Translate

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

ΜΟΝΑΧΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ, Ο ΤΡΟΥΜΑΝ, Ο ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ



Ὁ Τροῦμαν, ὁ Ἀθηναγόρας καί ἡ Παγκόσμια Ὀρθοδοξία:
μία ἐκ τῆς ἱστορίας ἐναλλακτική ἐπιλογή 
γιά τίς παροῦσες σχέσεις τῶν ΗΠΑ μέ τήν Κωνσταντινούπολη. 
Μέρος Β΄

Του Μοναχού Σεραφείμ Ζήση

5. Τί ἀποκρύπτεται στό ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Κύρου
Ἀφοῦ στά παραπάνω μέρη ἔχουμε ἀπαριθμήσει κάποιες βασικές θέσεις τοῦ ἄρθρου τοῦ καθηγητοῦ Κύρου, καί ἔχουμε ἐπίσης ἐξαγάγει κάποια ἐπιπλέον συμπεράσματα μέσα ἀπό προεκτάσεις, ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ νά προβοῦμε καί σέ μερικές ἐπιπλέον σύντομες ἀποκαλύψεις.
(α) Γεωπολιτικός ρεαλισμός ἤ οἰκουμενιστικός συναισθηματισμός; Εἶναι σαφές, ὅτι ἐνῷ τό οἰκουμενιστικό σύστημα προβάλλει πολλές φορές μέ πηχυαίους (δακρύβρεκτους) τίτλους τήν «ἀγαπητική» (καί συναισθηματική) πλευρά τῆς οἰκουμενιστικῆς κινήσεως (τῆς ἀθέμιτης θεολογικῆς προσεγγίσεως ὁμολογιῶν καί θρησκειῶν), ὡστόσο ἀναγκάζεται κάποιες φορές, ὅπως στό ἄρθρο τοῦ καθ. Κύρου, νά παραδεχθεῖ καί ἀναδείξει τήν ὠμή, γεωπολιτική, ὄψη της. Ἐπί παραδείγματι, ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος γράφει χαριτωμένα: «Ὅταν ἤμουν μικρό παιδί, θυμᾶμαι πού ἔβλεπα τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Ἀθηναγόρα (1886-1972), ἕναν ἐκπληκτικό ἡγέτη μέ ὅραμα καί οἰκουμενική εὐαισθησία. Ἦταν ἕνας ψηλός ἄνδρας μέ διεισδυτικό βλέμμα καί μιά κάτασπρη μακριά γενειάδα[29] [...] συνήθιζε νά διαλύει τίς συγκρούσεις καλώντας τίς ἐμπόλεμες πλευρές νά συναντηθοῦν. Τούς ἔλεγε: “ Ἐλᾶτε, ἄς κοιτάξει ὁ ἕνας τόν ἄλλον στά μάτια καί ἄς δοῦμε τί ἔχει ὁ ἕνας νά πεῖ στόν ἄλλον”»[30]· νωρίτερα, ὁ ὀπαδός τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα «ἱστορικός καί θεολόγος» κ. Ἀριστείδης Πανώτης ἔγραφε περί τῆς συναντήσεως τοῦ Πάπα Παύλου Στ΄ καί τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα τό 1964 στά Ἱεροσόλυμα: «Μέ δάκρυα στά μάτια, ἀνοίγουν αὐθόρμητα τίς ἀγκαλιές τους καί δίνουν τόν ἐν Χριστῷ ἀσπασμό, κρατώντας ὁ ἕνας σφικτά στήν ἀγκάλη του τόν ἄλλο. Περνοῦν μερικά δευτερόλεπτα βαθυτάτης συγκινήσεως καί κατανύξεως. Οἱ παριστάμενοι κλαῖνε καί ριγοῦν γιά τήν ἱστορική αὐτή στιγμή πού περίμεναν γενεές Χριστιανῶν»[31].
Ὅπως διαβάσαμε παραπάνω, ἡ βάσιμη καί ἀνεπίσημη ἀλήθεια, ὅπως τήν θέλουν οἱ ἐραστές τῆς Δύσεως Οἰκουμενιστές, εἶναι ὅτι ὁ Μασόνος Πατριάρχης Ἀθηναγόρας καί ἡ προσέγγισή του μέ τόν Παπισμό ὑπῆρξαν “assets and liabilities” περιουσιακά στοιχεῖα καί ὑποχρεώσεις») τῆς πολιτικῆς τῶν ΗΠΑ ! Καί τό καυχῶνται κιόλας! Ἁπλῶς, ὅταν ἀπευθύνονται στό ἁπλό ἐκκλησιαστικό πλήρωμα «τῆς βάσης» (στούς «ἰθαγενεῖς Βαλκάνιους» πού λέγαμε ἀνωτέρω ... ) χρησιμοποιοῦν τήν ὁρολογία τῆς «ἀγάπης», τῆς «καταλλαγῆς», τῆς «συγχωρητικότητος»· ἐνῷ ὅταν διαπραγματεύονται ἐπί τῆς σκληρῆς διπλωματικῆς κονίστρας, ὁ μῦθος ἀλλάζει: «Δῶστε μας, οἱ ἰσχυροί τῆς γῆς, πολιτική ὑποστήριξη γιά τό ἐκκλησιαστικό μας καθεστώς (status), π.χ. γιά τή Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης ἤ γιά τήν προσαρμογή τοῦ καθεστῶτος τῶν Νέων Χωρῶν, καί ἐμεῖς θά σᾶς παράσχουμε ἐκκλησιαστική (θρησκευτική) ὑποστήριξη γιά τό δικό σας παγκοσμιοποιητικό (νεοταξικό) πρόγραμμα: “Do ut das” (“δίνω, γιά νά δώσεις”)». Μήπως αὐτό θά μποροῦσε νά ὀνομασθῆ «ἐκποίηση» τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολιτείας, ἤ καί «ἐκπόρνευσή» της; Καί ὅμως ἐμεῖς θά συνεχίζουμε νά ραίνουμε μέ ροδοπέταλα τούς ἐκποιητές τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας θησαυρῶν, θησαυρῶν ὅπως εἶναι ἡ ὁμολογία τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς ἀποκλειστικῆς ὁδοῦ σωτηρίας καί ὁ ἀπαραίτητος στιγματισμός τῶν ἀντιχρίστων πολιτισμικῶν τάσεων πού κυρίως ἐκπροσωποῦνται σήμερα ἀπό τίς ΗΠΑ καί τήν ΕΕ (ὅπως πράττει μερικές φορές στιγματίζουσα ἡ Ρωσσία, σέ πολιτικό καί σέ ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο)!
(β) Οἱ Ἕλληνες συμβάλαμε στόν Ρωσσικό Οἰκουμενισμό: Ἀπό τήν ἀνάλυση κάποιων στοιχείων, προκύπτει ὅτι ὁ συνασπισμός τῶν δυτικῶν ἐθνῶν καί Ὁμολογιῶν καί τοῦ Φαναρίου ἐντός τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ), ὁδήγησε τελικῶς καί τούς Ρώσσους σέ αὐτό, καί στόν συναφῆ Οἰκουμενισμό (μεγάλη, λοιπόν, ἡ ἐπί τούτου εὐθύνη ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων).
Ἡ σύμπηξη τοῦ ἀμερικανοκίνητου «διαθρησκειακοῦ συνασπισμοῦ», ὅπως περιγράφεται ἀπό τόν καθηγητή Κύρου, ὡς συνισταμένη τοῦ «δόγματος ἀνασχέσεως τοῦ Τροῦμαν», ἦλθε σέ στιγμή κατά τήν ὁποία ἡ Σοβιετική Ἕνωση εὑρισκόταν σέ πολύ δύσκολη γεωστρατηγική θέση, πού τήν ἀνάγκαζε σέ ὑποχωρήσεις (ὅπως ἦταν π.χ. ἡ ρωσσική ἀποστασιοποίηση, δόξα τῷ Θεῷ, ἀπό τήν ἀνταρσία τοῦ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ). Ἡ αἰτία ἦταν ὅτι ἡ Ἀμερική εἶχε προηγηθεῖ στήν ἀποπεράτωση ἀτομικῶν ὅπλων καί μονοπωλοῦσε τότε ἀκόμη τήν χρήση τους· «Ἡ Ἀμερική διατηροῦσε συντριπτική πυρηνική ὑπεροχή μαζί μέ τό σπουδαῖο στρατηγικό της πλεονέκτημα: Κατεῖχε βάσεις στήν Εὐρασία ἀπό τίς ὁποῖες μποροῦσε νά πλήξει ἄμεσα τά ζωτικά κέντρα τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης, ἐνῶ ἡ Σοβιετική Ἕνωση δέν κατεῖχε βάσεις ἀπό τίς ὁποῖες νά πλήξει ἄμεσα τά ζωτικά κέντρα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν [...] Χωρίς ἀμφιβολία λοιπόν τό πυρηνικό μονοπώλιο καθιστοῦσε ἄνιση μιάν ἀναμέτρηση τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης μέ τήν Ἀμερική τήν ἐποχή ἐκείνη. Ἦταν μιά εὐκαιρία γιά τήν Δύση νά λύσει τούς λογαριασμούς της μέ τήν Ἀνατολή. Μιά δυνατότητα γιά τόν καπιταλισμό νά ἀνασχέσει τήν ἐπαναστατική πλημμυρίδα τοῦ σοσιαλισμοῦ»[32].
Στό ἐκκλησιαστικό πεδίο, ἡ Σύνοδος τῆς Μόσχας τοῦ 1948 ἀκολουθώντας τήν γραμμή τοῦ ἁγίου Σεραφείμ Σομπόλεφ (1881-1950), καί παρά τίς συνθῆκες τῆς ὑπερβολικῆς γεωστρατηγικῆς πιέσεως ἐπί τῆς ΕΣΣΔ,  ἐπέκρινε τόν νεοφανῆ Οἰκουμενισμό τοῦ ΠΣΕ, γεγονός πού πρίν 17 χρόνια (2001) ἐπεσήμανε καί ἡ Ἱεραρχία τῶν Ρώσσων τῆς Διασπορᾶς στό Πατριαρχεῖο Μόσχας[33]. Μαζί μέ τήν Ρωσσία, ἀρνήθηκαν ἀρχικῶς τήν συμμετοχή τους στό ΠΣΕ ( στό Ἄμστερνταμ τό 1948) καί οἱ περισσότερες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, πλήν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τῶν Ἐκκλησιῶν Κύπρου καί Ἑλλάδος[34]. Τό Πατριαρχεῖο Μόσχας συνέχισε νά «μποϋκοτάρει» ὀρθοδόξως τό ΠΣΕ μέχρι τό 1961. Ἀργότερα, ὅμως, βλέποντας ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολη συμπράττει μέ τήν Δύση μέσῳ τοῦ ΠΣΕ καί τῶν Παπικῶν, ἡ Μόσχα προφανῶς ὠθήθηκε στό νά εἰσαγάγει στό ΠΣΕ τό Πατριαρχεῖο της (ὑποχείριο ἄλλωστε τῶν σοβιετικῶν πραιτωριανῶν), ὥστε νά μή ἀπομονωθεῖ καί στό θρησκευτικό πεδίο, ἀλλά νά συμμετάσχει στίς ἐντός Οἰκουμενισμοῦ διεργασίες. Ἄς σημειωθεῖ, ὅτι τό Πατριαρχεῖο Μόσχας πιέσθηκε μέ συνέπεια καί συνέχεια ἀπό τούς δικούς μας Ἕλληνες «πλασιέ» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (ἀμερικανοκίνητους, ὅπως προκύπτει) γιά τήν συμμετοχή του στό ΠΣΕ: «Ἐν ἀναφορᾷ πρός τάς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας, τάς συμμετασχούσας τῶν ἐργασιῶν τοῦ Ἄμστερδαμ, προσεπάθουν παντοιοτρόπως νά διαλύσουν τάς ἀμφιβολίας περί τῆς φύσεως τοῦ νέου ὀργανισμοῦ [τοῦ ΠΣΕ] καί νά ἔχουν ἐξησφαλισμένην καί ἐνεργόν τήν συμμετοχήν τῶν Ὀρθοδόξων. Πρός τοῦτο πολλοί ἐκ τῶν ἐν Γενεύῃ κατεχόντων ὀργανικάς θέσεις [στό ΠΣΕ] ἀνελάμβανον ταξείδια εἰς τάς Ὀρθοδόξους χώρας»[35]. Ἡ διαθρησκειακή συμμαχία, λοιπόν, Ἀμερικῆς-Φαναρίου, βοήθησε, ὡς ἀντίπαλον δέος, στήν εἴσοδο τῶν Ρώσσων στήν σκακιέρα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὥστε να μή μείνουν ἀπόντες ἀπό τό πεδίο αὐτό. Ἦταν ἑπόμενο, ὅτι τό ἄθεο Κρεμλῖνο δέν θά εἶχε πρόβλημα νά σπρώξει τήν αἰχμάλωτή του Ρωσσική Ἐκκλησία στόν αἱρετικό Οἰκουμενισμό, ἔναντι τῶν πολιτικῶν ἀνταλλαγμάτων πού ἀπεκόμιζε ἀπό τήν συμμετοχή τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας στό ΠΣΕ καί ἀπό τίς σχέσεις μέ τήν Ρώμη (τήν ἀποφυγή τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀπομονώσεώς του ἤ καί τήν περαιτέρω σοβιετική διείσδυση στίς Ὁμολογίες-μέλη τοῦ ΠΣΕ[36]).
Θά εἰσερχόταν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας στούς οἰκουμενιστικούς μηχανισμούς, ἄν δέν εἶχε προηγηθεῖ ἐκεῖ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο; Ἡ Σύνοδος τῆς Μόσχας τοῦ 1948 ὑποδεικνύει πώς ὄχι, μολονότι δέν μποροῦμε νά ἀποκλείουμε τό ἀντίθετο, λόγῳ τῆς πιέσεως τῶν σοβιετικῶν. Εἶναι ἐνδεικτικό, ὅτι ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς Ρωσσικῆς Ἀντιπροσωπείας στήν πρώτη συμμετοχή της στό Π.Σ.Ε. (Νέο Δελχί 1961), ὁ Νικόδημος (Ροτόβ) Ἀρχιεπίσκοπος Γιαροσλάβ καί Ροστόβ[37] καί ἀργότερα Μητροπολίτης Πετρουπόλεως (καί Γέρων τοῦ σημερινοῦ Πατριάρχου Μόσχας κ. Κυρίλλου), σύμφωνα μέ κρατικά ἀρχεῖα (τοῦ Μιτρόχιν) ὑπῆρξε πράκτωρ τῆς KGB[38]. Πάντως, τεκμηριωμένο εἶναι μόνον ὅτι τό Φανάρι τοῦ Ἀθηναγόρα ἄσκησε πιέσεις πρός τήν ἴδια κατεύθυνση. Ἄν τό Φανάρι δέν εἶχε καταστεῖ ὄργανο τῶν Ἀμερικανῶν μέσῳ ΠΣΕ, μειωνόταν καί ἡ ἀνάγκη παρουσίας ἐκεῖ τῆς Μόσχας!
Καί ἔτσι ὁ «σατανᾶς» τῆς ἀμερικανικῆς ἐκκλησιαστικῆς μέσῳ τῶν Μασόνων ἐμπλοκῆς στό Φανάρι, ὁδηγεῖ τελικῶς καί στόν «σατανᾶ» τῆς σοβιετοκίνητης ἐμπλοκῆς τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας στό ΠΣΕ, διότι «σατανᾶς σατανᾶν οὐκ ἐκβάλλει» κατά τό ἀψευδές στόμα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ μας[39].
(γ) Ἡ σοβιετική ἀθεΐα, πρόσχημα μόνον γιά τήν ἐχθρότητα τῶν ΗΠΑ: Προβάλλεται ἐμμέσως, ὅτι ἡ ἀντιπαλότητα τῶν ΗΠΑ τοῦ Τροῦμαν πρός τήν Σοβιετική Ἕνωση ὀφειλόταν στό ἀθεϊστικό καί ἀντι-δημοκρατικό πνεῦμα τοῦ κομμουνισμοῦ τῶν Σοβιέτ. Ἡ ἀλήθεια, ὅμως, εἶναι ὅτι οἱ ΗΠΑ ἤδη τό 1917 πανηγύριζαν τήν πτώση τοῦ τσαρικοῦ καθεστῶτος, τῆς Ὀρθοδόξου Μοναρχίας, στήν Ρωσσία[40], ἐνῷ καί αὐτή τήν στιγμή, μιᾶς νέας ἔντονης ἀντιπαραθέσεως μέ τήν Ὀρθόδοξη Ρωσσία, οἱ Ἀμερικανοί (διά στόματος τοῦ Προέδρου Ὀμπάμα) ἔχουν ἀναγνωρίσει ὅτι ἡ ἀντιπαράθεση τῶν Ρώσσων πρός αὐτούς, ὅπως ἐκφράζεται στό πρόσωπο τοῦ λαοφιλοῦς Προέδρου Ποῦτιν, εἶναι πολιτισμική. Ὁ Ποῦτιν «εἶναι ἡγέτης πού εἶναι ἀντίπαλος καί βλέπει τίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες καί τόν τρόπο ζωῆς μας ὡς ἀπειλή πρός αὐτόν»[41]. Συνεπῶς, δέν πρόκειται περί ἀθεΐας ἤ μή τῆς Ρωσσίας, ἀλλά περί πολέμου πολιτισμῶν μεταξύ αὐτοκρατοριῶν. Ἀμερικανικά δημοσιεύματα ἀποκαλύπτουν τά πρόσφατα καταστροφικά σχέδια τῶν νεο-φιλελευθέρων καπιταλιστῶν τῶν ΗΠΑ γιά τήν μετα-σοβιετική Ρωσσία· τέτοιο εἶναι λ.χ. τό τοῦ Richard Ericson, οἰκονομολόγου τοῦ Columbia University, πού ἔγραφε περί τῆς Ρωσσίας τό 1995: «Κάθε μεταρρύθμιση πρέπει νά εἶναι ἀποδιοργανωτική σέ βαθμό πού νά μήν ἔχει ἱστορικό προηγούμενο. Ἕνας ὁλόκληρος κόσμος πρέπει νά ἀπορριφθεῖ, συμπεριλαμβανομένων ὅλων τῶν οἰκονομικῶν καί τῶν περισσοτέρων κοινωνικῶν καί πολιτικῶν θεσμῶν του, καί καταλήγοντας στήν φυσική καταστροφή τῆς παραγωγῆς, τοῦ κεφαλαίου, καί τῆς τεχνολογίας»[42].
Μόνον χάρις στήν ἐμφάνιση συνειδητοποιημένης πατριωτικῆς καί χριστιανικῆς ἡγεσίας στήν Ρωσσία, οἱ δυτικοί ἀπέτυχαν νά τήν καθυποτάξουν στό μεθόριο 20οῦ καί 21ου αἰῶνος, ὅπως σκόπευαν· ἔτσι προκύπτει γιά τούς Δυτικούς καί πάλι ἡ ἀνάγκη ἐπιβολῆς σέ αὐτήν μιᾶς νέας γεωπολιτικῆς ἀσφυκτικότητος, μέρος τῆς ὁποίας εἶναι καί ἡ πάσῃ  δυνάμει ψύχρανση τῶν σχέσεων Ρωσσίας-Οὐκρανίας σέ ὅλα τά ἐπίπεδα.
(δ) Ἡ ἀντίχριστη Μασονία πάντοτε «σύζυγος» τῶν ΗΠΑ: Σέ σχέση μέ τό ἀμέσως παραπάνω, ὁ ἀγγλοσαξωνικός κόσμος εὑρίσκεται ἔκπαλαι ὑπό τήν ἰδεολογική κυριαρχία τῆς Μασονίας· ἐν προκειμένῳ στήν Ἀμερική «ἡ ζωτική συνεισφορά τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ στήν ἵδρυση τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τήν σύγχρονη ἐπιστημονική ἔρευνα. Οἱ “ Ἱδρυτικοί Πατέρες” ὅπως ὁ Γεώργιος Οὐάσινγκτον, ὁ Βενιαμίν Φραγκλῖνος, ὁ Ἰωάννης Χάνκοκ καί ὁ Ἰάκωβος Μονρώ, ὅπως καί ὁ Μαρκήσιος ΝτεΛαφαγιέτ καί  πλῆθος ἄλλων, ὑπηρέτησαν ρόλους-κλειδιά στήν πραγματοποίηση τῶν ἰδεωδῶν τῆς Μασονίας, μέσῳ τῆς δημιουργίας τῆς Ἀμερικῆς, ὡς ἑνός εἴδους Μασονικοῦ “Ναοῦ τῆς Ἀρετῆς”, πού παρήγαγε πρότυπους πολῖτες. Πολλές ἀπό τίς ἀρχές ἐπί τῶν ὁποίων θεμελιώθηκε τό Σύνταγμα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν εἶναι οὐσιωδῶς μασονικές ἀρχές: αὐτοδιάθεση, ἐλευθερία συνειδήσεως, θρησκευτική ἀνεκτικότητα, ἐπιδίωξη τῆς εὐτυχίας καί χωρισμός ἐκκλησίας καί κράτους. Τά περισσότερα ὁμοσπονδιακά καί κρατικά κτήρια ἐγκαινιάστηκαν μέ μασονικές τελετές. Ἐπιπροσθέτως, ὁ Ἐλευθεροτεκτονισμός ἔγινε σχεδόν συνώνυμος μέ τόν πατριωτισμό βοηθώντας τήν “πολιτειακή θρησκεία” τῆς Ἀμερικῆς»[43]· δέν εἶναι λοιπόν ἀπορίας ἄξιον ὅτι οἱ Ἕλληνες Μασόνοι διεκήρυσσαν ἤδη τό 1871 ὅτι «ζηλεύουν τούς εὐδαίμονες Ἑλβετούς καί Ἀμερικανούς»[44]. Ἑπομένως, ἡ σύμπηξη «συνασπισμῶν» καί «μετώπων», μέ πλανηταρχικές ἐπιδιώξεις καί μέ ἀφορμή πραγματικούς (Σοβιετικούς) ἤ ἐπινοημένους «ἐχθρούς», πρέπει νά θεωρεῖται κάτι τό φυσικό καί αὐτονόητο γιά τούς Ἐλευθεροτέκτονες. Γι΄ αὐτό ὁ ἀγγλοσαξωνικός ἰμπεριαλισμός ὑπό τήν μορφή τῆς παγκοσμιοποιήσεως ἐπιβιώνει ἀκόμη καί μετά τήν κατάρρευση τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ.  Ἡ παράμετρος αὐτή δέν ἀναφέρεται ἀπό τόν καθηγητή Κύρου, παρ΄ ὅτι οἱ «πρωταγωνιστές» Τροῦμαν καί Ἀθηναγόρας ἦταν ἐπιφανεῖς Μασόνοι, πρέπει ὅμως νά θεωρεῖται αὐτονόητη.
(ε) Ὁ Ἀθηναγόρας ἐνθρονίσθηκε πραξικοπηματικῶς. Ἡ ἀνάδειξη τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα στήν ΚΠολη, ἔγινε μέ ἀνίερη καί ἀθέμιτη ἐκθρόνιση τοῦ νομίμου καί ἱκανωτάτου Πατριάρχου Μαξίμου τοῦ Ε΄, ὁ ὁποῖος ἐξοντώθηκε ἠθικῶς καί ἐκκλησιαστικῶς γιά νά ἀντικατασταθεῖ ἀπό τόν Μασόνο Ἀθηναγόρα, (ὅπως θά ἀναπτύξουμε στό β΄ μέρος)[45]. Ὑπῆρχε βεβαίως προηγούμενο: μέ παρόμοιο ἀθέμιτο τρόπο (μέ ἀλλοίωση τοῦ ἐκλεκτορικοῦ σώματος ἀπό τούς Βενιζελικούς τῆς ἐν ΚΠόλει Μασονίας) ἔγινε καί ἡ πραξικοπηματική τοποθέτηση τοῦ (ἀγγλοφίλου) Μασόνου Μελετίου Μεταξάκη ὡς Πατριάρχου στήν Βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη τό 1921, σύμφωνα μέ καταγγελία τοῦ σπουδαίου καθηγητοῦ τῆς Φιλοσοφίας καί τῶν Δογμάτων Χρήστου Ἀνδρούτσου (πρᾶγμα πού ὁ γράφων ἔχει ἀκροθιγῶς παρουσιάσει σέ πρόσφατο ἄρθρο του[46])· ἀλλά τό μασονικό (μέσῳ τῶν βενιζελικῶν) πραξικόπημα ἐκεῖνο ἀποτελεῖ ἕνα ἄλλο, μεγάλο καί σκοτεινό, ὅπως τοῦ Μασόνου Ἀθηναγόρα, κεφάλαιο τῆς ἱστορίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ὁπωσδήποτε, τό ἱστορικῶς τεκμηριωμένο πλέον γεγονός τῆς παρεμβάσεως αὐτῆς τῶν Ἀμερικανῶν στήν ἀνάδειξη τοῦ Ἀθηναγόρα, ἀποδεικνύει ὅτι τά λεγόμενα ἀπό τόν καθηγητή Κύρου δέν εἶναι προσωπικές του ἐκτιμήσεις καί εὐχολόγια, ἀλλ’ ἀνιχνεύσιμη ἱστορική πραγματικότητα.
(στ) Τίνος ὅμηρος εἶναι τελικῶς τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο; Τῶν Τούρκων; Σέ συγκεκριμένες περιπτώσεις, ἰδιαίτερα ὅταν ἀπευθύνονται κεκλεισμένων τῶν θυρῶν σέ ἀκροατήριο φιλόπατρι καί ὀρθόδοξο (καί μόνον τότε), οἱ οἰκουμενιστές Κληρικοί ἀναφέρονται στίς πιέσεις πού ὑφίστανται οἱ ἰθύνοντες τό  Φανάρι, γιά νά προωθοῦν (... «ἄκοντες» ...) οἰκουμενιστικά ἀνοίγματα[47]. Δέν θά σχολιάσουμε ἐδῶ βεβαίως τήν ἱεράρχηση τῶν προτεραιοτήτων, οὔτε θά ἐρωτήσουμε ποιοί εἶναι ἐκεῖνοι πού ἀσκοῦν πιέσεις καί τί κέρδος ἔχουν ἐκεῖνοι (καί τί κέρδος ἡ Ρωμηοσύνη) ἀπό τήν ὑποχώρηση τοῦ Φαναρίου στίς πιέσεις αὐτές. Εἶναι φανερό, πάντως, ὅτι αὐτοί πού ἀσκοῦν τίς πιέσεις γιά οἰκουμενιστικά ἀνοίγματα προφανῶς δέν εἶναι οἱ Τοῦρκοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν σφόδρα ἀνησυχήσει καί θά ἀνησυχοῦν στό ἑξῆς γιά ὁποιαδήποτε συμμαχία τοῦ Φαναρίου μέ τήν Δύση, ἀκόμη καί στό θρησκευτικό πεδίο. Ἡ πρόσφατη (Ἰούλιος 2016) ἐμφύλια αἱματηρή διαμάχη τῶν νεο-οθωμανῶν τοῦ Προέδρου Ἐρντογάν μέ τούς δυτικόφιλους Γκιουλενιστές ἔχει ἐπιδεινώσει τήν κατάσταση.
Ἤδη κατά τά γεγονότα τῆς καταργήσεως τῆς τουρκικῆς κυβερνήσεως τοῦ Μεντερές (1960) οἱ πραξικοπηματίες Τοῦρκοι «στρατιωτικοί τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐθνικῆς Ἑνώσεως ἀντιμετώπισαν μέ δυσπιστία τόν Μασονισμό, μιά μυστική ἑταιρεία πού κατευθύνεται ἀπό τούς Ἐγγλέζους»[48]. Ἐπίσης πρό δώδεκα ἐτῶν (2005), ἡ τουρκική μυστική ὑπηρεσία ΜΙΤ διατύπωνε τήν ἀνησυχία της, ὅτι «στόχος τῶν ΗΠΑ καί τῆς Ε.Ε. εἶναι ἡ δημιουργία ἑνός ἀνεξαρτήτου κράτους μέσα στήν Τουρκία ὡς τό πνευματικό κέντρο ὁλόκληρης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, παρόμοιου μέ τό Βατικανό». Βάσει τῶν ἐκτιμήσεων αὐτῶν διαπιστώθηκε ὅτι «Δέσμιες τῆς παμπάλαιας φοβίας τους σχετικά μέ τήν ἑνότητα τοῦ κράτους καί τόν “ὑπονομευτικό”, ὅπως τόν φαντάζονται, ρόλο τῆς Δύσης ἀλλά καί τῶν θρησκευτικῶν μειονοτήτων, ἰδίως δέ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, παραμένουν οἱ τουρκικές μυστικές ὑπηρεσίες, ὅπως προκύπτει ἀπό ἑπτασέλιδη ἔκθεση τῆς ΜΙΤ, τήν ὁποία ἔφερε χθές στό φῶς ἡ νέα ἀγγλόφωνη τουρκική ἐφημερίδα “The New Anatolian”»[49].
Δυστυχῶς, δέν φαίνεται νά βοηθεῖ πρός τήν κατεύθυνση τῆς ἀποσβέσεως τῶν τουρκικῶν αὐτῶν ἀνησυχιῶν τό ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Κύρου, οὔτε ἡ γενικότερη νοοτροπία τήν ὁποία αὐτό ἐκφράζει, τῆς «δέουσας “ἐκποιήσεώς” μας στήν ἀμερικανική πολιτική»· ἔτσι δέν εἶναι ;
Ἐρώτησις: Μήπως, τελικῶς, πολλά παθήματα ἐξ ὅσων ὑφίσταται τό πολύπαθο Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο δέν τά ὑφίσταται, κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, χάριν τῶν ἀγώνων τῆς δικαιοσύνης, «ἐν ὀνόματι Χριστοῦ»[50], ἀλλά ἐξ αἰτίας συγκεκριμένων προδοτῶν τῆς Ὀρθοδοξίας, συνήθως Μασόνων, καί τῆς ἐφεπομένης φήμης πού ἔχει ἐπωμισθεῖ τό Πατριαρχεῖο ἐξ αἰτίας τῶν προδοτῶν αὐτῶν, ὅτι πολλάκις ταυτίζει τά ἐκκλησιαστικά συμφέροντά του μέ τά γεωπολιτικά ἐνδιαφέροντα τῶν Δυτικῶν, τῶν ὁποίων κατέστη ὅμηρος ; Τήν στιγμή πού ἡ τουρκική πολιτική κλίνει πρός τήν Ρωσσία γιά ὑποστήριξη καί ἀκολουθεῖ «φυγόκεντρο» πορεία ἀπό τήν, ἄλλως αὐτονόητη ἐντός ΝΑΤΟ, ἐγγύτητα πρός τίς ΗΠΑ καί τήν Δύση, συμφέρει τό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο ἡ υἱοθέτηση φιλοδυτικῆς ἐκκλησιαστικῆς πολιτικῆς στό θέμα τῆς Οὐκρανίας καί ἀλλοῦ; Δέν ἐλήφθη ὑπ΄ ὄψιν ἡ πρό ἡμερῶν διαμαρτυρία τοῦ «ΥΠΕΞ» τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας γιά τόν ἀνερχόμενο ρόλο τῆς ΚΠόλεως στά οὐκρανικά ἐκκλησιαστικά πράγματα;
Ἄς μή μᾶς διαφεύγει ἀκόμη, ὅτι ἡ ἀνάλυση τοῦ καθηγητοῦ Κύρου (καί ἄλλες παρόμοιες, πιθανῶς) δέν διαφεύγουν τῆς προσοχῆς οὔτε καί τῶν ρωσσικῶν πολιτικῶν καί ἐκκλησιαστικῶν ἀρχῶν, οἱ ὁποῖες καί τίς ἐπικαλοῦνται ἀναλόγως. Λοιπόν, ἄς μή ἐπιρρίπτουμε μόνον στούς Ρώσσους, πολύ βολικῶς, τήν μεγίστη εὐθύνη γιά τήν καχυποψία καί δυσαρμονία στίς ἐκκλησιαστικές σχέσεις Κωνσταντινουπόλεως-Μόσχας, ἰδίως ὅταν ἡ πολιτική ἡγεσία τῆς τελευταίας ἀγωνίζεται αὐτή τή στιγμή νά ἀπαλλαγεῖ τοῦ θανατηφόρου γεωστρατηγικοῦ πνιγμοῦ τῆς ἀπό τό, μή ἀποστρατευθέν ὡς ὤφελε[51], ΝΑΤΟ, τίς πολιτικές τοῦ ὁποίου ἡ Κωνσταντινούπολη στηρίζει (βεβαίως, ἐνῷ οἱ ΗΠΑ θεώρησαν «casus belli» τήν τοποθέτηση σοβιετικῶν πυραύλων στήν αὐλή τῶν ΗΠΑ, στήν Κούβα, τό 1962, δέν δικαιολογοῦν στούς Ρώσσους σήμερα ἀνάλογη ἀνησυχία γιά τήν ἐγκαθίδρυση τῶν πυραύλων τοῦ ΝΑΤΟ στά ρωσσικά σύνορα, μία ἀνάσα ἀπό τήν Πρωτεύουσα Μόσχα, χάρις στά «νεόφυτα» ὀρθόδοξα νατοϊκά κράτη !).

Ὡς συμπέρασμα προκύπτει, ὅτι ὁ ἀσφαλέστερος δρόμος διασφαλίσεως τῶν συμφερόντων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μας, ἀντιθέτως πρός ὅσα προτείνει ὁ καθηγητής Κύρου καί ὁραματίζονται κάποιοι ἰσχυροί ἰθύνοντες στήν Βασιλεύουσα, δέν εἶναι ἡ ὑποδούλωση σέ πολιτικούς παράγοντες, οὔτε καί στίς «ἀείποτε συμμάχους» μας ΗΠΑ (μιά «συμμαχία» πού ... «δοξάσθηκε» στήν Κύπρο τό 1974, στά Ἴμια τό 1996, στήν ἀνατροπή μιᾶς μή ἐπαρκῶς ὀσφυοκαμπτικῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως τό 2008 κ.ἀ.), καί μάλιστα σέ μιά διαρκῶς μεταβλητή καί ἐπικίνδυνη διεθνῆ σκηνή. Λύσεις εἶναι ἡ ἱστορικῶς δοκιμασμένη ἀκλινής εὐθυγράμμιση μέ τήν ἁγία Ὀρθοδοξία, ἄνευ καινοτομιῶν, καί ἡ καλῶς νοουμένη ἐκκλησιαστική «ἐσωστρέφεια» (κατά τό πνεῦμα τῶν παραπάνω λόγων τοῦ π. Ἰω. Ρωμανίδη), πού δέν παρέχουν σέ κανένα (οὔτε στούς νεο-Ὀθωμανούς τοῦ Προέδρου Ἐρντογάν, οὔτε στούς Ρώσσους) ἀφορμές γεωπολιτικῆς ἐντάσεως, καχυποψίας καί παρεξηγήσεων. Ἄν βεβαίως δέν εἶναι καί τώρα δέσμιοι οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ Φαναρίου κάποιας «ἁλύσεως» ...

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΕΛΟΥΣ
[29] Ποιά ἀξία μπορεῖ νά ἔχουν αὐτά γιά ἕναν Ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο καί τό ἔργο του; Δηλαδή ἄν ἦταν κοντός, ὅπως ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Μαξίμοβιτς, θά ἦταν ἐλειμματική ἡ Ἀρχιερωσύνη καί ἡ Θεολογία του; Ἁπλῶς, ὁ συγγραφεύς ἀπευθύνεται στό συναίσθημα τῶν ἀναγνωστῶν, ὅσων κρίνουν «κατ΄ ὄψιν». Οἱ ἴδιοι αὐτοί Οἰκουμενιστές, πάντως, σχολιάζουν τούς Ὀρθοδόξους Σλάβους, διότι τούς ἀρέσει ἡ μεγαλοπρέπεια τῆς θείας Λατρείας καί τῶν ἱερῶν Ναῶν!
[30] ΟΙΚ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ, Συνάντηση μέ τό Μυστήριο. Μία σύγχρονη ἀνάγνωση τῆς Ὀρθοδοξίας, μτφρ. ἀπό τό ἀγγλικό πρωτότυπο Πολυξένη Τσαλίκη-Κισιόγλου, Ὀρθόδοξη Μαρτυρία 123, ἐκδ. Ἀκρίτας, Ἀθήνα 2011, σ. 270. Ὅπως φαίνεται καί στό «αὐτί» τοῦ βιβλίου, τό σύγγραμμα ἐπαινέθηκε ἀπό τήν Μαντλίν Ὀλμπράιτ (!) ὡς «τίποτα λιγότερο ἀπό ἕνα ἔργο τέχνης, ἐπενδεδυμένο μέ πίστη καί διαποτισμένο ἀπό σοφία καί ἀγάπη» · περί τῶν χριστιανικῶν αἰσθημάτων τῆς κυρίας, ρωτῆστε τούς ἰθύνοντες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας.
[31] ΑΡ. ΠΑΝΩΤΗΣ, Παῦλος ΣΤ΄- Ἀθηναγόρας Α΄: Εἰρηνοποιοί, Ἵδρυμα Εὐρώπης Δραγάν, Ἀθῆναι 1971, σ. 137.
[32] Σ. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ, Ὁ Ἐμφύλιος Πόλεμος. Ἡ Ἑλλάδα τοῦ 1945-1949, τόμ. Β΄, Τά Φοβερά Ντοκουμέντα, ἐκδ. Φυτράκης, Ἀθήνα 1979, σσ. 68.171. Ὁ συγγραφεύς (σφόδρα ἀριστερῆς γραμμῆς, μέλος τοῦ ΕΑΜ) γράφει τά παραπάνω ἑρμηνεύοντας τήν ἐγκατάλειψη τῆς «κυβερνήσεως τοῦ βουνοῦ» ἀπό τήν Μόσχα τοῦ Στάλιν.
[33] The Reply of the Council of Bishops to the Brotherly Epistle of the Bishops of the Moscow Patriarchate (17/30 Ὀκτ 2001): «The lack of freedom of the Russian Church led to its joining the World Council of Churches and its active participation in ecumenism. That ecumenism is alien to the ecclesiastical consciousness of Russian believers is clearly shown by the assessment given to it in 1948 at the Moscow Council that was adopted on the basis of the memorable report by Archbishop Serafim (Sobolev). Life has shown that the majority of Russian church people and others do not accept ecumenism» (https://www.synod.com/synod/engdocuments/enep_replytomoscow.html ) Βλ. καί Β. ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ, Ἱστορία τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, ἐκδ. Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς Βορείου καί Νοτίου, Ἀθῆναι 1964, σσ. 73.74.
[34] Β. ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ, αὐτόθι, σ. 75· «Οὕτω, τῶν Ἐκκλησιῶν, τῶν λαβουσῶν μέρος εἰς τό Συνέδριον τῆς Μόσχας, ἀρνησαμένων τήν συμμετοχήν των, ἐν  Ἄμστερδαμ ἀντιπροσώπους ἀπέστειλαν μόνον τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος».
[35] Β. ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ, αὐτόθι, σ. 82. καθ. Βασίλειος Σταυρίδης γράφει ἀλλοῦ καί περί τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου (αὐτόθι, σ. 95): «Ἀλλά καί τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, συνῳδά τῇ ἰδιαιτέρᾳ αὐτοῦ θέσει ἐντός τῆς διαρθρώσεως τοῦ συστήματος τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, συνεχῶς ἐνημέρου τάς Ἀδελφάς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας ἐπί τῶν ἐντός τοῦ ΠΣΕ λαμβανουσῶν χώραν ἐξελίξεων καί τοῦ ἐν αὐτῷ ἔργου τῶν συνεργαζομένων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν» (μία ἁπτή ἐπαλήθευση τῆς χρηστικότητος τῶν πρεσβείων τοῦ Πατριαρχείου μας, γιά τά ὁποῖα ἄλλωστε τό «ἐπεστράτευσε» καί ὁ Πρόεδρος Τροῦμαν). Περί τῶν ἀποστολῶν Ἑλλήνων μελῶν τοῦ ΠΣΕ στήν Ρωσσία καί τήν Σερβία τό 1954 Βλ. Β. ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ, αὐτόθι, σσ. 94-96.
[36] Ὁ πρώην σοβιετικός πράκτορας, αὐτόμολος στήν Δύση, Yuri Bezmenov (ψευδών. Τόμας Σοῦμαν) σέ σχετικό βιβλίο του ἐπιβεβαιώνει τήν διείσδυση σοβιετικῶν πρακτόρων στό ΠΣΕ. T. SCHUMAN, Love Letter to America, W.I.N. Almanac Panorama, Los Angeles 1984, σ.28. Βλ. σχετικῶς καί ὅτι «Ἡ ΚαΓκεΜπέ ἀποφαίνεται: ὁ Χριστιανισμός σῴζει μία ἀπειλούμενη κοινωνία (ἤτοι Στάδια ὑπονομεύσεως μιᾶς κοινωνίας (https://www.impantokratoros.gr/bezmenov-intro.el.aspx)
[37] Β. ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ, ἔνθ’ ἀνωτ., σ. 103.
[38] «Nikodim (Rotov)» https://en.wikipedia.org/wiki/Nikodim_(Rotov) : «According to the Mitrokhin Archive, which claimed deep Communist penetration of the Russian Orthodox Church, Metropolitan Nikodim was a KGB agent, working under the codename "Adamant", whose ecumenical activity with the Roman Catholic Church and the World Council of Churches (WCC) served to further Soviet goals. Ordained in 1960 at the age of 31, the youngest bishop in the Christian world at the time, he would go on to become one of the WCC's six presidents».
[39] Πρβλ. Ματθ. 12, 26
[40] Ἡ ἀρχική ἀντίδραση τῶν φιλελευθέρων καί καπιταλιστικῶν ΗΠΑ γιά τήν ἐπικράτηση τῶν σοβιετικῶν (τῶν Μενσεβίκων) στήν Ρωσσία στίς ἀρχές τοῦ 1917 ἦταν ἑορταστική· σώζεται δήλωση τοῦ Προέδρου τῶν ΗΠΑ Γούντροου Γουΐλσον πού πανηγυρίζει τήν πτώση τῆς τσαρικῆς ἀπολυταρχίας καί τήν ἀνάδειξη ρωσσικῶν δυνάμεων πού θά μποροῦσαν δῆθεν νά συμμαχήσουν μέ τίς ΗΠΑ γιά τήν παγκόσμια ἐλευθερία, δικαιοσύνη καί εἰρήνη: «The autocracy that crowned the summit of her political structure, long as it had stood and terrible as was the reality of its power, was not in fact Russian in origin, character, or purpose [...] And now it has been shaken off and the great, generous Russian people have been added in all their naїve majesty and might to the forces that are fighting for freedom in the world, for justice, and for peace. Here is a fit partner for a league of honor» (ἡ δήλωση αὐτή τοῦ Ἀμερικανοῦ Προέδρου Woodrow Wilson στό J. KAPLAN, Lincoln Steffens: Portrait of a Great American Journalist, Simon & Schuster Paperbacks, New York 2013, σ. 215).
[41] ABC News, "Obama on Vladimir Putin" (Jan 8, 2017) https://www.youtube.com/watch?v=koy-KasFhFM (ἀπό τό 1΄24΄΄ καί ἑξῆς): «I' ll be honest with you, George, one of the things I am concerned about is the degree to which we've seen a lot of commentary lately, where there are Republicans or pundits or cable commentators, who seem to have more confidence in Vladimir Putin than fellow Americans, because those fellow Americans are Democrats. That cannot be. - That include the President elect? - Well, what I will say is that (and I said that right after the election) we have to remind ourselves we're on the same team . Vladimir Putin is not on our team. If we get to a point where people in this country feel more affinity with a leader who is an adversary and views the United States and our way of life as a threat to him, then we're gonna have bigger problems than just cyber-hacking".
[42] R.E. ERICSON, «The Classical Soviet-Type Economy: Nature of the System and Implications for Reform», Journal of Economic Perspectives 5, no. 4 (Autumn 1991): 25· «Any reform must be disruptive on a historically unprecedented scale. An entire world must be discarded, including all of its economic and most of its social and political institutions, and concluding with the physical structure of production, capital and technology» (ἡ παραπομπή ἐμμέσως ἀπό τήν N. KLEIN, The Shock Doctrine; The Rise of Disaster Capitalism, Penguin Books, London 2008, p. 240).
[43] GUY L. BECK, «Freemasons», Encyclopedia of Religion, vol. 5, ed. Lindsay Jones, Macmillan Reference USA / Thompson Gale, Farmington Hills MI 2005, p. 3196: «The vital contribution of Freemasonry toward the establishment of the United States is confirmed by modern scholarship. Founding fathers like George Washington, Benjamin Franklin, John Hancock, and James Monroe, as well as the Marquis de Lafayette and a host of others, played key roles in making the ideals of Freemasonry a reality by creating America as a kind of Masonic “Temple of Virtue” that produced model citizens. Many of the principles laid down in the United States Constitution are essentially Masonic principles: liberty, freedom of conscience, religious tolerance, pursuit of happiness, and separation of church and state. Most federal and state government buildings were consecrated with Masonic ceremonies. In addition, Freemasonry became almost synonymous with patriotism toward America’s “civil religion”».
[44] ΑΝΩΝΥΜΟΣ, Ἀπάντησις ἑνός Ἕλληνος Μασόνου ὑπό *** (Δημοσιευθεῖσα τό πρῶτον ἐν τῷ «Πολίτῃ»), Ἀθήνησιν 1871, σ. 11ἑ.: «Χαίρετε, ἐλεύθεροι τέκτονες, οἱ τόν Μέγαν ἀρχιτέκτονα τοῦ Σύμπαντος λατρεύοντες, διότι οἱ πολέμιοι ἡμῶν ἄλλον Θεόν λατρεύουν [...] εἴμεθα δημοκράται, διότι δημοκράτης ἦτο καί ὁ Ἰησοῦς, ὁ εἰπών τό “πάντες ἐσμέν ἴσοι”· εἴμεθα δημοκράται, ἄνευ συμφέροντος· ζηλοτυποῦμεν τούς ἀρχαίους Ἀθηναίους, διότι ὑπό τοῦ αὐτοῦ φωτιζόμεθα ἡλίου, ζηλοτυποῦμεν τούς εὐδαίμονας Ἑλβετούς καί Ἀμερικανούς».
[45] Βλ. ὅμως καί τήν πολύ πρόσφατη δημοσίευση-μεταγραφή μας (ἀπό τόν «Ὀρθόδοξο Τύπο», τ. 191-192, 1 & 15 Αὐγ 1973) «Ντοκουμέντο: Τί φρονοῦσε γιά τόν Μασόνο Πατριάρχη Ἀθηναγόρα ὁ ἀδίκως ἐκθρονισθείς προκάτοχός του κλεινός Μάξιμος Ε΄» (21 Ἀπρ 2018) (http://www.katanixis.gr/2018/04/blog-post_312.html).
[46]  ΜΟΝ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, «Στοιχεῖα ἐπιδράσεως τῆς Μασονίας στόν πρώιμο ἑλληνικό Οἰκουμενισμό» (29 Δεκ 2017) ἐδῶ: https://www.scribd.com/document/368070179/Στοιχεία-Επιδράσεως-της-Μασονίας-στον-πρώιμο-Ελληνικό-Οικουμενισμό, (τό ἀγγλικό πρωτότυπο κείμενο στό: https://www.geopolitica.ru/en/article/influence-freemasonry-early-greek-ecumenism).
[47] Βλ. καί τό ἐξαίρετο ἄρθρο Δρ. Ν. ΔΑΠΕΡΓΟΛΑΣ «Τό Φανάρι, ἡ προπαγάνδα τῶν Οἰκουμενιστῶν καί τό ἀστεῖο ἄλλοθι τῆς “τουρκικῆς ὁμηρείας”» (22 Ἀπρ 2018) ἐδῶ: (http://www.katanixis.gr/2018/04/blog-post_902.html)
[48] Βραδυνή (10 Ὀκτ 1960), ἀναδημοσίευση τῆς εἰδήσεως αὐτῆς στό Ν. ΨΑΡΟΥΔΑΚΗΣ, ἔνθ’ ἀνωτ., σ. 139.
[49] Κ. ΡΑΠΤΗΣ, «Φοβούνται δεύτερο Βατικανό· εξωφρενική έκθεση της ΜΙΤ κατηγορεί ΗΠΑ και Ε.Ε. ότι σχεδιάζουν “κράτος” στην Τουρκία υπό το Πατριαρχείο», Απογευματινή (9 Φεβ 2005).
[50] Α΄ Πέτρ. 4, 15.16: «μή γάρ τις ὑμῶν πασχέτω ὡς φονεύς ἤ κλέπτης ἤ κακοποιός ἤ ὡς ἀλλοτριοεπίσκοπος· εἰ δέ ὡς Χριστιανός, μή αἰσχυνέσθω, δοξαζέτω δέ τόν Θεόν ἐν τῷ ὀνόματι τούτῳ».
[51] Τό θέμα τῆς ἀθέμιτης ἐπεκτάσεως τοῦ ΝΑΤΟ πρός τά ἀνατολικά τῆς Γερμανίας (μέ παράβαση τῶν νατοϊκῶν διαβεβαιώσεων πρός τούς Σοβιετικούς), ἐνῷ εἶχε διαλυθεῖ ὁ ἐχθρός του, τό Σύμφωνο τῆς Βαρσοβίας, εἶναι πολύ μεγάλο γιά νά γίνει ἐδῶ ἀναφορά σέ αὐτό, ἔστω καί ἀκροθιγής.