Translate

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

ΜΟΝΑΧΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ, ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ: ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ



Ὁ Τροῦμαν, ὁ Ἀθηναγόρας καί ἡ Παγκόσμια Ὀρθοδοξία:
μία ἐκ τῆς ἱστορίας ἐναλλακτική ἐπιλογή 
γιά τίς παροῦσες σχέσεις τῶν ΗΠΑ μέ τήν Κωνσταντινούπολη. 
Μέρος Β΄

Του Μοναχού Σεραφείμ Ζήση

  • Δείτε το κείμενο παρακαλώ και κατεβάστε το ολόκληρο απο εδώ εδώ και εδώ σε αρχείο PDF WORD και DOCS.

Ἐπίλογος
Στήν παραπάνω ἀνάλυσή μας, μέ ἀφορμή σχετικό ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ κ. Ἀλεξάνδρου Κύρου, θελήσαμε ἐν πρώτοις νά εἰσαγάγουμε τούς ἀναγνῶστες μας στήν ἑξῆς πραγματικότητα: Ὄπισθεν τῶν ὑψηλῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων καί ἰσορροπιῶν κινοῦνται μηχανισμοί πολύ πιό περίπλοκοι καί ἐπικίνδυνοι, ἀπ΄ ὅσο μπορεῖ νά συλλάβει ἐκ πρώτης ὄψεως ὁ «μέσος Χριστιανός»· οἱ μηχανισμοί αὐτοί ἐπικαλύπτονται μέ τόν μανδύα μιᾶς εὐσχήμου ἐκκλησιαστικῆς διπλωματίας καί δῆθεν «θεμιτῶν ἑλιγμῶν» ἤ παραβλέπονται μέ βάση τόν «καλό λογισμό» τῶν ἐθνικῶν συναισθηματισμῶν τοῦ ἁπλοῦ Χριστιανοῦ πατριώτη (ἐπί παραδείγματι, γιά τό «ὑπόδουλο στούς Τούρκους Πατριαρχεῖο» μας)· ὡστόσο, μετά παρέλευση πολλῶν ἐτῶν ἀποκαλύπτεται ὅτι οἱ μηχανισμοί αὐτοί ἐξυπηρέτησαν προτεραιότητες ἤ «οἰκονομίες» (συγκαταβάσεις) κάθε ἄλλο παρά ἐκκλησιαστικές.
Ἡ στοχοθεσία τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολιτικῆς τῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναι ἐκείνη τῶν ἰδίων κέντρων πού προωθοῦν τήν παγκοσμιοποίηση (μέ ἄξονα πάντοτε τό «βαθύ κράτος» τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Ἀμερικῆς), δηλαδή πολύ ἁπλᾶ τήν ὁμογενοποίηση τῆς ἀνθρωπότητος καί τήν σταδιακή ἀποσπόγγιση ὅλων τῶν διαφορῶν μεταξύ τῶν ἐθνῶν τῆς ὑφ’ ἥλιον, ἀκόμη καί τῶν θρησκευτικῶν-δογματικῶν. Τό γεγονός αὐτό ἐμπνέει καί πρέπει νά ἐμπνέει σέ ὅλους μας, τήν ἀμφισβήτηση τοῦ πραγματικοῦ σκοποῦ τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως ἐν συνόλῳ. Ἡ οἰκουμενική κίνηση καταφανῶς καί τεκμηριωμένως πλέον πορεύεται πρός τήν πανθρησκεία, τήν συγκόλληση ἀκόμη και διαφορετικῶν θρησκειῶν, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ καταγεγραμμένο σχέδιο τῶν μυστικῶν ἑταιρειῶν (Μασονίας, Θεοσοφίας κ.ἄ.) ἐδῶ καί αἰῶνες.
Ἡ ἄνοδος στόν Θρόνο τοῦ τεκμηριωμένως Μασόνου Πατριάρχου Ἀθηναγόρα Α΄ (1948-1972), ὅπως ἀποδεικνύεται σήμερα ἀπό τά μέχρι πρότινος ἀπόρρητα ἔγγραφα τῶν κρατικῶν ὑπηρεσιῶν τῶν ΗΠΑ, ὑπῆρξε ἡ χαρακτηριστικότερη περίπτωση (ἄν καί δέν εἶναι ἡ τελευταία) γιά τήν ὑποδούλωση τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολιτικῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στούς γεωπολιτικούς σχεδιασμούς τῶν ΗΠΑ μέ σκοπό τόν περιορισμό, τήν ἀνάσχεση (“containment”) τῆς ρωσσικῆς ἐπιρροῆς. Δυστυχῶς, ἡ ἀνάσχεση αὐτή δέν ἀφοροῦσε μόνον στήν ἀθεϊστική, σοβιετική Ρωσσία, ἀλλά στρέφεται ἐναντίον καί τῆς σημερινῆς Ὀρθοδόξου Ρωσσίας, μόνον καί μόνον ἐπειδή αὐτή ἀποτελεῖ ἰσχυρό ἀντίποδα τοῦ παρακμιακοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς γεωπολιτικῆς ἰσχύος τῶν Δυτικῶν Συμμάχων.
Οἱ τωρινές γεωπολιτικές συνθῆκες, πού μᾶς ἔχουν εἰσαγάγει σέ ἕνα νέο «Ψυχρό Πόλεμο» (ἰδίως μετά τίς τελευταῖες ἐξελίξεις στήν Συρία), διαιροῦν καί ἀπορροφοῦν σέ δύο παγκόσμια στρατόπεδα μέγα ἀριθμό δυνάμεων ποικίλης δομῆς καί προελεύσεως· τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἡμῶν τῶν Ρωμηῶν, «ἐκπειράζεται» αὐτή τή στιγμή ἀπό τίς παλαιόθεν «φραγκικές» ἐπιλογές του καί τείνει πρός τήν υἱοθέτηση μιᾶς πνευματικῶς αὐτοκτονικῆς ταυτίσεώς του μέ τά δυτικά συμφέροντα. Ἡ ἐκ μέρους τῆς Πατριαρχίας Βαρθολομαίου Α΄ χορήγηση Αὐτοκεφαλίας στήν Οὐκρανία ἐρήμην τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, τήν στιγμή μεγίστης πολιτικῆς (στά ὅρια τῆς πολεμικῆς) ἐντάσεως μεταξύ τῶν δύο κόσμων: τοῦ παγκοσμιοποιημένου καί μονοπολικοῦ περί τίς ΗΠΑ, καί τοῦ πολυ-πολικοῦ τῶν Ρώσσων καί τῶν συμμάχων των, θά ἀποδείξει μέν σέ πολλούς ποιές εἶναι τελικῶς οἱ προδοτικές γιά τήν Ὀρθοδοξία καί τούς λαούς της προτεραιότητες τοῦ Προκαθημένου τῆς ΚΠόλεως, ἀλλά θά τραυματίσει σέ βαθμό ἐξόχως δυσίατο τήν ὀρθόδοξη ἑνότητα καί, πρωτίστως, τό κῦρος καί τήν ἀξιοπιστία τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου ἐπ΄ ἀόριστον.


Τό ὡς ἄνω κείμενο καί στό Scribd: