Translate

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Ο ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ, ΟΙ ΕΠΑΛΗΘΕΥΜΕΝΕΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΡΩΣΣΙΚΗ ΣΕΚΤΑ ΤΟΥ ΧΛΙΣΤΙΣΜΟΥ




Ο ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ, ΟΙ ΕΠΑΛΗΘΕΥΜΕΝΕΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΡΩΣΣΙΚΗ ΣΕΚΤΑ ΤΟΥ ΧΛΙΣΤΙΣΜΟΥ
Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Η εν λόγω αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του Γρηγόριου Ρασπούτιν έχει ως γνωστόν δεχθεί, αναπόδεικτα, του κόσμου τις οργανωμένες φημολογίες και μεθοδικές σκευωρίες, τις θεοστυγείς συκοφαντίες και την ολιστική δαιμονοποίηση της προσωπικότητάς του.

Εμείς δεν υποστηρίζουμε ότι ο ολόκληρος ο βίος του ήτο απόλυτα άγιος, ή ότι ήτο αναμάρτητος. Ούτε κάνουμε κανένα αγώνα αποκατάστασης του Ρασπούτιν. Αυτό είναι δουλειά των πιστών Χριστιανών (κλήρου και λαού) της Ρωσσίας. Εμείς, εστιάζουμε στο ιστορικό σημείο του τέλους του και δή περί της αδίκου «πολιτικής» δολοφονίας του. Η οποία δολοφονία του Ρασπούτιν, διενεργήθη (ως το καίριο και αποτελεσματικό πρώτο δολοφονικό κτύπημα κατά της οικογένειας των Τσάρων) απο αντίχριστους, μασσώνους, ομοφυλόφιλους, φιλόδοξους, αντίχριστους, εξάπαντος απο ζηλόφθονους αριστοκράτες συγγενείς του Τσάρου Νικολάου του Β΄ όπου υπέσκαπταν με διαβολικό τρόπο την Νόμιμη πολιτική εξουσία, την Τσαρική Μοναρχία, της Μεγάλης και Αγίας Ρωσσίας.

Εξ αιτίας της αδίκου, απαράδεκτης και ανίστορητης αυτής προσέγγισης, και εξ αιτίας του αναντίρρητου ιστορικού γεγονότος ότι κλείνουμε προσεχώς των ημερών την επέτειο των 100 χρόνων απο την άδικη και μαρτυρική δολοφονία τόσον της Τσαρικής Οικογένειας των Ρομανώφ όσον και του «Φίλου μας», του Γρηγορίου Ρασπούτιν, καθότι έτσι το αποκαλούσαν οι τσάροι, θα προσπαθήσουμε μέσα απο την υπάρχουσα βιβλιογραφία και τις πηγές να αποσαφηνίσουμε κριτικά μερικά σημεία της προσωπικότητάς του.

Αυτό ήδη ξεκίνησε προ καιρού με μια σειρά απο κείμενα περί του Γρηγορίου Ρασπούτιν επι τη βάσει κυρίως των απόψεων εκείνης της ημερίδας των Ρώσσων όπου προσπαθούν να ασκήσουν πιέσεις προς το Πατριαρχείο της Μόσχας ώστε να αποκατασταθεί και να ανακηρυχθεί η αγιότητα του μαρτυρία του καθώς διενεργήθη με την περίπτωση των τελευταίων Τσάρων Ρομανώφ.

Ο Έντβαρτν Ραντζίνσκι συγγραφέας του έργου «ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ» (Ζωή και Θάνατος), εκδόσεις: «ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ», (μετάφραση απο τα ρωσικά: Ελένης Μπακοπούλου) αφιερώνει στον τόμο του ένα ολόκληρο κεφάλαιο, το Πρώτο Μέρος (σελ. 55-85) με τίτλον: «Ο ΜΟΝΑΧΟΣ».

Το οποίο κεφάλαιο φέρει τρείς σημαντικούς υπότιτλους: 

(α) Ο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ. 
(β) Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΛΑΤΙ.
(γ) ΑΝΑΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ.


Στα εν λόγω κεφάλαια ξεδιπλώνεται γλαφυρά η θρησκευτική φύση και η χαρισματική προσωπικότητα του Ρασπούτιν απο την νεαρή ηλικία του ως την ενηλικίωση, την μεταστροφή και μεταμόρφωσή του. Το Εκκλησιαστικό Ρωσσικό κίνημα όπου, καλώς ή κακώς, διενεργεί έναν εκκλησιαστικό αγώνα για την αποκατάσταση του Ρασπούτιν στο ιστολόγιό τους έγραψαν ιδιαίτερες «Χαρισματικές» λεπτομέρες κατά την εφηβεία του και ολόκληρον τον βίο του «Νεομάρτυρα Ρασπούτιν». Ο ίδιος ο Ρασπούτιν είχε συνεργάτες όπου με την βοήθειά τους, συνέγγραψε (!) και 2-3 βιβλία, όπου ένα εξ αυτών είναι και αυτοβιογραφικόν οι περιπέπειες του ως προσκυνητή («Ο Βίος ενός Έμπειρου Προσκυνητή») σε πολλά Ρωσσικά Μοναστηρία, στο Κίεβο και στα Ιεροσόλυμα.

Ως γνωστόν απο τα 28 μέχρι τα 40 του, αν και απο πολύ μικρός παντρεμένος με παιδάκια διήγαγεν αυστηρό βίον αναχωρητού ασκητού και προσκυνητού. Ο ίδιος ο Ρασπούτιν το καταγράφει ως εξής: «Ζούσα, όπως λέμε, στον «κόσμο» μέχρι τα είκοσι οκτώ μου... ήμουνα με τον κόσμο, αγαπούσα τα του κόσμου», και συμπληρώνει ο βιογράφος του Ραντζίνσκι ότι «τα 28 ήταν το μεταίχμιο, έπειτα απο το οποίο ολοκληρώθηκε η μεταστροφή του». Συνεχίζει ο Ραντζίνσκι: «μαζί με τη μεταμόρφωση του Ρασπούτιν αρχίζουν και οι προφητείες του».

Ιδιαίτερη αγαπητική και πνευματική σχέση και σταθερός τόπος προσκυνήματος του Ρασπούτιν ήτο η ιερά Μονή Νικολάγεφ στο Βερχουτόρ, το οποίο κτίστηκε απο τους Τσάρους του 16ου αιώνα. Ιδιαίτερη ευλάβεια είχε στα ιερά λείψανα του Αγίου Συμεών Βερχοτούρσκι. «Σε αυτόν απέδιδε την εμφάνιση της μυστηριώδους δύναμής του» (σελ. 65) γράφει ο Ραντζίσνκι.

Βέβαια υπάρχει και μια άγνωστη εξάπαντος απόκρυφη πλευρά της «Αγίας Ρωσίας» με τις μαλακές και σκληρές ρωσσικές Σέκτες.

Δύο εξαιρετικά σημαντικά αιρετικά συστήμα που ζούσαν παρασιτικά μέσα στην Ρωσσία για αιώνες (αγνοώ παντελώς αν επιβιώνουν μέχρι τη σήμερον) είναι η αίρεστη του Χλιστισμού (ή οι χλιστί=μαστιγωτές) και η αίρεση του Σκοπτσισμού (ή οι σκοπτσί=ευνούχοι).

Δεν θα προεκτείνω προς το παρόν τον λόγο, επ΄ αυτού του εξειδικευμένου θεολογικού ζητήματος, ούτε θα σας αναλύσω τα περί των ρωσσικών σεκτών (θα σημειώσω όμως λίγα πράγματα σε 6-7 γραμμές πιό κάτω), ίσως σε άλλο κείμενο να σημειώσουμε και αναλυτικά μερικά στοιχεία, αλλά παραπέμπω ενδεικτικά για λόγους αντικειμενικότητας, στο εν λόγω μη αντικειμενικό δημοσιογραφικό και οπτικοακουστικό ντοκουμέντο «Ντοκιμαντέρ» στο YOUTUBE «The Prophesies of Rasputin, Part 1» (Οι προφητείες του Ρασπούτιν, Μέρος 1ο), το οποίο παρουσιάζει, αναπόδεικτα και με βεβαιότητα, τον Ρασπούτιν ότι ήτο πράγματι ενεργό μέλος της σέκτας των Χλίστ και ότι διεκύρηττε τις κακοδοξίες του Χλιστισμού και ενεργούσε τα ανήθικα θρησκευτικά και τελετουργικά όργια.

Υπάρχουν άραγε μέσα στα γραπτά σημειώματα του, τις επιστολές του με τους Τσάρους, και στα βιβλία που άφησε πίσω του τέτοια διδασκαλία όπου να μας αποδεικνύει, αντικειμενικά, ότι πράγματι αυτά πίστευε;

Ο Ρασπούτιν φη-μο-λο-γεί-το και κατηγορείτο, συστηματικά και αναπόδεικτα, απο πρώην φίλους και κυρίως εχθρούς του, ότι ήτο «χλίστ». Αποδεικτικά στοιχεία όμως δεν υφίσταντο. Το εδήλωνε εξάλλου και ο Τσάρος Νικόλαος ο Β΄, όποτε οι σπιούνοι κάθε τρίς και λίγο επήγαιναν στο παλάτι και εσπιούνιαζαν τον Ρασπούτιν ότι ήτο «Χλίστι».

Ωστόσο, να πώ κάτι και μόνο επιγραμματικά, περί των εν λόγω ρωσσικών κακοδοξιών: ότι ο ρωσσικός Χλιστισμός για όσους θέλουν να εννοήσουν με απλά λόγια περί τίνος ακριβώς πρόκειται, πρόκειται για την πανάρχαια αίρεση των Γνωστικών Νικολαϊτών. Κυριαρχεί δηλαδή τόσο στον Νικολαϊτισμό όσο και στον Χλιστισμό, η αιρετική ιδέα, ότι μέσω ή εξ αιτίας της αμαρτίας κατορθώνεται εν τέλει η απάθεια και η μεταμόρφωση των παθών. Και εις κόντρα του εν λόγω ακραίου ηδονιστικού θρησκευτικού συστήματος των Χλιστί, δημιουργήθη, το έτερον άκρο της ρωσσικής αιρέσεως του Σκοπτσισμού, όπου επρόκειτο για ακραίους ησυχαστές και ζηλωτές ασκητές με ζήλον άνευ επιγνώσεως, διότι.... αυτο-ευνουχίζοντο! 

Τα εν λόγω πολυ-αιρετικά συστήματα δημιουργήθησαν, μελετούμε μέσω της Ιστορίας των Δογμάτων, απο τα πρώτα Χριστιανικά χρόνια απο τις διάφορες ομάδες των Γνωστικών και στηρίζονται στην πανάρχαια πολυ-αίρεση του Γνωστικισμού και Συγκρητισμού.

Τα ντοκυμαντέρ και εκατοντάδες-χιλιάδες σελίδες όπου εγράφησαν κατά του «πορνοκαλόγερου» του «ανήθικου» και «διαβολοκαλόγερου» Γρηγορίου Ρασπούτιν είναι κυρίως θεμελιωμένες επάνω σε... ανυπόστατες και έωλες ΦΗ-ΜΟ-ΛΟ-ΓΙ-ΕΣ!... Όπου οι εν λόγω υπερβολικές φημολογίες εσπάρθησαν και καλλιεργήθησαν, κυρίως, υπό των αμείλικτων και αδίστακτων εχθρών του Τσάρου και του ιδίου του Ρασπούτιν.

Ξεκίνησε μάλιστα και επίσημη Συνοδική έρευνα εναντίον του, δύο (2) φορές, όπου και στην πρώτη περίπτωση (το 1903 πρίν γνωρίσει την Τσαρική οικογένεια) η εκκλησιαστική υπόθεση έκλεισε, με απόλυτη αποτυχία, χωρίς να υπάρξει κανένα σοβαρό αντικειμενικό στοιχείο εναντίον του και στην δεύτερη η υπόθεση, κατασίγασε απο την Τσαρική Οικογένεια, διότι την σιγοντάριζαν (την εν λόγω νέα Συνοδική ανάκριση) οι Μαυροβούνιες αριστοκράτισσες (και «Μαύρες Γυναίκες») ζηλόφθνονες και συνάμα Αποκρυφίστριες πρώην φίλες και μετέπειτα υποχθόνιες ραδιούργες κατά της Τσαρίνας και κατά του «Φίλου της».

Ο Ρασπούτιν και στις δύο επίσημες Συνοδικές και εκκλησιαστικές υποθέσεις όπου ανοίχθησαν εναντίον του, ΟΥΔΕΠΩΠΟΤΕ καταδικάστηκε επίσημα απο την Ρωσσική Εκκλησία, ως αιρετικός «χλιστί» ή, αν θέλετε, ουδέποτε αποδείχθηκε, εκκλησιαστικώς, ότι ήτο μέλος και «ιεροκήρυκας» του Χλιστισμού.

Παρ΄όλα αυτά οι φημολογίες και αναπόδεικτες κατηγορίες εμφυτεύθησαν με διάφορους τρόπους ως απόλυτες βεβαιότητες.

Ο βιογράφος του Ρασπούτιν, ο Ραντζίνσκι, εσφαλμένα θεωρεί (επειδή μάλλον δεν έχεις τις προαπαιτούμενες θεολογικές προϋποθέσεις) και καταγράφει, ότι: «ενώ κάποιες χριστιανικές αιρέσεις μας ήρθαν απο τη Δύση, οι αιρέσεις των «χλιστί» (μαστιγωτές) και των «σκοπτσί» (ευνούχοι) ήταν ρωσσικό φαινόμενο» (σελ.71). Μπορεί να ήτο ένα αμειγώς ρωσσικό φαινόμενο, αλλά οι κακοδοξίες ή αν θέλετε ο πυρήνας των κακοδοξιών αμφότερων των συστημάτων εκπηγάζουν απο την πανάρχαια αίρεση της Ανατολής την λεγομένη και ως Γνωστικισμό. Ο ίδιος ο συγγραφέας αφιερώνει κατατοπιστικά πράγματα γύρω απο τα εν λόγω αιρετικά συστήματα όπου επιβίωναν στην εποχή του Ρασπούτιν (σελ. 72-77).

Ο βιογράφος του Ρασπούτιν, πέραν των αρνητικών στοιχείων μας παραθέτει και πλήθος θετικών στοιχείων υπέρ του Ρασπούτιν.

Π.χ. Μας καταγράφει (σελ. 138): « ο μουζίκος (Ρασπούτιν) ξεχωρίζει ανάμεσα στα αυλικά πάρε-δώσε, τήν ίντριγκα και το κουτσομπολιό. Για τους ανθρώπους έχει να πεί πάντα ΜΟΝΟ το καλό, ΑΚΟΜΑ και για τους εχθρούς του»...! Ποιό κάτω στην ίδια σελίδα σημειώνει: «για τους Τσάρους ήταν ο μόνος, θα έλεγε κανείς ανιδιοτελής ικέτης ενώπιον του θρόνου του Υψίστου».

Κατά τα άλλα ήτο μάγος, διάβολος και ραδιούργος. Ποιός μάγος, ποιός διάβολος, ποιός αντίχριστος, και ποιός ραδιούργος εκφράζει θετικά σχόλια για τους εχθρούς του;

Στο «βίντεο» όπου παραπέμπω στο πρώτο μέρος, καταγράφεται μια σημαντικότατη ΙΣΤΟΡΙΚΗ προφητεία του Ρασπούτιν, όπου εμπόδιζε τον Τσάρο να συμπλακεί στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διότι θα έρθει το τέλος της Ρωσσίας μαζί και το τέλος της Τσαρικής Μοναρχίας.

Στρατηγοί συνεργάτες και συγγενείς του στρατιωτικού Τσάρου Νικολάου τον έπεισαν ότι πρέπει να μη λάβει υπόψιν του τον Γέροντα Σύμβουλο και Φίλο του, τον μουζίκο Ρασπούτιν, και ότι η Ρωσσία πρέπει να εμπλακεί στον μεγάλο πόλεμο. Την ίδια περίοδο προτού ξεσπάει ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, όπου αφορμή ήτο η δολοφονία του Φραγκίσκου, έγινε τις ίδιες ημέρες περίπου και μια απόπειρα δολοφονίας κατά του Ρασπούτιν. Ο Ρασπούτιν χαροπάλευε ημέρες ολόκληρες, έζησε ως εκ θαύματος, και οι εχθροί του οι πέριξ του Τσάρου παρέσυραν τον τσάρο στο μεγάλο αιματοκύλισμα του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, όπου εσήμαινε και το τέλος της Τσαρικής Αυτοκρατορίας.

Η Ιστορία, είτε μας αρέσει είτε όχι, επιβεβαιώνει απόλυτα την προαίσθηση και προφητεία τον Ρασπούτιν. Οι ιστορικοί όμως αναπαράγουν τις έωλες φημολογίες και τις σωρηδόν συκοφαντίες και δυσκολεύονται να βρούν ένα ή τρία θετικά ιστορικά στοιχεία στην προσωπικότητα του. Στο εν λόγω ιστορικό σημείο κανένας σχεδόν δεν επιβραβεύει τον «τσαρλατάνο» Ρασπούτιν για την επαλήθευση της «προφητικής» γνώμης του. Αν ο Τσάρος άκουγε την εύλογη και καλή προτροπή του Ρασπούτιν τα πράγματα θα ήτο σίγουρα διαφορετικά. Επίσης, να σημειωθεί, ότι ο ίδιος ο αγράμματος Ρασπούτιν, εμπόδισε επιτυχημένα τον Τσάρο να μπεί στους Βαλκανικούς πολέμους. Οι εχθροί τους όμως, καραδοκούσαν, «δεύτερο λάθος» δεν ξανάγινε, αφού ήθελαν πάσι θυσία να γονατίσουν την Ρωσσία, και να εκμηδενίσουν την Τσαρική Μοναρχία. Αρχίζοντας απο τον Ρασπούτιν...

Και αυτό κατορθώθηκε με την οργανωμένη άδικη δολοφονία (1916) και το μαρτύριο του Ρασπούτιν και μετά απο δύο χρόνια σχεδόν (1918) με την οργανωμένη Μπολεσβικική επανάσταση και την εξίσου δολοφονία και το μαρτύριο των Τελευταίων Τσάρων της δυναστείας των Ρομανώφ. Τα φαινόμενα μας λέγουν ότι πρόκειται για πολιτικές δολοφονίες, αλλά οι Τσάροι και ο Ρασπούτιν ήτο βαθιά θρησκευόμενοι άνθρωποι, και όχι τυχαία ανθρωπάκια, όπως ήτο οι αδίστακτοι εχθροί τους.

Βέβαια αυτό που αποκρύβωσι αρκετοί, περί των προφητειών του Ρασπούτιν, ήτο ότι ο ίδιος ο «Άνθρωπος του Θεού» καθώς τον αποκαλούσαν οι Τσάροι, επρόλεξε και προφήτευσε και το επόμενο, το οποίο εκ πρώτης όψεως ενδέχεται να φανεί ως υπερβολική αυτοπεποίθηση ή εγωϊστική καυχησιά, καθότι: «Όσο ζώ εγώ, θα ζεί και δυναστεία» (σελ. 140)...! Αλλά είναι διασταυρωμένο ότι το έλεγε συχνάκις. Το έγραψε και η κόρη του Ρασπούτιν: «Ο πατέρας μου έλεγε στό Τσάρκογε Σελό πως, όταν θα πάψει να υπάρχει αυτός, δε θα υπάρχει και η αυλή...»! Υπάρχουν πλήθος μαρτυριών επάνω σε αυτήν την καταπληκτική πρόρηση. Έλεγε κατά λέξη στον άνακτα Τσάρο Νικόλαο:

«Ο θάνατος μου θα είναι και δικός σου θάνατος»!

Όπως και εσυνέβη με κάθε ιστορική ακρίβεια.

Του Παναγιώτη Π. Νούνη