Translate

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2018

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΕ ΕΝΑ «ΒΛΑΣΦΗΜΟ» ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ κ. ΝΙΚΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ



ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΕ ΕΝΑ «ΒΛΑΣΦΗΜΟ» ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ κ. ΝΙΚΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ
Του Παναγιώτη Νούνη

Προχθές, υπερασπίσαμε (γιά χάριν του συνταγματικού δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης και της διακίνησης των στοχασμών μας) με σθένος τις προσωπικές-ατομικές απόψεις και πεποιθήσεις του Νίκου Λυγερού.

Σήμερα, θα αποτολμήσουμε μια κριτική ανάγνωση σε ένα θεολογικό ποίημα του.

Εντοπίσαμε ένα παράδοξο και παράξενο (απο θεολογικής οπτικής) ποίημα στην γραπτή ποιητική συλλογή του κ. Νίκου Λυγερού όπου μας έκανε ιδιαίτερα κάπως μή θετική εντύπωση.

Χωρίς να θέλω να μεμφθώ (ότι έπραξαν μερικοί στενοκέφαλοι και εμμονικοί χαζο-χριστιανοί για ένα δίλεπτο βίντεο συνέντευξη) την ποιητική δημιουργική ικανότητα του Λυγερού, θέλω να επισημάνω και να αποπειραθώ να ερμηνεύσω το εν λόγω ποιητικό δρώμενο.

Δηλαδή με τον καλό λογισμό μου φαίνεται να εννοεί καθαρά ο ποιητής: ότι ο Θεάνθρωπος Χριστός ενέπνευσε τον βαθύ, υψηλό, ποθητό, παθιασμένο και θείον έρωτα στην ισαπόστολο αγία Μαρία Μαγδαληνή. 

Αυτή είναι μια υποκειμενική και προσωπική μου ερμηνευτική θεολογική προσέγγιση. 

Εικάζω ότι αυτό θέλει να μεταδώσει ο ποιητής Λυγερός. Ενδέχεται να λαθεύω.

Έτσι βλέπω και ερμηνεύω τα πράγματα μελετώντας το ποίημα του Λυγερού. Δεν με ενδιαφέρει κάν η προσωπική ερμηνεία της Φαίης, του Τελεβάντου, του Ζήση, του Μακαρίτη, του Δαπέργολα, του Απόστολου, του Σαμαρά, του Μανώλη, του Καραμανλή, του Ιερώνυμου και του Μητσοτάκη.

Γιατί λοιδωρείται όμως η κυρία Ελένη Λωρίτου και ο υποφαινόμενος είναι ένα απ΄ τα πλέον ανεξήγητα φαινόμενα που εμπίπτουν στο περιθώριο της νεοελληνικής καλαμαρίστικης ηλιθιότητας.

Όλοι πρέπει να συμφωνούμε αναμεταξύ μας; 

Προφανώς όχι!

Τα περί του ότι λοιδωρούμεθα αδίκως, απο μια χούφτα ανέραστους, «μεθυσμένους αμέθυστους», ακατέργαστους «Αμέθυστους» και στενοκέφαλους χριστιανούς, ότι τάχα μου είμαι στενός συνεργάτης, φίλος, οπαδός και μαθητής του Λυγερού, τα ακούω βερεσιέ, μιας και ουδέποτε εγνώρισα προσωπικά τον εν λόγω άνθρωπο.

Δεν συνεργάζομαι με τον κ. Νίκο Λυγερό, αλλά εκτιμώ τα θετικά και καλά δημιουργήματα του κάθε ανθρώπου.

Όταν μάλιστα με κατηγορούν, ότι τον υπερασπίζομαι παντί σθένει και αδιακρίτως στις αθεολογήτες, ασυνάρτητες και ακαταλαβίστικες θρησκειολογικές δηλώσεις του, είναι επειδή είμαι μάλλον χαμηλής διανοητικής νοημοσύνης -συγκριτικά με τον Λυγερό-, γι΄ αυτό και υποδύομαι τον Κινέζο. 

Φιλος μέν των γραπτών του Λυγερού, φιλτάτη δε η αλήθεια.

Γιά χάριν όμως της αλήθειας έχω υποχρέωση να υποδυθώ ακόμη και τον χειρώτερο ρόλο που μου έλαχε ο κλήρος να πράξω, λ.χ. εκείνον της άχαρης «πόρνης του διαδικτύου».

Εξάπαντος προσπαθώ να μη αδικήσω κανέναν και να διενεργήσω μια εν δυνάμει αντικειμενική κριτική σε ότι αντιλαμβάνομαι με τις φτωχές μου διανοητικές ικανότητες.

Επιστρέφω και πάλιν στο ποίημα του Λυγερού.

Αν με κυριαρχήσει ο κακός, ο ακάθαρτος και ο πονηρός λογισμός ή αν θέλετε ο «εκ δεξιών» πειρασμός, πολλώ μάλλον αν είμαι και βαθιά προακατειλημένος κατά του «σκοτεινού» Λυγερού, δύναμαι να εικάσω, ότι ο αξιόλογος κύριος Νίκος Λυγερός αφήνει το βλάσφημο και φρικτό υπονοούμενο, ότι ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός είχεν ή διατηρούσε ερωτικές σχέσεις και αισθησιακές επαφές με την αγία Μαρία την Μαγδαληνή. Όπερ συνιστά μεγίστη τω όντι βλασφημία.

Βλασφημία προερχόμενη απο Γνωστικούς και Μασσωνικούς κύκλους και δή απο τον κρητικό ψευδο-Λογοτέχνη και αντίχριστο Νίκο Καζαντζάκη.

Βέβαια ο «φαύλος κύκλος της καθημερινότητας» θεραπεύεται μέσω του εγκεντρισμού του ανθρώπου δια της θείας, θεο-λογικής και μανικής ερωτικότητας.

Απο την μονότονη πραγματικότητα που μας μαστίζει ή λαγκοδέρνει, μόνο μέσω του θεανθρωπίνου έρωτος και του θανάτου δυνάμεθα να κάνουμε την υπερβάση της ανέραστης και φαύλης καθημερινότητας.

Ο Θεάνθρωπος Χριστός έκανε την πρωτοκορυφαία ερωτική, αγαπητική και σταυροαναστάσιμη υπέρβαση.

Η ισαπόστολος της Αναστάσεως και Μάρτυς του Κυρίου μας η κατά Χάρη θεάνθρωπος Μαρία η Μαγδαληνή το ίδιον.

Εμείς, εσείς, αυτοί, εσύ, εγώ, εγώ, εγώ... εγώ «με τον Χριστό και την Μαγδαληνή» άραγε, πότε;

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΟΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΕΠΝΕΥΣΕ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ:

Με τον Χριστό
Ν. Λυγερός

Με τον Χριστό
και την Μαγδαληνή
βλέπεις
ότι το ιερό
και το ερωτικό
το βαθύ
και το ύψος
το πάθος
και ο πόθος
συναντιούνται
πολυκυκλικά
εκεί όπου
δεν το περίμενες
γιατί ξέχασες
να βγεις
από τον φαύλο
κύκλο
της καθημερινής
πραγματικότητας
επειδή
δεν έκανες
την υπέρβαση.