Translate

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2018

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Η ΔΙΑΒΟΛΙΚΗ ΠΛΑΝΗ ΤΗΣ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΕΡΑΣΤΟΥ ΚΑΙ Η ΠΥΡΙΚΑΥΣΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥΣ



Η ΔΙΑΒΟΛΙΚΗ ΠΛΑΝΗ ΤΗΣ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΕΡΑΣΤΟΥ ΚΑΙ Η ΠΥΡΙΚΑΥΣΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥΣ
Του Παναγιώτη Νούνη

Η παράγραφος περί του έρωτος και του θανάτου μαζί με τον Άγιο Μάξιμο τον Καυσοκαλυβίτη είναι εξαιρετική, επίκαιρη και άκρως διδακτική. Και είναι η αιτία που καταγράφω τα αμέσως επόμενα. Η παράγραφος που με ενέπνευσε να καταγράψω τα επόμενα γραφθέντα θα επισημαθεί σκόπιμα προς το τέλος.

Δεν έπαψες να με εκπλήττεις λίαν αγαπητέ μου κύριε καθηγητά, είτε αρνητικά, είτε ωφέλιμα και θετικά. Αυτό με την πλάνη της βεβαιότητας μας το διδάξατε και ακόμη παρατηρώ ότι το διδάσκετε συστηματικά. Και δυστυχώς έχετε δίκαιον!

Πώς την τσακίζουμε άραγε αυτήν την δαιμονιώδη βεβαιότητα που σαν σαράκι κατατρώγει την ψυχήν μας;

Με το να γίνουμε μήπως εν τέλει μανικοί εραστές, πυρπολυτές και πυρομανείς, της ανορθόδοξης, αλλά κατά πάντα ορθόδοξης, μεθόδου και τακτικής του αγίου Μαξίμου του Καυσοκαλυβίτου; Πάντως είναι μια καταπληκτική ιδέα και ωραίος τρόπος ζωής.

Αν μη τι άλλο δεν θα φοβούμαστε μη τυχόν και μας κάψει άλλος το καλύβι μας...!

Μα ενδέχεται όμως να καούν και καρδιές μέσα σ΄ αυτό το παρανάλωμα του πυρός.

Μ΄ αυτό σημαίνει, ότι αν νοιώσουμε βεβαιότητα στον γάμο, στην ερωτική σχέση, στις φιλικές εργασιακές και συγγενικές σχέσεις, ότι πρέπει τέλος πάντων «να καεί» η σχέση;

Αλλά γίνεται να καεί και να αναδημιουργηθεί μέσα απο τις στάκτες της; Αν είναι να αναδημιουργηθεί μέσα απο τις στάκτες της, όμως, με την προοπτική ότι θα επέλθει και πάλιν, ετεροχρονισμένα μάλλον, η πλήξη, το ανέραστον και η
σατανική βεβαιότητα, τότε ποιόν το βαθύτερο νόημα του να μεταβληθεί κανείς σ΄ έναν αβέβαιο και τρελό «Καυσοκαλυβίτη»;

Ο Καυσοκαλυβίτης έκαιγε εκούσια την καλύβα του, και εικάζω ότι το απολάμβανε μάλλον, εμάς μας κάψανε τα σπίτια μας, τις ψυχές και τις καρδιές μας και βυθιζόμαστε έτι περαιτέρω στην κολάσιμη μιζέρια και την γκρίνια.

Συνεπώς, πώς άραγε μεταμορφωνόμαστε σε μικρούς Καυσοκαλυβίτες;

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Αντιγράφω ένα μικρό αλλά πυρηνικό απόσπασμα απ΄το όλο κείμενο του σεβαστού Δογματολόγου καθηγητού μου, και ο νοών νοείτο. Το επόμενο απόσπασμα είναι και η αιτία του προηγούμενου σχολιασμού μας:

«Η έκπληξη-έρωτας. Διότι ο έρωτας, ως εκστατική και κινητική δύναμη, επιτρέπει τη συνεχή επέκταση του εαυτού. Λένε, πως η εποχή μας είναι ερωτική. Πιστεύω, πως δεν είναι. Ζούμε τη φασιστική επιβολή του ανέραστου. Το ανέραστο σε όλες του τις εκδοχές. Στο πως οδηγούμε, στο πως κάνουμε τον καφέ μας, στο πως χτίζουμε τα σπίτια μας και τις εκκλησιές μας, στο πως σχετιζόμαστε με τους ανθρώπους, στο πως επιλέγουμε την εργασία μας. Η ερωτικότητα δεν ταυτίζεται με τη σεξουαλικότητα, όπως κάποιοι νομίζουν. Η σεξουαλικότητα είναι και αυτή ερωτικότητα, αλλά η ερωτικότητα είναι ένας συνολικός τρόπος ύπαρξης, που δηλώνει το πως της σχέσης μας με τα πράγματα και τα πρόσωπα της προσωπικής μας ιστορίας τον τρόπο. Και εάν υπάρχει ένας μεγάλος εχθρός της ερωτικότητας, αυτός δεν είναι άλλος από τη βεβαιότητα. Η ανέγερση του εαυτού απαιτεί το σπάσιμο της βεβαιότητας, το κάψιμό της. Όπως
ακριβώς έκανε ο άγιος Μάξιμος ο Καυσοκαλύβης, στο Άγιον Όρος. Πήγαινε σε ένα έρημο μέρος, αυτός ο ταπεινός άνθρωπος, έχτιζε μια καλύβα για να στεγαστεί, να προφυλαχτεί από τα φυσικά φαινόμενα, το κρύο την βροχή και έμενε για λίγο. Πριν περάσει, όμως, καιρός, μόλις ένιωθε μια βεβαιότητα, την έκαιγε και έφευγε. Και ξαναπήγαινε δίπλα και έφτιαχνε άλλη και την ξανά ’καιγε και πάλι από την αρχή και αυτό ήταν τρόπος ζωής. Ένας τρόπος άρνησης της βεβαιότητας, της βαθιάς νωχελικότητας, που δίνει η στεγασμένη ζωή. Εκείνη η ζωή που σε προστατεύει, αλλά στο τέλος σε εγκλωβίζει στο πυκνό εντός της