Translate

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2019

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ



ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ: 
1. ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ. 
2. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΤΡΑ. 
3. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΦΥΪΑΣ.

Γράφει ο Γιώτης Θάσιος

Μία ακόμη βιβλιοπρότασή μας, για το καλοκαίρι σας, είναι, ένα ακόμα πολύτιμο ιστορικο-φιλοσοφικό ανάγνωσμα, μια πολύτιμη βιογραφία ενός εκ των μεγαλύτερων διανοητών και φιλοσόφων του 20ου αιώνα.

Ο τίτλος του είναι:
«Λούντβιχ Βιττγκενστάιν: ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΦΥΪΑΣ» («THE DUTY OF GENIUS»), του Monk Ray, εκδόσεις: Scripta, Μετάφραση: ΚΟΝΔΥΛΗΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ, Επιμέλεια: ΚΩΒΑΙΟΣ Μ. ΚΩΣΤΗΣ, σσ. 744.

Δυστυχώς όμως το εν λόγω βιβλίο είναι εξαντλημένο από τον εκδότη. Ας ελπίσουμε όμως ότι θα ξανα-εκδοθεί στο προσεχές μέλλον.

Επισυνάπτω, μια συνοπτική παρουσίαση από το οπισθόφυλλο του εν λόγω βιβλίου.

Μαζί με την παρουσίαση, φωτογραφίζω, κατά την διάρκεια της προσωπικής έρευνας και μελέτης μου μερικά ίσως ενδιαφέροντα αποσπάσματα περί του Έρωτα, περί της σεξουαλικής επαφής και άλλων τινών.

Το ζήτημα του Έρωτα, της Σεξουαλικότητας και της Αγάπης, απασχολεί ερευνητικά, την εν λόγω σελίδα μας από θρησκειολογικής, θεολογικής, μυθολογικής, κοινωνικής, κοινωνιολογικής, φιλοσοφικής και ψυχολογικής απόψεως.

Μόλις πρόσφατα, ανεβάσαμε, αρκετά ενδιαφέροντα φωτογραφικά αποσπάσματα απο μία αδημοσίευτη Θεολογική διδακτορική διατριβή του π. Φλωρίν Καταλίν για το θέμα Έρωτας και Αγάπη. Συνεπώς, ό,τι εντοπίζουμε στο μέλλον για το ζήτημα θα ενημερώνουμε το εν λόγω προφίλ μας.

Φωτογραφίσαμε ωστόσον, σε άμεση συνάφεια με το ζήτημα του έρωτα και του σεξ, ζητήματα επίσης περί της ψυχολογίας της γυναίκας και του άντρα. Και μια ιδιαίτερη άποψη περί της μεγαλοφυΐας.

Τα εν λόγω φωτογραφιζόμενα ζητήματα και αντιλήψεις φαίνεται να καταγράφονται σε φιλοσοφικά έργα άλλων προγενέστερων φιλοσόφων όπου και επηρέασαν βαθιά την σκέψη του μεγαλοφυούς φιλοσόφου Λούντβιχ Ιωσήφ Βιττγκενστάιν.

Για όποιον/αν αξιότιμον/ην αναγνώστην/τρια, φίλον και φίλην, ενδιαφέρεται σοβαρά για το εν λόγω βιβλίο όπου μελετάμε αυτές τις ημέρες, στείλτε παρακαλώ το προσωπικό σας μήνυμα.

Γιώτης Θάσιος

Παρουσίαση:

Το έργο του Ludwig Wittgenstein είναι προϊόν σκληρής σκέψης και λαμπρής φαντασίας. Ο μόνος τρόπος για να γίνει πλήρως κατανοητό είναι μέσα από την ταυτόχρονη μελέτη τόσο της φιλοσοφίας όσο και της ζωής του. Ο Wittgenstein γεννήθηκε το 1889, γόνος μιας από τις πλουσιότερες οικογένειες της Βιέννης των Αψβούργων. Μέσα σ' αυτό το περιβάλλον ανέπτυξε ένα φλογερό πάθος για τα θρησκευτικά, ηθικά και πολιτισμικά ζητήματα. Η εξέλιξή του ως φιλοσόφου άρχισε το 1912, όταν πήγε στο Cambridge για να σπουδάσει φιλοσοφία με τον Russell. Το έργο του εκεί κορυφώθηκε με τη συγγραφή του Tractatus Logico-Philosophicus, μιας από τις γνησιότερες και καθαρότερες εκφράσεις του θεωρητικού λόγου. Το βιβλίο ολοκληρώθηκε με την λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά η (εθελοντική) θητεία του στον αυστριακό στρατό τον εξέθεσε σε τέτοιο βαθμό στον ανθρώπινο πόνο, ώστε τον μεταμόρφωσε.

Πεπεισμένος ότι το βιβλίο του είχε λύσει όλα τα παραδοσιακά φιλοσοφικά προβλήματα, εγκατέλειψε τη φιλοσοφία και διορίστηκε δημοδιδάσκαλος στην αυστριακή επαρχία, όπου όμως συνάντησε τρομακτικές δυσκολίες επαγγελματικού και προσωπικού χαρακτήρα.

Γύρω στα σαράντα του αποφάσισε να επιστρέψει στην ακαδημαϊκή φιλοσοφία. Η ριζική αναθεώρηση της πρώιμης θεωρίας του -που δημοσιεύτηκε δύο χρόνια μετά τον θάνατό του με τον τίτλο Φιλοσοφικές έρευνες- τον οδήγησε στην επινόηση μιας καινοφανούς προσέγγισης του αντικειμένου, η οποία έκτοτε κυριαρχεί στις φιλοσοφικές συζητήσεις και ανταλλαγές. Βασισμένο στα κείμενα του ίδιου του Wittgenstein, στην αλληλογραφία του και σε συνεντεύξεις με φίλους και συγγενείς του, το βιβλίο αυτό είναι η πρώτη πλήρως ανεπτυγμένη βιογραφία του φιλοσόφου.

Συμφύρει με επιτυχία τη συνεκτική ανάλυση της σπουδαιότητας του έργου του Wittgenstein με ένα γοητευτικό πορτραίτο μιας δυνατής και επιβλητικής φυσιογνωμίας, την οποία συνήθως φανταζόμαστε ως μια βασανισμένη μεγαλοφυΐα. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)


Ο ΝΕΟ-ΦΑΝΑΡΙΩΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΡΚΑΛΟΧΩΡΙΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΝΑΝΑΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΕΙ ΜΕ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟ «ΕΠΙΣΚΟΠΟ»;




Ο ΝΕΟ-ΦΑΝΑΡΙΩΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΡΚΑΛΟΧΩΡΙΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΝΑΝΑΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΕΙ ΜΕ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟ «ΕΠΙΣΚΟΠΟ»;

Του Παναγιώτη Νούνη

Είναι λυπηρότατον το εκκλησιαστικό θέαμα όπου τις σεβαστός κρητικός Ιεράρχης της ημιαυτόνομης ιεράς Αρχιεπισκοπής της Κρήτης, ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέας Νανάκης, να κοινωνεί εκκλησιαστικά με Σχισματικό «επίσκοπο».

Όποιος κοινωνεί με ακοινώνητους (δηλ. κατεγνωσμένους Σχισματικούς και Αιρετικούς) καταντάει και εκείνος ως ακοινώνητος. Αυτά μας εντέλει η Πατερική Θεολογία μέσω των θεοπνεύστων Ιερών Κανόνων.

Οι Ελλαδίτες Μητροπολίτες ένας-ένας από ιδιοτέλεια, δουλικό φρόνημα, ωφελιμιστικά και εθνοφυλετικά κριτήρια, αλλά και απο πνευματική δειλία και εσκοτισμό του νοός τους κλίνουν εγκάρδια γόνυ τω Βαάλ, σημειωτέον μάλιστα χωρίς καν ιεροΣυνοδική διαγνώμη, προβαίνουσι, αυθαίρετα και ατομικά, υπέρ της αντικανονικής αναγνωρίσεως της δήθεν «Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας» και συνοδοιπορούσι με το νεοσύστατο εκκλησιαστικό Κανονικό Σχίσμα με την Εκκλησία της Ρωσσίας και την Κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας.

Να σημειωθεί βέβαια ως εξ αρχής, ότι: η ημιαυτονομία της Εκκλησίας της Κρήτης (καθώς και το άλλο 2ο και 3ο εκκλησιαστικό καθεστώς των εν Μακεδονία «Νέων Χωρών» και εκείνον της Δωδεκανήσου κ.λπ.) είναι μία παλαιά παράνομη και αντικανονική ενέργεια, διότι η Κρήτη, η Μακεδονία και τα Δωδεκάνησά μας, πολιτικά ανήκουν στο ενιαίον Ελληνικό Κράτος μας, και άρα ιεροΚανονικά (=σύμφωνα με το Ιερό Κανονικόν Εκκλησιαστικό Δίκαιον και τους ιερούς Κανόνες) ο Κλήρος, ο Μοναχισμός και ο Λαός ανήκουν, εκκλησιαστικώς, στην Ιερά Αρχιεπισκοπήν των Αθηνών και πάσης της Ελλάδος, και όχι στο «αιχμάλωτο» και Αμερικανο-καθοδηγούμενο Οικουμενικό Πατριαρχείον της Κων/Πόλεως.

Παρ΄εκτός και αν η Κρήτη, οι «Νέες Χώρες», κ.λπ. δεν εμπίπτουν στο και «πάσης της Ελλάδος»... αλλά στο και πάσης... «Νεοφαναριώτικης πανΥφηλίου ή και πανΗλιθίου»!

Όσον αφορά τώρα για τον άγιο Αρκαλοχωρίου, είχα την τιμή κάποτε να τον έχω ως καθηγητήν μου στην Θεολογική Σχολήν του Α.Π.Θ. Μας δίδασκε Σύγχρονη Εκκλησιαστικήν Ιστορία. Ήταν καλός και αρκετά μεταδοτικός μπορώ να σας πω. Δεν μου άρεσε, σαφώς, που ως επίσκοπος/καθηγητής, έλεγε φωνακτά, στα κορίτσια στις συμφοιτήτριές μου που μουρμούριζαν αραιά και που, «βγάλτε τον σκασμό!». Δεν ήταν συμπεριφορά αυτή, προς μαθητές/τριες, για Κληρικό της Εκκλησίας. Το γεγονός όμως, ότι είναι ειδικός στην Σύγχρονη Εκκλησιαστική Ιστορία δεν τον κάνει, αυτομάτως, και ειδικό επιστήμονα στην Αρχαία και Σύγχρονη Εκκλησιαστική Ιστορία των Σλαύων και του Ρωσσικού Χριστιανισμού.

Παπαγαλάκι είναι του Οικουμενιστικού Πατριαρχείου.

Να σημειωθεί, ωστόσον, ότι το διδακτορικό του, ο σεβασμιώτατος Αρκαλοχωρίου, το έλαβε από το Βατικανό (;!) με θέμα τον Αρχιμασόνο οικουμενικό πατριάρχη Μελέτιον Μεταξάκη.

Ο άγιος Αρκαλοχωρίου, κοντολογίς, μας αποκρύβει στις ιστορικές φλυαρίες και μελέτες του, εντέχνως και μεθοδικά, τις σωρηδόν ιστορικές ρασπουτινιές, κακοδοξίες και αντικανονικές μοιχεπιβασίες του μακαρίτη πατριάρχη Μελετίου Μεταξάκη. Τον εξιδανικεύει μάλιστα σε δυσθεώρητα και πανυπερτέλεια ύψη, σχεδόν τον αγιοποιεί... τον θεωρεί, φαίνεται -ανάμεσα σε διάφορους άλλους ομόφρονές του και άσχετους στα θεολογικά πράγματα- και ως τον 13ον Απόστολον του Οικουμενισμού!...

Αγιοποιείστε λοιπόν, το εν λόγω εκκλησιομάχο και συγκρητιστικό τέρας του Άδου, σεβασμιώτατε, εκεί στο Αρκολοχώρι, κάντε του σας παρακαλώ πολύ και την αγιογραφημένη εικόνα του και προσκυνάτε τον εβδομηκοντάκις επτά την ημέρα. Το ξέρω ότι θα ησυχάσει η ψυχούλα σας και θα ανταμοιφθείτε, πλουσίως, για τις πολύτιμες υπηρεσίες σας στην Εκκλησία της Κρήτης και από τους πατρώνους σας στο Φανάρι.

Ο πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης, αξιότιμοι φίλοι/ες αναγνώστες/τριες μας, ήταν αυτός που ως Μητροπολίτης Αθηνών κυνηγούσε αδίκως τον Άγιο Νεκτάριο. Ο Μεταξάκης, ήταν αυτός που συλλειτουργούσε με άμφια στην Αμερική μαζί με ετερόδοξους παπικούς και προτεστάντες στους ανίερους ναούς τους. Ο οικουμενικός πατριάρχης Μ. Μεταξάκης, ήταν αυτός που αυθαίρετα και αντικανονικά, ανεγνώρισε, την ιερωσύνη και την δήθεν Αποστολική Διαδοχή των Αγγλικανών ιερέων. Οι Νεοφαναριώτες εξάλλου το έχουν για μέγα καύχημα και το ευαγγελίζονται με χαράν μεγάλη στο βιογραφικό του μέσα στην επίσημη Ιστοσελίδα του Πατριαρχείου της Κων/Πόλεως. Έχουν οι Αγγλικανοί προτεστάντες ιερωσύνη; Από που εκπηγάζει άραγε; Από που την αντλούσι; Από την Μεγαλειοτάτη Βασίλισσα της Αγγλίας κυρίαν Ελισάβετ; Θα μας τρελάνουν, ομοθυμαδόν, οι νεοΒαρλααμίτες και οικουμενιστές Νεοφαναριώτες;

Αποφεύγει επίσης, ο Νανάκης, να ομολογήσει την ιστορική αλήθεια, ότι ο κρητικός πατριάρχης Μ. Μεταξάκης ήτο, είναι και παραμένει στις συνειδήσεις των απανταχού ορθοδόξων Χριστιανών, είτε Νεοημερολογιτών είτε Παλαιοημερολογιτών, ως μια σημαίνουσα Νεοφαναριώτικη πηγή και εστία εκκλησιαστικής μόλυνσης για το παν-Οικουμενικό Χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας, διότι ο ταλαίπωρος πατριάρχης Μεταξάκης, επέβαλε αυταρχικά, ετσιθελικά, αντικανονικά, αντισυνοδικά, ελέω της Αγγλοαμερικανικής φιλίας, με ένα απλό «Πανορθόδοξο Συνέδριο» το Ημερολογιακό Σχίσμα του 1924.

Άραγε, τα ίδια και τρις-χειρότερα δεν πράττει σήμερον και ο διάδοχος του Μεταξάκη, ο οικουμενικός πατριάρχης μας ο κ. Βαρθολομαίος; Ο γράφων μελέτησε στο πρόσφατο παρελθόν, προσεκτικά, τόσον την διατριβή του Αρκαλοχωρίου όσον και τα Πατριαρχικά Πρακτικά του «Πανορθόδοξου Συνεδρίου». Το τι βρήκα μέσα δεν λέγεται.

Ο Αρκαλοχωρίου είναι καλός ιστορικός, αλλά δυστυχώς γράφει σύμφωνα με την παγιωμένη Νεοφαναριώτικη προπαγάνδα. Είναι αρκετά δύσκολο να ιχνηλατήσει κανείς ως αντικειμενικός ερευνητής/ιστορικός την αλήθεια μέσα σε ιστορικο-θεολογικές διατριβές, όταν εμφιλοχωρεί κατά κόρον η αλγεινή προπαγάνδα του Βατικανού και του Φαναρίου. Έχω μελετήσει τα βιβλία του περί του Βενιζέλου και του Μεταξάκη. Καλύτερος και πνευματικότερος άνθρωπος δεν έγινα αν και απέκτησα πλούσιο ιστορικό γνωσιολογικό υπόβαθρο περί της Νεοφαναριώτικης εκκλησιαστικής και πολιτικής διπλωματίας.

Το απεχθές σύστημα του Νανάκη, για Επίσκοπον της Εκκλησίας, δεν είναι μόνον τα προλεχθέντα μας, αλλά είναι μάλιστα, ότι έχει μία ιδιαίτερη τοπικιστική μανία ή αν θέλετε μια εθνοφυλετική συν-κρητιστική ψύχωση να αγιοποιήσει σώνει και καλά ένα ακόμη τερατάκι του Άδου, τον αντίχριστο ψευδοΛογοτέχνη Νίκο Καζαντζάκη.

Μόνο αυτό να έγραφα, θα ήτο ίσως υπέρ-αρκετό, φαντάζομαι, για να καταλάβετε οι τίμιοι αναγνώστες/τριες μας τον τζούφιο και οινο-πνευματικό φλοιό του εν λόγω περίφημου εκκλησιαστικού ανδρός.

Το «Ημερολογιακό Ζήτημα» (παρόμοια ιστορία με το σύγχρονο «Ουκρανικό Ζήτημα») επιβλήθηκε το 1924, πραξικοπηματικά, υπό του τότε Οικουμενικού Πατριάρχη Μελέτιου Μεταξάκη, διότι το καταχθόνιο σχέδιο ήταν να συν-εορτάζουμεν, οι ορθόδοξοι Χριστιανοί μαζί με τους παπικούς, μαζί με τους Λουθηροκαλβίνους (Προτεστάντες) και Αγγλικανούς, εν πρώτοις τα Χριστούγεννα και άλλες θρησκευτικές εορτές... μέχρις ωριμάσουν τα πράγματα για να φτάσουμε και σε κοινό Πασχάλιο εορτασμό μαζί τους.

Ορθόδοξοι και ετερόδοξοι, ευσεβείς και ασεβείς, θρήσκοι και ετερόθρησκοι, θεϊστές και άθεοι, να κάνουμε αγκαλιά Πασχαλιές και «Χριστός Ανέστη»! Αυτό ήτο, είναι και παραμένει ως το λαμπρότατον καταληκτικό σχέδιον της σατανόπνευστης και αντίχριστης Οικουμενιστικής Κινήσεως.

Καί τότε ακριβώς, πρίν 100 χρόνια σχεδόν, το Οικουμενικό Πατριαρχείον μέσω αναξίου εκπροσώπου του (του Μεταξάκη) θεμελίωσε ένα Κανονικό Σχίσμα (με την βίαιη και αντιεκκλησιαστική μεταβολή του Παλαιού Ημερολογίου στο ευρωπαϊκό Νέον Ημερολόγιο), έτσι διαιρέθηκαν με αυτόν τον πατριαρχικό δάκτυλο οι Τοπικές Εκκλησίες και οι ορθόδοξοι εν Χριστώ αδελφοί, σε Παλαιοημερολογίτες και Νεοημερολογίτες.

Αυτή η πικρή τραγική αλήθεια δεν λέγεται υπό των Νεοφαναριωτών. Τι να πουν; Ούτε καν την πανορθόδοξη θεραπεία του Ημερολογιακού Σχίσματος δεν τόλμησαν οι αθεόφοβοι και θεομπαίκτες μέχρι στιγμής να διενεργήσουν, αντ΄αυτού οι ίδιοι οι οικουμενιστές Νεοφαναριώτες, δημιουργούσι και διενεργούσι υπερόριον εισπήδησιν και Νέο Εκκλησιαστικό και Κανονικό Σχίσμα με την Κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας και με την Εκκλησία της Ρωσσίας. Διαιρούν και πάλιν, πάλιν και πολλάκις, διαιρούν και βασιλεύουν την ορθόδοξη Οικουμένη σε δύο και βάλε αντιμαχόμενα στρατόπεδα.

Βέβαια, επειδή μόλις έγραψα εξ ιστορικής απόψεως και συνοπτικά περί του Ημερολογιακού Σχίσματος, γνωρίζω ότι πάσης φύσεως α-νόητοι θεούσοι και θεούσες θα με συκοφαντώσι ότι είμαι Παλαιοημερολογίτης και Σχισματικός.

Είπαμεν το ξαναλέμεν, ότι η ηλιθιότητα είναι άπειρη, καθότι το Σύμπαν έχει και τα όριά του.

Για να δούμεν όμως, τι λαλεί ακριβώς το επίσημο σημερινό ανακοινωθέν του μητροπολίτη Αρκαλοχωρίου:

«Πανηγυρικά συλλειτούργησαν οι Αρχιερείς, Αρκαλοχωρίου Ανδρέας (Εκκλησία Κρήτης) και Ολβίας Επιφάνιος (Εκκλησία Ουκρανίας) στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στην Ενορία Θραψανού. Τον Θείο λόγο κήρυξε στον πανηγυρικό Εσπερινό και στη Θεία Λειτουργία ο Επίσκοπος Ολβίας Επιφάνιος. Αναφέρθηκε με πατερική τεκμηρίωση στο νόημα και στο μήνυμα της μεγάλης εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Ο Αρκαλοχωρίου Ανδρέας, ευχαρίστησε τον Ολβίας Επιφάνιο και αναφέρθηκε στον Τίμιο Σταυρό ως σύμβολο αγιοπνευματικής ενότητας, αγάπης και ειρήνης, από τη χάρη και το έλεος του Κυρίου μας που καθηλώθηκε στον Τίμιο Σταυρό. Η ειρήνη και η ενότητα της Εκκλησίας, δεν είναι δυνατόν να κλονίζεται επειδή το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, στο πλαίσιο άσκησης των κανονικών δικαιοδοσιών του, κατέστησε στον 21ο αιώνα αυτοκέφαλη την Εκκλησία του ανεξάρτητου κράτους της Ουκρανίας, όπως στον 19ο και 20ο αιώνα, είχε παραχωρήσει τόμους αυτοκεφαλίας στις Εκκλησίες: Ελλάδος, Σερβίας, Ρουμανίας Βουλγαρίας και Αλβανίας, ενώ το 1590 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας Β’ ανακήρυξε σε Πατριαρχείο την Ρωσική Εκκλησία, η οποία έλαβε τη 5η θέση μετά το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία».

Αυτά λοιπόν είναι τα εκκλησιαστικά νέα μας από την Κρήτη!

Ο «επίσκοπος» Ολβίας κ. Επιφάνιος ανήκει ή δεν ανήκει στην «Νέα Εκκλησία» της «Αυτοκέφαλης Εκκλησίας» της Ουκρανίας; Αν πράγματι ανήκει τότε είναι Σχισματικός. Ο κανονικός επίσκοπος της Εκκλησίας της Κρήτης ο Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέας γιατί κοινωνεί εκκλησιαστικά με Σχισματικό «επίσκοπο»;

Υπάρχουν ιεροί Κανόνες που να οικονομούν την εκκλησιαστικήν κοινωνία Κανονικών Επισκόπων μετά Σχισματικο-αιρετικών και αυτοχειροτόνητων «κληρικών»; Έχει αναγνωρίσει η Εκκλησία της Κρήτης, και δη εν Συνόδω, την «Αυτοκεφαλία» της «νέας Εκκλησίας» των Σχισματικών Ουκρανών; Γιατί ο Νανάκης προβαίνει τότε σε τέτοιες σκανδαλώδεις, εξάπαντος διαιρετικές και σχισματικές ενέργειες;

Μήπως έχει το εκκοσμικεύμενο, το πλανεμένο και σχισματικό φρόνημα καθώς και την συν-κρητιστική «διευρημένη αντίληψη» (μασονοκινούμενη) του Μεταξάκη; Ή μήπως ενεργεί όσα ενεργεί διότι είχε μέντορά του τον αντίχριστο και βλάσφημο Καζαντζάκη;

Γιατί την ημέρα της εορτής του Τιμίου Σταυρού, ο Νανάκης, ξανασταυρώνει τον Θεάνθρωπο Χριστόν, με τέτοια λογής αντικανονική ενέργεια διά της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τους Σχισματικούς; Γιατί πρότεινε του Σχισματικού κ. Επιφάνιου να κηρύξει; Οι Σχισματικοί τι είδους κήρυγμα κάνουν; Ιερό ή ανίερο;

Το ανεπαίσθητο, σε αδύνατα πνευματικά και λογικά αισθητήρια, καθώς και το άκρως δηλητηριώδες κερασάκι στην τούρτα που μας την προσφέρουν οι πανούργοι και κερκοπίθηκοι νεοΦαναριώτες, είναι, το αμέσως επόμενο προπαγανδιστικό αηθέστατο ψευδολόγημα:

«Η ειρήνη και η ενότητα της Εκκλησίας, δεν είναι δυνατόν να κλονίζεται επειδή το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, στο πλαίσιο άσκησης των κανονικών δικαιοδοσιών του, κατέστησε στον 21ο αιώνα αυτοκέφαλη την Εκκλησία του ανεξάρτητου κράτους της Ουκρανίας...»

Και ερωτώ σύμφωνα με την κοινή λογική:
1. Το ανεξάρτητο κράτος της Ουκρανίας, είναι Κανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου της Κων/Πόλεως; Από πότε παρακαλώ; Να μας απαντήσει ιστορικά και τεκμηρειωμένα ο άγιος Αρκαλοχωρίου, ως ιστορικός, για να δούμε εκεί πόσα απίδια πιάνει ο σάκος.

2. Άλλο ένα ερώτημα: Η Κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας, που διατηρεί εκκλησιαστική κοινωνία με την Εκκλησία της Ρωσσίας και μέχρι πρότινος και με την Κων/Πολη, είναι Κανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου της Κων/Πόλεως; Από πότε παρακαλώ; Να μας απαντήσει ως ιστορικός ο σεβ. κ. Νανάκης.

Ποια είναι άραγε η μόνη αλήθεια και το μοναδικό αντιοφικό αντίδοτον της φαρισαΐζουσας και νεοΦαναριώτικης προπαγάνδας;

1. Η μοναδική αλήθεια είναι, ότι: το πολιτικό Κράτος της Ουκρανίας ΔΕΝ ανήκει στην Κανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου της Κων/πόλεως.

2. Η μοναδική αλήθεια είναι, ότι: η Κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας, που διατηρεί εκκλησιαστική κοινωνία με την Εκκλησία της Ρωσσίας και μέχρι πρότινος και με την Κων/Πολη, ΔΕΝ ανήκει στην Κανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου της Κων/Πόλεως.

Άρα, συνεπάγεται λογικά, το αμέσως επόμενο λογικό βήμα, το εκκλησιολογικό και κανονολογικό ερώτημα:

Τι δουλειά έχει τότε, το Οικουμενικό Πατριαρχείον της Κων/Πόλεως, σε ξένη κρατική υπόσταση και σε ξένη εκκλησιαστική επαρχία, όπου ως γνωστόν, και κυρίως την εκκλησιαστική δικαιοδοσία του Κιέβου και πάσης Ουκρανίας, την έχει αποκλειστικά και ΜΟΝΟΝ η Εκκλησία της Ρωσσίας μετά της θυγατρός αυτής Κανονικής Εκκλησίας της Ουκρανίας;

Η μοναδική αλήθεια είναι, η ακριβώς αντίθετη όπως μας την παρουσιάζει ο Νανάκης και ο σχισματικός Επιφάνιος.

Η μόνη αλήθεια έχει ως εξής: Η ειρήνη και η ενότητα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, είναι δυνατόν να κλονίζεται, διότι κακόγνωμα και κακόβουλα το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, στο πλαίσιο μιας σκόπιμα διαιρετικής και διχαστικής γεω-πολιτικής άσκησης επί τη βάσει των ΜΗ κανονικών δικαιοδοσιών του, κατέστησε μέσω ανίερης σύγκρασις στον 21ο αιώνα ως δήθεν «αυτοκέφαλη» (γράψτε κατ΄ακρίβεια κακοκέφαλην και υβριδικά δικέφαλην) την «Νέαν Εκκλησία» (=ομάδες Σχισματικών) του ανεξάρτητου κράτους της Ουκρανίας, συνεργαζόμενο το ίδιο το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, μετά των Σχισματικών, των Ελληνόρυθμων Καθολικών (δηλ. Ουνιτών), των Νεοναζί, και σωρηδόν άλλων μπουμπουκιών και λεγομένων ως αυτοχειροτόνητων και εθνοφυλετιστών «Χριστιανών» της Ουκρανίας.

Αυτή και μόνον αυτή, είναι εν περιλήψει και εν τάχει η μόνη εκκλησιαστική αλήθεια περί του Ουκρανικού Ζητήματος.

Όλα τα υπόλοιπα τα διαβάζουμε και τα ακούμε φίλοι και φίλες βερεσέ.

Του Παναγιώτη Νούνη
Θεο-Λογικός και Θρησκευτικός Στοχαστής

Tηλ.: 00357-96897711, panagiotisnounis@gmail.com
Διαχειριστής του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»



Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2019

ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΩΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ, «ΤΟ ΚΑΚΟ ΑΡΧΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ»


ΜΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΕΩΛΑ ΝΕΟ-ΦΑΝΑΡΙΩΤΙΚΑ ΦΛΗΝΑΦΗΜΑΤΑ ΤΟΥ Δρ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ



ΜΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΕΩΛΑ ΝΕΟ-ΦΑΝΑΡΙΩΤΙΚΑ ΦΛΗΝΑΦΗΜΑΤΑ ΤΟΥ Δρ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

Του Παναγιώτη Νούνη

Πρόκειται να σχολιάσω κριτικά μόνον 2 μικρές παραγράφους, για να μη κουράσω τους αναγνώστες/τριες μας, όπου θα αποδείξω εν τάχει το αντιφατικό και ανόητο -κατά γράμμα και πνεύμα- συλλογισμό του συγγραφέως εκ Πόλεως.

Στην πρώτη παράγραφο σημειώνει ο αρθρογράφος:

«Εδώ και αρκετά χρόνια οι επικριταί του Φαναρίου και του Οικουμενικού Πατριάρχου μας «καθηγηταί» τινές, κληρικοί τε και λαϊκοί, εν ενεργεία και πρώην, Πανεπιστημιακοί Θεολόγοι, πολεμούν παντοιοτρόπως και μανιωδώς άνευ επιχειρημάτων την Μεγάλη Εκκλησία.»

Ποια είναι τα ψεύδη στην εν λόγω πρόταση;

1. Είναι ψεύδος η τοποθέτηση της λέξεως «καθηγηταί» διότι πρόκειται για τω όντι ακαδημαϊκών καθηγητών.

1.1. Είναι ψεύδος η φράση «άνευ επιχειρημάτων» διότι αν όντως δεν υφίστανται επιχειρήματα, τότε δεν υπάρχει λόγος για θεολογική πολεμική.

1.2. Είναι ψεύδος η φράση «πολεμούν την Μεγάλη Εκκλησία». Για ποιον λόγο τώρα είναι ψεύδος; Διότι ο θεολογικός πόλεμος είναι μέρος της ιεράς Παραδόσεως και μεδούλι της Πατερικής Θεολογίας. Αλλά είναι ψεύδος επίσης, διότι «οι επικριταί του Φαναρίου» ΔΕΝ πολεμούν την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, αλλά τους κακούς και κακόδοξους φορείς της Οικουμενιστικής Κινήσεως και εκπροσώπους ταγούς της Εκκλησίας οι οποίοι αλλοιώνουν μεθοδικά την Πατερική Θεολογία.

Ποια είναι όμως η αλήθεια;

Η αλήθεια είναι, ότι οι παραδοσιακοί και ορθόδοξοι αντιΟικουμενιστές «πολεμούν παντοιοτρόπως και μανιωδώς», όχι το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, ούτε την Μία Αγία Εκκλησία, αλλά τους νεωτεριστές ληστές και κακοδόξους λοικοποιμένες που κατασπαράττουν την λογική ποίμνη του Καλού Ποιμένος.

Αυτή είναι η μόνη Αλήθεια.

Να σχολιάσουμε κριτικά και μια δεύτερη παράγραφο του συγγραφέως;

Γράφει με ποταπή θρασύτητα, ενώ παράλληλα φωτογραφίζει ο δείλαιος (καθότι δεν τολμεί να αντιμετωπίσει και να διαχειριστεί, δημοσίως, πνευματικά την Ευαγγελική Ονοματοφάνεια) αρθρογράφος τον ιερώς αποτειχισθέντα και Ομότιμο Καθηγητή Πατρολογίας π. Θεόδωρον Ζήση, ότι:

«Εις εξ αυτών, αφού δήθεν επιχειρηματολόγησε -φυσικά ανεπιτυχώς- κατά της Μεγάλης Συνόδου, πριν από καιρό, τώρα βάλθηκε να πείσει την ελλαδική Εκκλησία να μην αναγνωρίσει το Αυτοκέφαλο της Ουκρανίας, πουλώντας γνώση και πνεύμα στην διαρκή Σύνοδο της Ελλάδος, παρατάσσοντας δήθεν «αγιοπατερικά» κ.τ.λ. επιχειρήματα, τα οποία, εν τέλει, λίγο απέχουν από οργανωσιακές ηθικοπλαστικές παροτρύνσεις.»

Ποια είναι τα ψέματα της προηγούμενης παραγράφου;

1. Ο «εις εξ αυτών» (δηλ. ο π. Θεόδωρος Ζήσης) επιχειρηματολόγησε -δυστυχώς για το οικουμενιστικό Φανάρι- επιτυχώς!... Τα αντίθετα που ισχυρίζεται ο δόκτωρ είναι ανοησίες του. Και αυτή η επιτυχία του ιερώς Αποτειχισθέντα Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θ. Ζήση προκύπτει λογικά με την ηχηρή άρνηση τεσσάρων Αυτοκέφαλων Πατριαρχείων ώστε να κατέλθουν, να συμπαραταχθούν και να συμμετάσχουν στην λεγομένη «Πανορθόδοξη Σύνοδο» της Κρήτης.

Αν επιχειρηματολογούσε ο εν λόγω Πατρολόγος τω όντι «ανεπιτυχώς» τότε που οφείλεται η άρνηση των 4 Πατριαρχείων να συνεργαστούν με το Οικουμενιστικό Φανάρι στην ψευδοΣύνοδο της Κρήτης;

1.1. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια που ταλαιπωρεί ψυχολογικά τους νεοΦαναριώτες οικουμενιστές. Ενώ ο βαλτός εκ Πόλεως κ. Α. Χατζόπουλος επειδή είναι άσχετος με τα θεολογικά ζητήματα και «αιχμάλωτος» στην εκ Πόλεως νεοΕκκλησιολογική προπαγάνδα αποφάσισε να μηδενίσει και να κατακρίνει κληρικολαϊκές προσωπικότητες για να γεμίσει το άδειο υπαρξιακό κενό του διότι ενδεχομένως να λάβει και κανένα ανάλογο τιμητικό οφίκιο ως «Μέγας Ρήτωρ» της ΜτΧΕ όπως τον φιλόσοφο Γιανναρά.

1.2. Επίσης να επισημάνουμε, ότι «γνώση και πνεύμα» πουλά ο Αμερικής Ελπιδοφόρος, ο Περγάμου Ζηζιούλας, ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ο Μεσσηνίας Σαββάτος κ.ά. «ορθόδοξα» φερέφωνα της Οικουμενικής Κινήσεως. Μηδενός εξαιρουμένου βεβαίως-βεβαίως και του δόκτορα. Μάλλον καλύτερα, για να είμαστε για τους απλούς πιο ακριβείς, δεν πουλάνε απλά γνώση και πνεύμα, αλλά μάλλον πουλάνε και την ψυχή τους στο Διάβολο για τους Θρόνους, τον Μαμωνά και την υστεροφημία τους.

Ιδού όμως και μία σημαντική αντίφαση, όπου επισημαίνεται για τους καλοπροαίρετους αναγνώστες μας:

Ενώ, ο δρ. Αντώνιος Χ. ισχυρίζεται στην αρχή ότι Κληρικοί και Λαϊκοί «πολεμούν... ΑΝΕΥ επιχειρημάτων», στην πορεία υποσκάπτει την λογική του, καθότι στο ίδιο κείμενο ισχυρίζεται ο ίδιος πάλιν ότι «αφού δήθεν επιχειρηματολόγησε -φυσικά ανεπιτυχώς», και άρα η μομφή στην δήλωσή του «ΑΝΕΥ επιχειρημάτων» είναι λογικά ψευδής, ανόητη και άρα πάει περίπατο.

Έτσι φαίνεται, σαφώς, ως αντιφατικός και ανόητος ο συλλογισμός του, διότι ενώ από την μια ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχουν επιχειρήματα «από τους πολέμιους του Φαναρίου» στην πορεία αναγνωρίζει ότι υπάρχουν «δήθεν αγιοπατερικά» επιχειρήματα, ανεξαρτήτως, αν ο ίδιος τα απαξιώνει ή τα υποτιμά, δείγμα είτε της εμπαθείας είτε και της ανοησίας του κειμένου του.

Δηλαδή σημειώνει, ότι:

«παρατάσσοντας δήθεν «αγιοπατερικά» κ.τ.λ. επιχειρήματα, τα οποία, εν τέλει, λίγο απέχουν από οργανωσιακές ηθικοπλαστικές παροτρύνσεις».

Ανεξάρτητα τι είδους θέση παίρνει ο συγγραφέας για τα επιχειρήματα των «πολεμίων», εμμέσως πλην σαφώς ισχυρίζεται ότι υπάρχουν και μάλιστα ότι παραττάσονται «αγιοπατερικά κ.λπ. επιχειρήματα» τα οποία βαφτίζει -ελέω στυγνής ασχετοσύνης- ως «οργανωσιακές ηθικοπλαστικές παροτρύνσεις».

Συνεπώς κατά τον ίδιο, υπάρχουν (!) και δεν υπάρχουν (!!) επιχειρήματα, αλλά το μόνο βέβαιο στην λογική του είναι ότι φαίνεται να διαφωνεί σοβαρά και να έχει διαφορετική άποψη για αυτά.

Άρα λοιπόν, γιατί τότε εξ αρχής μας δηλώνει ότι οι «πολέμιοι του Φαναρίου» πολεμούν την «Μεγάλη Εκκλησία ΑΝΕΥ επιχειρημάτων»; Για να μας αποδείξει ότι είναι βαθύς γνώστης των «αγιοπατερικών επιχειρημάτων» ή για να μας αποδείξει την ημιμάθεια, την ανοησία και την άγνοιά του;

Υπάρχουν εν τέλει επιχειρήματα ή δεν υπάρχουν;

Εμένα αυτό με τρώει.

Αν δεν υπάρχουν τότε γιατί επιχειρηματολογεί για τα «δήθεν επιχειρήματα»; Για να μας ζαλίζει τον έρωτα; Ή μήπως για να θαυμάσουμε τις βαθυστόχαστες «Πολίτικες» ανοησίες του; Και αν υπάρχουν εν τέλει επιχειρήματα γιατί απαξιώνονται και υποτιμούνται από τον δόκτορα, χωρίς καν να μας παραθέσει έστω και ένα, και να προσπαθήσει αφού είναι και δόκτωρ να μας το αναιρέσει, και δη άνευ τινάς «οργανωσιακής και ηθικοπλαστικής παρότρυνσης»;

Ζητάω πολλά από τα αδίστακτα και ανόητα φερέφωνα του Οικουμενιστικού Θρόνου του Πατριαρχείου της Κων/Πόλεως;

Δεν θα έπρεπε να γνωρίζουν στοιχειώδη Λογική ώστε να μή αντιφάσκουν στα γραπτά τους; Δεν θα έπρεπε να μή ήτο τόσο πολύ απόλυτοι και αλαζόνες στην κριτική τους;

Του Παναγιώτη Νούνη
Θεο-Λογικός και Θρησκευτικός Στοχαστής

Tηλ.: 00357-96897711, panagiotisnounis@gmail.com
Διαχειριστής του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»


Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2019

ΥΠΑΡΧΟΥΝ «ΚΑΛΟΙ» ΚΑΙ «ΚΑΚΟΙ» ΑΝΘΡΩΠΟΙ;



ΥΠΑΡΧΟΥΝ «ΚΑΛΟΙ» ΚΑΙ «ΚΑΚΟΙ» ΑΝΘΡΩΠΟΙ;

Γράφει ο Γιώτης Θάσιος

Δεν είναι απόλυτο και αναντίρρητο δεδομένο, ότι άπαντες οι «κακοί άνθρωποι» επιζητούν συγχώρεση για τα κακουργήματά τους ή ότι χρειάζονται τα δεκανίκια κάποιας Θρησκείας.

Θέλω να πω, ότι υφίστανται άνθρωποι που είναι πλήρως εμπεδωμένοι, παγιωμένοι και αμετακίνητοι στον βάλτο της κακίας και μοχθηρίας. Αυτοί βρίσκονται τόσο εντός Θρησκειών όσο και εκτός.

Και αν κάποια Θρησκεία συγχωρεί τις κακίες των «κακών ανθρώπων» αυτό δεν σημαίνει ότι η όποια Θρησκεία επευλογεί την κακία και κακότητα των ανθρώπων.

Βέβαια απο την άλλη, συμφωνώ, ότι κάποιες Θρησκείες δίνουν ένα ισχυρό άλλοθι στους οπαδούς τους ώστε να ενεργήσουν και με κακό τρόπο ώστε να επιβληθούν (όπως π.χ. η Θρησκεία της «Αγάπης» και της «Ειρήνης» το Ισλάμ, ή η Θρησκεία του Παπισμού και Προτεσταντισμού που επιβάλλει τον ιμπεριαλισμό κ.ο.κ.).

Ποιος όμως δύναται να μας ορίσει τι είναι το καλό και τι είναι το κακό;

Η αλήθεια είναι, κατά την γνώμη μας, ότι δεν υπάρχει κακός άνθρωπος, διότι το κακό δεν υφίσταται. Δεν υπάρχει το κακό. Δεν είναι υπόσταση το κακό. Υπάρχει μήπως το σκοτάδι; Μπορεί κανείς να αποδείξει την ύπαρξη της απουσίας του φωτός; Το φως υπάρχει! Το σκοτάδι, απλά δεν υπάρχει, διότι σκοτάδι σημαίνει η απουσία του φωτός.

Μπορεί κανένας να μου αποδείξει λογικομαθηματικά και επιστημονικά την ύπαρξη του κακού; Κάτι ανάλογο δεν επιζητούν μανιωδώς οι βεβλαμμένοι και α-νόητοι άθεοι όταν ζητούν αποδείξεις περί της υπάρξεως του Θεού;

Το κακό τότε που βρίσκεται;

Βρίσκεται στην βούληση των όντων, και δη των ανθρωπίνων όντων.

Το αναντίρρητο γεγονός ότι το κακό βρίσκεται στην βούληση των ανθρώπων, αυτό δεν τους καθιστά αυτόματα και «ντέ φάκτο» ως κακούς ανθρώπους.

Συνεπώς ο α-νόητος διαχωρισμός της Ανθρωπότητας σε «καλούς» και «κακούς» ανθρώπους δεν με ικανοποιεί καθόλου, διότι πρόκειται για μία πανάρχαια Μανιχαϊστικήν διάκριση (=καλός και κακός Θεός, άρα, καλός και κακός άνθρωπος) και μία άστοχη φιλοσοφικήν αντίληψιν που διαιρεί και κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους, εξάπαντος σε ηθικολογικά και ηθικιστικά πλαίσια, και όχι οντολογικά.

Η εν λόγω αφελής και παιδική κυρίαρχη αντίληψη που διαχωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς εκπηγάζει κυρίως απο αντιχριστιανικά φιλοσοφικά κυρίως ρεύματα, πολλώ μάλλον καλλιεργείται στον αιώνα μας συστηματικώς απο τις «Χολιγουντιανές» ταινίες.

Η πραγματική ζωή όμως δεν είναι «Χόλιγουντ».

Γιώτης Θάσιος

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ (ΠΑΤΡΟΛΟΓΟΣ), ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΠΑΛΑΜΑ





Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2019

Η ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΔΙΑΒΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΙΣΤΗ;



Η ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΔΙΑΒΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΙΣΤΗ;

Γράφει ο Γιώτης Θάσιος

Αντιγράφω την επόμενη δήλωση εντός των εισαγωγικών και την σχολιάζω:

«Η αναλυτική σκέψη διαβρώνει τη θρησκευτική πίστη.»

Τι ορίζεται ως θρησκευτική πίστη; Μήπως υπονοείται ότι διαβρώνεται η θρησκοληψία; Διότι άλλο πράγμα η θρησκευτική πίστη και άλλο πράγμα η θρησκοληψία.

Η αναλυτική σκέψη ως γνωστόν έχει ως θεμέλιό της την μαθηματικοποιημένη φιλοσοφική Λογική. Τι σχέση έχει η Λογική του Φρέγκε, του Ράσσελ και του Βιττγκενστάιν με την θρησκευτική πίστη, ώστε μάλιστα να δύναται να διαβρώσει την Θρησκευτική Πίστη;

Αν είναι αληθής η εν λόγω δήλωση τότε πως δύναται να εξηγηθεί η θετική προσέγγιση προς την θρησκευτική πίστη του μαθητού του Ράσσελ του φιλοσόφου Βιττγκενστάιν;

Ο Λούντβιχ Βιττγκενστάιν θεωρείται απο τους κορυφαίους μάλιστα Αναλυτικούς Φιλοσόφους του 20ου αιώνα και απ΄ ότι φαίνεται παράλληλα με την πρότερη δουλειά του με την φιλοσοφικο-λογική πραγματεία του το Τρακτάτους, το οποίο συνέγγραψε στο μέτωπο του Α΄ Π. Π., ο φιλόσοφος πίστευε στον Θεό, είχε έντονη θρησκευτική συνείδηση και μελετούσε μάλιστα και θεολογικά βιβλία.

Συνεπώς, για τι είδους διάβρωση μιλούμε;

Μήπως πρόκειται για παραμύθια της Χαλιμάς;

Και γιατί στην περίπτωση του Βιττγκενστάιν δεν διαβρώθηκε η θρησκευτική του πίστη απο την υψηλού επιπέδου αναλυτική σκέψη και την φιλοσοφική του δραστηριότητα;

Τι δεν μας λέτε;

Wittgenstein writes: ‘If Christianity is the truth then all the philosophy that is written about it is false’ (CV 83e)

[«Άν ο Χριστιανισμός είναι η αλήθεια, τότε ολόκληρη η Φιλοσοφία που έχει γραφτεί είναι ψευδής!» Λούντβιχ Βιττγκενστάιν.]

Αυτό είναι λοιπόν που δεν μας λέτε;


Γιώτης Θάσιος

ΤΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ-ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ ΠΟΥ ΕΦΗΥΡΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ;



ΤΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ-ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ ΠΟΥ ΕΦΗΥΡΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ;

Του Παναγιώτη Νούνη

ΚΟΥΪΖ ΓΙΑ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΛΥΤΕΣ: Ποιoς είναι άραγε ο εικονιζόμενος;

Τι να πει κανείς: Για τον πατέρα του Ηλεκτρομαγνητισμού; Τον εφευρέτη του εναλλασσόμενου Ηλεκτρισμού; Για τον εφευρέτη του WiFi? Για τον εφευρέτη των τηλεκατευθυνόμενων και τηλεκοντρόλς; Για τον εφευρέτη του λέιζερ; Για τον εφευρέτη του αυτοκινούμενου αυτοκινήτου; Για τον πατέρα του MRI; Για τον πατέρα του υδροηλεκτρισμού; Για τον πατέρα της ασύρματης επικοινωνίας, και κυρίως τον εφευρέτη του ραδιοφώνου; Για τον προφήτη-επιστήμονα του αιώνα μας;

Τι να πούμε;

Και όμως το εκπαιδευτικό και παιδαγωγικό σύστημα της Αμερικής και της Ευρώπης (μηδενός εξαιρουμένης της Ελλάδας και της Κύπρου) τον έχει αποκρύψει, καταχωνιάσει, και σχεδόν διαγράψει απο την Ιστορία της Επιστήμης, ελέω των πολυποίκιλων «ενεργειακών» σκοπιμοτήτων, ενώ άπαντες σχεδόν δρέπουμε και απολαμβάνουμε τους καρπούς από τις πολύτιμες και πανανθρώπινες ανακαλύψεις-εφευρέσεις του.

Γιατί άραγε δεν διδασκόμαστε από το Δημοτικό μέχρι το Πανεπιστήμιο τρεις αράδες για τον βίο, την πολιτεία και τις ανακαλύψεις του;

Μάλιστα προτάθηκε για το βραβείο Νομπέλ της Φυσικής, και αυτός ο άνθρωπος το απέρριψεν!!!

Τι είδους επιστήμων απορρίπτει τέτοιου είδους μεγίστη επιστημονική τιμητική διάκριση με ένα υπέρογκο χρηματικό έπαθλο μαζί και μια αιωνόβια υστεροφημία;

Ως γνωστόν ο ίδιος επιστήμων έζησε παράλληλα την ίδια εποχή μαζί με τον κορυφαίο Αλβέρτο Αϊνστάιν, ο οποίος Αϊνστάιν ανεγνώριζε ότι ήταν ανώτερος και ευφυέστατος από τον ίδιο. Και όμως όλοι μας γνωρίζουμε ως μοναδικό και κορυφαίο επιστήμονα τον θείο Αλβέρτο.

Γιατί άραγε;

Του Παναγιώτη Νούνη
Θεο-Λογικός και Θρησκευτικός Στοχαστής

Tηλ.: 00357-96897711, panagiotisnounis@gmail.com
Διαχειριστής του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»