Translate

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

ΜΟΝΑΧΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ, Ο ΤΡΟΥΜΑΝ, Ο ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ


Ὁ Τροῦμαν, ὁ Ἀθηναγόρας καί ἡ Παγκόσμια Ὀρθοδοξία:
μία ἐκ τῆς ἱστορίας ἐναλλακτική ἐπιλογή 
γιά τίς παροῦσες σχέσεις τῶν ΗΠΑ μέ τήν Κωνσταντινούπολη. 
Μέρος Β΄

Του Μοναχού Σεραφείμ Ζήση

4. Ἐξαγωγή συμπληρωματικῶν διαπιστώσεων ἀπό τό ἄρθρο
Ἄς δοῦμε, ὅμως, καί τί περαιτέρω μποροῦμε νά ἁλιεύσουμε ἐμμέσως καί ἀναγνώσουμε «μεταξύ τῶν γραμμῶν» τοῦ κειμένου τοῦ καθηγητοῦ Ἀλεξάνδρου Κύρου, πέραν ὅσων ἀριθμήσαμε παραπάνω:
(α) Ὁ καθηγητής Κύρου ὑπαινίσσεται (στήν τελευταία παράγραφο) ὁμοιότητα τοῦ σοβιετικοῦ ἐπεκτατισμοῦ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης μέ τήν ἀπόπειρα σχηματισμοῦ (φιλο)ρωσσικοῦ γεωπολιτικοῦ ἄξονος σήμερα · αὐτό βεβαίως χρῄζει περαιτέρω σχολιασμοῦ, διότι εἶναι ἰσχυρισμός παντελῶς ἀβάσιμος. Εἰδικῶς ἡ ὁμαδοποίηση τῶν «καλῶν φιλο-αμερικανικῶν καί φιλοθέων ἐθνῶν» ἔναντι  τῶν «κακῶν ἀθέων φιλο-σοβιετικῶν ἐθνῶν» τῶν δεκαετιῶν 1950-1980, ἔχει σήμερα ἀνατραπεῖ ἤ μᾶλλον ἀντιστραφεῖ καί οἱ ΗΠΑ ἔχουν ἀναδειχθεῖ σέ παγκόσμιο ὑποστηρικτή λ.χ. τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί τοῦ ἑωσφορισμοῦ (διόλου παράδοξο γιά ὅποιον γνωρίζει βασικά ἀξιώματα τῆς «ἐσωτερικῆς» Μασονίας), ὅπως φαίνεται κλασσικῶς καί στήν πρόσφατη περίπτωση τῆς Οὐκρανίας[25]. Ἤδη ἔγκριτοι δεξιοί Ἀμερικανοί ἀναλυτές, ὅπως λ.χ. ὁ Πάτ Μπιουκάναν, διερωτῶνται ἄν στόν «νέο ἰδεολογικό ψυχρό πόλεμο» ὁ Θεός συνεχίζει νά εἶναι παρά τό πλευρόν τῆς Ἀμερικῆς, ἔπειτα ἀπό τόν σταθερά παραδοσιακό καί χριστιανικό προσανατολισμό τῆς ἐσωτερικῆς πολιτικῆς τοῦ Βλαδιμήρου Ποῦτιν[26] (ἐν ἀντιθέσει πρός ἐκεῖνον τῶν ΗΠΑ).
(β)  Ἡ «ἐνεργός ἀνάμειξη» (δηλαδή, ἡ ἄμεση παρέμβαση) τοῦ τότε ἡμι-πλανητάρχου Προέδρου Τροῦμαν στήν ἐκλογή Ἀθηναγόρα, καί μόνον ὡς ἐκδήλωση τῆς ἐπιθυμίας του νά ἀναδειχθεῖ ὁ τελευταῖος, δηλαδή καί μόνον στόν ὑποβαθμισμένο ρόλο πού περιγράφει ὁ κ. Κύρου, ἦταν ἐπαρκής στήν ψυχροπολεμική περίοδο γιά νά καθορίσει τίς ἐκλογές Πατριάρχη σέ μιά φιλοδυτική χώρα, ὅπως ἡ Τουρκία (ἡ ὁποία μαζί μέ τήν Ἑλλάδα προσκλήθηκαν στό ΝΑΤΟ ἤδη ἀπό τήν ἴδρυσή του, μέ σχετικό πρωτόκολλο τοῦ Ἀπριλίου 1949). Ἡ ἀνάμειξη αὐτή, πού ὅμως ἦταν πολύ βαθύτερη ἀπό τήν ἐπίδειξη εὐαρεσκείας πρός τόν Ἀθηναγόρα, συνιστοῦσε μορφή καισαροπαπισμοῦ. Διερωτώμεθα: τούς Ὀρθοδόξους Πατριάρχες τούς ἀναδεικνύει τελικῶς τό Ἅγιον Πνεῦμα καί ἡ δογματική Ὀρθοδοξία ἤ τό «Δόγμα Τροῦμαν» καί τό πνεῦμα τῆς Μασονίας;.
Εἶναι χαρακτηριστικά ὅσα περί τῆς τεκτονικῆς ἀφετηρίας τοῦ «Δόγματος Τροῦμαν» γράφουν οἱ ἴδιοι οἱ Τέκτονες σέ δικό τους περιοδικό τό 1961: «Εἶναι γνωστόν ὅτι μέ τάς ἀρχάς καί τά διδάγματα τοῦ Τεκτονισμοῦ ἔχουν γραφῆ αἱ Ἱστορίαι Μεγάλων Ἐθνῶν [...] Οὔτε θά διαφεύγῃ τήν μνήμην ὅλων ἡμῶν ἡ πρόσφατος ἐξαγγελία τοῦ τόσον σημαντικοῦ διά τήν Ἱστορίαν τοῦ Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ Δόγματος τοῦ Ἀδελφοῦ Χάρρη Τροῦμαν, ἡ ὁποία ἐγένετο τό πρῶτον ἐν συνεδριάσει τῆς Μητρός του Τεκτονικῆς Στοᾶς, ὅταν ἦτο οὗτος Πρόεδρος τῶν Η.Π.Α.»[27].
(γ) Γίνεται ἀντιληπτό στόν ἀναγνώστη ἀπό τό ἄρθρο τοῦ κ. Κύρου, ποιᾶς σημασίας εἶναι τά θρησκευτικά ἤ ἐκκλησιαστικά πράγματα γιά τίς Μεγάλες Δυνάμεις (ΗΠΑ, Σοβιετικῶν), εἴτε ὡς πεδίο προωθήσεως ἰδεολογίας, εἴτε ὡς ἐργαλεῖο πολέμου φθορᾶς ἐναντίον πολιτικῶν καθεστώτων (θυμόμαστε ἄλλωστε και τήν περίπτωση τοῦ Λέχ Βαλέσα στήν Πολωνία) ἤ καί ὡς «κόλλα» συμπήξεως διεθνῶν ἤ διαθρησκειακῶν συνασπισμῶν. Ὅποιος ὅμως ὁμιλεῖ στό εὐρύ κοινό περί τῶν αὐτονοήτων αὐτῶν πραγμάτων χαρακτηρίζεται ἐπίτηδες ἀπό τούς νεοταξίτες καί ἰδίως τούς Οἰκουμενιστές ὡς «συνωμοσιολόγος».
(δ)  Τό ἀμερικανικό γεωπολιτικό σκέπτεσθαι (ὅπως ἄλλωστε καί τό σοβιετικό παλαιότερα, καί μελλοντικῶς κάποιο ἄλλο) ἔχει πλήρη ἐπίγνωση τῶν ἐσωτερικῶν ἐκκλησιαστικῶν συσχετισμῶν δυνάμεως· ἑπομένως, ἔχει καί τήν δυνατότητα νά ἀντιλαμβάνεται τήν σημασία τῆς ἱερο-κανονικῆς πρωτοκαθεδρίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ἀλλά καί τῆς εὔθραυστης ἰσορροπίας τῶν ἐθνοφυλετικῶν τάσεων ἤ ἐνίοτε τῶν ὑπερεθνικῶν δεσμῶν Ἑλλήνων, Σλάβων καί Ἀράβων (δηλ. ἀραβοφώνων) Ὀρθοδόξων (ὁσονούπω καί τῶν Ὀρθοδόξων Ἀγγλοσαξώνων). Μέ ἄλλα λόγια, οἱ ἐχθροί μας (διότι τέτοιοι εἶναι οἱ νεοταξίτες) γνωρίζουν τά ἐκκλησιαστικά «ἐνδότερα» τοὐλάχιστον τόσο καλά ὅσο καί ἐμεῖς, μᾶλλον ὅμως πολύ καλύτερα.
(ε) Οἱ διπλωμάτες τῶν πολιτικῶν ἐξουσιῶν (ὅπως ὁ Μάιρον Τέηλορ παρά τῷ Βατικανῷ) εἶχαν, ἔχουν καί θά ἔχουν μυστικές ἀναθέσεις θρησκευτικῶν ἀποστολῶν, παραλλήλως πρός τήν ἐπίσημη ἰδιότητά τους. Ὅταν λοιπόν βλέπουμε σημαίνοντες πολιτικούς ἤ διπλωμάτες νά δραστηριοποιοῦνται ἐκκλησιαστικά πρίν ἤ μετά ἀπό κάποιο σημαντικό ἐκκλησιαστικό γεγονός, ἄς συνειδητοποιοῦμε ὅτι δέν πρόκειται οὔτε γιά ξαφνική προσωπική ὑπαρξιακή ἀναζήτησή τους οὔτε γιά ἁπλῆ οἰκοδόμηση ἐπικοινωνιακοῦ θρησκευτικοῦ προφίλ, ἀλλά γιά ἀποστολή μέ συγκεκριμένο ἀποχρῶντα λόγο (μήπως εἶναι τέτοια καί ἡ προχθεσινή ἐπίσκεψη τοῦ Πρέσβεως τῶν ΗΠΑ Τζέφρι Πάιατ στό Ἅγιον Ὄρος ;).
(στ) Ἐφόσον ἡ, κατά τόν Τροῦμαν, «δημοκρατική ἰδεολογία» (ἤ ἡ «πολιτική θεολογία», ἄν θέλετε) τοῦ Πατριαρχείου ΚΠόλεως ἐπί Ἀθηναγόρα εἶχε ἐνδιαφέρον (καί ἀποτελοῦσε ἀντικειμενικό στόχο) γιά τήν ἀμερικανική ἐξωτερική πολιτική, στό πλαίσιο τῆς ἀνασχέσεως τοῦ ἀθέου σοβιετισμοῦ, βεβαίως εἶχε (καί ἔχει) ἐνδιαφέρον καί ὅσον ἀφορᾷ τίς τάσεις τῆς ἑλληνικῆς ὁμογενείας ἐντός τῶν ΗΠΑ (κατά τό ἀξίωμα “peace at home, peace in the world”). Ἀνάλογο ἄλλωστε εἶναι καί τό ἐνδιαφέρον τοῦ Κράτους τοῦ Ἰσραήλ νά μή ἐμπλέκεται τό Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων στίς παλαιστινιακές πολιτικές διεκδικήσεις, ἀλλά καί τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους νά κρατήσει τήν Μουφτία τῆς Κομοτηνῆς μακράν τοῦ τουρκικοῦ παρεμβατισμοῦ στήν Θράκη. Αὐτό θά μποροῦσε νά σημαίνει ὅτι (τοὐλάχιστον στίς ΗΠΑ καί κατ΄ ἐπέκτασιν καί στό Φανάρι), ὅσο διαρκεῖ ἡ ἀναμέτρηση ΗΠΑ-Ρωσσίας, ποτέ ἡ ἀμερικανική ἡγεσία, ὅσον τό ἐπ΄ αὐτῇ, δέν θά ἀνεχθεῖ τήν ἀνάδειξη ἑνός μή ἐχθρικοῦ πρός τούς Ρώσσους ἐκκλησιαστικοῦ ἡγέτη, εἴτε Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς εἴτε καί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου.
(ζ) Εἶναι αὐτονόητο, ὅτι στό πλαίσιο ἑνός «διαθρησκειακοῦ συνασπισμοῦ», βασιζομένου μάλιστα ἐπί τῆς ἀμερικανικῆς ὑποστηρίξεως, οἱ θρησκευτικές διαφοροποιήσεις θά τείνουν νά ἀμβλύνονται, ὅπως ἐπεσήμαινε τό 1966 ὁ μακαριστός Νικόλαος Ψαρουδάκης[28], ἀκριβῶς ὅπως ἀναγκαστικῶς ἐξομαλύνονται καί οἱ ἐθνικές συγκρούσεις ἐντός συνασπισμῶν, ὅπως τοῦ ΝΑΤΟ (λ.χ. οἱ ἑλληνο-τουρκικές). Αὐτό μᾶς ἐπιτρέπει νά συμπεράνουμε ὅτι ὁ διάλογος τῆς «ἀγάπης» τῶν τελευταίων δεκαετιῶν, εἴτε διομολογιακός (μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί ὁμολογιῶν-αἱρέσεων) εἴτε διαθρησκειακός (μεταξύ θρησκειῶν, λ.χ. Χριστιανισμοῦ, Ἰουδαϊσμοῦ καί Ἰσλάμ), ἦταν σέ καθοριστικό βαθμό μία ἀναπόφευκτη «κόλλα» γιά τήν συγκόλληση τοῦ συνασπισμοῦ γύρω ἀπό τίς ΗΠΑ. Πράγματι, ὑπό τό ... «φῶς» τῆς ἀμερικανικῆς γεωστρατηγικῆς ἀνακαλύψαμε ἐξαίφνης μετά ἀπό αἰῶνες, ἐπί Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, ὅτι δῆθεν μᾶς συνδέουν μέ τίς ἄλλες θρησκεῖες πολλά πράγματα (!) ... (καί ὅπως λέγεται εἰρωνικῶς, “I wouldn’t have seen it, if I hadn’t believed it …”). Βεβαίως, στήν «ἀνακάλυψη» αὐτή εἶχε προηγηθεῖ τῶν Ἀμερικανῶν πολιτικῶν τῆς Νέας Τάξεως καί τῶν ἀρχι-Οἰκουμενιστῶν ἡ ἴδια ἡ κοινή τροφός ὅλων τους: ἡ Μασονία.

(η) Ὁ καθηγητής Κύρου, ἀλλά καί ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Βορείου Ἀμερικῆς ἡ ὁποία δημοσιεύει τό ἄρθρο του τό 2014, προβάλλει (ἤ προσφέρει) μέ πολύ προσεκτικό λόγο στήν τελευταία παράγραφό του τήν ἐνδεχόμενη «χρηστικότητα» τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου («φρῖξον ἥλιε, στέναξον ἡ γῆ»!), πρός ὄφελος τῆς σημερινῆς ἀμερικανικῆς στάσεως κατά τῶν ρωσσικῶν συμφερόντων στήν ἴδια τήν ρωσσική περιφέρεια καί τήν Ἀνατολική Μεσόγειο (προφανῶς διότι τά Βαλκάνια ἔχουν ἐκφύγει πλέον τῆς πατροπαράδοτης ρωσσικῆς ἐπ’ αὐτῶν ἐπιρροῆς). Σάν ἀντάλλαγμα στήν συναλλαγή αὐτή προτείνει ὁ ἀρθρογράφος κ. Κύρου τήν ἐκ μέρους τῶν ΗΠΑ «ἐλάφρυνση» τῶν τουρκικῶν πιέσεων ἐπί τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου, ὥστε Αὐτό νά διαδραματίσει «γιά μία ἀκόμη φορά τόν σημαίνοντα διεθνῆ καί ἐποικοδομητικό ἠθικό ρόλο» του (προσθέστε: «πρός ὄφελος τῶν καλῶν καί ἠθικῶν ΗΠΑ, τῶν ἀστυνόμων τοῦ σύμπαντος»).
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΕΛΟΥΣ
[25] Εἶναι πολύ χαρακτηριστικό ἐν προκειμένῳ, ὅτι ἀμέσως μετά τήν ἀνατροπή τῆς (μή ρωσσοφοβικῆς) Οὐκρανικῆς Κυβερνήσεως Γιανουκόβιτς καί τήν ἐγκατάσταση νέας μέ τήν ἐμφανῆ ὑποστήριξη τῶν ΗΠΑ, κατά τά θλιβερά γεγονότα τῆς πλατείας Maidan (ἀρχές 2014), ἐπετράπη μέ κρατικές ρυθμίσεις (1) ἡ διενέργεια παρελάσεως ὁμοφυλοφίλων στό Κίεβο καί (2) ἡ ἵδρυση «ἐκκλησίας τοῦ σατανᾶ» στήν Οὐκρανία (ἔχει προηγηθεῖ βεβαίως ἡ «ἐκκλησία τοῦ Σατανᾶ» στήν Καλιφόρνια τῶν ΗΠΑ τό 1966, ἀπό τόν Anton Szandor Lavey κ.ἀ.). Βλ. IFE OLORI, «First Church of Satan Opens in Ukraine, Cherkassk Region» (20 Αὐγ 2014) (http://newsrescue.com/first-church-satan-opens-ukraine-cherkassk-region/#axzz4uSfoPJds) καί M. WILLIAMSN. ZINETS, «Praise from West after mostly peaceful Kiev Pride march» (12 Ἰουν 2016) (http://uk.reuters.com/article/uk-ukraine-pride-parade/praise-from-west-after-mostly-peaceful-kiev-pride-march-idUKKCN0YY0EN): «That the march took place in the centre of Kiev with such heavy police support was a sign of the changes in Ukrainian society since Maidan, said lawmaker Serhiy Leshchenko at the march».  
[26] P. BUCHANAN, «Whose Side Is God on Now?», (4 Ἀπρ 2014) http://buchanan.org/blog/whose-side-god-now-6337. Ὁ Πάτρικ Μπιουκάναν (1938 - ) εἶναι παλαιο-συντηρητικός πολιτικός, σχολιαστής (ραδιοφωνικός καί τηλεοπτικός), συγγραφεύς καί ἀρθρογράφος. Ὑπῆρξε σύμβουλος τῶν Προέδρων Νίξον, Φόρντ καί Ρῆγκαν, ἐπεδίωξε τό χρίσμα τῶν Ρεπουμπλικανῶν γιά τήν προεδρική ὑποψηφιότητα τό 1992 καί τό 1996 καί συνίδρυσε (2002) τό περιοδικό Ὁ Ἀμερικανός Συντηρητικός (The American Conservative).
[27]  Ἀπό τό Τεκτονικόν Δελτίον 46 (1961)· ἡ παραπομπή ἀπό τό Ν. ΨΑΡΟΥΔΑΚΗΣ, Σκοτεινές δυνάμεις καί Χριστιανισμός, ἐκδ. Χριστιανικῆς Δημοκρατίας, Ἀθήνα 1966, σ. 137.
[28] Μέ πολλή διεισδυτικότητα ὁ μακαριστός δικηγόρος καί δημοσιογράφος ἐπεσήμαινε τό 1966 τήν ἀπαρχή τῆς ἀνεκτικότητος τοῦ Βατικανοῦ τόσο πρός τήν Μασονία, ὅσο καί πρός τόν Οἰκουμενισμό, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς συνασπίσεως ὅλων τῶν Δυτικῶν Δυνάμεων (ἐν αἷς καί ἡ Μασονία), κατά τοῦ Σοβιετικοῦ Κομμουνισμοῦ. Ν. ΨΑΡΟΥΔΑΚΗΣ, αὐτόθι, σ. 148· «Μήπως ἡ Παπική Ἐκκλησία κάμνει ἑλιγμό γιά τήν ἅλωσι τῆς Στοᾶς ἤ ἐκουράσθηκε στόν ἀντιμασονικό της ἀγῶνα; Μήπως δέ συμβαίνει τίποτα ἀπό ὅλα αὐτά καί ἡ Δυτική Ἐκκλησία συμμαχεῖ μέ τή Μασονία μέσα στό σχέδιο πού ἐφαρμόζεται μεταπολεμικά στή Δύσι, γιά τήν συγκρότησι ἑνιαίου ἀντικομμουνιστικοῦ στρατοπέδου;  Ἤ μήπως συμβαίνουν ὅλα αὐτά; [...] Στήν ὅλη ὑπόθεσι ἡ Στοά λόγῳ τοῦ συνωμοτικοῦ της χαρακτῆρος παίζει πρωταρχικό ρόλο. Ἡ Στοά ὅμως ἔχει ἐχθρό τήν Ἐκκλησία. Δίδεται λοιπόν ἡ ἐντολή: Μέ κάθε θυσία συνδιαλλαγή μέ τήν Ἐκκλησία. Συνάμα ἀρχίζουν οἱ ἐνέργειες καί πρός τή πλευρά τῶν Ἐκκλησιῶν: Ἕνωσις ἤ ἔστω ἑνότης. Ὁ Κίνδυνος εἶναι μέγας. Οἱ διαφορές πρέπει νά παραμερισθοῦν μπροστά στόν κοινό ἐχθρό». Περί τῆς ἀνεκτικότητος τοῦ Βατικανοῦ πρός τή Μασονία βλ. καί τό ἡμέτερον «Ἐπιφανής Μασόνος διανοούμενος, ὁμιλητής στήν Ἱ. Μητρόπολη Κορίνθου» (4 Ἰαν 2017), http://www.katanixis.gr/2017/01/blog-post_52.html στίς σημ. ὑπ’ ἀριθμ. 30-32.