Translate

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΣΕ ΨΕΥΔΕΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ



ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΣΕ ΨΕΥΔΕΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
Του Παναγιώτη Π. Νούνη


  • Δείτε και κατεβάστε παρακαλώ απο εδώ, εδώ και εδώ σε αρχείο PDF, DOCS και WORD.




Επί τη βάσει του τελευταίου δημοσιεύματος του Γραφείου Τύπου των νέο-Φαναριωτών: «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ: Η ΥΠΑΡΞΙΣ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΔΙΑ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΩΜΕΝ ΕΝΑ ΛΑΟΝ», https://panorthodoxcemes.blogspot.com/2018/06/blog-post_12.html , επιλέγουμε, καθόλου αυθαίρετα, μερικά σημαίνοντα  αποσπάσματα με απώτερο σκοπό να διατυπώσουμε σε ανάλογα κριτικά σχόλια και αποδεικτικά τις όποιες αντιρρήσεις μας.


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 1ον: «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο «ουδέποτε ηδράνησεν» ενώπιον καταστάσεων, οι οποίες διαταράσσουν την κανονική λειτουργία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, επεσήμανε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος».
ΣΧΟΛΙΟΝ 1ον: Πρόκειται καθαρά για τινά ασύστολη ψευδή δήλωση του αρχι-Οικουμενιστού Πατριάρχη ο οποίος προσπαθεί να εξειδανικεύσει και να ωραιοποιήσει την σύγχρονη Εκκλησιαστική Ιστορία του κακοδόξου Φαναρίου.
Διότι, κατά πρώτον: το Οικουμενικό Πατριαρχείο αδράνησε ενώπιον ουκ ολίγων αντικανονικών εκκλησιαστικών καταστάσεων εκ των οποίων, ως μη ώφειλε, Εκείνο εδημιούργησε, οι οποίες καταστάσεις διετάραξαν και συνεχίζουν να διαταράσσουν την Κανονική λειτουργία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας.
Κατά δεύτερον: ειδικότατο αποδεικτικό και τρανό παράδειγμα, πρόκειται για το εν εξελίξει Πανορθόδοξο Σχίσμα («Ημερολογιακό Ζήτημα») όπου επεβλήθη, υπό του Αρχιμασσώνου και Οικουμενικού Πατριάρχη Μελετίου Μεταξάκη, επι τη αντιΚανονική βάση τινός «Πανορθόδοξου Συνεδρίου» (1923). Τα «Συνοδικά» Πρακτικά του εν λόγω «πανορθόδοξου» Συνεδρίου αποκαλύπτουν γυμνή τη κεφαλή την Εκκλησιολογική (!) την Συνοδική (!!) και Κανονική (!!!) ποιότητα -από εκ τοτε- των  νεοΦαναριωτών Οικουμενικών Πατριαρχών.
Την ταυτόσημη κακόδοξην Εκκλησιαστική διπλωματία, ακολουθεί, πιστά και τυφλά και ο νύν Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος. Ασχέτως αν επι της πατριαρχείας του την έχει προεκτείνει και βυθίσει σε μέγιστον βαθμόν εις τον ασεβήν βόθρον της οικουμενιστικής κακοδοξίας. Με απλούστερα λόγια θέλω να αναφέρω κάτι το αυτονόητο στους ερευνητές και αναγνώστες μας: ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, φαίνεται ότι τα τελευταία 100 χρόνια να αδράνησε(;!) ώστε να θεραπεύσει το Εκκλησιολογικό Σχίσμα μεταξύ Νεοημερολογιτών και Παλαιοημερολογιτών. Μεγίστη απόδειξη η εν τω Αγίω Όρει η Ιερά Μονή Εσφιγμένου, οι Γ.Ο.Χ. και άλλες  σωρηδόν παρασυναγωγές «Ζηλωτών» (=σχισματικοαιρετικών) Παλαιοημερολογιτών.
Και όμως εξ αιτίας αυτού του άλυτου και αθεράπευτου εκκλησιαστικού ζητήματος έχει εγκαταλειφθεί ένας ολόκληρος λαός, ο λαός του Θεού ανά την οικουμένη, σε διάφορες «ζηλωτικές» σέκτες θρησκευτικές φατρίες και παρασυναγωγές.
Βέβαια το ερώτημα που προκύπτει είναι: πως ακριβώς θα θεραπευθεί το εν λόγω «Ημερολογιακόν» Ζήτημα, αφού ως γνωστόν οι αρχιτέκτονες, οι δημιουργοί  και οι συντηρητές του εν λόγω εκκλησιαστικού ζητήματος ήτο είναι και παραμένουν οι αρχι-Οικουμενιστές ένοικοι του Φαναρίου;
Κατά τρίτον, ένα σύγχρονο ζήτημα όπου αποδεικνύεται η σκόπιμη (;) αδράνεια του Οικουμενικού Πατριαρχείου, είναι: Ότι, το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατά την πολύτιμη ευκαιρία της λεγομένης «Πανορθόδοξης Συνόδου» στο Κολυμπάρι (2016), της γνωστής σε όλους μας και «Νέας Ληστρικής Συνόδου» των Κολυμπαριστών/Οικουμενιστών, ΔΕΝ επέλυσε -ως ώφειλεν- το Κανονικό ζήτημα της διακοπής εκκλησιαστικών σχέσεων, δηλ. περί της διακοπής της Εκκλησιαστικής Κοινωνίας ή άλλως πως της διακοπής του Λειτουργικού Μνημοσύνου μεταξύ του Πατριαρχείου της Αντιόχειας και της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Όπου λ.χ. ο Πατριάρχης Αντιοχείας διέκοψε την εκκλησιαστική επικοινωνία με την  Εκκλησία των Ιεροσολύμων για το ζήτημα της εκκλησιαστικής επαρχίας του Κατάρ. Το εν λόγω μείζον εκκλησιαστικό ζήτημα ήτο και μία εκ των κύριων αφορμών ώστε το Πατριαρχείο της Αντιοχείας να μη επιθυμεί να συμετάσχει τόσο Λειτουργικά όσο και Συνοδικά, στην ιδιότυπη «Πανορθόδοξη Σύνοδο», δηλ. την κακοΣύνοδο της Κρήτης, ούτως ώστε έτσι να προσβληθεί καίρια και αποτελεσματικά η ενδοορθόδοξη ενότητα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας.
Με τα προειρρημένα αντιρρητικά και κριτικά γραφθέντα μας, όχι μόνο αποδεικνύεται βάσει των αναντίρρητων ιστορικών γεγονότων, ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αδρανεί, ενώποιον εκκλησιαστικών καταστάσεων, αλλά μάλλον ΚΑΙ δημιουργεί (;!) αλλά ακόμη ΚΑΙ συντηρεί (εξ αιτίας της Αμερικανοκίνητης «Εκκλησιαστικής» Διπλωματίας των Φαναριωτών) επικίνδυνες σχισματικοαιρετικές καταστάσεις μέσα στο Σώμα της Εκκλησίας.


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 2ον : «Αποτελεί χρέος και ευθύνην μας να επαναφέρωμεν πάντα τα έθνη εις την αλήθειαν και την κανονικότητα της Εκκλησίας. Διότι ο,τι έχει το Οικουμενικόν μας Πατριαρχείον το διαθέτει προς χάριν ολοκλήρου του κόσμου και το προσφέρει εις όλους ανεξαιρέτως τους λαούς. Εντός αυτού του πλαισίου θεμελιώνεται και ο Διαχριστιανικός Διάλογος, ο όποίος πραγματοποιείται “εν αγάπη και αληθεία”».
ΣΧΟΛΙΟΝ 2ον:  Πρώτον: Δεν αποτελεί έτσι απλά κάποιο υψηλότατο χρέος ευθύνη και καθήκον η επαναφορά των ετεροδόξων και ετεροθρήσκων εις την αλήθεια του Ιερού Ευαγγελίου, αλλά αποτελεί, κυρίως, Θεανθρωπίνην Εντολή. Βέβαια ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης όπου διακηρύττει την εν λόγω Ευαγγελικήν αλήθεια, έρχεται και πάλιν ο ίδιος και με διάφορες πολυποίκιλες κακόδοξες και συγκρΗτιστικές ενέργειές του υποσκάπτει την Πατερική και Ευαγγελική Θεολογία της Εκκλησίας.
Διότι, αν όντως πράγματι αισθάνεται το υψηλότατο χρέος και την ευθύνη του Ευαγγελισμού πασών των Εθνών πως δύναται να εξηγηθεί ή να ερμηνευθεί εκείνη η κακόδοξη ενέργεια εκείνου μετά των συν αυτώ κερκοπιθήκων εκκλησιαστικών ταγών όπου δωρίζουν, άκουσον-άκουσον, σε Μουφτήδες και Ιμάμηδες «ιερά» Κοράνια; Πώς να εξηγηθεί η κυρίαρχη και μανική τάσης των αντικανονικών και ανίερων Συμπροσευχών; Μέσω της Φαναριώτικης δωρεάς του αντιχρίστου Κορανίου του Ψευδοπροφήτου Μωάμεθ θα επαναφέρουμε πάντα τα Έθνη (και δή τα Ισλαμικά) εις την Ευαγγελικήν αλήθεια και Κανονικότητα της Εκκλησίας; Μέσω των ανιέρων αντικανονικών και συγκρΗτιστικών Συμπροσευχών μετά των αιρετικών και σχισματικών, εφαρμόζεται, η «αληθεύουσα αγάπη» του ιερού Ευαγγελίου; Οι θεωρητικές «ευαγγελικές» μεγαλοστομίες του τω όντι Αρχιοικουμενιστού Πατριάρχου μας προσκρούουν, φαίνεται αναντίρρητα, επάνω στους σεσαπημένους καρπούς και τις κακόδοξες πράξεις τόσον εκείνου όσο και μετά των συν αυτώ φερεφώνων και οπαδών του.
Δεύτερον: Ο σύγχρονος Διαχριστιανικός Διάλογος του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ετεροδόξων Εκκλησιών» και της Οικουμενικής Κινήσεως (=Οικουμενισμός), δυστυχώς, δεν θεμελιώνεται καθώς ο Οικουμενιστής και αρχιΚολυμπαριστής Πατριάρχης διακηρύττει, εξάπαντος ψευδώς και παραπλανητικώς, επάνω στην προειρρημένη Ευαγγελική οδηγία όπου ο Θεάνθρωπος Χριστός μας παραγγέλνει και εντέλλει την επαναφορά και βάπτιση των πεπλανημένων και κακοδόξων Εθνών εις την κολυμβήθρα της Εκκλησίας Του. Ο σύγχρονος Διαχριστιανικός και Διαθρησκειακός Διάλογος δεν θεμελιώνεται επάνω σε Ευαγγελικές και Πατερικές προϋποθέσεις. Διότι το οικουμενιστικό Φανάρι απώλεσεν τα κριτήρια του ορθοδόξως και απλανώς θεολογείν. Θεμελιώνονται, μάλιστα, οι κακόδοξες ενέργειές τους επάνω στους συγκρητιστικούς και συμβιβαστικούς όρους του Παγκοσμίου Συμβουλίου των «Ετερόδοξων Εκκλησιών». Μια σύγκρασις και σύμμειξης αλήθειας και ψεύδους.
Τρίτον: Οι σύγχρονοι Διαχριστιανικοί και Διαθρησκειακοί Διάλογοι, θεωρούνται, από το παραδοσιακό και ορθόδοξο αντιΟικουμενιστικό στρατόπεδο των ιερώς Αποτειχισμένων ως σημαίνουσα άρνηση του ιερού Ευαγγελίου και σατανική προσβολή των αγίων Μαρτύρων και Νεομαρτύρων. Και φαίνεται να έχουν δίκαιο με την εν λόγω προσέγγιση. Ως γνωστόν η Πολιτικοοικονομική Παγκοσμιοποίηση, δημιούργησε, χρηματοδότησε και οργάνωσε, τώρα συντηρεί άχρι καιρού την Θρησκευτική Παγκοσμιοποίηση (=Οικουμενική Κίνηση).
Και αυτό διότι, προσπαθούν, να επιτελέσουν και να εκτελέσουν ένα διπλοειδή στόχο και σχέδιο: (α΄) η μετάθεση της πολιτικής ευθύνης από την Πολιτική εξουσία στην Θρησκευτική και Εκκλησιαστική εξουσία. Δηλαδή, προσπαθούν οι διάφορες  «Ελίτ του Διαφωτισμού» να μας παρουσιάσουν με σοφιστικώ τω τρόπω ότι οι κύριοι υπεύθυνοι για την διεθνή και παγκόσμιον τρομοκρατία δεν είναι η εθνοφυλετική αλαζωνία και επεκτατική πολιτική των Ιμπεριαλιστών «Μεγάλων Δυνάμεων», ούτε η φτώχια και η καταπίεση των λαών, αλλά κυρίως ο θρησκευτικός φανατισμός και φονταμενταλισμός.  Και ο (β΄) στόχος τους, είναι: η επιβολή και ενίσχυση του Θρησκευτικού και Χριστιανικού Συγκρητισμού. Η παγκοσμιοποιημένη ανάμιξη και σύγκρασις Πολιτισμών και Θρησκειών. Η ανοικοδόμηση «του πολυπολιτισμικού μοντέλου της Νέας Εποχής, της Πανθρησκείας του Αντιχρίστου». (ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ, εκδόσεις: ΒΡΥΕΝΙΟΣ, Θεσ/νίκη 2003, σσ.134).
Συνεπώς, πώς ακριβώς ο Διαχριστιανικός και Διαθρησκειακός Διάλογος των Οικουμενιστών θεμελιώνεται επάνω σε Ευαγγελικές και Πατερικές προϋποθέσεις; Πως ακριβώς πραγματοποιείται Θεολογικός διάλογος «εν αγάπη και αληθεία» και δεν φέρει ευαγγελικά και καλά αποτελέσματα, παρά μόνο το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι κακό, ασεβές, παγκάκιστο και αρνητικό για την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία και τα μέλη Της όπου αλλοιώνονται και παραχαράττωνται τα Κανονικά και Χαρισματικά όριά Της;


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 3ον: Ο Οικουμενικός Πατριάρχης σημείωσε ότι, «Καρπός εσωτερικής ιεραποστολής μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών και απαύγασμα αποστολικής ευθύνης ήτο και η σύγκλησις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία αποτελεί γεγονός μεγίστης σημασίας διά την πορείαν των Ορθοδόξων και σημείον της ευδοκίας του Θεού εν τω κόσμω.».
ΣΧΟΛΙΟΝ 3ον:  Πρώτον επιχείρημα: Η «Αγία» και «Μεγάλη Σύνοδος» της Ορθοδόξου Εκκλησίας ήτο πράγματι γεγονός μεγίστης ιστορικής σημασίας. Κανείς δεν νομίζω να διαφωνεί επ΄ αυτού. Η μεγίστη ιστορική σημασία του εν λόγω γεγονότος, έγκειται κυρίως επι τη βάση της Ιστορίας των Δογμάτων και της Εκκλησιαστικής Ιστορίας στην σύγχρονη αναβίωση και επιβίωση των «Συνόδων των Ληστών» (latrocinium) ή, άλλως πως περί των Ληστρικών Συνόδων. Η εν λόγω σύγχρονη αναβίωση και δράση της «συνοδικής ληστρικότητας» αφύπνισε και ενεργοποίησε ως ρωμαλέα και ομολογιακή αντίδραση τον ΙΕ΄ (15ον) Ιερό Κανόνα περί της ιεράς Αποτειχίσεως της διακοπής του Λειτουργικού μνημοσύνου του ονόματος των αιρετιζόντων Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Μητροπολιτών και Επισκόπων.
Δεύτερον επιχείρημα: Αν ήτο καλός ορθόδοξος και ωφέλειμος ο καρπός της εσωτερικής ιεραποστολής θα συμμετείχαν και οι 14 Αυτοκέφαλες Εκκλησίες. Αντ΄ αυτού 4 Παλαίφατα και Σύγχρονα Πατριαρχεία απέφυγαν ως ο Διάβολος το λιβάνι, είτε για θεολογικούς είτε για γεωπολιτικούς λόγους, να συμετάσχουν ενεργά και δραστήρια στις «συνοδικές» εργασίες της «Πανορθόδοξης» και «Οικουμενικής Συνόδου» των Κολυμπαριστών. Τούτη η  μεγίστη ενδοορθόδοξη, διάσταση και διαίρεση, των τεσσάρων (4) Αυτοκέφαλων Εκκλησιών από το Οικουμενικό Πατριαρχείο μας είναι το απαύγασμα της μεγίστης νεοΛηστρικότητας που εγκαθιδρύεται πλέον υπ΄αυτού και θεσμικώς.
Απεδείχθη δια της καταλήσεως και καταργήσεως του Θεόσδοτου Αποστολικού Συνοδικού πολιτεύματος ως σεσαπημένος καρπός διχόνιας, διχοστασιών, διαιρέσεων, σχισμάτων, αιρέσεων, εριδών, ανταρσιών, αντιλογιών, αντιρρήσεων, αποτειχίσεων, αποσχίσεων, διωγμών κ.ο.κ.
Τρίτον επιχείρημα: Και όλα αυτά τα προειρρημένα θεμελιώθηκαν εξ αιτίας της αδίστακτης «συνοδικής» θεσμοθετήσεως και επιβολής του «Πνευματικού Οικουμενισμού». Καρπός της εσωτερικής και εξωτερικής «ιεραποστολής» δια των Διαθρησκειακών και Διαχριστιανικών Διαολόγων είναι η αναβίωση και επαναφορά του Παλαιοδιαθηκικού Συγκρητισμού και αρχαίου πολύ-αιρετικού Γνωστικισμού.
Το έχουμε καταγράψει ξανά και έχει μάλιστα έχει
αναδημοσιευθεί επώνυμα η θέση μας, σε περίφημο αντιρρητικό και αντιαιρετικό εγχειρίδιο κατά της ψευδοΣυνόδου της Κρήτης, ότι: ο «Πνευματικός Οικουμενισμός» είναι θανατηφόρον υδροκυάνιον και τοξικόν δηλητήριον, «θεολογικά ναρκωτικά», ή αν θέλετε ΝΟΘΟΝ και ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΟΝ υβριδικόν παιδίον τινάς τερατογενέσεως, καρπός υπό τινός κακόμοιρου βιαστού-επιβήτορος [τουτέστιν] του Βατικάνειου «Ρωμαιοκαθολικισμού» όπου εσύναψεν μοιχικήν «διαχριστιανικήν» σχέσιν μετά του εκάστοτε Οικουμενιστού Πατριάρχου.» (Θεοδώρου Ζήση, ΜΕΤΑ ΤΗΝ «ΣΥΝΟΔΟ» ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (Η διακοπή μνημοσύνου και η δικαστική μου δίωξη), εκδόσεις: «Το Παλίμψηστον», σελ. 159-162).
Εν κατακλείδι η «Πανορθόδοξη Σύνοδος» της Κρήτης επέβαλε γυμνή τη κεφαλή, ασεβώς, αντικανονικώς, αντιευαγγελικώς, κακοδόξως, πλανερώς, εξάπαντος ΛΗ-ΣΤΡΙ-ΚΩΣ τόσον εις της παρούσες όσον και στις απούσες Αυτοκεφάλες Εκκλησίες το λεγόμενο και Κολυμπαροκυάνειο του «Πνευματικού Οικουμενισμού», την και «Νέα Κατήχηση» και «Μεταπατερικήν Θεολογία» των ορκισμένων αρχιΟικουμενιστών και νεοΒαρλααμιτών Προκαθημένων και Μητροπολιτών που υπόκεινται δουλεπρεπώς στο Οικουμενικό Πατριαρχείον.
Βασικότατο στοιχείο της αυτοσυνειδησίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου μετά της Ληστρικής Συνόδου του Κολυμπαρίου είναι ο εωσφορικός Συγκρητισμός μετά τινών σπερματικών αληθειών. Άμικτος μείξης αλήθειας και ψεύδους. Τον οποίον Συγκρητισμό επολέμησαν ρωμαλέα, αντιρρητικά και σφόδρα, οι Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης και οι Απόστολοι της Καινής.
Συνεπώς το ερώτημα μας είναι: γιατί άραγε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος παραπλανεί και ψευδολογεί, δημόσια, με τις νέες λογικοφανείς και ευαγγελικοφανείς δηλώσεις του;
Του Παναγιώτη Π. Νούνη