Translate

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΕΩΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ Η «ΕΙΚΟΝΙΚΗ» ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΕΡΑΣΤΩΝ




ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΕΩΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ Η «ΕΙΚΟΝΙΚΗ» ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΕΡΑΣΤΩΝ
Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Αντιγράφω μόνο τρείς γραμμές απο το επόμενο εκτενές και ενδιαφέρον κείμενο του καθηγητού μου κ. Χρυσοστόμου Σταμούλη ο οποίος συστηματικά παραγματεύεται (απο θεολογικής απόψεως) το περισπούδαστο ζήτημα του Έρωτα και του Θανάτου.

Στο εν λόγω κείμενο αναλύει διεξοδικά τη σκέψη του περί του έρωτα και μόνον.

Γράφει: «The profound sin of our time, the great trauma that almost pervades the whole of social life, not only the Christian, is the absence of Eros. The inability of being in communion, the denial of relationships

Μεταφράζω το κατά δύναμη: 

«Το θεμελιώδες αμάρτημα της εποχής μας, το μέγα τραύμα το οποίον διαπερνά σχεδόν το σύνολο της κοινωνικής μας ζωής, όχι μόνον της Χριστιανικής, είναι η έλλειψη (ή και η απουσία) του Έρωτα. Η αδυναμία του να είσαι σε κοινωνία, η άρνηση των σχέσεων».

Και προσθέτω ή αν θέλετε καταθέτω με την σειρά μου μια πρώτη εμπειρική σκέψη και αγωνία: 

Και όλο αυτό το προηγούμενο γραφθέν του Δογματολόγου καθηγητού κ. Χ. Σταμούλη κατ΄αρχάς αποδεικνύεται εν μέρει, και κυρίως απο την ατομικιστική κατάχρηση και ναρκισιστική παράχρηση των σωρηδόν «μέσων κοινωνικής δικτύωσης», όταν άπαντες σχεδόν, μικροί και μεγάλοι άνθρωποι, μέσα στον χωρόχρονο της «πραγματικής» ζωής μας είμαστε άκρως προσκολλημένοι ή και εθισμένοι, πραγματικά (!) και με μια πρωτόγνωρη μανία, με τα διάφορα σύγχρονα τεχνολογικά και ηλεκτρονικά «μέσα» (κινητά, τάμπλετ, λάπτοπ, υπολογιστές κ.λπ.). Τα οποία σημειωτέον, υποτείθεται, ότι μεσολαβούν και αυξάνουν την «κοινωνική δικτύωση» μαζί και τις «κοινωνικές σχέσεις» μας. 

Τις αυξάνουν ποιοτικά ή ποσοτικά; Και με ποιό αντίτιμο όμως;

Μήπως όλως παροδόξως, και χωρίς καμμία ειρωνική διάθεση, βρισκόμαστε ομοθυμαδόν, αλυσοδεμένοι και αιχμάλωτοι, στο λεγόμενο και «Σπήλαιο του Πλάτωνα», την διαδικτυακή χοάνη ή αν θέλετε και τον «Λαβύρινο του Μινώταυρου»;

Και που καιρός να βρεθεί τις ρωμαλέος ήρωας, λ.χ. ένας Ηρακλής ή και ο Θησεύς, ώστε να φονεύσει τον εν λόγω «Μινώταυρο» της εποχής μας για να ησυχάσουμε;

Αναντίρρητα και το κλειδί: ο χρησιμότατος «Μίτος της Αριάδνης» πού και πώς άραγε να ευρεθεί τη σήμερον μέσα στις στάκτες και τα αποκαΐδια της  άπειρης βλακείας και μαλακίας που μας λαγκοδέρνει;

Και για να βρεθεί ένας «Μίτος» θα πρέπει μάλλον να υφίσταται και μια ευφυέστατη «Αριάδνη».

Ποιό είναι άραγε εκείνο το ισχυρό αντίδοτο της «εικονικής» και «διαδικτυακής» απεξάρτησης; Ενώ, στην πραγματικότητα, η οποία είναι ακόμη πιό θλιβερή, φαίνεται να μας α-πο-ξε-νώ-νουν (και όχι να μας συνδέουν με βαθιές σχέσεις) απο τους οικείους και άλλους συνανθρώπους μας, μα κυρίως φαίνεται να λαμβάνουμε διάσταση-διαζύγιο και απο την ρέουσα χωροχρονική πραγματικότητα και προσωρινή ζωή μας.

Η μεγίστη αδυναμία μας (αν και υπάρχει έμφυτος και διακαής πόθος) στο να έρθουμε σε κοινωνία και σε σχέση με τον πλησίον και συνάνθρωπό μας και η άρνηση των προσωπικών σχέσεων αποδεικνύουν μάλλον ότι διαβιούμε, έστω και «εικονικά», στο σκοτεινό Βασίλειο του Ανέραστου.

Εν τέλει, άραγε, μόνο η ώθηση του Έρωτα δύναται να σπάσει, να διαλύσει και να καταργήσει τα δεσμά της «εικονικής» αιχμαλωσίας μας και να μας αποσπάσει αποτελεσματικά και νικηφόρα απο το Βασίλειο των ανέραστων;

Πώς ενεργοποιείται τότε το ερωτικό στοιχείον;

Του Παναγιώτη Νούνη

Σημείωση: Το κείμενο όπου μας ενέπνευσε να γράψουμε τα προηγούμενα είναι αυτό, δείτε το: Chrysostomos A. Stamoulis, EROS AS TRAUMA or THE COMMUNION OF BODIES AND THE EROTIC NATURE OF LIFE.