Translate

Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2019

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΙΩΤΗΣ, «ΑΘΕΟΦΟΒΕ ΠΑΤΡΙΑΡΧΑ, ΔΕΝ ΕΝΤΡΕΠΕΣΑΙ;»



ΑΘΕΟΦΟΒΕ ΠΑΤΡΙΑΡΧΑ, ΔΕΝ ΕΝΤΡΕΠΕΣΑΙ;

Εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ Πατριάρχου τούτου δὲν ἔχομεν μόνον παράβασιν ἱερῶν Κανόνων, ἀλλὰ καταφρόνησιν καὶ ἀθέτησιν ἱερῶν Κανόνων. Ὑπάρχει οὐσιαστικὴ διαφορὰ μεταξὺ παραβάσεως καὶ ἀθετήσεως.

Ἡ ἀθέτησις ἱερῶν Κανόνων ἀποτελεῖ αἵρεσιν.

ΑΘΕΟΦΟΒΕ ΠΑΤΡΙΑΡΧΑ, ΔΕΝ ΕΝΤΡΕΠΕΣΑΙ;



Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Κ. Διώτη,
Θεολόγου – Δημοσιογράφου – Συγγραφέως – Ἐκδότου

«Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι». Ὁ ἀναταράσσων καὶ διασύρων ὁλόκληρον τὴν Ὀρθοδοξίαν μὲ τὸ τερατῶδες ἐκκλησιολογικὸν κακούργημά του τῆς ἱδρυθείσης ὑπ’ αὐτοῦ ψευδοεκκλησίας τοῦ Κιέβου ἀπὸ καθῃρημένους, ἀναθεματισμένους, ἀχειροτονήτους, αὐτοχειροτονήτους καὶ σχισματικοὺς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος ψεύδεται ἀσυστόλως καὶ ἐξαπατᾷ καταφανῶς.
Φρίκη! Φρίκη! Φρίκη! Νέα ἀήθης καὶ προκλητικὴ συμπεριφορὰ τοῦ π. Βαρθολομαίου. Εἰς τὴν πρόσφατον συνέντευξίν του («Τὰ Νέα», 9-11-2019), ὁ ἀθεόφοβος αὐτὸς ἄνθρωπος, ἀδιστάκτως καὶ ἄνευ ἐντροπῆς, συνεσχέτισε καὶ ἐξωμοίωσε τὴν δοθεῖσαν ὑπ’ αὐτοῦ ψευδοαυτοκεφαλίαν εἰς τὴν ὡς ἄνω ψευδοεκκλησίαν του μὲ τὰς ὑφισταμένας αὐτοκεφαλίας τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν τῆς Ὀρθοδοξίας. Εἶπε καὶ ἐδήλωσε: «Ὅλα τὰ Αὐτοκέφαλα ποὺ ἔδωσε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο εἶχαν κάποια ἀντίδραση ὥσπου νὰ ριζώσουν καὶ νὰ κατασταλάξουν. Τὸ ἴδιο θὰ συμβεῖ τώρα καὶ μὲ τὸ Αὐτοκέφαλο τῆς Οὐκρανίας».
Ἀθεόφοβε Πατριάρχα, δὲν ἐντρέπεσαι; Πῶς ἔχεις ἀποτολμήσει μὲ τοιαύτην ἐξοργιστικὴν θρασύτητα νὰ παραπλανήσῃς καὶ νὰ ἐξαπατήσῃς Κλῆρον καὶ Λαὸν τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅτι ἡ ἀντικανονική, αὐθαίρετος, ἀνιστόρητος, ἐξωφρενική, ἀντιεκκλησιολογικὴ καὶ προδοτικὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως ψευδοαυτοκεφαλία τῆς Οὐκρανικῆς ψευδοεκκλησίας ταυτίζεται ἐκκλησιολογικῶς μὲ τὰς ὑπαρχούσας ἐκκλησιαστικὰς αὐτοκεφαλίας;
Ὁ ἀσύνετος Πατριάρχης ἐβλασφήμησε κατὰ τῆς ἀληθείας, ἑπομένως δὲ καὶ κατὰ τοῦ Χριστοῦ, διότι «ὁ Ἰησοῦς ἐστι ἡ ἀλήθεια» (Ἰω. ιδ΄ 6). Τὸ ψευδοεκκλησιολογικὸν κακομόρφωμα τοῦ Πατριάρχου π. Βαρθμολομαίου δὲν ἔχει οὐδεμίαν σχέσιν μὲ τὰς πραγματικὰς αὐτοκεφαλίας τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων καὶ τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν. Ἰδού:
1) Αἱ Αὐτοκεφαλίαι τῶν Ἐκκλησιῶν τούτων ἐδόθησαν ἐντὸς τῆς ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐνῷ ἡ δαιμονοαυτοκεφαλία τῆς Οὐκρανικῆς ψευδοεκκλησίας ἐδόθη μὲ ἀντικανονικήν, προκλητικὴν καὶ αὐθαίρετον εἰσπήδησιν τοῦ Πατριάρχου π. Βαρθολομαίου εἰς τὴν ξένην κανονικὴν δικαιοδοσίαν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας. Εἶναι σαφῆ καὶ ἰσχυρὰ τὰ ἱστορικὰ δεδομένα ὅτι τὸ Κίεβον ἀνήκει ἐκκλησιαστικῶς εἰς τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας. Τοῦτο δέχονται ὅλαι αἱ τοπικαὶ Ἐκκλησίαι τῆς Ὀρθοδοξίας ἐπὶ σειρὰν αἰώνων. Ἀκόμη καὶ ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος δέχεται τοῦτο προσωπικῶς μὲ δύο ἐπιστολὰς του πρὸς τὸν Πατριάρχην Μόσχας. Τὸ ὅτι ἡ ἐν Οὐκρανίᾳ Κανονικὴ Ἐκκλησία ἀνήκει εἰς τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας οὐδείς δύναται νὰ ἀμφισβητήσῃ τοῦ­το πραγματικῶς. Καὶ Καθηγηταὶ τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν ἀναγνωρίζουν τοῦτο. Ἐνδεικτικῶς ἀναφέρω τὸν Καθηγητὴν τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Παν­επιστημίου Ἀθηνῶν κ. Π. Μπούμην καὶ τὸν Καθηγητὴν τῆς Δογματικῆς ἐν τῇ Θεολογικῇ Σχολῇ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Δ. Τσελεγγίδην.
2) Αἱ ἐν λόγῳ Αὐτοκεφαλίαι ἐδόθησαν κατόπιν αἰτήσεως τῶν ἰδίων Ἐκκλησιῶν, ἐνῷ ἡ Κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν ἐζήτησεν Αὐτοκεφαλίαν. Τὴν Αὐτοκεφαλίαν εἰς τοὺς καθῃρημένους καὶ σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας ἐζήτησεν ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ὁ κοσμικὸς ἄρχων τῆς Οὐκρανίας Πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο μὲ ἀπαίτησιν τῆς Ἀμερικῆς καὶ ὁ Πατριάρχης ὑπέκυψε προδοτικῶς εἰς τὰς πιέσεις τῶν κοσμικῶν ἐξουσιῶν, ἄγνωστον μὲ ποῖα ἀνταλλάγματα. Ἀνεδημοσιεύθη εἰς τὸν ἡμερήσιον Τύπον τῶν Ἀθηνῶν ἀπὸ ἐφημερίδα τῆς ἀμερικανικῆς ὁμογενείας ὅτι ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖ­ος ἔλαβεν ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴν τὸ ποσὸν τῶν δέκα ἑκατομμυρίων (10.000.000) δολλαρίων, διὰ νὰ δώσῃ τὴν ψευδοαυτοκεφαλίαν εἰς τὴν Οὐκρανίαν. Δὲν υἱοθετῶ τοῦτο, διότι δὲν ἔχω τὰ ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα, ἀλλὰ καὶ δὲν διεψεύσθη τοῦτο, καθ’ ὅσον γνωρίζω.
3) Αἱ ἄλλαι Αὐτοκεφαλίαι ἐδόθησαν εἰς Κανονικὰς Ἐκκλησίας, ἐνῷ τὸ ἐκτρωματικὸν αὐτοκέφαλον τοῦ π. Βαρθολομαίου ἐδόθη εἰς τοὺς ἀμετανοήτους καθῃρημένους, ἀχειροτονήτους, αὐτοχειροτονήτους καὶ σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας.
4) Πρὸ τῆς ἐκχωρήσεως ὅλων τῶν ἄλλων Αὐτοκεφαλιῶν δὲν εἶχεν ὑπάρξει οὐδεμία ἀρνητικὴ ἀντίδρασις. Διὰ τὸ αὐτοκεφαλικὸν παραμόρφωμα τῆς Οὐκρανίας προϋπῆρξε σθεναρὰ ἀντίδρασις τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας μὲ ἐπίσκεψιν τοῦ Πατριάρχου Μόσχας π. Κυρίλλου εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖ­ον, μὲ ἐκπεφρασμένην δυσαρέσκειαν Τοπικῶν τινων Ἐκκλησιῶν, μὲ ἐκ τῶν προτέρων καταδίκην τῆς τοιαύτης ἐνεργείας τοῦ Πατριάρχου ὑπὸ Ἁγιορειτῶν Πατέρων, μὲ ἀρνητικὰς ἀπόψεις Μητροπολιτῶν καὶ μὲ πολλὰ ἀρνητικὰ θεολογικὰ δημοσιεύματα.
5) Δι’ ἑκάστην Αὐτοκεφαλίαν ὑπῆρχεν εἰκαζομένη ἡ κοινὴ ἀναγνώρισις ὅλων τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, ὅπως ἀπεδείχθη ἐκ τῶν ὑστέρων μὲ τὴν πλήρη τοιαύτην ἀναγνώρισιν. Ὅμως, κατόπιν τῶν ὡς ἄνω ἀρνητικῶν ἀντιδράσεων, οὐδαμόθεν εἰκάζετο ὅτι ἡ Οὐκρανικὴ κακοαυτοκεφαλία θὰ ἐτύγχανεν ὁμοθύμου ἀναγνωρίσεως ὑπὸ τῶν Ἐκκλησιῶν. Ἀντιθέτως, εἶχε δημιουργηθῆ ἡ βεβαιότης ὅτι ἡ σχετικὴ ἐνέργεια τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Ἐκκλησίας ἐπρόκειτο νὰ ἐπιφέρῃ ἐκκλησιαστικὴν ἀναταραχήν. Ἕνεκα τούτου, ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος ἔπραξεν ἀσυνέτως, ἐπιπολαίως, ἀνευθύνως, ἀντικανονικῶς καὶ ἐν ἀφροσύνῃ, ὡς μαρτυροῦν τὰ σχετικὰ δραματικὰ καὶ συνταρακτικὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα βιώνει εἰς τὰς ἡμέρας μας ὁλόκληρος ἡ Ὀρθοδοξία.
6) Οὐδεμία Αὐτοκεφαλία ἐδόθη εἰς νέον ἀντιεκκλησιολογικὸν κατασκεύασμα, ὑπαρχούσης τῆς Κανονικῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Πατριάρχης μὲ εἰσπήδησίν του εἰς ξένην ἐκκλησιαστικὴν δικαιοδοσίαν, ἵδρυσε νέαν ψευδοεκκλησίαν ἀπὸ καθῃρημένους, ἀναθεματισμένους, αὐτοχειροτόνητους καὶ σχισματικοὺς ἐντὸς τοῦ ἐδάφους τῆς ἀνεγνωρισμένης ἀπὸ ὅλας τὰς Τοπικὰς Ἐκκλησίας Κανονικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Κιέβου ὑπὸ τὸν Ὀνούφριον. Εἰς αὐτὸ τὸ τερατῶδες ψευδοεκκλησιαστικὸν μόρφωμα ἔδωκεν αὐτοκεφαλίαν ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος κατὰ τρόπον ἀντικανονικόν, αὐθαίρετον, ἐξωφρενικὸν καὶ σχιζοφρενικόν. Οὐαί! Οὐαί! Οὐαὶ τῷ Βαρθολομαίῳ. Γνωρίζει ὁ Πατριάρχης ὅτι οἱ ἱεροὶ Κανόνες ἀπαγορεύουν μὲ αὐστηρότητα μεγάλην τὴν συνύπαρξιν δύο Ἐπισκόπων εἰς τὸν αὐτὸν τόπον, ἀλλ’ εἶναι ἀδίστακτος παραβάτης καὶ καταφρονητὴς τῶν ἱερῶν Κανόνων.
7) Οὐδεμία ἄλλη Αὐτοκεφαλία ἐδόθη κατὰ φρικιαστικὴν παράβασιν, ποδοπάτησιν καὶ ἀθέτησιν ἱερῶν Κανόνων, ὅπως συνέβη μὲ τὴν προδοτικὴν τῆς ἀποστολῆς του καὶ σκανδαλωδεστάτην κρινομένην ἐνέργειαν τοῦ Πατριάρχου π. Βαρθολομαίου (κατάφωρος εἰσπήδησις εἰς ξένην κανονικὴν δικαιοδοσίαν, δύο Ἐπίσκοποι εἰς τὸν αὐτὸν τόπον, μὴ ἀναγνώρισις τῶν ἐκκλησιαστικῶν ποινῶν μιᾶς αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας ὑπὸ πασῶν τῶν ἄλλων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν κλπ.). Εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ Πατριάρχου τούτου δὲν ἔχομεν μόνον παράβασιν ἱερῶν Κανόνων, ἀλλὰ καταφρόνησιν καὶ ἀθέτησιν ἱερῶν Κανόνων. Ὑπάρχει οὐσιαστικὴ διαφορὰ μεταξὺ παραβάσεως καὶ ἀθετήσεως. Ἡ ἀθέτησις ἱερῶν Κανόνων ἀποτελεῖ αἵρεσιν.
8) Οὐδεμία ἄλλη Αὐτοκεφαλία ἐδόθη μὲ διαβολικοὺς ψευδεστάτους ἰσχυρισμούς. Ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος ψεύδεται οἰκτρῶς, αὐτοδιαψεύδεται ἐλεεινῶς καὶ ἐξαπατᾷ ἀναιδῶς:
α΄) Ἐψευδολόγησε προκλητικῶς ὅτι ἡ ἐν Οὐκρανίᾳ Ἐκκλησία ὑπήγετο πάντοτε εἰς τὴν ἐκκλησιαστικὴν δικαιοδοσίαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἐκτὸς τῶν προγραφέντων ἀνωτέρω, διαψεύδεται συγκλονιστικῶς ὁ Πατριάρχης καὶ ἀπὸ τὰ «Συνταγμάτια» τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Ἐκκλησίας, τὰ ὁποῖα καταγράφουν ὅλας, ἀνεξαιρέτως, τὰς Μητροπόλεις, Ἀρχιεπισκοπὰς καὶ Ἐπισκοπάς, αἱ ὁποῖαι ὑπάγονται εἰς τὸν Πατριαρχικὸν Θρόνον ἀπὸ τὸν δέκατον ἕβδομον (17ον) αἰῶνα μέχρι σήμερον. Εἰς τὰ ἀποδεικτικὰ αὐτὰ «Συνταγμάτια» οὐδαμῶς ἀναφέρεται ἡ Μητρόπολις Κιέβου. Δέσποτα τοῦ Βοσπόρου, ἔχεις ἀντίλογον;
β΄) Ἀκόμη ψεύδεται δολίως ὁ Πατριάρχης καὶ ἐξαπατᾷ παναθλίως, διότι δέχεται ὅτι κατὰ τὸ ἔτος 1686, ἐπὶ Πατριάρχου Διονυσίου Δ΄, δὲν ἐγένετο ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἡ ἐπανυπαγωγὴ τῆς Μητροπόλεως Κιέβου εἰς τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας, ἀλλὰ ἐδόθη μόνον ἡ ἄδεια νὰ χειροτονῇ ἡ Μόσχα τὸν Μητροπολίτην Κιέβου. Ἀγνοεῖ ὁ π. Βαρθολομαῖ­ος ὅτι τὸ σχετικὸν Πατριαρχικὸν κείμενον εἶναι σαφέστατον; Ἰδού: «Ἡ Μητρόπολις Κιέβου ἔστω ὑποκειμένη ὑπὸ τὸν Ἁγιώτατον Πατριαρχικὸν τῆς Μοσχοβίας θρόνον». Καὶ πάλιν οὐαὶ τῷ Βαρθολομαίῳ. Οὐαί! Οὐαί! Ψεύδεται! Ψεύδεται! Ψεύδεται καὶ αὐτοδιαψεύδεται ὁ Πατριάρχης!!! Μὲ τὰς γνωστὰς δύο ἐπιστολὰς του πρὸς τὸν Πατριάρχην Μόσχας, ἐγγράφως καὶ σαφῶς, δέχεται καὶ ἀναγνωρίζει, ἀνεπιφυλάκτως, ὅτι τὸ Πατριαρχεῖ­ον Μόσχας ἔχει τὴν κανονικὴν ἁρμοδιότητα καὶ νὰ καθαιρῇ Ἐπισκόπους τῆς ἐν Οὐκρανίᾳ Ἐκκλησίας. Κατὰ τὴν παγίαν κανονικὴν τάξιν, μία Τοπικὴ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἔχει τὴν ἁρμοδιότητα καὶ τὸ Δίκαιον νὰ ἐκλέγῃ, νὰ χειροτονῇ καὶ νὰ καθαιρῇ Ἐπισκόπους της, κατέχει τὴν πλήρη καὶ ἐν παντὶ κανονικὴν δικαιοδοσίαν.
γ΄) Καὶ πάλι ψεύδεται ἐξευτελιστικῶς ὁ Πατριάρχης καὶ ἐξαπατᾷ καταφώρως. Εἰς τὴν προαναφερθεῖσαν συνέντευξίν του ἐδήλωσεν ὅτι: «Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἀνταποκρινόμενον στὶς παρακλήσεις καὶ στὶς πνευματικὲς ἀνάγκες τοῦ Οὐκρανικοῦ λαοῦ, τοὺς ἔδωσε μία δική τους ἐλεύθερη καὶ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία». Ψευδῶς, σκοπίμως καὶ ἀδιστάκτως, ἀποκρύπτει τὴν πρα­γματικὴν ἐκκλησιαστικὴν κατάστασιν τῆς Οὐκρανίας. Ἡ σαρωτικὴ πλειοψηφία τῶν πολλῶν ἑκατομμυρίων τοῦ Ὀρθοδόξου Λαοῦ τῆς Οὐκρανίας μὲ τὰς χιλιάδας Ἐνοριῶν καὶ τὰς ἑκατοντάδας Ἱερῶν Μονῶν ἔχει τὴν παν­ορθοδόξως ἀνεγνωρισμένην ἰδικήν της Κανονικὴν Ἐκκλησίαν ὑπὸ τὸν Ὀνούφριον, ἡ ὁποία δὲν ἐζήτησεν Αὐτοκεφαλίαν. Ἡ ψευδοαυτοκεφαλία τοῦ π. Βαρθολομαίου οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει (ἀπολύτως οὐδεμίαν) μὲ τὴν πολυάριθμον αὐτὴν Ἐκκλησίαν. Ὁ Πατριάρχης ἔδωκε αὐτοκεφαλίαν εἰς τὴν προσωπικήν του ὑπ’ αὐτοῦ κατασκευασθεῖσαν ψευδοεκκλησίαν τοῦ περιωρισμένου καὶ ἀσημάντου κύκλου τῶν ἀμετανοήτων καθῃρημένων, ἀναθεματισμένων, αὐτοχειροτονήτων καὶ σχισματικῶν. Πατριάρχα, δὲν ἐντρέπεσαι καὶ οὐδαμῶς αἰσχύνεσαι νὰ ἀναφέρεσαι ψευδέστατα εἰς ὁλόκληρον τὸν οὐκρανικὸν λαόν; Κρῖμα καὶ κατάκριμα!!!
Εἶναι πολλαὶ καὶ προκλητικαὶ αἱ ψευδολογίαι τοῦ Πατριάρχου τούτου, ὅπως ἔχει δῆθεν τὸ κανονικὸν δικαίωμα νὰ χορηγῇ Αὐτοκεφαλίας καὶ νὰ ἐφαρμόζῃ τὸ ἔκκλητον πανορθοδόξως εἰς ὅλας τὰς Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας, αὐτοβούλως, αὐθαιρέτως καὶ διὰ τῆς ἀντικανονικῆς εἰσπηδήσεως.
δ΄) Ἐνταῦθα ἀναφέρομαι ἀκόμη μόνον εἰς τὴν ἀδίστακτον ψευδολογίαν του καὶ φρικαλέαν ἐξαπάτησίν του ὅτι ἐπέτυχε νὰ ἀποκαταστήσῃ κανονικῶς, ἐκκλησιαστικῶς, ἠθικῶς καὶ πνευματικῶς τοὺς κανονικῶς καὶ δικαίως τιμωρηθέντας ὑπὸ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας. Οὔτε δικαίωμα εἶχε νὰ εἰσπηδήσῃ εἰς τὴν ξένην κανονικὴν δικαιοδοσίαν, ἀλλ’ οὔτε καὶ τὴν δυνατότητα νὰ ἀποδείξῃ δικαστικῶς ὅτι ἀδίκως καὶ ἀντικανονικῶς κατεδικάσθησαν οἱ τιμωρηθέντες, διὰ πολλοὺς λόγους, ἀλλὰ καὶ διὰ τὸν οὐσιωδέστατον λόγον ὅτι δὲν εἶχε τοὺς σχετικοὺς δικαστικοὺς φακέλους, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς τὸ Πατριαρχεῖ­ον Μόσχας. Πῶς ὅμως ἀπετόλμησεν ὁ Πατριάρχης, μὲ τοιοῦτον θράσος, νὰ ἰσχυρισθῇ καὶ νὰ βροντοφωνήσῃ, πανορθοδόξως καὶ παγκοσμίως, ὅτι τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας ἐπέβαλε τὰς ποινὰς ἀδίκως καὶ ἀντικανονικῶς, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος ἔχει ἀναγνωρίσει καὶ ἔχει παραδεχθῆ τὰς ποινὰς αὐτάς γραπτῶς, ἐπισήμως καὶ ἄνευ οὐδεμιᾶς ἐπιφυλάξεως; Ἔτι καὶ ἔτι οὐαὶ τῷ Βαρθολομαίῳ! Ἔχει αὐτοεμπλακῆ, θανασίμως. Ἐζητήθη, κατ’ ἐπανάληψιν, νὰ γνωστοποιήσῃ ὁ Πατριάρχης τὸν διαδικαστικὸν τρόπον καὶ τὸ σκεπτικὸν τῆς ἐν λόγῳ ἀποκαταστάσεως (ψευδοαποκαταστάσεως) καὶ ἀρνεῖται νὰ πράξῃ τοῦτο, διότι γνωρίζει ὅτι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ ἀναδειχθῇ ἡ ψευδολογικὴ γυμνότης του καὶ ἡ καταφανὴς ἐξαπάτησίς του. Ἐδῶ ἔγκειται ἡ ρίζα τῆς ὅλης σημερινῆς πανορθοδόξου τραγῳδίας. Νὰ μὴ κινηθῇ οὐδεμία Τοπικὴ Ἐκκλησία πρὸς τὸ Οὐκρανικὸν ζήτημα, ἐὰν δὲν ἐρευνήσῃ προηγουμένως αὐτὴν τὴν ρίζαν.
Οἱ δύο Προκαθήμενοι Ἀθηνῶν π. Ἱερώνυμος καὶ Ἀλεξανδρείας π. Θεόδωρος, οἱ ὁποῖ­οι, σκανδαλωδῶς, ἐπιπολαίως, ἀνευθύνως καὶ ἀντικανονικῶς, ἀνεγνώρισαν τὸν ψευδοεπίσκοπον Ἐπιφάνιον τῆς ψευδοεκκλησίας τοῦ π. Βαρθολομαίου, διέπραξαν πρωτοφανῆ ἐκκλησιαστικὴν αὐθαιρεσίαν καὶ ἐκκλησιολογικὸν κακούργημα, ἐφ’ ὅσον οὐδαμῶς ἀπησχολήθησαν οὐσιαστικῶς περὶ τοῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος, τὸ ὁποῖον ἐξακολουθεῖ νὰ συγκλονίζῃ καὶ νὰ ἀναταράσσῃ ὁλόκληρον τὴν Ὀρθοδοξίαν. Οἱ δύο αὐτοὶ ἐκκλησιαστικοὶ Ἡγέται, ἐὰν δὲν ἀνακαλέσουν τὴν ἀντικανονικήν, ἀντιεκκλησιολογικήν, αὐθαίρετον, προδοτικήν τῆς ἀποστολῆς των καὶ σχισματικὴν αὐτὴν ἀναγνωριστικὴν ἀπόφασίν των, νὰ παραιτηθοῦν πάραυτα. Ἔγιναν καὶ αὐτοὶ δημιουργοὶ σχισμάτων εἰς τὴν ἐπὶ Γῆς στρατευομένην Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος.
9) Ὅλαι αἱ ἄλλαι Αὐτοκεφαλίαι ἐδόθησαν πρὸς ἐκκλησιαστικὴν ὠφέλειαν, ἐνῷ ἡ ψευδοαυτοκεφαλία τῆς Πατριαρχικῆς ψευδοεκκλησίας τοῦ Κιέβου, ὄχι μόνον δὲν συνέβαλεν εἰς ἐκκλησιαστικήν τινα ὠφέλειαν, ἀλλὰ ἐδημιούργησεν ἐκκλησιαστικὴν καταστροφήν. Ὑπῆρξε καθαρὸν προϊὸν ἀπροκαλύπτων ἐπεμβάσεων τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας, κυρίως τῆς Ἀμερικῆς. Τοῦτο ἔχει ἐπισημανθῆ πανταχόθεν.
10) Ὁ Πατριάρχης ἐδήλωσεν ὅτι ἔδωκε τὴν Αὐτοκεφαλίαν αὐτὴν διὰ τὴν ἐσωτερικὴν ἑνότητα τῆς ἐν Οὐκρανίᾳ Ἐκκλησίας. Ὅμως, ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ τοιαύτη ἀνατρεπτικὴ τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου ἐνέργεια καὶ πρᾶξις τοῦ Πατριάρχου ἐπεδείνωσε κατὰ πολὺ τὸ ἐκκλησιαστικὸν σχίσμα τῆς Οὐκρανίας καὶ ἐγένετο αἰτία νὰ συνταράσσεται σήμερον καὶ νὰ ἀναταράσσεται σεισμικῶς ὁλόκληρος ἡ Ὀρθοδοξία. Οὐδεμία ἄλλη ἀπὸ τὰς ὑφισταμένας Αὐτοκεφαλίας εἶχε δημιουργήσει οὔτε κατ’ ἐλάχιστον τοιοῦτον πρόβλημα.
11) Ὅλαι αἱ προηγούμεναι αὐτοκεφαλίαι ἐδόθησαν καὶ διετηρήθησαν ἐντὸς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος εἰς πανορθόδοξον κλίμακα. Ἡ ἐν λόγῳ δαιμονοαυτοκεφαλία τοῦ π. Βαρθολομαίου ἐγένετο ἐργαλεῖον πολεμικῆς ἐπιθέσεως τοῦ Πατριάρχου κατὰ τοῦ Ὀρθοδόξου Πατριαρχείου Μόσχας, τὸ ὁποῖον ἐκπροσωπεῖ τὸ ἥμισυ σχεδὸν ὁλοκλήρου τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ θεοκατάρατος καὶ τρισκατάρατος αὐτὴ αὐτοκεφαλία ἐδημιούργησε τὸ μέγα σχίσμα μεταξὺ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, τὸ ὁποῖ­ον συνεχῶς διευρύνεται μὲ ἄκραν ἐπικινδυνότητα.
12) Ὅλαι αἱ αὐτοκεφαλίαι εἶχον δοθῆ εἰς Τοπικὰς Ἐκκλησίας μὲ κανονικοὺς Προκαθημένους. Ὅμως, ἡ Πατριαρχικὴ ψευδοαυτοκέφαλος ψευδοεκκλησία τοῦ Κιέβου ἔχει ψευδοπροκαθήμενον τὸν ψευδοεπίσκοπον Ἐπιφάνιον, ὁ ὁποῖος ψευδοεχειροτονήθη ἀπὸ τὸν καθῃρημένον Φιλάρετον καὶ συνεπῶς εἶναι εἰς τὴν πραγματικότητα ἀχειροτόνητος. Δὲν ἔχει Ἀρχιερωσύνην.
Μακαριώτατοι σεβαστοὶ Πατέρες Προκαθήμενοι Ἀθηνῶν καὶ Ἀλεξανδρείας Ἱερώνυμε καὶ Θεόδωρε, αὐτὸν τὸν ψευδοεπίσκοπον ἀνεγνωρίσατε ὡς Προκαθήμενον τῆς Πατριαρχικῆς ψευδοεκκλησίας τοῦ Κιέβου;
Μακαριώτατοι, δὲν δύνασθε νὰ ἀρνηθῆτε ὅτι σεῖς ἀναγνωρίζετε ταυτοχρόνως καὶ τὸν Ὀνούφριον ὡς Προκαθήμενον τῆς Κανονικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Κιέβου. Ἐθέσατε λοιπὸν δύο Ἐπισκόπους (ὁ Ἐπιφάνιος ψευδοεπίσκοπος) εἰς τὸν αὐτὸν ἀκριβῶς τόπον. Ἔχετε συνειδητοποιήσει ὅτι ἐποδοπατήσατε τοὺς ἱεροὺς Κανόνας, οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν αὐστηρῶς τὴν συνύπαρξιν δύο Ἐπισκόπων εἰς τὸν αὐτὸν τόπον; Μακαριώτατοι, δὲν ἀντελήφθητε ὅτι ἔχετε εἰσπηδήσει, ἀποδεδειγμένως, εἰς τὴν ξένην κανονικὴν δικαιοδοσίαν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, κατὰ δεινὴν παραβίασιν καὶ καταφρόνησιν ἱερῶν Κανόνων; Μακαριώτατοι, ἔχετε ἀντίρρησιν;
Τελειώνω μὲ τὰ προσφάτως γραφὲντα ὑπὸ τοῦ ἀγωνιστοῦ Μητροπολίτου πρώην Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας π. Ἀμβροσίου: «Ὁ Πατριάρχης μας κ. Βαρθολομαῖος, ἀντὶ νὰ συμβολίζῃ καὶ νὰ ὑπερασπίζεται ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, καθίσταται πλέον μία ΒΟΜΒΑ στὰ θεμέλια τῆς Ὀρθοδοξίας! Θὰ τὸ ἐπαναλάβω. Ἡ Ὀρθοδοξία λοιπὸν διασπᾶται! Μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια ὁδηγεῖται σὲ ΝΕΟ ΣΧΙΣΜΑ!».

Ὑστέρα γραφὴ (Υ.Γ.) Ἐνῷ ἐντείνεται ὁ πανορθόδοξος σάλος, τὸν ὁποῖον προεκάλεσεν ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος μὲ τὴν οὐκρανικὴν ψευδοαυτοκεφαλίαν του, ὁ ἀδίστακτος αὐτὸς ἄνθρωπος προέβη καὶ εἰς ἄλλην κατὰ πολὺ χειροτέραν καὶ περισσότερον καταστρεπτικήν τῆς Ὀρθοδοξίας πρᾶξιν του. Φρίξατε, ἀδελφοὶ ἀναγνῶσται τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» καὶ οἱ ἅπαντες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Ὁ προδότης τῆς ἀποστολῆς του Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος, προσφάτως, ἀπετόλμησε νὰ ἁγιοκατατάξη τὸν ἱερομόναχον Σωφρόνιον Σαχάρωφ, ἐν γνώσει του ὅτι οὗτος ἐπιβαρύνεται, ἀποδεδειγμένως, μὲ πολλὰ ἀντικανονικά, κακόδοξα. Αὐτὴ ἡ ψευδοαγιοκατάταξη εἶχε προγραμματισθῆ νὰ πραγματοποιηθῆ πρὸ τεσσάρων ἔτων, ὡς εἶχε δημοσιευθῆ εἰς τὸν Τύπον καὶ εἰς τὸ Διαδίκτυον. Ἐματαιώθη τότε μὲ τὴν ἐσπευσμένην ἔκδοσιν τοῦ βιβλίου μου «ΜΕΓΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟΝ ΤΥΧΟΝ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΙΣ ΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΣΑΧΑΡΩΦ». Ἡ μετὰ ἀπὸ ἔτη αἰφνίδιος αὐτὴ ἐνέργεια τοῦ παραπαίοντος Πατριάρχου ἐξέπληξε πολύ. Μὲ τὴν ἐγγραφὴν εἰς τὸ Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδοξίας ὁπλίζει τοὺς ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας. Θὰ ἀκολουθήση σειρὰ ἀποκαλυπτικῶν δημοσιευμάτων, διὰ νὰ ἀναγκασθῆ ὁ Πατριάρχης νὰ ἀνακαλέση αὐτὴν τὴν ἀνίερον ἐνέργειάν του. Ὁ Πατριάρχης, διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ, ἠθέλησε νὰ ἱκανοποιήση τὸν Μητροπολίτην Ναυπάκτου π. Ἱερόθεον καὶ τὸν Ἡγούμενον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βατοπαιδίου π. Ἐφραίμ.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Κ. Διώτη,
Θεολόγου – Δημοσιογράφου – Συγγραφέως – Ἐκδότου


THOMAS WATSON (ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΗΣ IBM), ΠΕΡΙ ΣΠΟΥΔΑΙΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ


   

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2019

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΑΡΑΓΕ ΕΝ ΤΕΛΕΙ Ο ΦΙΛΟΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΤΣΑΡΩΝ Ο ΓΚΡΙΓΚΟΡΙ ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ ΕΙΝΑΙ «ΑΓΙΟΣ ΔΑΙΜΟΝΑΣ» ή «ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ»;



ΑΡΑΓΕ, ΕΝ ΤΕΛΕΙ Ο ΦΙΛΟΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΤΣΑΡΩΝ Ο ΓΚΡΙΓΚΟΡΙ ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ ΕΙΝΑΙ «ΑΓΙΟΣ ΔΑΙΜΟΝΑΣ» ή «ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ»;

Του Παναγιώτη Νούνη

23 Δεκεμβρίου 2019

Η επόμενη φιλοσοφική ιστοσελίδα lecturesbureau.gr στην οποία και παραπέμπουμε συχνάκις δεν μας έχει συνηθίσει να αναπαράγει έωλες φλυαρίες, ανυπόστατες συκοφαντίες και σωρηδόν μυθολογικές παπαγαλίες απο την ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ.

Στην υπόθεση του Ρασπούτιν, ως επί το πλείστον διαβάζει κανείς είτε απο ελληνοφώνες είτε απο αγγλόφωνες ιστοσελίδες την ίδια αναμασημένη τροφή, η οποία φαίνεται να είναι η μεγίστη ιστορική συκοφαντική δυσφήμιση του αιώνα, η οποία εκπορεύεται κυρίως από συγκεκριμένους κύκλους από τους εν ζωή θανάσιμους εχθρούς των Τσάρων και του Ρασπούτιν.

Βέβαια, με το περιβόητο ζήτημα της αμφιλεγόμενης ιστορικής προσωπικότητας του Γκριγκόρι Ρασπούτιν έχουν ασχοληθεί αρκετοί ειδικοί ερευνητές, αλλά ως επί το πλείστον οι εν λόγω έρευνες δεν είναι αντικειμενικές αλλά θεμελιώνονται κυρίως στην κυρίαρχη αντιτσαρική προπαγάνδα είτε από τις τάξεις των επαναστατών Μπολσεβίκων είτε από τις τάξεις των αριστοκρατών Μασόνων της δυναστείας Ρομανώφ και Γιουσούπωφ που εξόντωσαν τον Ρασπούτιν και τους Τσάρους.

Πίσω από τους ρώσσους Μπολσεβίκους και τους ρώσσους Μασόνους της Τσαρικής αριστοκρατίας των Τελευταίων Νεομαρτύρων Τσάρων είναι παραδεκτό σε αρκετούς αντικειμενικούς ερευνητές ότι κρύβονται τα άνομα συμφέροντα ξένων Τεκτονικών Στοών και Μυστικών Υπηρεσιών καθώς και μυστικοί πράκτορες είτε της Γερμανίας είτε και της Αγγλίας, αδίστακτες χώρες που επιθυμούσαν διακαώς τον εμφύλιο στην Ρωσσία και την διάσπαση της Τσαρικής  Αυτοκρατορίας.

Να σημειώσω, επιπροσθέτως, ότι τόσον η ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ όσον και άλλα σωρηδόν ελληνόφωνα ιστολόγια, τα οποία αναπαράγωσι το γνωστό σουξεδάκι περί του «πορνοκαλόγερου» και του «διαβολοκαλόγερου» δεν αποδεικνύουν στο ελάχιστον ή στο παραμικρόν ούτε καν μία κατηγορία εναντίον του Γκριγκόρι Εφίμοβιτς Ρασπούτιν.

Στο ίδιο μήκος κύματος συντονίζονται και εκκλησιαστικά πρόσωπα, είτε στην Ρωσσία είτε και αλλού, ιδιαίτερα οι Νεοβαλτοπεδινοί με ειδικό βιβλίο τους για τους Νεομάρτυρες Τσάρους, αναπαράγουσι την αμφιλεγόμενη γραμμή ότι ο Ρασπούτιν υπήρξε «όργανο του Σατανά».

Εμείς, σε αυτήν την χαοτική κατάσταση και στους τόνους λάσπη που έχουν γραφτεί για το ζήτημα, αποφασίσαμε να ερευνήσουμε και να μελετήσουμε ενδιαφέρουσες ιστορικές πηγές που παραπέμπουν σε αξιόπιστα ιστορικά βιβλία και ιστορικά έγγραφα ή και σοβαρά ντοκουμέντα όπου μας επροβλημάτισαν και συνεχίζουν να μας προβληματίζουσι, κυρίως για την οργανωμένη και ισχυρή προπαγάνδα και την ακατάπαυστη -εδώ και 100 χρόνια- μανιακή σπίλωση του ονόματος του Ρασπούτιν.

Το προσωπικό μας επιχείρημα έχει ως εξής: δεν είναι δυνατόν οι Τελευταίοι Τσάροι της δυναστείας των Ρομανώφ να είναι Άγιοι και Νεομάρτυρες και ο στενός οικογενειακός Φίλος και συνεργάτης τους που εδολοφονήθηκε άνανδρα και προμελετημένα να είναι «άγιος δαίμων».

Αν, και μόνον αν, οι τελευταίοι Τσάροι Ρομανώφ ήτο και είναι Άγιοι και Νεομάρτυρες, τότε, και μόνον τότε, είναι και ο Φίλος τους.

Αν, και μόνον αν, οι τελευταίοι Τσάροι Ρομανώφ ήτο και είναι «άγιοι δαίμονες», τότε, και μόνον τότε, είναι και ο Φίλος τους.

Να σημειώσουμε όμως, μερικές σημαντικές λεπτομέρειες, που ανασκευάζουν πειστικά όλα όσα γνωρίζαμε για τον Ρασπούτιν, παραφράζοντες χωρίς να αλλοιώνουμε το ουσιαστικό ιστορικό νόημα, τις οποίες αντλούμε κυρίως από το βιβλίο «ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ» του Έντβαρντ Ραντζίσκι, εκδόσεις: ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ, Β΄ έκδοση, 2003, σσ. 698:

1. Ακόμη και μετά θάνατον του Ρασπούτιν, οι Τσάροι παρέμειναν πλήρως αφοσιωμένοι στον Γέροντα και Φίλο τους, κλήρος και λαός μαζί με τους Τσάρους, ανεγνώρισαν την δολοφονία τους ως άγιο και μαρτυρικό θάνατο, και οι ίδιοι οι Τσάροι δολοφονήθησαν φορώντας τα σταυρουδάκια που τους εχάρησε. (σελ. 19).

2. Καταθέσεις (κατά του Ρασπούτιν) τις οποίες δημοσίευσε ο Σεγκαλιώφ στα Πρωτόκολλα της Έκτακτης Επιτροπής είναι κατευθυνόμενη επιλογή μαρτυριών των εχθρών του. Ανάμεσα στα εν λόγω ντοκουμέντα που κατηγορούν τον Ρασπούτιν υπάρχουν σωρηδόν σημείων και στοιχείων που δεν συμπίπτουν αναμεταξύ τους. (σελ. 45).

3. Οι κατηγορίες ότι ο Ρασπούτιν, μυήθηκε στην ρωσσική αίρεση των «Χλιστοί» είναι ανυπόστατες, έωλες και ουδέποτε τεκμηρειώθηκαν επαρκώς. Αλλά μάλλον, επιπροσθέτως, ουδέποτε η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρωσσίας όταν προσπάθησαν να ερευνήσουν το ζήτημα (το οποίο ξεσήκωσαν ύπουλα συγκεκριμένες ζηλόφθονες και αποκρυφίστριες αριστοκράτισσες που φθονούσαν την Τσαρίνα και τον Ρασπούτιν), δεν βρήκαν αποδεικτικά στοιχεία για την ανάμιξή του με τους Χλιστοί, και οι δύο υποθέσεις κατέπεσαν.

«Στο Ποκρόφσκογιε στάλθηκε ανακριτής, αλλά εκείνη τη φορά δεν ανακάλυψε τίποτε αξιόμεμπτο. Όμως, από τότε και ως το θάνατό του (και 100 χρόνια μετά τον θάνατον αυτού), δεν θα πάψουν να τον χαρακτηρίζουν ως Χλίστ». (σελ. 77).

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ: Αν, και μόνον  αν, ο Φίλος των Τσάρων Γκριγκόρι Ρασπούτιν ήτο αποδειδειγμένα αιρετικός Χλίστ, και οπαδός της σέκτας των Χλιστοί, αυτό θα το εγνώριζαν από πρώτο χέρι οι μυστικοί πράκτορες των Τσάρων, δηλ. θα το εγνώριζαν 1000% ΚΑΙ οι Τσάροι, τότε, και μόνον τότε, και οι Τσάροι θα έπρεπε να ήτο κατηγορούμενοι για την ίδια ακριβώς κατηγορία, επειδή είχαν Φίλο, Γέροντα και συνεργάτη έναν αιρετικό και αποκρυφιστή Χλίστ, και όχι οι Τσάροι να αγιοποιηθώσι ως Νεομάρτυρες από την Εκκλησία της Ρωσσίας, και ο Φίλος τους να παραμένει αμφιλεγόμενη προσωπικότητα και αποδιοπομπαίος τράγος της ρωσσικής και παγκόσμιας πολιτικής ιστορίας.

4. Ούτε μάλιστα, είναι επαρκώς τεκμηρειωμένοι οι διάφοροι ανυπόστατοι ισχυρισμοί, στα περί της ιδιαίτερης και προσωπικής δήθεν διδασκαλίας του Ρασπούτιν, ότι μέσω της «σεξουαλικής εξαντλήσεως αποκτάται θείος φωτισμός», αντίθετα μάλιστα, ο Ρασπούτιν μιλούσε για μετάνοια και για πόλεμο κατά των παθών. Η εν λόγω κακόδοξη διδασκαλία, βέβαια, είναι καρπός της αρχαίας Γνωστικής χριστιανικής αιρέσεως των Νικολαϊτών. Εξάπαντος ο Ρασπούτιν, ότι εδίδασκε (τα κατέγραφαν και τα συνέγραψαν οι μαθήτριές του) εξέδωσε τρία με τέσσερα βιβλία μαζί με τις διδασκαλίες του και τις αυτοβιογραφούμενες περιπέτειές του ως προσκυνητής, όπου βάσει εκείνων των γραπτών αντικειμενικών στοιχείων και διδασκαλιών, δύναται κανείς ίσως να ανακαλύψει την αλήθεια του πράγματος. Δεν έχουμε δει ποτέ καμμία αναφορά σε λεχθέντα του Ρασπούτιν μέσα από τα γραφθέντα έργα του. Πολλώ μάλλον τα δημοσιευμένα ντοκουμέντα της εποχής του Ρασπούτιν, μετά από την μπολσεβικική επανάσταση αποσύρθηκαν από τις βιβλιοθήκες και στάλθηκαν σε κλειστά αρχεία. Πλέον οι παραπομπές για τον Ρασπούτιν γίνονται τα βιβλία ξένων συγγραφέων. (σελ. 35).

5. Βέβαια το προηγούμενο απόκρυφο δόγμα των «Χλιστοί» συμπεριλαμβάνεται συνοπτικά στο σχήμα ΑΜΑΡΤΙΑ-ΜΕΤΑΝΟΙΑ-ΚΑΘΑΡΣΗ. (σελ. 66-77) To οποίο το ερμήνευαν οι χλιστοί, ότι μέσω της εξαντλητικών αμαρτωλών πράξεων, δύναται κανείς εν τέλει να μετανοήσει.

Δηλαδή, αν καλώς ερμηνεύουμε με την σειρά μας τα πράγματα, σύμφωνα με την ερμηνεία τους, θεωρούσαν, ότι μέσω της αμαρτίας εκπηγάζει η συντριβή και η ταπείνωση που οδηγεί στην οντολογική μετάνοια και μέσω της μετανοίας εκπηγάζει τελικώς η κάθαρση. Αυτό κατ΄ουσίαν είναι σωστό. Αυτό το θεολογικό σχήμα δεν είναι παρόμοιο με το κυρίαρχο θεολογικό σχήμα στην Πατερική Θεολογία και στον ορθόδοξο Ησυχασμό ΚΑΘΑΡΣΗ-ΦΩΤΙΣΗ-ΘΕΩΣΗ; Για να εισαχθεί κανείς σταθερά στην κάθαρση των παθών, δεν προϋποτίθεται ότι έχει πάθη και αμαρτίες; Για να επέλθει η σταδιακή κάθαρσης και φώτιση, δεν χρειάζεται η εφ΄ όρου ζωής μετάνοια; Άρα, προϋπόθεση και βάση της κάθαρσης-φώτισης και θέωσης, δεν είναι η αμαρτία που οδηγεί στην ταπείνωση και την μετάνοια;

6. Σύμφωνα με τις γραπτές και ενυπόγραφες καταθέσεις στενών μαθητριών του Ρασπούτιν, που ήτο πρόσωπα στον κύκλο της Τσαρικής Οικογένειας, ο Γέροντας Γκριγκόρι Ρασπούτιν έλαβε ως πνευματικός διάδοχος την θέση του πνευματικού καθοδηγητή στην τσαρική οικογένεια, θέση του Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης ο οποίος διετέλεσε πνευματικός πατέρας και φίλος των Τσάρων, αφού ο τελευταίος κοιμήθηκε το 1908. (σελ. 137)

Δεν μπορούσε προτού πεθάνει ο προορατικός Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης να προειδοποιήσει (μέσα σε 3 χρόνια πνευματικής και φιλικής σχέσης Ρασπούτιν και Τσάρων) τους Τσάρους, αν ο Ρασπούτιν ήταν «άγιος δαίμων» ή «άγιος γέρων», ή «όργανο του σατανά» καθώς τον λοιδωρούν οι Νεοβλατοπεδινοί;

7. Πολύτιμη μαρτυρία μάλιστα, για την καλή φήμη του Ρασπούτιν, που ενισχύει τα αμέσως προηγούμενα, μαρτυρία που εντοπίσαμε σε ένα ακόμη σημαντικότατο βιβλίο, στα ιστορικά απομνημονεύματα της αδελφής του Τσάρου, της Μεγάλης Δούκισσας Όλγας, η οποία παρεπιμπτόντως δεν εσυμπαθούσε και ιδιαίτερα τον Φίλο τους, αναφέρει καθαρά και ξάστερα ότι ο ρώσσος Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης εγνώρισε τον Ρασπούτιν, απο το 1904, ο Άγιος της Κροστάνδης Φίλος και αυτός των Τσάρων, συνάντησε τον Ρασπούτιν και συγκινήθηκε μάλιστα από την βαθιά και ειλικρινή του μετάνοια.

Η Δούκισσα Όλγα, η τελευταία των Τσάρων, αναφέρει επί λέξη, ότι:
«ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης, επαρακολουθούσε την ώρα που επροσηύχετο ο Ρασπούτιν και εβεβαιώθη έτσι ο Άγιος για την ειλικρίνεια της αληθούς μετανοίας του».
(Κεφάλαιο: «Ο ΡΩΜΑΝΤΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ», σελ. 200). (ΠΗΓΗ: Ίωνος Βορρέ, «Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΩΝ ΤΣΑΡΩΝ» (Η τελευταία Μεγάλη Δούκισσα αφηγείται και αποκαλύπτει), εκδόσεις: ALVIN REDMAN HELLAS, Αθήνα, 1967, σσ. 367).

Βέβαια, αν κανείς το καλοσκεφθεί, γιατί άραγε, να απασχολεί σοβαρά η μαρτυρία της Δούκισσας Όλγας, είτε τους Μπολσεβίκους είτε τους αριστοκράτες Μασσώνους, που αναντίρρητα σε όλα τα επίπεδα υπέσκαψαν τους τελευταίους Τσάρους; Ποια η ιστορική αξία της εν λόγω μαρτυρίας μέσω των πολύτιμων απομνημονευμάτων της εξορίστου Δούκισσας Όλγας Ρομανώφ; Γιατί, άραγε, να ενδιαφέρει τους αντιχρίστους και αντιτσαρικούς κύκλους η καλή γνώμη και η καλή μαρτυρία του Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης περί του κοσμοκαλόγερου Γκριγκόρι Ρασπούτιν;

8. Σύμφωνα με τα επίσημα έγραφα, γραπτές μαρτυρίες, λ.χ. η σημαντική μαρτυρία της Μούνιας Γκολόβινα η οποία ασχολήθηκε από απελπισία της με τον Πνευματισμό, και σύμφωνα με πολλά άλλα ντοκουμέντα ο Ρασπούτιν δεν ήτο ΟΥΤΕ αποκρυφιστής μάγος, ΟΥΤΕ ήτο μυστικιστής, αλλά ήταν ένας πνευματικός άνθρωπος. Δεν θεράπευε δηλ. μαγικά και αποκρυφιστικά τον τσάρεβιτς Αλέξιο, καθώς μαρτυρούν ο κύκλος των ιατρών των Τσάρων, αλλά τον θεράπευε πνευματικά εις το όνομα του Χριστού. Ούτε ασχολείτο με τον Πνευματισμό, ούτε με τον Αποκρυφισμό και τον Μυστικισμό όπως αποκαλύπτουν τα ντοκουμέντα, καθότι μάλιστα συμβούλευε και προειδοποιούσε αυστηρά, όσες ρωσσιδούλες αριστοκράτισσες εμπλέκοντο πειραματικά και σοβαρά με τον πνευματισμό, αποκρυφισμό κ.ο.κ., τις απειλούσε ότι θα τρελαθούν ενώ τις παρέπεμπε μάλιστα στον ορθόδοξο Ασκητισμό και Ησυχασμό. (σελ. 155, «ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ» (Ζωή και Θάνατος), του Ε. Ρατζίνισκι).

Όλα αυτά, βέβαια, τα θετικά μάλλον στοίχεια που δικαιώνουν και αποκαθιστούσι κάπως την αλήθεια περί του «αγίου δαίμονα», δηλ. περί της αμφιλεγόμενης και ιστορικής πλέον προσωπικότητας του Ρασπούτιν, δεν πρόκειται να τα εντοπίσετε στα ελληνόφωνα ή ξένα ιστολόγια. Γιατί άραγε; Ούτε καν η «αμερόληπτη» ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ δεν τολμεί να τα αναφέρει.

Πολλώ μάλλον ούτε θα τα συναντήσετε σε επίσημα εκκλησιαστικά ιστολόγια της Εκκλησία της Ρωσσίας, μάλλον δε θα συναντήσετε την ταυτόσημη αντιτσαρική μυθιστοριογραφική προπαγάνδα, διότι παραμένουν στο γνήσιο μοτίβο του λιθοβολισμού και κατασυκοφάντησης του κατ΄εξοχήν Νο1 αποδιοπομπαίου τράγου της σύγχρονης ρωσσικής Πολιτικής Ιστορίας. Αυτό βέβαια, που συμβαίνει περί της προσωπικότητας των Φίλων των Τσάρων, δεν είναι ιστορία, αλλά ρωσσική επιστημονίζουσα φαντασία, μπολσεβικική και μασονική ιστορία, εξάπαντος προσαρμοσμένη, ραμμένη και γραμμένη κατά τα μέτρα των συμφερόντων τους.

Τελικώς, ποια είναι άραγε η ιστορική αλήθεια;

Ο Ρασπούτιν είναι «Φίλος του Θεού» ή «φίλος του Διαβόλου»; Όπως αποφαίνονται άπαντες σχεδόν και με απόλυτη βεβαιότητα, κυρίως για το δεύτερο, καθώς συμφωνούν μάλιστα και εκκλησιαστικά πρόσωπα όπως οι ρωσσολάγνοι μαμμωνιστές Εφραίμ και Λεμεσού οι Νεοβαλτοπεδινοί.

Του Παναγιώτη Νούνη
† Θεο-Λογικός και Θρησκευτικός Στοχαστής
Εκκλησιαστικός Ρεπόρτερ, Ιστορικός
Διαχειριστής του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»

Για συνεργασίες και επικοινωνία: Tηλ.: 00357-96897711

apologitika@gmail.com panagiotisnounis@gmail.com





ΠΡΟΣΟΧΗ! Απαγορεύεται η ολική αναδημοσίευση είτε και η χρήση μέρους, αναπαραγωγή και μετάδοση αποσπάσματος ή όλου του κειμένου μας, απο ελληνικά ή ξένα ιστολόγια και ιστοσελίδες, ή άλλου είδους έντυπα, πέραν των ατομικών κοινοποιήσεων, χωρίς την προφορική ή γραπτή άδεια του συγγραφέως. Απαγορεύεται δηλαδή η παράφραση και η διασκευή των κειμένων μας με οποιονδήποτε τρόπο (μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό κ.ο.κ.).

Δηλαδή, με άλλα λόγια επιτρέπεται ελεύθερα η ατομική κοινοποίηση στα προφίλ των χρηστών του Facebook, αλλά μόνον ολοκλήρου του κειμένου μας μαζί με τις φωτογραφίες που επισυνάπτουμε, και όχι αποσπασματικά, μάλιστα η κοινοποίηση πρέπει να γίνεται μαζί με όλα τα ακριβή στοιχεία του συγγραφέως και την υπογραφή του μαζί με την ανάλογη παραπομπή και πηγή προέλευσης ως εξής:

ΠΗΓΗ: Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»

Η απαγόρευση ισχύει και για τις ιερές μητροπόλεις, για θρησκευτικά ιδρύματα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, δημόσιες ή ιδιωτικές υπηρεσίες, βιβλιοθήκες, οργανισμούς κ.λπ. Οι παραβάτες, θα διώκονται με τις ανάλογες ποινικές και αστικές κυρώσεις από τους Νομικούς Συμβούλους μας.

Τα γραπτά κείμενά μας προστατεύονται από τον νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων.

ΤΟ ΕΚΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΣΕΙΡΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ



ΤΟ ΕΚΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΣΕΙΡΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ

CATHERINE THE GREAT - 6EPS HD - English subtitles


Η ιστορία των νεανικών χρόνων (15-33) της Ρωσσίδας Αυτοκρατόρισσας, της Τσαρίνας Μεγάλης Αικατερίνης!

Ετοιμαστείτε να γίνετε μάρτυρες των πρώτων 20 χρόνων (1744-1762) της νεανικής ζωής της στην Ρωσσία.

Είκοσι (20) χρόνια με φοβερές διαπλοκές στην Τσαρική αυλή, συνωμοσίες, διαμάχες εξουσίας, έρωτες και αγάπη άνευ όρων για την Ρωσσία.

(Η μετάφραση της περίληψης στα Ελληνικά είναι του κ. Τηλέμαχου Αγγέλου)

The story of the Great Russian empress in her early years (15-33). Prepare to become a witness of the first 20 years (1744–1762) of her life in Russia. 20 years of court intrigues, conspiracies, power struggles and unconditional love to Russia.


ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΑΛΛΙΔΗΣ, «Ο WITTGENSTEIN ΚΑΙ ΤΟ TRACTATUS»



«Ο Wittgenstein και το Tractatus»

Γράφει ο κ. Ανδρέας Γεωργαλλίδης

Ο Ludwig Wittgenstein γεννήθηκε στη Βιέννη το 1889. Σπούδασε Μηχανική στο Βερολίνο και στο Μάντσεστερ. Αφού αντιλήφθηκε ότι αυτό που τον ενδιέφερε ήταν η φιλοσοφία, συνέχισε τις σπουδές του στο Κέιμπριτζ υπό την εποπτεία του Russell, ο οποίος εκείνη την περίοδο θεωρείτο η πιο σπουδαία μορφή στη σύγχρονη λογική.

Ο Russell θεωρούσε τον Wittgenstein ως το τελειότερο παράδειγμα ιδιοφυίας που είχε γνωρίσει.

Η Λογική Φιλοσοφική πραγματεία (Tractatus Logico-Philosophicus) είναι το μόνο έργο το οποίο εξέδωσε εν ζωή και σήμερα θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα φιλοσοφικά έργα του 20ού αιώνα. Πρόκειται για ένα σύντομο αλλά δύσκολο έργο το οποίο είναι γραμμένο με ιδιαίτερο ύφος και περιεχόμενο. Έλαβε την πρώτη του μορφή κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, αφού ο Wittgenstein υπηρετούσε εθελοντικά στον Αυστρο-Ουγγρικό στρατό. Το συγκεκριμένο έργο εκδόθηκε το 1922 και κατάφερε να εμπνεύσει μεταξύ άλλων τον Κύκλο της Βιέννης, μία ομάδα διανοητών με κεντρική προσωπικότητα τον Moritz Schlick.

Πραγματεύεται κυρίως τη φύση της γλώσσας, τη δομή και τη μορφή των προτάσεων, τη λογική σχέση μεταξύ των προτάσεων και του κόσμου, καθώς επίσης τα όρια της σκέψης και της γλώσσας.

Αναμφίβολα η συνεισφορά του Wittgenstein στην Αναλυτική Φιλοσοφία και τη Λογική υπήρξε καθοριστική στην εξέλιξη της φιλοσοφικής σκέψης του 20ού αιώνα.

(...)

Του κ. Αντρέα Γεωργαλλίδη


Υ.Γ.: Το βιβλίο του Michael Morris με τίτλο Ο Wittgenstein και τοTractatus κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ίαμβος (σελ.: 472, τιμή: €16,00). Τη μετάφραση του έργου στα ελληνικά έκανε ο Ανδρέας Α. Γεωργαλλίδης, την επιμέλεια της μετάφρασης η Αγγέλα Α. Κυριάκου και τη γλωσσική επιμέλεια ο Λεωνίδας Α. Γαλάζης.

Πρωτότυπος τίτλος: Routledge Philosophy Guidebook to Wittgenstein and the Tractatus.


π. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ, Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΩΣ ΔΕΙΠΝΟ ΦΑΝΕΡΩΣΗΣ ΤΗΣ ΑΠΕΙΡΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ




Η βασιλεία του Θεού ως δείπνο φανέρωσης της άπειρης αγάπης Tου - π. Νικ. Λουδοβίκος (15 Δεκ 2019)


Η ομιλία έγινε από τον π. Νικόλαο Λουδοβίκο, στο αρχονταρίκι της Ι.Μ. Αγ. Διονυσίου εν Ολύμπω αμέσως μετά την Κυριακάτικη Θ. Λειτουργία

 - Η παραβολή του δείπνου ως φανέρωση της άπειρης αγάπης του Θεού

 - Η βασιλεία του Θεού ως δείπνο

 - Οι αποδεχόμενοι την πρόσκληση ως εκλεκτοί

 - Το νόημα των πειρασμών

 - Η σχέση μας με το Θεό ως η μόνη αληθινή ταυτότητα


Για τις ομιλίες του π. Νικόλαου Λουδοβίκου, επισκεφτείτε τη σελίδα


Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2019

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ, ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΗΣΙΕΣ;





Είναι οι προτάσεις της Ηθικής ανοησίες;

Του Παναγιώτη Νούνη


Κατ΄ αρχήν να ξεκινήσω με μια σαφή φιλοσοφική διάκριση η οποία ενδεχομένως να μας βοηθήσει να απαντήσουμε σιγά-σιγά το φιλοσοφικό ερώτημα του θέματος: γενικά στις προτάσεις γνωρίζουμε την διάκριση των ισχυρών και ασθενών επαληθεύσιμων προτάσεων. Οι βασικές προτάσεις, είναι: οι ισχυρά επαληθεύσιμες προτάσεις, η οποία βασική πρόταση αν, και μόνο αν, αποκοπεί απ΄ όλες τις υπόλοιπες προτάσεις, τότε, δεν έχει ανάγκη καμμίας άλλης επαλήθευσης από άλλη πρόταση. Θα πρέπει επίσης η ισχυρά επαληθεύσιμη πρόταση να μη στηρίζεται και να μη συνδέεται ποσώς επάνω σε άλλες προτάσεις.

Π.χ.: «Βλέπω το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας».

Η εν λόγω πρόταση, είναι μια βασική και ισχυρή επαληθεύσιμη πρόταση, η οποία επαληθεύεται μέσω της εμπειρίας χωρίς μάλιστα να στηρίζεται και χωρίς να συνδέεται με άλλες προτάσεις. Οι ασθενείς επαληθεύσιμες προτάσεις, από την άλλη έχουν ανάγκη από την υποστήριξη και σύνδεση άλλων επίσης προτάσεων πράγμα που σηματοδοτεί κατ΄ουσίαν και λογικά την αδυναμία επαλήθευσης, πράγμα που συνιστά μη ισχυρές και μη επαρκώς επαληθεύσιμες προτάσεις. [1]

Επίσης να σημειωθεί μια σοβαρή εξήγηση για τις προτάσεις και για θέματα κρίσεως ηθικών αξιών όπου θα μας βοηθήσουν να προχωρήσουμε βαθύτερα και αναλυτικότερα ίσως στο ζήτημα που μας απασχολεί.

Σύμφωνα με τον Ayer, να σημειώσουμε κατ΄ αρχήν, ότι: Οι προτάσεις περί των ηθικών αξιών, αν είναι σημαντικές, τότε συνιστούν κοινές επιστημονικές δηλώσεις. Αν όμως δεν αποτελούν επιστημονικές δηλώσεις, τότε δεν είναι κυριολεκτικά σημαντικές. Αλλά άραγε τι είναι οι προτάσεις ή οι κρίσεις περί τινών ηθικών αξιών; Προφανώς κατά τον Αyer, είναι: εκφράσεις συναισθήματος, κρίσεις συναισθηματικές, οι οποίες σημειωτέον ούτε είναι αληθείς αλλ΄ ούτε καν ψευδείς. Για να αποδειχθεί όμως η εν λόγω θέση, θα πρέπει να περιορισθούμε μόνον στις ηθικές δηλώσεις. [2]

Άρα, συνεπώς, μόλις από την δεύτερη παράγραφο του δοκιμίου μας, δύναται κανείς να απαντήσει αποφατικά στο ερώτημα του ζητήματος που μας απασχολεί. Δηλαδή, οι προτάσεις της ηθικής φαίνεται να είναι χωρίς νόημα, αν, και μόνο αν, δεν είναι σημαντικές καθότι δεν συνιστούν κοινές επιστημονικές δηλώσεις.

Όμως, τι ακριβώς άραγε περιλαμβάνει ένα κοινό σύστημα από προτάσεις Ηθικής;

Για το εν λόγω κοινό σύστημα Ηθικής δεν υφίσταται ένα ομογενές σύνολο μεταξύ των ηθικών φιλοσόφων. Βέβαια, περιλαμβάνει, (α) αποσπάσματα Μεταφυσικής, (β) αναλύσεις μη ηθικών εννοιών, (γ) αλλά και πραγματικά ηθικά περιεχόμενα ετέρου είδους, τα οποία κατηγοριοποιούνται σε τέσσερις διαφορετικές τάξεις. Ποιες είναι παράλληλα εκείνες οι τέσσερεις κατηγορίες ηθικών περιεχομένων; Πρόκειται (α) για προτάσεις που διατυπώνουν ορισμούς ηθικών όρων και εννοιών ή ηθικές κρίσεις για την γνησιότητα και μη μερικών ηθικολογικών ορισμών. (β) Περιέχονται προτάσεις που μας περιγράφουν φαινόμενα της ηθικής εμπειρίας και τα αίτια αυτών. (γ) Σε συμβουλευτικές παραινέσεις είτε και προτροπές για ηθικήν αρετή. Και (δ) σε πραγματικές ηθικές κρίσεις. Σημειωτέον, ότι την προηγούμενη διάκριση οι ηθικοί φιλόσοφοι την αγνοούν γι΄ αυτό και είναι εξαιρετικά δύσκολο να επισημανθεί μέσα από τα έργα τους τι προσπαθούν να μας αποδείξουν και να μας αποκαλύψουν. [3]

Τι ακριβώς συνιστά την φιλοσοφική Ηθική;

Μόνον, η πρώτη (1η) τάξη δύναται να θεωρηθεί ότι συνιστά Φιλοσοφία της Ηθικής. Δηλαδή τι ακριβώς; Εκείνη η τάξη που περιλαμβάνει προτάσεις που διατυπώνουν ορισμούς ηθικών όρων και εννοιών ή ηθικές κρίσεις για την γνησιότητα και μη μερικών ηθικολογικών ορισμών. Η δεύτερη (2η) τάξη εντάσσεται στην Επιστήμη της Ψυχολογίας και της Κοινωνιολογίας. Η τρίτη (3η) τάξη δεν ανήκει συνεπώς σε κανένα κλάδο της Φιλοσοφίας ή της Επιστήμης, διότι οι παραινέσεις για ηθικήν αρετή δεν είναι με κανένα τρόπο προτάσεις, αλλά εκφωνήσεις ή προσταγές. Η τέταρτη (4η) τάξη, θεωρείται ότι δεν εμπίπτει στην Ηθική Φιλοσοφία, διότι δεν είναι ορισμοί ούτε σχόλια ορισμών. Έτσι βασικά, είναι ακαθόριστος ο τρόπος ταξινόμησις αυτών, καθότι, ένα αυστηρό φιλοσοφικό Σύστημα μια φιλοσοφική πραγματεία περί Ηθικής δεν περιέχει ηθικές διακηρύξεις, αλλά μάλλον, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, δηλ. μέσω της λογικής αναλύσεως των ηθικών όρων υποδεικνύει την κατηγορία όπου εμπίπτουν οι ηθικές κρίσεις και διακηρύξεις. [4]

Σ΄ αυτό το σημείο, επιπροσθέτως, να επισημάνω κατά την γνώμη μας, μια σημαντική ίσως φιλοσοφική διάκριση η οποία εκπηγάζει από τον τρακταριανό κόσμο του Βιττγκενστάιν ώστε να διασαφηνισθεί καθαρά η έννοια «ανοησία», για να μπορέσουμε έτσι να ορίσουμε με ακρίβεια την όποια τελεσίδικη απάντηση και θέση που πρόκειται να διατυπώσουμε προς το τέλος του δοκιμίου μας. Η «Ορθόδοξη Ερμηνεία» του Τρακτάτους, υποστηρίζει, ότι ο Βιττγκενστάιν υπονοεί δύο λογιών ανοησίες. Το ένα είδος ανοησίας είναι εκείνες οι προτάσεις που δεν έχουν κανένα λογικό και πλήρες νόημα, είναι ακατανόητες δηλαδή και καθαρά ανόητες ασυναρτησίες. Αλλά το δεύτερο είδος ανοησίας, είναι εκείνες οι α-νόητες προτάσεις που στερούνται μεν νοήματος αλλά είναι δε πολύ χρήσιμες προτάσεις. Το δεύτερο είδος έχει να κάνει κυρίως με την τρακταριανή διάκριση «λέω» και «δεικνύω». Πρόκειται μάλλον για προτάσεις που υπερβαίνουν την γλώσσα καθότι είναι φιλοσοφικά «διαφωτιστικές ανοησίες». Μπορεί να μην έχουν λογικό νόημα, να μην μπορούν δηλαδή να έχουν συνθήκες αληθείας, να μην μπορούν να λέγονται, αλλά αναντίρρητα μέσα στο ηθο-Λογικό τρακταριανό πνεύμα μπορούν να (υπο)δεικνύονται. Άρα, θεωρούμε σύμφωνα με τα πιο πάνω, ότι, φιλοσοφικώς, υφίσταται μια σοβαρά διάκριση στα δύο είδη ανοησίας, μεταξύ των «απλών ανοησιών» και των «ουσιωδών ανοησιών». [5]

Τι ακριβώς απασχολεί  τον Ayer κατά την κριτική της Ηθικής;

Να αναγάγει όλους τους ηθικούς όρους σε ΜΗ ηθικούς όρους. Να εξετάσει δηλαδή αν οι προτάσεις και οι δηλώσεις των ηθικών αξιών μπορούν να προσδιοριστούν σε δηλώσεις που αναφέρονται σε αμιγώς εμπειρικά γεγονότα. Είναι άραγε τούτο εφικτόν; Αυτό ερείδεται να απαντηθεί από τους Υποκειμενιστές και από τους Ωφελιμιστές. (Ωφελιμισμός: ότι, ορίζει την ορθότητα των ηθικών πράξεων και την αγαθότητα των στόχων με βάση την ηδονή, ηδονισμός, ή και την ευχαρίστηση, την ευτυχία και την ικανοποίηση που προκαλούν αυτές οι ενέργειες). (Υποκειμενισμός: ότι, ορίζει με βάση την έγκριση ενός ανθρώπου ή την έγκριση μιας ομάδας ανθρώπων για αυτές τις ηθικές πράξεις και τους ηθικούς στόχους). Οι πιο πάνω ορισμοί, αν και σαγηνεύουν προς στιγμήν, εμπίπτουν σε υποκατηγορίες ψυχολογικών και κοινωνιολογικών κρίσεων, και άρα δεν είναι ορθοί επειδή έρχονται σε αντίθεση με τις εμπειρικές αποφάνσεις. Ο Ayer δεν συμφωνεί ούτε υιοθετεί την υποκειμενική ή την ωφελιμιστική ανάλυση των ηθικών όρων. Απορρίπτει δηλαδή και τον Υποκειμενισμό και τον Ωφελιμισμό. Απορρίπτει επίσης κάθε παραλλαγή του Ωφελιμισμού και κάθε άλλη εναλλακτική υποκειμενιστική άποψη. [6]

Σημειώνει δηλαδή, ότι:

«Η ΕΓΚΥΡΟΤΗΤΑ των ηθικών κρίσεων ΔΕΝ καθορίζεται από τις ευδαιμονιστικές τάσεις των πράξεων περισσότερο από τη φύση των ανθρώπινων συναισθημάτων. Πρέπει να θεωρείται απόλυτη και εγγενής και όχι εμπειρικά προσδιορίσιμη».

«Με άλλα λόγια, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΜΕ τον Ωφελιμισμό και τον Υποκειμενισμό ΟΧΙ για τις προτάσεις τις οποίες χρησιμοποιούν για να ανατικαταστήσουν τις υπάρχουσες ηθικές έννοιες, ΑΛΛΑ για τον ΤΡΟΠΟ που τις αναλύουν». [7]

Ποια είναι τώρα η νέα επιστημονική κοσμοαντίληψη του Λογικού Θετικισμού και του σύγχρονου Εμπειρισμού του Κύκλου της Βιέννης περί των μεταφυσικών και ηθικών προτάσεων;

Στόχος τους είναι η ενοποιημένη επιστήμη και να δοθεί ιδιαίτερο βάρος στην συλλογική προσπάθεια. Επιζητείται μάλιστα η σαφήνεια και η καθαρότητα των λογικών προτάσεων και απορρίπτονται τα ανεξερεύνητα βάθη της μεταφυσικής και της ηθικής. Καθότι όπως οι ίδιοι το ομολογούν, στην επιστήμη δεν υπάρχουν ανεξερεύνητα βάθη, αλλά υπάρχει παντού μια επιφάνεια. Η ίδια επιστημονική κοσμοαντίληψη δεν αποδέχεται μεταφυσικές δοξασίες και ούτε αναγνωρίζει ηθικές διακηρύξεις καθότι δεν υφίστανται άλυτα ηθικά-μεταφυσικά-θεολογικά αινίγματα. Όπλο της εν λόγω σύγχρονης κοσμοθεωρίας είναι η σοβαρή φιλοσοφική έρευνα η οποία έχει ως στόχον της να διασαφηνίζει προβλήματα και προτάσεις χρησιμοποιώντας την μέθοδο της Λογικής ανάλυσης. Η νέα επιστημονική κοσμοαντίληψη απορρίπτει την κλασική μεταφυσική Φιλοσοφία και την μεταφυσική Θεολογία καθώς και την φιλοσοφική Ηθική. Αν και αφήνουν ένα μικρό παράθυρο ανοικτό στις κοινωνιολογικές ψυχολογικές και ψυχιατρικές έρευνες, έρευνες κυρίως περί της φροϋδικής Ψυχαναλύσεως. Ιδιαίτερα ο Κύκλος της Βιέννης απορρίπτουν τις προτάσεις του κριτικού ρεαλισμού και ιδεαλισμού για την πραγματικότητα και την μη πραγματικότητα του εξωτερικού κόσμου καθότι έχουν μεταφυσικό χαρακτήρα με παρόμοιες προτάσεις της παλαιότερης Μεταφυσικής, και κυρίως διότι είναι προτάσεις κενές χωρίς περιεχόμενο και άνευ Λογικού νοήματος, εξ αιτίας του ότι δεν είναι εφικτό να επαληθευθούν. Η εποπτική γνώσις έχει χρείαν της σταθεράς ορθολογικής αιτιολόγησης.  Κάτι είναι νοητό και πραγματικό αν και μόνο αν δύναται να μπορεί να ενταχθεί στη συνολική δομή του σύγχρονου επιστημονικού Λογικισμού και του θετικού Εμπειρισμού. Kαι όλα αυτά εξετάζονται μέσω της σύγχρονης Συμβολικής Λογικής Γλώσσας. [8]

Εφόσον, ο Λούντβιχ Βιττγκενστάιν, είναι, ένας από τις κορυφαίες ηγετικές προσωπικότητες της νέας επιστημονικής κοσμοαντίληψης γι΄ αυτό και δίνουμε ιδιαίτερη βαρύτητα στις λεπτές φιλοσοφικές του διακρίσεις και διευκρινίσεις του περί της μεταφυσικής και ηθικής.

Και αφού προηγουμένως, μιλήσαμε για την Συμβολική Λογική Γλώσσα, πάμε να δούμε μερικές ακόμη φιλοσοφικές και λογικές διακρίσεις περί των Ηθικών Συμβόλων.

Ποια είναι εκείνη η διάκριση της κανονιστικής και περιγραφικής ηθικής;

Τα ηθικά Σύμβολα θεωρούνται ως ακαθόριστα με εμπειρικούς όρους, και όχι τα περιγραφικά σύμβολα. Φαίνεται να υφίσταται κάποια σύγχυση των δύο τύπων συμβόλων διότι αποτελούνται από σημεία με την ίδια αντιληπτή μορφή. Π.χ. «το Χ είναι κακό».  (Ένα απτό ηθικό παράδειγμα: η έκτρωση είτε η «διακοπή της κύησης» είναι φόνος!). Η λέξη «κακό» είναι το περιγραφικό Ηθικό Σύμβολο. Αυτό σημαίνει: είτε ότι πρόκειται για μια  ηθική κρίση που περιγράφει ή αναφέρεται σε έναν τύπο αξιακής αγωγής, είτε πρόκειται για μια κανονιστική φράση/δήλωση που αναντίρρητα προσβάλλει το αίσθημα της ηθικής συνείδησης μιας Κοινωνίας ατόμων ή και μιας κοινότητας ανθρώπων. [9]

Βέβαια, για να αποφανθεί κανείς με απόλυτη βεβαιότητα περί του ερωτήματος της θεματολογίας μας  «Είναι οι προτάσεις της ηθικής ανοησίες;» θα πρέπει να διεισδύσει έτι περαιτέρω στην κριτική της Ηθικής.

Ωστόσο, για να δούμε το ζήτημα της απολυτοκρατικής ή ενορατικής Ηθικής: Οι δηλώσεις δεν ελέγχονται από την εμπειρική παρατήρηση, όπως οι κοινές εμπειρικές προτάσεις. Αλλά υπάρχει, λένε, σύμφωνα με μια Ηθική Θεωρία, κάποια μυστηριώδη «διανοητική ενόρασις». Οι δηλώσεις των ηθικών αξιών, όμως, με την προειρημένη Θεωρία, καθίστανται άμεσα ως μη επαληθεύσιμες. Ό,τι είναι ενορατικά ως αληθές και βέβαιο για κάποιο άτομο, ίσως να μήν ισχύει, να τίθεται εν αμφιβόλω ή και να είναι εσφαλμένο για κάποιο άλλο. Με απλά λόγια, η απλοϊκή προσφυγή στην ενορατική Ηθική φαίνεται να είναι άτοπη και παντελώς αχρείαστη για τον έλεγχο της εγκυρότητος μιας πρότασης, και αυτό, μέχρι να δοθεί ένα καλό κριτήριο για να αποσαφηνίζονται οι αντικρουόμενες ενοράσεις. Η επιμονή των ηθικών Φιλοσόφων στην ενορατική Ηθική δεν μας αποδεικνύει, λογικά, την εγκυρότητα οποιασδήποτε ηθικής κρίσης, καθότι έχει ενδιαφέρον μόνον από την σκοπιά της Ψυχολογίας. Στην παρούσα ενορατική Ηθική Θεωρία δεν υφίσταται εμπειρικός έλεγχος για τις ηθικές δηλώσεις. Καθότι οι ηθικές δηλώσεις στην εν λόγω Θεωρία είναι μη επαληθεύσιμες. [10]

Πού υπάρχει λοιπόν ασυμφωνία με την απολυτοκρατική Ηθική Θεωρία;

Συμφωνία: Θεμελιώδεις ηθικές έννοιες είναι ΜΗ αναλύσιμες, καθότι δεν υπάρχει εκείνο το απλανές και λογικό κριτήριο για τον έλεγχο της εγκυρότητος των ηθικών κρίσεων. Ασυμφωνία: είναι ΜΗ αναλύσιμες διότι οι ηθικές έννοιες είναι απλά ψευδοέννοιες. Η παρουσία ενός ηθικού Συμβόλου σε μια πρόταση δεν προσθέτει τίποτε στο εμπειρικό της περιεχόμενο. Π.χ.: «Διέπραξες ΚΑΚΟ! που έκλεψες αυτά τα χρήματα», η δήλωση μας λέει απλά ότι «έκλεψες! αυτά τα χρήματα!!». Επισημαίνοντες, ότι η εν λόγω πράξη είναι «ΚΑΚΗ!!!» δεν μας παρέχει καμμία παραιτέρω δήλωσις για την ίδια την πράξη της κλεψιάς. Εκφράζεται απλά και μόνον μια ηθική αποδοκιμασία το πολύ-πολύ να εκφρασθούν και ορισμένα συναισθήματα. [11]

Τι ακριβώς θα μας απαντούσε ο Λογικός φιλόσοφος Ayer;

Η γενίκευση των δηλώσεων: «η κλοπή χρημάτων είναι ΚΑΚΟ!» κ.ο.κ. παράγονται κατ΄ουσίαν ηθικές φράσεις χωρίς καμμίαν εμπειρική σημασία. Δεν εκφράζει δηλαδή ΚΑΜΜΙΑ πρόταση ως αληθή ή ψευδή. Είναι σαν να εγράφαμεν «Η ΚΛΟΠΗ ΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ !!!», και όσα θαυμαστικά τοποθετήσει κανείς, άλλο τόσο εκφράζει απλά και μόνον την ηθική και συναισθηματικήν του αποδοκιμασία. Ίσως, κάποιος απλά να διαφωνίσει, αλλά τούτο θα είναι μια φαινομενική διαφωνία, εξ αιτίας και μόνον των συναισθηματικών του κριτηρίων. Μιλώντες όμως, βάσει της αυστηράς συμβολικής Λογικής Γλώσσας, κανείς δεν μπορεί να αντικρούσει το προηγούμενο επιχείρημα, διότι, όταν δηλώνουμε ότι μία πράξη είναι καλή είτε κακή δεν κάνουμε καμμία εμπειρική δήλωση. Ούτε καν μία δήλωση για την κατάσταση του νου! Εκφράζονται, απλώς, ορισμένα ηθικά συναισθήματα. Άρα, δεν υπάρχει κανένα λογικό νόημα να ερωτούμε, ποιος απ΄ όλους έχει δίκαιο, δηλ. ποιος έπραξε το καλό ή το κακό, επειδή ΚΑΝΕΝΑΣ δεν διατυπώνει μια γνήσια λογική και νοηματοδοτούμενη πρόταση. Σε κάθε περίπτωση όμως, η σχετική ηθική λέξη «καλός» ή «κακός» έχει λειτουργία καθαρά συναισθηματική και ειδικά συγκινησιακή. [12]

Αναμφίρρηστα, όμως, να σημειωθεί, κατά τον αρχηγέτη του Κύκλου της Βιέννης και στο όλο πνεύμα του Λογικού Θετικισμού, φαίνεται ότι μέσω των προτάσεων της ηθικής είναι παντελώς αδύνατον να οδηγηθούμε, φιλοσοφικώς και λογικώς, και σύμφωνα με την σύγχρονη επιστημονική κοσμοαντίληψη εις το έσχατο θεμέλιο της Γνώσης. Από τις προτάσεις της ηθικής φαίνεται εν τέλει ότι δεν προκύπτει ουδόλως το πηγαίο φώς της Λογικής και Φιλοσοφικής γνώσεως. Άρα, οι προτάσεις της ηθικής είναι κυρίως άνευ λογικού νοήματος, δηλαδή είναι α-νόητες προτάσεις. Καθότι, ο πραγματικός φιλόσοφος, όταν αναζητεί το θεμέλιο ολοκλήρου της Λογικής γνώσης και ειδικά την αρχέγονη πηγή του φωτός δεν ασχολείται με τις α-νοησίες της Ηθικής Φιλοσοφίας. [13]

Σ΄ αυτό ειδικά το σημείο, να σημειωθεί ακροθιγώς, ότι ομοιούσια άποψη ίσως και σκληρότερη απο τα αμέσως προηγούμενα, είναι, και η ισχυρά θεολογικο-φιλοσοφική σημαίνουσα άποψη -περί απορρίψεως και απαξιώσεως εν γένει της Ηθικής- θεωρούμενης τόσον ως ανοησίας (όχι με την έννοια της ασυναρτησίας, αλλά στο είδος εκείνο της διαφωτιστικής και ουσιώδης α-νοησίας) όσο και ως ψιλή ειδωλολατρία, την οποία άποψη φαίνεται να κομίζει αιώνες τώρα και η ορθόδοξη Πατερική Θεολογία ή, αν θέλετε και η Βυζαντινή Φιλοσοφία, μέσω της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας και της Εμπειρικής Ησυχαστικής Παραδόσεως. [14]

Επιστροφή ξανά στην κριτική της Ηθικής του Ayer ώστε να καταλήξουμε σε κάποιο ασφαλές και τελικό συμπέρασμα. Γιατί άραγε, είναι αδύνατο να βρούμε ένα κριτήριο για την εγκυρότητα των ηθικών κρίσεων;

Να πούμε, ότι, όχι επειδή έχουν ένα αδιαμφισβήτητο και «απόλυτο» κύρος. Ούτε επειδή το εν λόγω απόλυτο ηθικό κύρος τους είναι κάπως μυστηριωδώς ανέξαρτητο από την κοινή αισθητηριακή εμπειρία. Είναι πράγματι αδύνατο να βρούμε ένα τέτοιο κριτήριο, διότι, οι ηθικές κρίσεις ΔΕΝ έχουν απολύτως ΚΑ-ΝΕ-ΝΑ αντικειμενικό κύρος. Αν με μια ηθική φράση δεν έχουμε καμμία εμπειρική δήλωση, προφανώς, τότε, δεν έχει νόημα να ερωτά κανείς αν όσα αναφέρει η ηθική κρίση είναι αληθή ή ψευδή. Οι ηθικολογικές φράσεις που εκφράζουν απλά αξιολογικές κρίσεις ΔΕΝ μας λένε τίποτε. Πρόκειται καθαρά για συναισθηματικές ή συγκινησιοκρατικές εκφράσεις ηθικών δηλώσεων, και για αυτόν τον λόγο ΔΕΝ εντάσσονται στην κατηγορία της αλήθειας και της ψευδότητος. Για ποιο λόγο διατυπώνεται η εν λόγω απόλυτη λογική βεβαιότητα; Διότι, οι εν λόγω ηθικές κρίσεις ΔΕΝ είναι επαληθεύσιμες, όπως π.χ. δεν δύναται να επαληθευθεί μια κραυγή πόνου ή μια λέξη ηθικής προσταγής ή και ηθικολογικής παραινέσεως. Συναφώς, διότι, κατά κύριον λόγο ΔΕΝ εκφράζουν ΓΝΗΣΙΕΣ και ΛΟΓΙΚΕΣ προτάσεις. [15]

Ποιο είναι εκείνο το σπουδαίο σημείο στην θεωρία του Ayer;

Πρόκειται για την διάκριση ορθοδόξου Υποκειμενισμού από τον ριζοσπαστικό Υποκειμενισμό την Θεωρία του Ayer. Καθότι οι ορθόδοξοι Υποκειμενιστές και Ηθικολόγοι: θεωρούν, ότι οι ηθικές κρίσεις εκφράζουν γνήσιες προτάσεις. Οι ριζοσπαστικοί Υποκειμενιστές: αρνούνται, ότι οι ηθικές φράσεις είναι γνήσιες και λογικές προτάσεις. Ο ορθόδοξος Υποκειμενιστής υποστηρίζει ότι οι ηθικές δηλώσεις, βεβαιώνουν, πράγματι, την ύπαρξη ορισμένων συναισθημάτων. Ο Ayer, όμως, υποστηρίζει, ότι οι ηθικές δηλώσεις είναι εκφράσεις και μέσα πρόκλησης συναισθημάτων, οι οποίες ΔΕΝ περιλαμβάνουν απαραίτητα κάποια λογική απόφανση. Δηλαδή, η ύπαρξη κάθε ηθικού συναισθήματος ΔΕΝ αποτελεί ΑΝΑΓΚΑΙΑ και ΙΚΑΝΗ συνθήκη για την εγκυρότητα ηθικών κρίσεων. Άρα, οι ηθικές κρίσεις, από της φιλοσοφικής απόψεως του Ayer, ΔΕΝ έχουν κανένα απολύτως κύρος. Υποστηρίζει, βασικά, ότι ΔΕΝ υπάρχει ΠΟΤΕ συμφωνία για θέματα ηθικών αξιών (π.χ. «η λιτότητα είναι Αρετή» ή «η λιτότητα είναι ελάττωμα»). [16]

Από τι συνίσταται η Ηθική Φιλοσοφία;

Κατά τον Ayer πάλι: Στο να λέμε απερίφραστα, ότι οι ηθικές κρίσεις και ηθικές έννοιες είναι ΨΕΥΔΟΕΝΝΟΙΕΣ, και άρα ΜΗ αναλύσιμες. Η περιγραφή των συναισθημάτων μας για τις ηθικές κρίσεις είναι έργο της επιστήμης της Ψυχολογίας. Δεν υφίσταται «επιστήμη της Ηθικής», με την έννοια την συστηματοποίησιν τινός «αληθούς» συστήματος ηθικών αξιών. Οι ηθικές κρίσεις είναι απλά εκφράσεις ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ. Άρα, δεν υπάρχει τρόπος να καθορίσουμε την εγκυρότητα και το κύρος ενός ηθικού αξιακού συστήματος. Και το κερασάκι στην τούρτα: ΔΕΝ υπάρχει κανένα λογικό νόημα να ερωτούμε αν το τάδε ή δείνα σύστημα ηθικών αξιών είναι αληθές ή ψευδές. Δηλαδή, εν καταλείδι, φαίνεται ότι η Ηθική ως γνωσιολογικός κλάδος είναι ένα τμήμα της Ψυχολογίας και της Κοινωνιολογίας. [17]

Επίσης, πέραν από την κριτική της Ηθικής, ώστε να ανακαλύψουμε μια ασφαλή και τεκμηρειωμένη απάντηση στο ερώτημα του θέματός μας, μπορούμε να προεκτείνουμε ελάχιστα το εν λόγω θέμα και στην κριτική της Μεταφυσικής Θεολογίας. Δεν είναι όμως εφικτό, μέσα στα περιορισμένα πλαίσια του εν λόγω φιλοσοφικού δοκιμίου μας, να επεκτεθούμε αναλυτικά και εκτενώς στο όλο ζήτημα. Αλλά όμως, θα σημειώσουμε σκόπιμα μερικές ελάχιστες γραμμές, ως δείγμα πρόγευσης, προτού διατυπώσουμε την καταληκτική και προσωπική μας γνώμη.

Κατά τον Ayer, η απόπειρα να θεμελιώσουμε μια Μεταφυσική Θεωρία επάνω σε ηθικές και αισθητικές έννοιες, ένα κόσμο ηθικών και μεταφυσικών αξιών, ένα διαφορετικό κόσμο από εκείνον των γεγονότων που συμβαίνουν, σημαίνει ΨΕΥΔΗ ανάλυση των εν λόγω εννοιών. Τα φαινόμενα της ηθικής εμπειρίας ΔΕΝ μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να στηρίξουν ένα ρασιοναλιστικό ή Μεταφυσικό Δόγμα, για να καθιερωθεί και να θεμελιωθεί, φιλοσοφικά, π.χ. ή ύπαρξη ενός υπερβατικού Θεού της Μεταφυσικής Θεολογίας του Κάντ. Οι Φιλόσοφοι παραδέχονται ότι η ύπαρξη ενός όντος, με τα χαρακτηριστικά που ορίζουν τον Θεό, δεν μπορεί να αποδειχθεί με Λογικό συλλογισμό σε οποιαδήποτε μη ανιμιστική Θρησκεία. Από ποιες προκείμενες προτάσεις μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι: «άρα, υπάρχει Θεός»; Επειδή όμως το εν λόγω συμπέρασμα, από έναν παραγωγικό συλλογισμό, εμπεριέχεται ήδη στις προκείμενες προτάσεις, υποβόσκει εξ ανάγκης και η αβεβαιότητα ως προς την αλήθεια τους. Συνεπώς, ΔΕΝ έχουμε την δυνατότητα με μεταφυσικούς συλλογισμούς να αποδείξουμε, Λογικά, την ύπαρξη του Θεού. [18]

Για όλους αυτούς τους προηγούμενους λόγους που ανέπτυξα εκτενώς, θεωρώ απλά και ξάστερα, ότι η απάντηση στο κύριον ερώτημα της θεματολογίας μας αν «οι προτάσεις της Ηθικής είναι ανοησίες;», απαντώ, ότι οι προτάσεις, οι δηλώσεις και οι κρίσεις της Ηθικής είναι τω όντι α-νοησίες!... Για ποιον λόγο οι προτάσεις της ηθικής είναι ανοησίες;

Πρόκειται, καθαρά για συναισθηματικές ή συγκινησιοκρατικές εκφράσεις ηθικών δηλώσεων, και για αυτόν τον λόγο ΔΕΝ μπορούν να ενταχθούν στην κατηγορία της αλήθειας και της ψευδότητας. Γιατί δεν μπορούν να ενταχθούν στην προηγούμενη κατηγορία; Διότι, οι εν λόγω ηθικές κρίσεις ή προτάσεις ΔΕΝ είναι επαληθεύσιμες.  Και διότι, κατά κύριον λόγο ΔΕΝ εκφράζουν ΓΝΗΣΙΕΣ και ΛΟΓΙΚΕΣ προτάσεις.

Τώρα τι είδους ανοησίες είναι; Θεωρώ, ότι, μάλλον περιλαμβάνονται και στα δύο είδη ανοησίας. Εξαρτάται βέβαια από το είδος και την μορφή της ηθικής πρότασης. Περιλαμβάνονται, τόσον στις «απλές ανοησίες», τουτέστιν στις προτάσεις χωρίς νόημα και στις ασυναρτησίες,  όσον και στις λεγόμενες ως «ουσιώδεις ανοησίες» ή και «διαφωτιστικές ανοησίες». Και η βαρύτητα, κυρίως, θεωρώ ότι πέφτει στο δεύτερον είδος ανοησίας, εκείνο με τις «διαφωτιστικές» και «χρήσιμες ανοησίες», καθότι οι προτάσεις τις ηθικής υπερβαίνουν ή δεν ακολουθούν την λογική γλώσσα. Επειδή όμως, δεν μπορούν να λέγονται ή και να λαμβάνουν τιμή αληθείας, τούτο δεν σημαίνει ποσώς ότι δεν μπορούν και να (υπο)δεικνύονται εν τη σιωπή.

Στο εν λόγω τελεσίδικο συμπέρασμά μας, όμως, αφήνω σκόπιμα ένα μικρό παραθυράκι ανοικτό, διότι, μέσα στις χρήσιμες ανοησίες, στις ουσιώδεις ανοησίες και στις διαφωτιστικές ανοησίες, οι οποίες μάλλον αντί να λέγονται υποδεικνύονται, αν, και μόνο αν, προτάσεις ηθικών κρίσεων περάσουν δοκιμαστικά από το κόσκινο της «Θεωρίας της Παραγωγικής Μεθόδου του Πειραματικού Ελέγχου» είτε δύναται να ελεχθεί ρητώς και αποδεικτικώς με απλανή Εμπειρικό τρόπο, τότε, και μόνον τότε, οι διαφωτιστικές ανοησίες της ηθικής, δεν μπορούν να είναι απλά και μόνον ασυναρτησίες και ανοησίες. [19]

Αλλά κάτι το υπέρλογον!...

Ίσως, υπέρλογες και άφατες α-νοησίες; 


Του Παναγιώτη Νούνη

Ερευνητής της Ιστορίας της Αναλυτικής Φιλοσοφίας

Έγραφον από την 14/11 μέχρι την 14/12 εν έτει 2019


ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Από τις προφορικές ακαδημαϊκές παραδόσεις, την διεξοδική και αναλυτική συζήτηση στις Παρουσιάσεις στο Σεμινάριο της Ιστορίας της Αναλυτικής Φιλοσοφίας.

[2] Ayer, A. J. (1994), ‘Κριτική στην Ηθική και στην Θεολογία’ (κεφάλαιο 6ο, σσ. 111-131), στο βιβλίο Γλώσσα, Αλήθεια και Λογική, μετάφραση: Λίζα Τάταρη - Ντουριέ, Αθήνα : Σύναλμα , 1994, σελ. 111-112. [Ayer, A. J. , LANGUAGE TRUTH AND LOGIC, Chapter VI, CRITIQUE OF ETHICS AND THEOLOGY, Dover Publications, 1952, p. 102-120].

[3] Ayer, A. J. (1994), ‘Κριτική στην Ηθική και στην Θεολογία’, στο βιβλίο Γλώσσα, Αλήθεια και Λογική, σελ. 112.

[4] Ayer, A. J. (1994), ‘Κριτική στην Ηθική και στην Θεολογία’, σελ. 112-113.

[5] Ludwig Wittgenstein, Tractatus Logico-Philosophicus, εισαγωγή-μετάφραση-σχόλια-ευρετήριο: Ανδρέας Α. Γεωργαλλίδης, εκδόσεις: ΙΑΜΒΟΣ, σελ. 123-128. Ανδρέα Γεωργαλλίδη, ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΣΤΟΝ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟ (Η ασάφεια της έννοιας «αντικείμενο» στο Τρακτάτους του Βιττγκενστάιν), εκδόσεις: ΙΑΜΒΟΣ, σελ. 141-148.

[6] Ayer, A. J. (1994), ‘Κριτική στην Ηθική και στην Θεολογία’, σελ. 113-114.

[7] Ayer, A. J. (1994), ‘Κριτική στην Ηθική και στην Θεολογία’, σελ. 113-114.

[8] ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΕΜΠΕΙΡΙΣΜΟΣ (Από τον κύκλο της Βιέννης στον Davidson), επιστημονική επιμέλεια Γιώργος Ρουσόπουλος, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2008, 1. Η επιστημονική κοσμοαντίληψη- Ο Κύκλος της Βιέννης, των Hans Hahn, Otto Neurath, Rudolf Carnap, σελ. 65-69.

[9] Ayer, A. J. (1994), ‘Κριτική στην Ηθική και στην Θεολογία’, σελ. 114-115.

[10] Ayer, A. J. (1994), ‘Κριτική στην Ηθική και στην Θεολογία’, σελ. 115-116.

[11] Ayer, A. J. (1994), ‘Κριτική στην Ηθική και στην Θεολογία’, σελ. 116.

[12] Ayer, A. J. (1994), ‘Κριτική στην Ηθική και στην Θεολογία’, σελ. 117.

[13] ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΕΜΠΕΙΡΙΣΜΟΣ (Από τον κύκλο της Βιέννης στον Davidson), επιστημονική επιμέλεια Γιώργος Ρουσόπουλος, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2008, Moritz Schlick, To θεμέλιο της Γνώσης, σελ. 79-98.

[14] Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου, «ΕΜΠΕΙΡΙΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» (Κατά τις προφορικές παραδόσεις του π. Ιωάννου ΡΩΜΑΝΙΔΗ), Τόμος Α΄, ΔΟΓΜΑ-ΗΘΙΚΗ-ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ, σελ. 139-154.

Λέει ο περίφημος Δογματολόγος και μαθητής του Πατρολόγου π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, ο π. Ι. Ρωμάνιδης, ότι: «Σήμερα ΤΑΥΤΙΖΟΥΝ το βίωμα της θεολογίας με την ηθική. Ναι, αλλά η Θεολογία ΔΕΝ είναι Ηθική. Το βίωμα της θεολογίας είναι η Νοερά Προσευχή και η Θέωση, ΟΧΙ η Ηθική. Γιατί η Ορθόδοξη Θεολογία ΔΕΝ έχει Ηθική, έχει Ασκητική. ΔΕΝ υπάρχει ορθόδοξη (Χριστιανική) Ηθική, υπάρχει ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΗ Ηθική, η οποία ΔΕΝ είναι αρετή, και ΔΕΝ ανήκει στην Ορθοδοξία, ανήκει σ΄όλον τον κόσμο. Επομένως, το βίωμα της θεολογίας ΔΕΝ είναι η αρετή, η Ηθική, γιατί η ηθική είναι και των φιλοσόφων». (σελ. 143)

Οι υπογραμμίσεις με έμφαση διά της μεγαλογράμματης γραφής είναι του γράφοντoς. Η εν λόγω ρωμαλέα άποψη του Ρωμανίδη, δεν είναι προσωπικός νεωτερισμός του, αλλά μάλλον η αποκρυσταλλωμένη και παγιωμένη ισχυρά θεολογική άποψη, η οποία θεμελιώνεται εις το Ιερό Ευαγγέλιον καθώς και στην σύνολη Πατερικήν Γραμματεία. Άρα, συνεπώς, και ο μεγάλος φιλόσοφος Νίτσε στο έργο του η «ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ», εξαιρέτως του τελευταίου και τρίτου κεφαλαίου που απορρίπτει κάπως άστοχα τα «ασκητικά ιδεώδη» και αδιακρίτως τον Ασκητισμό, φαίνεται να έχει σε μεγάλο βαθμό δίκαιο όταν απορρίπτει και επικρίνει τουλάχιστον απόλυτα, σοβαρά και εκ θεμελίων την «Χριστιανική Ηθική».

[15] Ayer, A. J. (1994), ‘Κριτική στην Ηθική και στην Θεολογία’, σελ. 118-119.

[16] Ayer, A. J. (1994), ‘Κριτική στην Ηθική και στην Θεολογία’, σελ. 119-120.

[17] Ayer, A. J. (1994), ‘Κριτική στην Ηθική και στην Θεολογία’, σελ. 122-124.

[18] Ayer, A. J. (1994), ‘Κριτική στην Ηθική και στην Θεολογία’, σελ. 124-131.

[19] Karl R. POPPER, ΜΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΕ ΜΕΡΙΚΑ ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, σελ. 367.