ. Σεραφείμ, Για την Ουκρανική «Αυτοκεφαλία», https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/32282-o-mitropolitis-kuthiron-gia-tin-oukraniki-autokefalia .

4.       Πρωτοπρεσβυτέρου και Ομοτίμου Καθηγητού Πατρολογίας π. Θεοδώρου Ζήση, ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟ (Αντικανονική και διαιρετική εισπήδηση της Κωνσταντινουπόλεως), εκδόσεις: «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2018, σσ. 110.

5.       Πρωτοπρεσβυτέρου/Κανονολόγου π. Αναστασίου Γκοτσοπούλου, Ιεροκανονικές παράμετροι του ουκρανικού «Αυτοκεφάλου», https://www.youtube.com/watch?v=Ho_HccdJUaI .

6.       Ομοτίμου Καθηγητού Δογματικής κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη, Προς τους Μητροπολίτες για το Ουκρανικό, https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/31424-epistoli-kathigiti-tseleggidi-pros-tous-mitropolites-gia-to-oukraniko .

7.       Οσιολογιωτάτου Μοναχού Σεραφείμ Ζήση (πρώην Αγιοσαββαΐτου), Η ενδοτριαδική Μοναρχία του Πατρός και ο καινοφανής Μονάρχης της Φαναριωτικής Εκκλησιολογίας, https://www.youtube.com/watch?v=9otS0osmBgM

8.       Πρωτοπρεσβυτέρου/Πατρολόγου π. Θεοδώρου Ζήση, Η νέα εκκλησιολογία του Φαναρίου ωδήγησε στη Ψευδοσύνοδο της Κρήτης και στο Ουκρανικό "Αυτοκέφαλο", https://www.youtube.com/watch?v=rpHB0jG_WrQ .

9.       Πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Βολουδάκη, ΜΕΓΑΛΗ Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ! https://www.youtube.com/watch?v=Ns2g8E98Ax4&t=2349s .

10.     Δημητρίου Τσελεγγίδη, ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΙ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΣ ΚΑΙ ΑΠΛΑΝΩΣ ΘΕΟΛΟΓΕΙΝ (Θεολογικές και Εκκλησιολογικές Προσεγγίσεις), εκδόσεις: ΠΟΥΡΝΑΡΑ, Θες/νίκη 2013, σσ. 331.

11.     Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Φλωρόφσκυ, ΣΤΑΘΜΟΙ ΤΗΣ ΡΩΣΣΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ, Μέρος Α΄, εκδόσεις: ΠΟΥΡΝΑΡΑ, Θες/νίκη 1986, σσ. 525.

12.     Αρχιμανδρίτου Επιφανίου Θεοδωροπούλου, ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ (Οικουμενισμός και Ζηλωτισμός), σσ. 287.

13.     Χριστίνα Μπουλάκη-Ζήση (Μοναχή Νεκταρία), Ο ΕΚΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ, εκδόσεις: Βρυέννιος, Θες/νίκη 1989, σσ. 234.

14.     Πρωτοπρεσβυτέρου/Πατρολόγου π. Θεοδώρου Ζήση, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ και ΜΟΣΧΑ, εκδόσεις: Βρυέννιος, Θες/νίκη 1989, σσ. 248.

15.     Βλασίου Φειδά, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΣΙΑΣ, 5η έκδοση, Αθήνα 2005, σς. 490.

16.     Νικολάϊ Ζέρνωφ, ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥΣ, εκδόσεις: «ΑΣΤΗΡ», Αθήνα 1972, σσ. 219.

17.     Πρωτοπρεσβυτέρου Ματθαίου Βουλκανέσκου, Μια σημαντική επισήμανση για τον σχισματικό Επιφάνιο, https://katanixi.gr/2019/10/25/%ce%bc%ce%b9%ce%b1%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%8ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%ce%ae%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%83%ce%b7-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%83%cf%87%ce%b9%cf%83/ .

18.     π. Θεοδώρου Ζήση, Σε αδιέξοδο ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος για το Ουκρανικό (Σπεύδει σέ βοήθεια ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος 4. Πῶς ἐξέπεσε ὁ θεολογικώτατος μητροπολίτης Ναυπάκτου;), https://katanixi.gr/2019/04/10/%CF%80-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B6%CE%AE%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%83%CE%B5-%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%AD%CE%BE%CE%BF%CE%B4%CE%BF-%CE%BF-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%B5%CF%80%CE%AF/ .


ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ κ. ΙΕΡΟΘΕΟΥ

«ἀλλὰ τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα τοὺς σοφοὺς καταισχύνῃ, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά» (Προς Κορινθίους Α΄, 1,27)

Μου γράφετε, περί του Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου, τα αμέσως επόμενα:

« (…) λέγω ὅτι καλῶς διαγνώσατε ὅτι δίνω ἐμπιστοσύνην εἰς τά λεγόμενα καί γραφόμενα τοῦ ἁγίου Ναυπάκτου, τον ὁποῖον θεωρῶ ὡς ἰσχυρόν θεολόγον τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἐνάρετον εἰς τον βίον Ἱεράρχην».

Βέβαια Σεβασμιώτατε, έχετε το κάθε δικαίωμα να επιλέγετε τους φίλους και συνεργάτες Σας καθώς και την γραμμή που θεωρείται εσείς ως ορθή. Ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω έναν επίσκοπο της Εκκλησίας;

Αλλά εμείς, ως αδύνατοι θεολογικά και αδύναμοι στα πνευματικά, μετά από ημερών περίσκεψη, στοχασμό και συζήτηση με πνευματικούς και άλλους Θεολόγους πατέρες, δεν θεωρούμε ότι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος είναι εκείνο το ακραιφνές κριτήριο του ορθοδόξου και απλανώς θεολογείν εις το εν λόγω Ουκρανικό Ζήτημα. Σε άλλα ζητήματα ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου είναι αρκετά εύστοχος και άριστος Θεολόγος, είναι όντως ισχυρός Εκκλησιαστικός Συγγραφέας.

Από πότε όμως, άραγε, κριτήριο του ορθοδόξως και απλανώς θεολογείν, καθίσταται ένας, και μόνον ένας Επίσκοπος της Εκκλησίας, και όσοι εν αγνοία ή και «αγνωστικιστές» επίσκοποι τον ακολουθούν από απόλυτη εμπιστοσύνη;

Ούτως η άλλως, να σημειωθεί, ότι ο Ναυπάκτου δεν είναι η «ιερή αγελάδα» και η μοναδική αυθεντία στα ορθόδοξα Θεολογικά Γράμματα. Διότι, προσέξτε καλά αυτό το στοιχείο, τα θεολογικά, τα Ιστορικά και τα Κανονικά του επιχειρήματα, είτε μας αρέσει είτε όχι, έχουν συντριφθεί με απόλυτη και με μεγίστη επιτυχία, και δη έχουν κονιορτοποιηθεί ως σκεύη κεραμέως, από άλλους περιβόητους ή άσημους αλλά και ισχυρούς Θεολόγους και αξιόλογους Κανονολόγους, είτε Μητροπολίτες είτε και ακαδημαϊκούς συναδέλφους σας Κληρικούς και Λαϊκούς Θεολόγους.

Ο Ναυπάκτου με την στάσιν του μου υπενθύμησε έντονα το αξέχαστο δείπνο του Βαλτάσαρ με τις γραπτές δηλώσεις του Θεού:

ממהןס
ננקפי
אאלרד

Δηλαδή, Mανή-Θεκέλ-Φάρες! καθότι ο γίγας και ο θεολογικώτερος των Επισκόπων, ο Ναυπάκτου Ιερόθεος, μάλλον εξέπεσεν!

Εξέπεσεν, νομίζω, τόσον στην θεολογική διαλεκτικήν του όσο και στην αποδεικτική θεολογική του μέθοδο. Η πτώση στην αποδεικτική θεολογία είναι σοβαρή πτώση.

Όπως ακριβώς, εξέπεσε και ο Αρχάγγελος Εωσφόρος και εσυμπαρέσυρε στρατιές αγγέλων άμα τη πτώση του!

Η ιερά Αποκάλυψις μας προφητεύει για την πτώση των Αρχαγγέλων-Επισκόπων της Εκκλησίας. Κάποιος, έτερος και νουνεχής Αρχάγγελος, ένας Αρχάγγελος-Επίσκοπος,  ωσάν τον Αρχάγγελο Μιχαήλ δεν πρέπει τέλος πάντων να κραυγάσει το «Στώμεν καλώς!!!»;

Δεν ξέρω αν η θεολογική πτώση του έχει και πνευματικές ρίζες ή προεκτάσεις. Αλλά, θεωρώ όμως, ως εκκλησιαστικός ιστορικός και εν δυνάμει αντικειμενικός παρατηρητής (καθότι διαβιώ εκτός της χωροχρονικής πραγματικότητας της Εκκλησίας της Ελλάδος) ότι μπαίνω σε εύλογες και λογικές υποψίες. Δεν είμαι βέβαια κάποιος σημαντικός πνευματικός άνθρωπος ώστε να κρίνω και να ανακρίνω τέτοια μεγάλα εκκλησιαστικά αναστήματα. Συνεπώς, αν ο άγιος Ναυπάκτου επλανήθη και αποτελεί έναν εξ αυτών (!) τότε, νομίζω, ότι και το σύμπαν ολόκληρο δύναται να παραπλανηθεί, να εκτροχιασθεί και να λοξοδρομήσει, και άρα σύμφωνα με το Γραφικόν «ο δοκών εστάναι βλεπέτω μη πέσει».

Ωστόσο, τίθενται μερικά  εύλογα ερωτήματα:  Αν, και μόνον αν, ο Ναυπάκτου πράγματι επλανήθη, γιατί, οπωσδήποτε πρέπει να (παρα)πλανηθούν και εξαπατηθούν όσοι τον ακολουθούν; Οι ακόλουθοι, οι μαθητές και οι οπαδοί του είναι άλογα ή λογικά πρόβατα; Γιατί, άραγε, τον εμπιστεύονται τυφλά οι Επίσκοποι της Εκκλησίας ή τέλος πάντων όσοι εξ αυτών το πράττουν; Με ποια κριτήρια το κάνουν, άραγε; Συναισθηματικά, συγκινησιοκρατικά και ψυχολογικά ή, μήπως από αμιγώς πνευματικά και θεολογικά;

Θεωρώ, ότι η συναισθηματική φιλία, η ψυχολογική σύνδεση και η φιλάδελφη εξάρτηση, δεν αποτελεί καθόλου καλόν κριτήριο του απλανώς και ορθοδόξως θεολογείν.

Τώρα, αν μερικοί «Γνωσιμαχούντες Αγνωστικιστές» (δικής μας επινοήσεως ο ενθάδε νεολογισμός, τουτέστιν: όσοι ισχυρίζονται αδαώς και αφελώς, ετεροχρονισμένα, ενώ ήδη ανεγνώρισαν συνοδικά την υβριδική «Αυτοκεφαλία» των Σχισματικών Ουκρανικών, ότι δεν μπορούν να γνωρίζουν αν οι Σχισματικοί Αυτοχειροτόνητοι και Καθαιρεμένοι είναι τω όντι Σχισματικοί ή Κανονικοί, που σημαίνει εμμέσως πλην σαφώς, ότι αποφαίνονται σκοπίμως και μάχονται την αληθή γνώσιν από αλλότρια και ιδιοτελή κίνητρα) Ιεράρχες, είτε εν γνώσει είτε εν αγνοία τους, είτε υποκρίνονται άγνοια και συνάμα γίνονται ξερόλες και  πουλούν παγάκια μέχρι και σε Εσκιμώους, συντάχθησαν, με τις γνήσιες ανοησίες και τα α-θεολόγητα εισηγητικά πορίσματα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Ιερωνύμου και των λοιπών πανούργων επιτροπών του, καθώς και τα πεπλανημένα συμπεράσματα του μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου, τότε, και μόνο τότε, αν ισχύουν καλώς τα προηγούμενα που στοχάζομαι, αγώμεθα και φερώμεθα, όχι σαν ορθόδοξη Σύνοδος της Ελλαδικής Εκκλησίας, αλλά ωσάν «τα παιδία παίζει» στις αλάνες, και αυτό διότι άπασες οι πνευματικές μας μέριμνες, αγρυπνίες, νηστείες και προσευχές επράχθησαν εις μάτην!

Και αυτό το σημειώνω, καθότι το παρατηρώ ως ιστορικός, με βαθύ πόνο και θλίψη μαζί και ιερά αγανάκτηση, διότι, αποδεικνυώμεθα, όλοι εμείς Κλήρος και Λαός, ότι εν τέλει δεν δυνάμεθα να διακρίνουμε το καλό από το κακό, το χρυσάφι από το μπακίρι, την ακαθαρσία από τον αγιασμό, το ιερό από το ανίερο, το γνήσιο από το πλαστό, το δίκαιον από το άδικον κ.ο.κ. Δεν δυνάμεθα να διακρίνουμε, ωστόσο, βάσει της αλλοιωμένης δογματικής συνειδήσεώς μας την ευσέβεια από την ορθοδοξία, και τούτο είναι μεγίστη πτώση του Βασίλειου ιερατεύματος. Και όταν γράφω «εμείς, δεν δυνάμεθα», εννοώ, προφανώς, το Σώμα της Εκκλησίας, Κλήρο-Μοναχισμό και Λαϊκούς.

Συνεπώς, προσωπικά, ως φοιτητής και μαθητούδι στα θεολογικά πράγματα και μελετητής των εκκλησιαστικών δρώμενων, μη έχοντι ΟΥΔΕΜΙΑ ελπίδα πλέον και τινά εμπιστοσύνη στους: Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο,  Σεβ. Μητροπολίτην Ναυπάκτου κ. Ιερόθεον,  Σεβ. Μητροπολίτην Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομον, Σεβ. Μητροπολίτην Κορίνθου κ. Διονύσιον, Σεβ. Μητροπολίτην Δημητριάδος κ. Ιγνάτιον  κ.ο.κ. επικαλούμαι ( αν έχω το εν λόγω δικαίωμα - και δεν φανερώνω έτσι την θρασύτητα και μικρότητα της ψυχής μου- , ως απλανή και ορθόδοξο μάρτυρα για το Ουκρανικό Ζήτημα), τον όσιο Γέροντα και μακαριστόν Αρχιμανδρίτη Επιφάνιον Θεοδωρόπουλο, κορυφαίο και ενάρετο Κληρικό, καταξιωμένο ως έγκριτο Έλληνα Κανονολόγο.

Σημειωτέον ότι κάποιοι από Εσάς -αντιΟικουμενιστές κυρίως- μόλις πρόσφατα τον επικαλεστήκατε  για να τεκμηριώσετε κυρίως, άκουσον-άκουσον, τις αντι-Κανονικές και αντι-Συνοδικές ΛΗΣΤΡΙΚΕΣ ενέργειες και αποφάσεις του οικουμενικού Πατριάρχη μας μαζί και τις ίδιες αποφάσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Οφείλω να ομολογήσω, πως η εν λόγω αφόρητη κακοποίηση και η μεγίστη αλλοίωσις του οσίου Γέροντος Κανονολόγου με καταθλίβει τόσο πολύ ώστε πρέπει εξ ανάγκης να Σας αποκαλύψω με κάθε ακριβή παραπομπή τα αξιοθαύμαστα και ευστοχότατα γραφθέντα του ιδίου οσίου Κανονολόγου της Εκκλησίας. Και όπου λαθεύω, είμαι ανοικτός στην κριτικήν και την διόρθωσιν.


1.       TO ΠΡΩΤΟΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΛΟΓΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ.

Ο Γέρων Επιφάνιος εκ της Βασιλείας των Ουρανών κραυγάζει σε οικουμενιστές και αντι-οικουμενιστές (τους εθνοφυλετιστές!) μιαν απαραβίαστον Κανονικήν Αρχήν του Εκκλησιαστικού Δικαίου:

Α. «ΜΟΝΟΝ Οικουμενική Σύνοδος, ως υπερτάτη Αρχή, δύναται να παρέμβει εις τα εσωτερικά Τοπικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και να ρυθμίσει αυτά κατά την κρίσιν αυτής» («ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ», έκδοση Γ΄, 2008, σελ. 111).

Δηλαδή, τι ακριβώς μας διδάσκει ο Γέρων Κανονολόγος; Μας διδάσκει καθαρά και ξάστερα, ότι, μόνον μια Οικουμενική Σύνοδος –και όχι μια Τοπική Σύνοδος όπως του οικουμενικού Πατριαρχείου Κων/Πόλεως- έχει το Κανονικόν δικαίωμα να παρεμβαίνει στα εσωτερικά ζητήματα μιας Τοπικής Ορθοδόξου Εκκλησίας (όπως π.χ.: της Κανονικής Εκκλησίας της Ουκρανίας και της Εκκλησίας της Ρωσίας);

Αυτό, και μόνον αυτό, Σεβασμιώτατέ  μου κύριε Ιερεμία, είναι αναγκαία και ικανή συνθήκη, νομίζω, δηλ. ικανόν από μόνον του να σταθεί ως ακλόνητος βράχος και να μας προσδιορίσει και να μας ορίσει, απλανώς και ορθοδόξως, την πάσα αλήθεια και ακρίβεια του Ουκρανικού Ζητήματος.

Τι σημαίνει, αλήθεια δεν μπορώ να το εννοήσω προσωπικά: Ότι, Ορθόδοξος Επίσκοπος της Εκκλησίας του Χριστού, να ομολογεί γραπτώς και δημόσια - γυμνή τη κεφαλή - την άγνοιά του σε βασικές Ιεροκανονικές Αρχές περί του Κανονικού Εκκλησιαστικού Δικαίου. Τι ακριβώς σημαίνει η άγνοια ενός Επισκόπου; Μήπως, σημαίνει λ.χ. την άγνοια ενός πιλότου να πιλοτάρει ένα αεροσκάφος; Μα αυτό θα απόβαινε μοιραίο για τους επιβάτες του αεροπλάνου. Μήπως, σημαίνει λ.χ. την άγνοια ενός χειρουργού ζωτικών οργάνων, ώστε να διενεργήσει εγχείρησιν τινά ανοικτής καρδίας; Μα αν υφίσταται τέτοια άγνοια, τότε θα λέμε, και όχι άδικα για την χήρα ότι «στις εννιά του μακαρίτη…». Υπάρχουν, άραγε, ειδικοί και μη ειδικοί Επίσκοποι, που άλλοι μεν οφείλουν να γνωρίζουν και άλλοι δε να μη οφείλουν να γνωρίζουν, όσον αφορά το πνεύμα και το γράμμα των Αγίων Εννέα (9) Οικουμενικών Συνόδων και τις αποφάσεις αυτών μέσω των Ιερών Κανόνων; Δεν αντίκειται τούτη η ιδιόμορφη άγνοια στο γράμμα και στο πνεύμα των επτά (7) τουλάχιστον Αγίων Οικουμενικών Συνόδων; Δεν αντίκειται στο ίδιο πλαίσιο, άραγε, η αντικανονική ενέργεια τις υπερόριας αποκατάστασης των  Σχισματικών; Δεν αντίκειται στο γράμμα και στο πνεύμα των Ιερών Κανόνων η αντικανονική αλλά και κακόδοξη ενέργεια της αναγνωρίσεως των Σχισματικών, ως «Αυτοκέφαλη Εκκλησία»; Εν τέλει, απορώ επτάκις της ημέρας, άραγε, είναι θεμιτή και υφίσταται ως αγνή η άγνοια στους Επισκόπους;

Είναι Οικουμενική Σύνοδος, η Τοπική Σύνοδος του Πατριαρχείου Κων/Πόλεως; Προσέξτε παρακαλώ μια ειδοποιόν διαφορά: Δεν συνιστά καθόλου, ο όσιος Γέρων Κανονολόγος, στην Τοπική Σύνοδο του οικουμενικού Πατριαρχείου της Κων/Πόλεως, να παρεμβαίνει υπερορίως, στις κατά Τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Αυτή η παρανομία, είναι μια σύγχρονη οικουμενιστική Νέο-εκκλησιολογική αίρεσις και αλαζονική τάση των Νεοφαναριωτών και Νεοελλαδιτών («Νεοχωριτών»). Μας ξεκαθαρίζει, όμως  ότι σύμφωνα με το Κανονικόν Δίκαιον, όποιες παρεμβάσεις σε εσωτερικά εκκλησιαστικά ζητήματα των κατά Τόπους Εκκλησιών απαιτούνται, ΜΟΝΟΝ μία Αγία Οικουμενική ή και Πανορθόδοξη Σύνοδος δύναται να διενεργεί, και όχι μια τοπική Σύνοδος  όπως λ.χ. αυτή του οικουμενικού Πατριαρχείου.

Συνεπώς, σύμφωνα με την διδασκαλία του πατρός Επιφανίου: η ενέργεια του οικουμενικού Πατριαρχείου, να παρέμβει μονομερώς και αυτόβουλα, ώστε να επιλύσει ή να ρυθμίσει δήθεν τα εσωτερικά ζητήματα της Εκκλησίας της Ουκρανίας, είναι αντικανονική και αφιλάδελφη επιθετική εκκλησιαστική ενέργεια, η οποία είναι καθόλα ΑΚΥΡΗ και ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΗ.

Διότι, η Εκκλησία της Κων/Πόλεως, διενεργεί αντιποίησιν Κανονικής Αρχής, αλλά και αντιποίησιν Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Αρχής, και υφαρπάζει δολίως και με πανουργία ως μία απλή Τοπική Εκκλησία, με ληστρικώ τω τρόπω, την Κανονικήν αρχηγεσίαν μιας άλλης Τοπικής Εκκλησίας αλλά και υποκλέπτει από σφοδρήν πλεονεξία-φιλαρχίαν και Πρωτειομανία εκείνην της Αγίας Οικουμενικής Συνόδου, για τον εαυτό της.

Τα περί ακύρου και ανυποστάτου, δεν είναι καθόλου αυθαίρετη (παρ)ερμηνεία του γράφοντος την παρούσα αποδεικτικήν ανταπάντησιν, αλλά θα αποδειχθεί μάλλον τούτο στην πορεία και σε επόμενα αποδεικτικά αποσπάσματα, η απλανής και ορθόδοξη διδασκαλία του π. Ε.Θ. και η πάσα αλήθεια για το εν λόγω θέμα.

Όλο αυτό, εκκλησιαστικώς και πνευματικώς, ονομάζεται, Φιλαρχία-Φιλοδοξία, Πρωτειολαγνεία και πλεονεξία, Σχισματικο-αιρετική εωσφορική κατάσταση, και είναι θανάσιμο αμάρτημα που δεν ξεπλένεται καν με το Μαρτύριο του αίματος. Τι να κάνω το Μαρτύριο για την Πίστη, τι να το κάνει το Μαρτύριο για την Πίστη ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός μας, όταν αναγνωρίζουμε, είτε εν γνώσει είτε εν αγνοία μας, τους εκτός της Εκκλησίας Σχισματικούς είτε και τους ετεροδόξους Αιρετικούς (βλέπετε «Συνοδικά» και «Πανορθόδοξα» αποφασισθέντα Κολυμπαρίου), ως ιστορικήν εκκλησιαστικήν ονότητα ή και Κανονικήν Εκκλησία;

Αυτά τα σατανικά καμώματα, υπερασπίζονται, οι λαμπρόνοες αντιΟικουμενιστές και Οικουμενιστές Εθνοφυλετιστές, ιδιαίτερα οι Νέο-εκκλησιολογιστές, ως δήθεν διοικητικά ζητήματα;

Ο όσιος Γέρων Κανονολόγος π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, λυπάμαι που θα το πω, τους διαψεύδει τω όντι χαμογελαστός από την Αιωνιότητα!...

2.       ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΛΟΓΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ.

Β. «ΜΙΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣ, συναντώσα την αντίδρασιν της συντριπτικής πλειονοψηφίας των Επισκόπων, και αν ακόμη ΔΕΝ είναι ΕΞ ΕΑΥΤΗΣ ΑΚΥΡΟΣ, ΠΟΙΟΝ κύρος δύναται να έχει δια την Εκκλησίαν; ΟΥΔΕΝ! ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ de facto και καθίσταται ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ, έστω και αν εκτελείται δια της κρατικής βίας» («ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ», έκδοση Γ΄, 2008, σελ. 256).

Τι ακριβώς μας διδάσκει, περί του Ουκρανικού, ο Γέρων Επιφάνιος;

Πως ακριβώς τον διαβάζουμε και τον ερμηνεύουμε, εμείς οι μαθητές του, μέσα στο σύγχρονο ιστορικό πλαίσιο της εποχής μας, χωρίς δογματισμούς, άνευ «τελεβάντικους» φανατισμούς, δίχως στενοκέφαλα τσιτάτα και απεχθείς  γεροντοπαλικαρισμούς;

Θεωρούμε, κατά την γνώμη μας, ότι ο Γέρων Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, διδάσκει για το Ουκρανικόν Ζήτημα, θεολογεί απλανώς και ορθοδόξως, τα αμέσως επόμενα:

1.     Κατ΄αρχήν, ο ίδιος φαίνεται, να ταυτίζει, το μη έγκυρον (=«άκυρος απόφασις» ή «ουδέν κύρος») με το ανυπόστατον (=«καθίσταται ανύπαρκτος» ή «καταργείται ντέ φάκτο») μίας αποφάσεως τινάς ληστρικής Συνόδου.

2.     Η μονομερής, υπερόριος και αντικανονική απόφαση υπό της Τοπικής Εκκλησίας της Κων/Πόλεως, να επαναφέρει τους Σχισματικούς της Ουκρανίας στην Εκκλησία, επειδή συναντά την Πανορθόδοξη αντίδραση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Επισκόπων της Καθολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι ΑΚΥΡΗ, καθίσταται ανύπαρκτη, δηλ. είναι ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΗ, ακόμη και αν εκτελείται δια της κρατικής βίας των Ουκρανικών αστυνομικών αρχών.

3.     Η μονομερής και αντικανονική απόφαση υπό της Τοπικής Εκκλησίας της Κων/Πόλεως, και τώρα με την σύμφωνη γνώμη μερικών (33 από τους 100) Ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος, να αποδώσουν και να αναγνωρίσουν «Αυτοκεφαλίαν» σε κατεγνωσμένους, πανορθοδόξως, Καθαιρεμένους-Αυτοχειροτονήτους-φιλοΟυνίτες-Νεοναζί-Εθνικιστές-Αναθεματισμένους Αυτοκεφαλαρχιστές και Σχισματικούς της Ουκρανίας επειδή συναντά την πανορθόδοξη αντίδραση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Επισκόπων της Καθολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι ΑΚΥΡΗ, καθίσταται ανύπαρκτη, δηλ. είναι ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΗ, ακόμη και αν εκτελείται ίνα εμπεδωθεί η ουκρανική «Αυτοκεφαλαρχία» δια της κρατικής βίας των Ουκρανικών αστυνομικών αρχών.

4.     Και οι δύο προηγούμενες ερμηνευτικές προσεγγίσεις επί των λεχθέντων και γραφθέντων του οσίου Γέροντος Κανονολόγου και πατρός Επιφανίου Θεοδωρόπουλου, ερείδονται στο αμάχητο σύγχρονο ιστορικο-εκκλησιαστικό επιχείρημα του γεγονότος, ότι ενώ το οικουμενικόν Πατριαρχείον έχει σχεδόν δύο ολόκληρα χρόνια (2018) που ‘βάφτισε’ του Σχισματικούς ως Κανονικούς, και τους απέδωσε (2019) «Αυτοκεφαλία», μέχρι σήμερα καμία σοβαρή Αυτοκέφαλη Εκκλησία, ούτε καν ΕΝΑ Πρεσβυγενές ή Νεοπαγές Πατριαρχείον (πλην της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά ποιάς Ελλάδος; Εκείνης της «συντριπτικής πλειοψηφίας» των 33 εθνοφυλετιστών και αδαών Ιεραρχών, από τους 100;) ΔΕΝ αναγνωρίζει εν αγιοπνευματική  Συνόδω την κακόγνωμη και κακόδοξη ενέργεια του Πατριάρχου της Κων/Πόλεως κ. Βαρθολομαίου. Αν μου προτάξει κανείς την δήθεν «συνοδική» απόφασιν του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, θα ήθελα πολύ ως ερευνητής των κειμένων να δώ το επίσημο ΓΡΑΠΤΟ Συνοδικό αποφασισθέν. Διαφορετικά, τα προφορικά αποφασισθέντα είναι αερολογίες στο τετράγωνο.

5.     Η Εκκλησία της Ρωσίας (ύστερο Πρεσβυγενές Πατριαρχείον της Μόσχας που εσυμπλήρωσε την Πενταρχίαν των πέντε πρότερων Πρεσβυγενών -άμα τη βιαία εισβολή, αποκοπή και κατοχή- του Πατριαρχείου της Ρώμης), η Κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας, η Εκκλησία της Λευκορωσίας, μια καθόλου ευκαταφρόνητη αλλά μάλλον η συντριπτική πλειοψηφία ορθοδόξων Επισκόπων στην Καθολική Ορθόδοξη Εκκλησία, κατεδίκασαν εν Συνόδω την παράνομη και κακόγνωμη απόφαση του οικουμενικού Πατριαρχείου. Τούτο το γεγονός δεν μας προβληματίζει καθόλου;

6.     Η Αποστολική και Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Κύπρου, επεσήμανε, εμμέσως πλην σαφώς και ρωμαλέα εν Συνόδω, το κακόδοξον και αντι-Εκκλησιολογικόν πρόβλημα περί της αναγνωρίσεως των Σχισματικών ως «Αυτοκεφάλων». Γι΄αυτό τον Εκκλησιολογικό λόγο ΔΕΝ αναγνώρισε την κακόδοξη «Αυτοκεφαλαρχία» των Σχισματικών της Ουκρανίας, με μοναδική διαφωνία, κακόδοξη παραφωνία, δυστυχώς, εκείνην του  «λέοντα της Ορθοδοξίας» του Μητροπολίτη Λεμεσού κ. Αθανασίου. Ο τελευταίος, με την διαφωνία του προς την εν Κύπρω Συνοδικήν απόφασιν, φαίνεται να διακατέχεται από γνήσια μάλλον Σχισματικά φρονήματα, πράγμα που αποδείχθηκε με το παριαρχικό συλλείτουργον με τον Αλεξανδρείας που μνημόνευσε τους Σχισματικούς ή, από χονδροειδέστατην ανοησίαν αφού εκ των υστέρων για τα ρωσικά εκατομμύρια ρούβλια βγαίνει και εκφράζει ψευτο-δικαιολογίες, για να μην τον παρεξηγήσουν οι Ρώσσοι, δεν εξηγείτε αλλιώς η στάσις του.

7.     Το Πρεσβυγενές Πατριαρχείον των Ιεροσολύμων,  η Αγιοταφιτική Αδελφότητα, με άφθονη εμπειρία και ζυμώσεις με την Ρωσική Εκκλησία, δεν συμφωνεί και δεν αναγνωρίζει την κακόδοξη απόφαση του οικουμενικού Πατριάρχη. Ούτε αυτό μας προβληματίζει;

8.     Το Πρεσβυγενές Πατριαρχείον της Αντιόχειας, συμπλέει και συμπορεύεται σε όλα εξ ιστορικής αναγκαιότητας με την Εκκλησία και την Πολιτεία της Ρωσίας, για να επιβιώσει ως κρατική και εκκλησιαστική οντότητα στην Συρία, δεν πρόκειται δηλαδή να συμφωνήσει καθόλου με την κακόδοξη ενέργεια του οικουμενικού Πατριαρχείου. Εδώ δεν συμφωνεί με την εισπήδηση του Ιεροσολύμων στο Κατάρ, διακόπτοντας μάλιστα  και την Κοινωνία εναντίον του και θα συμφωνούσε με την εισπήδηση του οικουμενικού Πατριάρχη;

9.     Το Πρεσβυγενές Πατριαρχείον της Αλεξάνδρειας, μετά από παρέλευσιν τόσου καιρού, δεν αναγνωρίζει την κακόδοξη «Αυτοκεφαλία» των Σχισματικών της Ουκρανίας. Ελπίζουμε να μην παρασυρθεί από τις εκκλησιαστικές και πολιτικές εν Ελλάδι εξάρτησεις του. Φαίνεται, μέχρι να ολοκληρώσω την εν λόγω επιστολή μου προς Εσάς οι εξελίξεις με προλαβαίνουν. Αλλά να υπογραμμίσω, ότι η αναγνώρισις των Σχισματικών της Ουκρανίας από τον Πατριάρχην Αλεξανδρείας δεν είναι Συνοδική απόφασις, διότι δεν έχω διαβάσει κανένα συνοδικό κείμενο, αλλά μάλλον αποδεικνύει εκείνον ως ανακόλουθον και αναξιόπιστον αφού γραπτώς και προφορικώς διεκήρυττε τα ακριβώς αντίθετα. Από την ασύνετη και άσοφην στάσιν του Αλεξανδρείας και μόνον δύναται κανείς να αντιληφθεί ότι το Ουκρανικό Ζήτημα είναι δάκτυλος του Διαβόλου.

10.  Το Πατριαρχείον της Σερβίας, επειδή κτυπάει η καμπάνα γι΄αυτό, πρόλαβε, να μην αναγνωρίσει και να διαφωνήσει γραπτώς και εντόνως με τον οικουμενικόν Πατριάρχην. Το ψυχολογικό και εγκληματολογικό φαινόμενο του serial killer ενδεχομένως και να το υποστούμε στο προσεχές μέλλον και στα εκκλησιαστικά δρώμενα. Και όλα αυτά, επειδή, κάποιοι ταγοί μας ζούνε στο ροζέ συνεφάκι της «αγνής-άγνοιας» τους.

11.  Όλα αυτά τα προηγούμενα, ΔΕΝ συναινούν και ΔΕΝ σηματοδοτούν, το γεγονός, ότι η συντριπτική, μάλλον η συντριπτικότατη πλειοψηφία των Επισκόπων της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, ΔΕΝ αναγνωρίζουν μέχρι στιγμής (μετά από 2 ολόκληρα χρόνια) την Κανονικότητα και την «Αυτοκεφαλαρχία» των Σχισματικών, τόσο για Εκκλησιολογικούς όσο και για Δογματικούς λόγους;

Συνεπώς, όταν ο Γέρων Επιφάνιος μας διδάσκει  ότι η απόφαση του οικουμενικού Πατριαρχείου, συναντά έντονες αντιδράσεις από Πρεσβυγενή, Νεοπαγή και Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, δηλώνοντας έτσι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Επισκόπων της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας διαφωνεί με την κακόδοξη ενέργεια του πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, που ακριβώς σφάλλει;

Ας προβληματιστεί με τούτο λίγο, και ο φίλτατος σοφιστής και εθνοφυλετιστής Λαϊκός Θεολόγος κ. Παναγιώτης Τελεβάντος που ως μέλος της Εκκλησίας της Κύπρου συγγράφει πράγματα αλλόκοτα και παράδοξα που δεν συνάδουν με την Συνοδική απόφασιν της ιεράς Συνόδου της τω όντι Αυτοκέφαλης Εκκλησίας μας. Η αλήθεια είναι μπροστά του. Του την διδάσκει ο μακαριστός Γέροντάς του. Το ίδιο ισχύει και για όσους εξ αδιακρισίας τους κακοποιούν  «ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ» του και την διδασκαλία του.

Επίσης, και αν ακόμη η απόφαση της Ουκρανικής «κακοκεφαλίας», δεν είναι εξ εαυτού της άκυρη, με τόσες διαφωνίες και ενστάσεις από Τοπικές Εκκλησίες, αντιδράσεις Κλήρου, Μοναχών και Λαϊκών, άραγε, τι είδους  κύρος δύναται να λάβει μια τέτοιου είδους ληστρική απόφαση (υπό του οικουμενικού Πατριαρχείου και υπό της Εκκλησίας της Ελλάδος) από την οικουμενική Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία;

Ο Γέρων Επιφάνιος, μας διδάσκει μάλιστα, ότι ΔΕΝ πρόκειται να λάβει ΚΑΝΕΝΑ κύρος η εν λόγω απόφαση της αναγνωρίσεως της «Αυτοκεφαλίας», άρα είναι μία παντελώς ΑΚΥΡΗ (=μη έγκυρη) απόφαση.

Μάλιστα, θεωρεί, ότι τέτοια μη έγκυρη (άκυρη) ενέργεια του οικουμενιστού Πατριάρχου μας, «καταργείται de facto» και «καθίσταται ανύπαρκτος» (=ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΣ!), δηλαδή αυτο-καταργείται σύμφωνα με τα αντικανονικά γεγονότα, δηλαδή είναι ΑΝΕΥ υποστάσεως. Συνεπώς, η μονομερής αποκατάσταση των Σχισματικών της Ουκρανίας και απόδοση σε αυτούς εκκλησιαστικής αξίας και «Αυτοκεφαλίας», κατά την σκέψη του Κανονολόγου Γέροντος Επιφανίου, είναι παντελώς ΑΚΥΡΗ αλλά και ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΗ.

Κάπως έτσι θα ολοκλήρωνε την σκέψη του ο μακαριστός Γέρων Κανονολόγος:

«Έστω και αν ακόμη η απόφαση του Βαρθολομαίου εκτελείται δια της κρατικής βίας στην Ουκρανίαν, ή και αλλού» το ουκρανικό «Αυτοκέφαλον» είναι ΚΑΘΟΛΑ άκυρο και ανυπόστατον.

Πράγματι, η εν Ουκρανία κρατική βία των Εθνοφυλετιστών Σχισματικών Ουκρανών, βιάζει με κάθε τρόπον την αλήθεια του πράγματος εξ αιτίας της σατανικής αποφάσεως του πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου, καθότι καταδιώκει, δολοφονεί, δέρνει, απειλεί και φοβερίζει, τους Κανονικούς Ορθοδόξους Χριστιανούς της Ουκρανίας, ώστε να προασπίζονται πάση θυσία τα «Αυτοκέφαλα» δήθεν δικαιώματα τους.

Η εν λόγω «Συνοδική» απόφαση (Κων/Πόλεως και Αρχιεπισκοπής Αθηνών) αναγνωρίσεως του τω όντι κακοκεφάλου ή πονοκεφάλου της Ουκρανίας, θα πρέπει να θεωρείται κυρίως από τους εγγραμμάτους και διανοουμένους, ως  μία ΑΚΥΡΗ και ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΗ πράξη, διότι, εκπηγάζει κυρίως από την γνησία ληστρικότητα και ανοησία μερικών Ιεραρχών της Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Εκκλησίας της Κων/Πόλεως, και όχι από θεολογικά κριτήρια, ούτε εκπηγάζει από αγιοπνευματική και πανορθόδοξη καθολική απόφαση εν Συνόδω.

Οι όποιοι αγράμματοι και τω όντι στενοκέφαλοι νόες, κατά φαντασία λόγιοι, κατ΄ουσίαν λογιοτατιστές ας κάνουν τις όποιες λεπτεπίλεπτες, συστηματικές και σχολαστικές διακρίσεις, μεσαιωνικά φλύαρα και ανόητα καμώματα, και ας συκοφαντούν υπό τινάς αχρήστου ιδεοληψίας και εις βάρος της ψυχής των την αλήθεια, αφού ως γνωστόν τα κακόβουλα και απεχθή γραπτά τους καθώς και η υστεροφημία τους κ.ά. συναφή θα τους ακολουθούν και μετά θάνατον.

3.       ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΚΑΙ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΛΟΓΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ.

Αλλού ο Γέρων Κανονολόγος Επιφάνιος Θ., μας αποσαφηνίζει κάτι το σημαντικό, το οποίο οι (προς)κολλημένοι στο γράμμα του –και όχι οι εννοούντες, οι εφαρμόζοντες και κατανοούντες το πνεύμα του- φαίνεται σαφώς να μην το αντιλαμβάνονται. Γιατί άραγε;

Πάμε να συλλαβίσουμε λοιπόν, έτι περαιτέρω την Κανονικήν διδασκαλίαν του, με ένα απλό Κανονικό παράδειγμα (δικό του παράδειγμα από τα πολύτιμα γραφθέντα του) το οποίον δύναται να αντιληφθεί και να το κατανοήσει πιστεύω και ο πλέον αγράμματος πλην καλοπροαίρετος άνθρωπος.

Να σημειωθεί, ότι οι υπογραμμίσεις με ιδιαίτερη έμφαση στην μεγαλογράμματη γραφή είναι ιδικές μου, και τούτο διότι τα εν λόγω λεξίδια του π. Επιφανίου πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν ώστε να καταρριφθούν άρδην οι αστόχαστες και αθεολόγητες μπαρούφες ορισμένων «Γνωστικών» θεολογούντων.

Σημειώνει ο Γέρων Επιφάνιος, καθαρά και ξάστερα, ότι:

Γ. «Αν η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος δικάσει και καταδικάσει έναν Επίσκοπον της Κρήτης, δια παραπτώματα αυτού διαπραχθέντα εν Κρήτη, ΠΟΙΑ η αξία της αποφάσεως αυτής, έστω και αν ο καταδικασθείς ήταν 100% ένοχος; Ίση το ΜΗΔΕΝΙ! Το Πατριαρχείον Κων/Πόλεως δύναται βεβαίως να κηρύξει, δι΄ ειδικής πράξεως αυτού, ΑΚΥΡΟΝ και ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ και ΑΝΕΝΕΡΓΗΤΟΝ την εν λόγω απόφασιν και να επιτιμήση την Σύνοδον των Αθηνών, αλλά και εάν δεν πράξη τούτο και απαντήση δια παντελούς σιωπής, η απόφασις ΟΥΔΕΝ κερδαίνει. ΕΙΝΑΙ εξ εαυτής και θα παραμείνει εσαεί ΑΚΥΡΟΣ και ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΣ» («ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ», έκδοση Γ΄, 2008,  σελ. 255).

Μπορούμε, νομίζω, να το προσεγγίσομεν παραμένοντες βέβαια πιστοί στο ίδιο πνεύμα του Κανονολόγου πατρός, παραφράζοντες και ανασκευάζοντες το προηγούμενο σύμφωνα με τα σύγχρονα εκκλησιαστικά δρώμενα, κάπως  ως εξής:

Γ.1. Αν η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος αθωώσει και επαναφέρει ως Κανονικόν Επίσκοπον της Εκκλησίας, έναν Σχισματικόν επίσκοπον (των ΓΟΧ) της Κρήτης, δηλ. να τον αθωώσει δια Κανονικά κ.ά. λογής παραπτώματα που διέπραξε στην Εκκλησία της Κρήτης, ποια η αξία της αποφάσεως της Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος; Ισούται η εν λόγω (εν Ελλάδι) Συνοδική απόφαση με ένα μεγάλο και ολοστρόγγυλο ΜΗ-ΔΕ-ΝΙ-ΚΟ! Το οικουμενικόν Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως [εις το οποίον εμπίπτει (αντι)κανονικά η εκκλησιαστική δικαιοδοσία της Εκκλησία της Κρήτης], όμως, δύναται βεβαίως να κηρύξει, με ειδική Πατριαρχική Πράξη, ως ΑΚΥΡΟΝ και ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ και ΑΝΕΝΕΡΓΗΤΟΝ την εν λόγω απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος και μάλιστα να επιτιμήσει την Σύνοδο της ΕτΕ, αλλά και εάν δεν ενεργήσει έτσι και παραμείνει σιωπηλό, η αθωωτική απόφαση της Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν ωφελεί σε τίποτε και κανέναν. Είναι δηλαδή, αφ΄ εαυτού της και θα παραμείνει εσαεί ΑΚΥΡΟΣ και ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΣ. («Το ΑΝΤΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ του ΝΟΥΝΗ» κατά των «Γνωσιμάχων Αυτοκεφαλαρχι(δι)στών»)

Με άλλα λόγια να το επικαιροποιήσουμε αν θέλετε κάπως καλύτερα, και για εκείνους τους «εγγράμματους» νόες, που ξέρουν να διαβάζουν δήθεν καλά μόνον «ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ», και που έκαναν την σοφιστεία  υψηλή τέχνη και την ανοησία τους επιστημοσύνη, επαναλαμβάνουμε με άλλα λόγια:

Γ.2. Αν η Σύνοδος της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως αθωώσει και επαναφέρει ως Κανονικούς Επισκόπους της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, έναν ή πολλούς Σχισματικούς Επισκόπους της Ουκρανίας, δηλ. να τον αθωώσει για Κανονικά κ.ά. λογής παραπτώματα που διέπραξαν στην Κανονικήν Εκκλησία της Ουκρανίας, ποια είναι η αξία της αποφάσεως της Συνόδου της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως; Ισούται η εν λόγω Συνοδική απόφαση του οικουμενικού Πατριαρχείου (μαζί και η ηθικώς συναυτουργούσα Συνοδική απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος) με ένα μεγάλο και ολοστρόγγυλο ΜΗ-ΔΕ-ΝΙ-ΚΟ!! Διότι, το Πατριαρχείο της Μόσχας και η Κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας [εις το οποίον πρώτον, εμπίπτει Κανονικώς η εκκλησιαστική δικαιοδοσία της Εκκλησίας της Ουκρανίας], όμως, δύναται βεβαίως να κηρύξει –κατά την διδασκαλία του πατρός Επιφανίου, και όχι κατά την διδασκαλία του Ναυπάκτου, του Τελεβάντου, του Ζήση είτε του Νούνη κ.ο.κ.- με ειδική Πατριαρχική Πράξη και Συνοδική απόφαση, ως ΑΚΥΡΟΝ και ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ και ΑΝΕΝΕΡΓΗΤΟΝ την εν λόγω απόφαση της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και μάλιστα να επιτιμήσει της Σύνοδο του Φαναρίου (μαζί και την Σύνοδον της Εκκλησίας της Ελλάδος που το ακολουθεί αδιάκριτα), αλλά και εάν ακόμη δεν ενεργούσε έτσι (όπως ήδη ενήργησε) και παρέμενε σιωπηλό, η απόφαση της Συνόδου του Πατριαρχείου της Κων/Πόλεως (και της Εκκλησίας της Ελλάδος) δεν ωφελεί σε τίποτε και κανέναν. ΕΙΝΑΙ δηλαδή, αφ΄εαυτού της και θα παραμείνει εσαεί Α-ΚΥ-ΡΟΣ και Α-ΝΥ-ΠΟ-ΣΤΑ-ΤΟΣ.

Αυτά τα απλά δεν μας διδάσκει ο Γέρων Επιφάνιος; Εμείς πάντως αυτά τα απλά και Κανονικά διδάγματα αντιλαμβανόμαστε. Τώρα, αν οι φανατικοί οπαδοί και μαθητές του, εξ αιτίας ψυχολογικής και πνευματικής κούρασις δύνανται τα εύκολα να μας τα κάνουν δύσκολα και περίπλοκα, τούτο είναι ζήτημα προσευχής. Λίγη απλότης, αναντίρρητα, δεν έβλαψε κανέναν μας.

Γ.3. Πάμε να ερμηνεύσουμε τώρα τόσον το γράμμα όσον και το πνεύμα του πατρός Επιφανίου:

1.     Ο Γέρων Επιφάνιος, σε ένα ακόμη σημείο, μάλλον σε δύο σημεία, στην τελευταία πρόταση/προκείμενη και λίγο πριν τις τελευταίες γραμμές, ΤΑΥΤΙΖΕΙ και πάλι (και ΔΕΝ διακρίνει αυτές στο εν λόγω παράδειγμα) τις ιεροκανονικές έννοιες «ΑΚΥΡΟΝ» και «ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ». Ενισχύει μάλιστα αυτές τις δύο, και με έναν ακόμη κανονικό όρο: το «ΑΝΕΝΕΡΓΗΤΟΝ».

2.     Δηλαδή, μια ληστρική Συνοδική απόφαση, κατά τον Κανονολόγον Επιφάνιον, δύναται αφ΄εαυτού της να είναι ταυτόχρονα και ΑΚΥΡΗ αλλά και ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΗ. Πού είναι όλοι αυτοί, οι «εγγράμματοι» και γνήσιοι μαθητές του, που προσπαθούν να διυλίσουν τον κώνωπα και να καταπίνουν αμασητί την κάμηλον; Και να διαστρέφουν μάλιστα, ως παραμορφωμένοι μάλλον, και κατά το δοκούν τα κείμενά του;

3.     Μια Αυτοκέφαλη Τοπική Εκκλησία ή κάποιο πρεσβυγενή/νεοπαγή Πατριαρχείο το οποίο φαίνεται να αδικείται μέσω επιθετικής πλεονεξίας και εισπήδησης υπό τινός άλλου Πατριαρχείου, (π.χ. η Εκκλησία της Ρωσίας δέχεται επίθεση μέσω εισπήδησης στην Κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας, τινά υπερόριον εισπήδηση από την Εκκλησία της Κων/Πόλεως), η αδικημένη Τοπική Εκκλησία (το Πατριαρχείο της Μόσχας) δύναται να κηρύξει εν Συνόδω ως ΑΚΥΡΟΝ και ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ και ΑΝΕΝΕΡΓΗΤΟΝ τις ληστρικές, αυθαίρετες και αντικανονικές αποφάσεις της εχθρικής άλλης (το Πατριαρχείον Κων/Πόλεως) που διενεργεί την παράνομη και κακόγνωμη ενέργεια.

4.     Και το έπραξε εις την Σύνοδο του Μινσκ.

5.     O Γέρων Κανονολόγος, φέρνει ως παράδειγμα την Εκκλησία της Ελλάδος ώστε να αναδείξει το ζήτημα της αντικανονικής εισπήδησης, επιθετικής εκκλησιαστικής ενέργειας μιας Τοπικής Εκκλησίας σε εσωτερικά ζητήματα μιας άλλης (ημι)Αυτόνομης τοπικής Εκκλησίας.

6.     Η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, δεν δύναται ούτε να δικάζει αλλά ούτε καν να αθωώνει ή να αποκαθιστά στην ιεροσύνη Κληρικούς της ημιΑυτόνομης Εκκλησίας της Κρήτης. Αυτά είναι εσωτερικά διοικητικά ζητήματα, αφήνει να εννοηθεί καθαρά και ξάστερα ο Γέρων, τόσον της Εκκλησίας της Κρήτης όσον και του Πατριαρχείου Κων/Πόλεως.

7.     Τα ακριβώς ανάλογα, φαίνεται να ισχύουν, αναμφίβολα, και στην περίπτωση του Ουκρανικού Ζητήματος, θα έλεγε σήμερον ο π. Επιφάνιος.

8.     Ποια η αξία της αποφάσεως του Πατριαρχείου Κων/Πόλεως, να αποκαταστήσει και να επαναφέρει, ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ, στην αρχιερωσύνη και ιερωσύνη ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ και Αυτοχειροτονήτους Κληρικούς της Ουκρανίας;

9.     Ποια η ΑΞΙΑ της αποφάσεως του οικουμενικού Πατριαρχείου, να παραχωρήσει «Αυτοκεφαλία» και συνεπώς να εκκλησιοποιήσει, αντικανονικώς, τους Σχισματικούς της Ουκρανίας;

10.          Ο Γέρων Επιφάνιος θα απαντούσε δια ρωμαλέας βοής σε όλους αυτούς, ότι, η εν λόγω αξία των αποφάσεων (Εκκλησίας Κων/Πόλεως & Εκκλησίας της Ελλάδος) ισούνται απόλυτα με το ΜΗΔΕΝ! Αυτό δεν μας διδάσκει;

11.          Το κερασάκι στην τούρτα: ο Γέρων Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, προσφέρει αρκετά ακαταμάχητα Κανονικά επιχειρήματα στην φαρέτρα των Ρώσων και ενιστάμενων όπου γης ορθοδόξων Χριστιανών, καθότι ισχυρίζεται, εύλογα και δίκαια, ότι μια Τοπική Εκκλησία καθόσον αδικείται υπό τινάς άλλης μέσω της εισπήδησης, δύναται ΚΑΝΟΝΙΚΩΣ να αποκηρύξει εν Συνόδω τις ενέργειες και αποφάσεις μιας άλλης η οποία διενεργεί την επιθετική και υπερόριον αντικανονική ενέργεια. Αυτά δεν μας διδάσκει;

12.          Με ποιόν τρόπο να τις αποκηρύξει; Με τον ίδιο και Κανονικό τρόπο που ενήργησε εν Συνόδω στο Μινσκ κατά του οικουμενικού Πατριαρχείου. Δηλαδή, να διακηρύξει με Συνοδική Πράξη, ότι οι εκκλησιαστικές ενέργειες της Εκκλησίας της Κων/Πόλεως προς την Εκκλησία της Ουκρανίας είναι αντικανονικές, άκυρες, ανυπόστατες και ανενέργητες.

13.          Το Πατριαρχείο της Μόσχας, κατά τον Επιφάνιον Θεοδωρόπουλον, δι΄ειδικής πράξεως αυτού, δύναται ΒΕΒΑΙΩΣ να κηρύξει ή να αποκηρύξει, ως ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗΝ, ΑΚΥΡΟΝ, ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ και ΑΝΕΝΕΡΓΗΤΟΝ την εν λόγω παράνομη απόφαση (απόφαση απόδοσης ψευδοΑυτοκεφαλίας σε Σχισματικούς) και να επιτιμήσει μάλιστα την Σύνοδο της Κων/Πόλεως και την Σύνοδο των Αθηνών. Έχουν έτσι τα πράγματα ή όχι;

14.          Αλλά όμως, και στην περίπτωσιν που δεν απαντούσε εν Συνόδω του Μινσκ η Μόσχα, οι αντικανονικές «Συνοδικές» αποφάσεις, περί της απόδοσης Ουκρανικής «Αυτοκεφαλίας», υπό του Πατριαρχείου της Κων/Πόλεως και αναγνωρίσεως υπό της ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, είναι αφ΄εαυτού τους και θα παραμείνουν εσαεί, ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΕΣ, ΑΝΕΝΕΡΓΗΤΕΣ, ΑΚΥΡΕΣ και ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΕΣ.

Όλα αυτά, άραγε, επιπροσθέτως, δεν προβληματίζουν κανέναν σοβαρό εκκλησιαστικό άνδρα, σε βαθύτερο θεολογικό, δογματικό και οντολογικό επίπεδο; Όλα αυτά δεν έχουν, άραγε, να κάνουν με την αμιγώς Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, με την Δογματική Συμβολική Θεολογία και με την Πατερική Θεολογία των Αγίων εννέα (9) Οικουμενικών Συνόδων; Όλα αυτά, τα λεχθέντα και γραφθέντα του οσίου Γέροντος Κανονολόγου Επιφανίου δεν μας αποδεικνύουν, ότι, το Ουκρανικό Ζήτημα, δεν είμαι αμιγώς διοικητικό ζήτημα, όπως ακριβώς ισχυρίζονται, να το υποτιμούν, να το υπεραπλουστεύουν και να το ελαχιστοποιούν μερικοί «εγγράμματοι» εξάπαντος αθεολόγητοι «ισχυροί θεολόγοι» νόες;

Τέλος, έχουμε τον λογισμό, ότι δεν μπορεί να υπάρξει πλήρη εκκλησιαστική κοινωνία με το εν λόγω ιδιότυπο εκκλησιαστικό μόρφωμα της υβριδικής «Αυτοκέφαλης Εκκλησίας» της Ουκρανίας, την «Νέα Εκκλησία» των Σχισματικών, καθότι οι ετερόδοξοι και οι σχισματικοί δεν είναι μέλη της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, αν, και μόνον αν, δεν επανέλθουν και ενταχθούν με καλό και Κανονικό τρόπο στο σώμα της Εκκλησίας. Η διαφορετικότητα στο δόγμα και στο σχίσμα δεν συνεπάγεται Ορθόδοξη Εκκλησιολογία. Η εν λόγω εκκλησιολογική διαφορετικότητα δεν δύναται, οντολογικώς και χαρισματικώς, να γεννήσει υπερορίως και αντικανονικώς μια «νέα Εκκλησία». Δεν μπορούμε να έχουμε γεννητούρια δια της παρθενογεννέσεως και δη εν αγνοία ή, και άνευ της Μητέρας Εκκλησίας. Που στην περίπτωσιν αυτή είναι η Εκκλησία της Ρωσσίας.

Διότι, αν οι όπου γης Σχισματικοί με μια και μόνο μία δήλωση ή βεβαίωση του τάδε ή του δείνα Οικουμενικού Πατριάρχη, μεταμορφώνονται, ως δια μαγείας, σε Κανονικούς και μάλιστα ως μια νέα «Αυτοκέφαλη Εκκλησία», τότε, ως προς τι και γιατί να καυχώμεθα για το ορθόδοξο Αγιοπνευματικό και Συνοδικό πολίτευμα της Ορθόδοξου Καθολικής Εκκλησίας;

Το Κανονικό και Εκκλησιολογικό Σχίσμα (η «Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας», 2018-2019) και το Δογματικό Σχίσμα, δηλ. η Αίρεση  (οι αποφάσεις της «Πανορθόδοξης Συνόδου» της Κρήτης, στο Κολυμπάριον», 2016), αυτές οι Εκκλησιολογικές εκτροπές και Συνοδικές διαστροφές, με ετερόδοξες και με σχισματικές διαφορετικότητες, δεν συνιστούν καθόλου την Μία Αγία και Αποστολικήν Εκκλησία, την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία. Διότι, αν την συνιστούν, ως δήθεν μια «ενότης εν ποικιλία» τότε είναι η μεγίστη εκκλησιολογική αντίφαση εν τοις όροις. Με απλά ελληνικά για τους απλούς, πρόκειται αμιγώς για Εκκλησιολογική και πνευματική σχιζοφρένεια.

Το ερώτημα που παραμένει αμείλικτο ενώπιον κατά πάντων και πασών, δηλ. όσοι υπερμάχονται και υποστηρίζουν, αδιακρίτως και εν αγνοία τους, την «Αυτοκεφαλ(αρχ)ία» των ουκρανών Σχισματικών, είναι: από πού αντλείται εκείνη η απλανή και ορθόδοξη βεβαιότητα, εξάπαντος η Κανονική, η Χαρισματική και Αγιοπνευματική βεβαίωση, ότι, οι λαβόντες (ουκρανοί Σχισματικοί) το Αυτοκέφαλον έχουν τω όντι αποκοπεί από το Κανονικό Σχίσμα και ενώθησαν πράγματι με την Μίαν, Αγίαν Ορθόδοξην Καθολικήν Εκκλησίαν του Χριστού;

Τους απεκατέστησε κατ΄αρχήν εκείνη η Τοπική Εκκλησία (η Εκκλησία της Ουκρανίας και η Εκκλησία της Ρωσίας) απ΄όπου και απεκόπησαν και απεσχίσθησαν; Προφανώς όχι! Τους αποκατέστησε μία τω όντι Αγία Οικουμενική και Πανορθόδοξη Σύνοδος; Προφανώς και πάλιν όχι!! Αν, και μόνο αν, δεν προηγήθησαν τα δύο προειρημένα καλά, κανονικά και χαρισματικά βήματα, τότε, και μόνον τότε, από πού εκπηγάζει και πόθεν προέρχεται η απλανής και ορθόδοξη διαβεβαίωσις για την καλήν αποκατάστασιν των Σχισματικών της Ουκρανίας;

Και πιστέψτε με Σεβασμιώτατε, και όλα τα προηγούμενα να μη έγγραφα, αυτό, και μόνον αυτό το επόμενο Ευαγγελικό ρηθέν ανατρέπει εκ θεμελίων την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και την ληστρικήν απόφασιν της Εκκλησίας της Ελλάδος:

«Τό καλόν οὐκ ἐστι καλόν, ἐάν μή καλῶς γένηται».



Του Παναγιώτη Νούνη
Θεολόγος/Θρησκειολόγος,
Εκκλησιαστικός Ιστορικός

Tηλ.: 00357-96897711
Διαχειριστής του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»



       Υστερόγραφον: Τα σημαντικά θεολογικά βιβλία σας που διατηρώ και κοσμούν την βιβλιοθήκη μου, είναι:

Η Ερμηνεία της Παλαιάς Διαθήκης, υπό Ιερεμίου Φούντα, Μητροπολίτου Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, εκδόσεις «ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ»:

1.       Βασιλειών Α΄.
2.       Βασιλειών Β΄.
3.       Βασιλειών Γ΄.

4.       Ημερολόγιον 2017, Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ.
5.       Ημερολόγιον 2016, Κυριακοδρόμιον Ευαγγελίων.
6.       Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ (Σύντομα Κηρύγματα).


*Η επιμέλεια της εν λόγω επιστολής είναι της κ. Ουρανίας Β.

Δείτε επίσης την αμέσως προηγούμενη δημόσια αλληλογραφία μεταξύ του Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ. Ιερεμίου Φούντα και του Θεολόγου κ. Παναγιώτη Νούνη:



ΠΡΟΣΟΧΗΑπαγορεύεται η ολική αναδημοσιεύση είτε και η χρήση μέρους, αναπαραγωγή και μετάδοση αποσπάσματος ή όλου του κειμένου μας, απο ελληνικά ή ξένα ιστολόγια και ιστοσελίδες, ή άλλου είδους έντυπα, πέραν των ατομικών κοινοποιήσεων, χωρίς την προφορική ή γραπτή άδεια του συγγραφέωςΑπαγορεύεται δηλαδή η παράφραση και η διασκευή των κειμένων μας με όποιονδήποτε τρόπο (μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό κ.ο.κ.).

Δηλαδή, με άλλα λόγια επιτρέπεται ελεύθερα η ατομική κοινοποίηση στα προφίλ των χρηστών του Facebook, αλλά μόνον ολοκλήρου του κειμένου μας μαζί με τις φωτογραφίες που επισυνάπτουμε, και όχι αποσπασματικά, μάλιστα η κοινοποίηση πρέπει να γίνεται μαζί με όλα τα ακριβή στοιχεία του συγγραφέως και την υπογραφή του μαζί με την ανάλογη παραπομπή και πηγή προέλευσης ως εξής:

ΠΗΓΗ: Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»

Η απαγόρευση ισχύει και για τις ιερές μητροπόλεις, για θρησκευτικά ιδρύματα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, δημόσιες ή ιδιωτικές υπηρεσίες, βιβλιοθήκες, οργανισμούς κ.λπ. Οι παραβάτες, θα διώκονται με τις ανάλογες ποινικές και αστικές κυρώσεις απο τους Νομικούς Συμβούλους μας.

Τα γραπτά κείμενα μας προστατεύονται από τον νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων.