Translate

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

ΜΟΝΑΧΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗΣ, Ὁ Μασόνος Πατριάρχης Ἀθηναγόρας Α΄, ἡ πολιτική τῶν Η.Π.Α. καί ἡ σημερινή Οὐκρανία



Ὁ Μασόνος Πατριάρχης Ἀθηναγόρας Α΄,
ἡ πολιτική τῶν Η.Π.Α. καί ἡ σημερινή Οὐκρανία

Γεωπολιτική ἀνάλυση (μέρος α΄) :
Ἀθηναγόρας Σπύρου, ὁ «ἄνθρωπος τοῦ Προέδρου» ...

τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ (Ζήση)

1. Τό ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Ἀλεξάνδρου Κύρου (ἀντίδοτο γιά τήν ἐθνοφυλετική ἀφέλεια)
Στό παρόν α΄ μέρος τοῦ ἄρθρου μας παρουσιάζουμε ἕνα πολύ ἐνδιαφέρον κείμενο τοῦ 2009 (στήν ἀρχική του μορφή), μία ἐκκλησιαστικο-πολιτική ἀνάλυση, σχετικῶς μέ τόν πολιτικό ρόλο τοῦ Πατριάρχη κυροῦ Ἀθηναγόρα Α΄ (1948 - 1972) μέσα στό εὐρύτερο πεδίο τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου καί τῆς ἀντιπαραθέσεως Ἀμερικῆς καί σοβιετικῆς Ρωσσίας. Τό κείμενο ἀνήκει στόν Ἑλληνοαμερικανό καθηγητή κ. Ἀλέξανδρο Κύρου, τοῦ Κρατικοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Salem τῆς Μασσαχουσέττης, καί δημοσιεύθηκε στό ἱστολόγιο blogs.goarch.org, τῆς Ἑλληνορθοδόξου Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς[4]. Ἀργότερα μεταφράσθηκε καί δημοσιεύθηκε καί στά ἑλληνικά[5]. Τίς ἀπόψεις τοῦ καθηγητοῦ Κύρου θά ἀναλύσουμε καί θά προεκτείνουμε ἐπαγωγικῶς μετά τήν παράθεση τοῦ κειμένου του. Πάντως, ἡ σημασία τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ ἔγκειται: (α) πρωτίστως στό ὅτι δημοσιεύθηκε (γινόμενο ἀποδεκτό) σέ ἱστοσελίδα τοῦ περιβάλλοντος τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου, (β) τό ὅτι ἐρείδεται σέ ἀρχειακό ὑλικό σχετικό μέ τίς ἀμερικανικές διασυνδέσεις τῆς Πατριαρχίας τοῦ Μασόνου Πατριάρχου Ἀθηναγόρα καί (γ) στήν ἐκ μέρους τοῦ συγγραφέως μεταφορά τῶν ψυχροπολεμικῶν ἰσορροπιῶν ΕΣΣΔ – ΗΠΑ στήν τωρινή ἀντιπαράθεση τῆς Ρωσσικῆς Ὁμοσπονδίας μέ τούς Δυτικούς Συμμάχους.
Ἡ ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος» μέ ἄρθρο τοῦ ἐγκρίτου νομικοῦ καί διπλωμάτη Νέαρχου Ἀθ. Μαρτάκου (1969) ἐπεσήμαινε ἀπό τό 1963, ὅτι ἡ τότε ἀρξάμενη ὑποχωρητικότητα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου πρός τήν παπική Ρώμη φαινόταν νά «ὀφείλεται κατά μέγα μέρος εἰς ἐπεμβάσεις τοῦ “Ἀμερικανικοῦ παράγοντος”, ἐξωθοῦντος εἰς τήν πάσῃ θυσίᾳ προσέγγισιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μετά τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, εἰς ἀντάλλαγμα τῆς παρά τῇ Τουρκικῇ Κυβερνήσει Ἀμερικανικῆς πολιτικῆς ὑποστηρίξεως πρός ἐπιβίωσιν τοῦ αἰωνοβίου Ὀρθοδόξου Οἰκουμενικοῦ Θρόνου»· ὁ ἀρθρογράφος συνέχιζε λέγοντας ὅτι αὐτό τό «θρησκευτικόν τράστ», τό ὁποῖο δῆθεν «θά ἐδημιουργοῦσε ἰσχυρότερον ὅπλον ἀντιμετωπίσεως τοῦ ἀθέου κομμουνισμοῦ», δέν ἦταν θεμιτό, διότι «ὁ ἀθεϊσμός δέν καταπολεμεῖται οὔτε μέ τά ψευδῆ θρησκεύματα, οὔτε μέ τά αἱρετικά δόγματα, ἀπό τά ὁποῖα τοὐναντίον ἐνδυναμοῦται, ἀξιοποιῶν ἐπ’ ὠφελείᾳ του τά ψεύδη καί τάς πλάνας των»[6]. Ἑπομένως, ἀκόμη καί χωρίς τήν εὐρύτερη προοπτική τῆς σημερινῆς παγκοσμιοποιήσεως, ἦταν φανερή καί τότε, πρό 55 ἐτῶν, ἀπό ὀρθοδόξου πλευρᾶς, ἡ ἐσφαλμένη ἱεράρχηση – μέ ἀμερικανικά δηλαδή standards - τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί ἐθνικῶν μας πραγμάτων.
Πρέπει ἐδῶ νά διευκρινίσω, ὅτι ὁ γράφων δέν εἶναι βέβαια οὐδαμῶς ὑποστηρικτής τοῦ κατά καιρούς ἐκδηλουμένου ρωσσικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἐπεκτατισμοῦ[7], πολλῷ μᾶλλον τοῦ κομμουνισμοῦ καί σοβιετισμοῦ, ὅπως ἴσως ἰσχυρισθοῦν κάποιοι ὑποστηρικτές τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· ὡστόσο, συμφωνεῖ ἀπολύτως μέ τή ρήση τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου καθηγητοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη (τό 1983):
«Ἐκεῖνο πού ἀπασχολεῖ τόν Ὀρθόδοξο Χριστιανό στά ἰδεολογικά θέματα εἶναι πρῶτα-πρῶτα τό ἐάν ἡ Ἐκκλησία ἔχη τήν ἐλευθερία νά κάνη τό ἔργο Της, πού εἶναι τό νά θεραπεύη τούς ἀρρώστους Της. Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νά τήν ἔχη αὐτήν τήν ἐλευθερία. Ἐκείνη λοιπόν ἡ ἰδεολογία πού ἐμποδίζει τήν Ἐκκλησία νά κάνη τό ἔργο Της εἴτε αὐτή λέγεται ἄθεος Μαρξισμός εἴτε δεξιά Μασονία, γιά τήν Ἐκκλησία εἶναι τό ἴδιο πρᾶγμα. Εἶναι ἐχθρός Της καί ὀφείλει ἐξ ἴσου νά ἀμυνθῆ. Συμβαίνει σήμερα νά ἔχωμε ἀπό τό ἕνα μέρος τούς Δεξιούς, πού κατευθύνονται ἀπό τούς Μασόνους, καί ἀπό τό ἄλλο μέρος τούς Ἀριστερούς, πού κατευθύνονται ἀπό τήν Μόσχα, ἡ ὁποία ἐπίσημα τοὐλάχιστον ἀνέχεται σήμερα τήν θρησκεία, ἀλλά ἐπιτρέπει ἀνέντιμη προπαγάνδα ἐναντίον της»[8].
Ἤδη ὁ Μοναχός π. Ἐπιφάνιος (Καψαλιώτης) πρό ἀρκετῶν μηνῶν σημείωνε τήν σημαντική συμμετοχή στήν Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου τῆς «ἐπιτετραμμένης» τῶν ΗΠΑ, Δρος Ἐλισάβετ Προδρόμου, μέλους τῆς CIA, τῆς DIA κ.ἄ[9]. Ἡ Δρ. Προδρόμου ἀναφερόμενη στήν μέλλουσα (τότε) Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου ἔγραφε τό 2009: «Μία τέτοια σύνοδος πρέπει νά βοηθήσει τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς ὥστε νά κατανοήσουν, νά συμβιβαστοῦν καί ἐνεργά νά συμμετάσχουν στήν διαμόρφωση τῆς πραγματικότητας τῆς παγκόσμιας θρησκευτικῆς ἑτερότητας [...] οἱ κανόνες [τῆς Ἐκκλησίας] εἶναι ἀνεπαρκεῖς, ἀκριβέστερα ἐλλιπεῖς, καί ἔχουν ἀνάγκη διόρθωσης καί ἐπαύξησης»[10]. Μαζί μέ τήν περίπτωσή της, δέν μποροῦμε νά μή θυμηθοῦμε καί τήν ἀνάλογη περίπτωση τοῦ ἐπίσης Ἑλληνοαμερικανοῦ διασήμου «παράγοντος» Τόμ Πάππας (1899-1988, τῆς γνωστῆς Esso Pappas), ὁ ὁποῖος εἶχε παραδεχθεῖ πρό πολλῶν ἐτῶν: «Ἐργάσθηκα γιά τήν CIA κάθε φορά πού μοῦ ἐζητήθη. Δέν εἶναι ντροπή νά ἐργάζεται κανείς γιά τήν πατρίδα του. Ἐργάσθηκα γιά τίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς, ὅπως ἐργάσθηκα καί διά τήν Ἕνωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν»[11].
Τό προπερασμένο ἔτος (2016) κάποιοι ἀπό ἐμᾶς, οἱ ὁποῖοι ἀγωνιζόμαστε μέ τίς ταπεινές δυνάμεις μας καί μόνη ἐλπίδα στόν Θεό κατά τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δεχθήκαμε τήν ἄδικη κριτική γνωστῶν ὑποστηρικτῶν τῆς αἱρέσεως, ὅπως τοῦ καθηγητοῦ Θ. Γιάγκου, ἐπειδή ἤλθαμε σέ συναντήσεις καί ἐπαφές μέ ὑψηλούς ἐκκλησιαστικούς παράγοντες ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν[12]· χρωματιστήκαμε, λοιπόν, καθ΄ ὅτι ἀντιτιθέμενοι στόν αἱρετικό οἰκουμενισμό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καί τῶν «σύν αὐτῷ», ὡς ὄργανα[13] ἐμεῖς τοῦ ρωσσικοῦ «πανσλαβισμοῦ» ἤ τοῦ ἑλλαδισμοῦ (!). Ὅσοι λοιπόν ἐπί δεκαετίες ἐπισείουν ἐντός τῆς ἑλληνόφωνης Ὀρθοδοξίας – συχνά ὑπερβολικῶς - τό «μορμολύκειο» (σκιάχτρο) τοῦ πανσλαβισμοῦ[14] καί τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ[15], γιά νά τήν προστατεύσουν δῆθεν ἀπό τίς κυριαρχικές τάσεις τῆς ἐπίδοξης «Τρίτης Ρώμης» Μόσχας[16], εὐελπιστοῦμε νά συμφωνήσουν, χάρις καί στό ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Κύρου, ὅτι πολύ πιό ἀποκρουστική καί ἀνεπίτρεπτη εἶναι ἡ ἐκ μέρους συγκεκριμένων Μασόνων Κληρικῶν τοῦ Φαναρίου ὑποδούλωση τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας δογμάτων καί ἐθῶν στόν παμφάγο πολιτισμικό ἐπεκτατισμό πότε τῆς Μ. Βρεττανίας (ὅπως μέσῳ τοῦ θλιβεροῦ μεταρρυθμιστῆ καί Μασόνου Μελετίου Μεταξάκη[17]), πότε δέ τῶν Η.Π.Α. καί τῆς Νέας (πανθρησκειακῆς) Τάξεως Πραγμάτων (ὅπως διά τοῦ ἐξ ἴσου θλιβεροῦ καί Μασόνου Ἀθηναγόρα), μέ πολιτικές μεθοδεύσεις καί πρός ζημίαν τῆς ἐκκλησιολογικῆς αὐτοσυνειδησίας τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδόξου.
Θά ἤθελα, κατά συνέπειαν, νά σημειώσω τήν προσωπική μου ἔνσταση σέ μερικά σημεῖα τοῦ ἄρθρου τοῦ καθηγητοῦ Ἀλεξάνδρου Κύρου: ● (1) ὁ καθηγητής δέν σημειώνει, καί αὐτό ἀποτελεῖ ἔλλειψη τῆς ἀναλύσεώς του, τό πασίγνωστο γεγονός ὅτι οἱ ἐν λόγῳ παράγοντες, ὁ Πρόεδρος Χάρρυ Τροῦμαν καί ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας Σπύρου, ὑπῆρξαν ἐν κρυπτῷ ὁμόθρησκοι, ἐννοῶ Μασόνοι, καί δή περίλαμπροι[18], ὅπως καί ὁ «μεσολαβητής» διπλωμάτης Μάιρον Τέηλορ[19] καθώς καί ὁ τότε Ὑφυπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος Παναγιώτης Πιπινέλης[20], πού συνετέλεσε τά μάλα στήν ἄδικη ἔξωση τοῦ Πατριάρχη Μαξίμου Ε΄ (1946-48), γιά νά ἐνθρονισθεῖ ὁ Ἀθηναγόρας. Τό γεγονός ὅτι ἦταν καί οἱ τέσσερίς τους Τέκτονες (νομίζω δέ, ὅτι θά βρεθοῦν ἔτι περισσότεροι στό «δίκτυό» τους...) εἶναι μεγάλης σημασίας, διότι ὁ Οἰκουμενισμός συνιστᾷ οὐσιῶδες στοιχεῖο τῆς μασονικῆς κοινωνιολογίας καί κοσμοθεωρίας, ἀλλά καί ἡ Μασονία ἀποτελεῖ ἕνα ἐκ τῶν κυρίων μηχανισμῶν τῶν δυτικῶν κέντρων ἰσχύος. Ὁ Ταξίαρχος ἐ.ἀ. τῆς Ἑλληνικῆς Χωροφυλακῆς Ἀλέξανδρος Δρεμπέλας σημειώνει γιά τήν σχέση τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν ΗΠΑ καί Μ. Βρεττανίας μέ τόν Τεκτονισμό τά ἑξῆς: «Ἐκ περιελθουσῶν κατά τήν στρατιωτικήν διακυβέρνησιν πληροφοριῶν καί στοιχείων, πιθανολογεῖται ταύτισις ἀγγλικῆς Στοᾶς πρός Ἰντέλιτζενς Σέρβις, καί ἀμερικανικῆς πρός CIA. Ἀμφοτέρων δέ πρός LUF»[21]. ● (2) ὁ καθηγητής Κύρου παραδέχεται ὡς ἀξιοσημείωτη καί ἴσως προκλητική (“remarkable and perhaps intriguing”) τήν ἐκλογή τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς Ἀθηναγόρα τό 1948 ὡς Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, τήν στιγμή δηλαδή τῆς ἐνάρξεως τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου. Βεβαίως, δέν πρόκειται περί συμπτώσεως: ἡ ἀνάγκη τῆς ἐκλογῆς τοῦ «ἀμερικανοῦ πράκτορος» Ἀθηναγόρα, τῆς σχεδιασμένης ἀπό τίς ΗΠΑ, ἦταν ἀκριβῶς ἡ αἰτία τῆς ἐπιβληθείσης ἀήθους καί ἀντικανονικῆς ἐξώσεως ἀπό τόν Οἰκουμενικό Θρόνο τοῦ προκατόχου του, λαμπροῦ Πατριάρχου Μαξίμου Ε΄, ὥστε νά ἀναλάβει τά νία τοῦ Πατριαρχείου ὁ ἔμπιστος (καθό Μασόνος) καί ἀμερικανόπιστος Ἀθηναγόρας· περί τοῦ πραξικοπήματος τούτου, ὅμως, περισσότερα στό μελλοντικό (β΄) μέρος τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ· τέλος ● (3) ὁ καθηγητής Κύρου δέν σημειώνει τήν «ἱστορική σύμπτωση», ὅτι δηλ. «ἐπίσης ἐντελῶς τυχαῖα», τήν στιγμή πού ἀρχίζει ὁ Ψυχρός Πόλεμος, πού συμπήγνυται ὁ διαθρησκειακός συνασπισμός τοῦ Προέδρου Τροῦμαν καί «προκλητικῶς συμπίπτει» ἡ Πατριαρχία Ἀθηναγόρα, ταυτοχρόνως ἐπισημοποιεῖται ἐπίσης καί ἡ δημιουργία τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ, ἱδρ. 1948 στό Ἄμστερνταμ), ἡ κυριώτερη θεσμική ἔκφραση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τό ΠΣΕ ἱδρύουν ὄχι βεβαίως «οἱ κακοί» Σοβιετικοί, ἀλλά «οἱ καλοί» Ἀμερικανοί παγκοσμιοποιητές, ὅπως ἔχουμε ἀποκαλύψει σέ παλαιότερο ἄρθρο μας βάσει εἰδικῶν ἀναλυτῶν[22]. Τό ἑπόμενο ἔτος, τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1949, ἱδρύεται καί τό ΝΑΤΟ («Ὀργανισμός τῆς Βορειοατλαντικῆς Συμμαχίας») ὡς ὁ στρατιωτικός βραχίων τοῦ δυτικοῦ «φιλελεύθερου» συνασπισμοῦ.
Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, λόγῳ τῆς μέχρι πρό εἴκοσι περίπου ἐτῶν σταθερῆς ἀντι-οικουμενιστικῆς καί γενικῶς παραδοσιακῆς πορείας της, ἐπί τά ἴχνη τῆς ἀλαθήτου ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως (ὅπως κάποτε καί τό Παλαίφατο Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων), ἔχει πολλές φορές κατηγορηθεῖ ἀπό τίς οἰκουμενιστικές γραφίδες, ὅπως τοῦ κ. Ἀριστείδη Πανώτη, ὡς «ἐπαρχιωτική» καί «βαλκανική»[23]· ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ λοιπόν νά συμβάλουμε στήν «διεύρυνση τῶν ὁριζόντων» τῶν ἐν Ἑλλάδι «βαλκανίων» Ὀρθοδόξων, γνωστοποιώντας ὅσα προγραμματίζονται ἐρήμην μας, ἀπό ὑπόγειες συνιστῶσες ἰσχύος καί ἀπό Στοές στήν ἄλλη πλευρά τοῦ Ἀτλαντικοῦ, «πρίν ἀπό ἐμᾶς, γιά ἐμᾶς» ... τούς «ἐπαρχιῶτες» !

Ἀκολουθεῖ τό κείμενο τοῦ καθηγητοῦ Κύρου σέ ἑλληνική μετάφραση. Διαβάστε, Πατέρες καί ἀδελφοί «Βαλκάνιοι, μέ σύνδρομο ἐκκλησιαστικῆς κατωτερότητος», καί ἀτενίστε τά ὑψηλά μυστικά τῶν, «μή Βαλκανίων ἤ ἐπαρχιωτῶν – καί μή “βεβήλων”» - μασονοκινήτων Οἰκουμενιστῶν ...

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΕΛΟΥΣ

[4] DR. ALEXANDROS K. KYROU, «Truman, Athenagoras, and World Orthodoxy: An Historical Alternative to Current US Relations with Constantinople: Part Two» (21 Ἀπρ 2014) https://blogs.goarch.org/blog/-/blogs/truman-athenagoras-and-world-orthodoxy-an-historical-alternative-to-current-us-relations-with-constantinople-part-two  
[5] Τό ἄρθρο πού εἴχαμε ἐπισημάνει καί μεῖς πρό ἐτῶν στό blogspot.goarch.org μετάφρασε πρῶτο στά ἑλληνικά καί ἀνέδειξε τό εὔστοχο καί μαχητικό, «θωρηκτό», ἱστολόγιο «ΑΒΕΡΩΦ» ἤδη τό 2016 https://averoph.wordpress.com/2016/09/09/ο-τρούμαν-ο-αθηναγόρας-και-η-παγκόσμια/
[6] «Ἀμερικανική πολιτική καί Ὀρθοδοξία», Ὀρθόδοξος Τύπος 34 (1963) 1 καί 210 (15 Μαϊ 1974) 1.4.
[7] Βλ. τήν εἰσαγωγή στό ἄρθρο μας «Τά Προσκυνήματα ἤ τήν Ὀρθοδοξία;», Στῦλος Ὀρθοδοξίας 195 (Δεκ 2017) 28 καί ἐδῶ: https://www.scribd.com/document/371160751/Τα-Προσκυνήματα-ή-Την-Ορθοδοξία  
[8] ΠΡΩΤΟΠΡ. ΙΩ. ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ, Πατερική Θεολογία,
[9] CIA (“Central Intelligence Agency”), ἡ «Κεντρική Ὑπηρεσία Πληροφοριῶν» τῶν ΗΠΑ καί DIA (“Defense Intelligence Agency”), ἡ «Στρατιωτική Ὑπηρεσία Πληροφοριῶν» τῶν ΗΠΑ.
[10] «Τό πρόσωπο-κλειδί τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου;», Θεοδρομία ΙΗ΄, 3.4 (Ἰολ-Δεκ 2016) 627, ὅπου καί οἱ σχετικές ἔγκυρες πηγές.
[11] «Ποιοί ἐργάζονται διά τήν ἕνωσιν τῶν “ἐκκλησιῶν”», Ὀρθόδοξος Τύπος 218 (15 Σεπ 1974) 1 (ἀναδημοσίευση ἀπό Ἀπογευματινή τῶν Ἀθηνῶν [18 Ἰουλ 1968] ).
[12] Στήν Βουλγαρία (Μάιος 2016), τήν Μολδαβία (ἀρχές Ἰουλίου) καί τήν Γεωργία (τέλος Ἰουλίου).
[13] Βλ. ΑΡΧΙΜ. ΔΟΣΙΘΕΟΣ (Ἡγούμενος Ἱ.Μ. Τατάρνης), «Έλεος» (25 Μαϊ 2016) http://anastasiosk.blogspot.gr/2016/05/blog-post_443.html: «Ἐπιθυμοῦσι τινες τῶν ἐθνοφυλετικῶν, τῶν ἐν ἀσφαλείᾳ καί ἀσυδοσίᾳ οἰκούντων εἰς τόν δύσμοιρον τοῦτον τόπον, ἵνα ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία ὑπνώττῃ [...] ἄρα ὡς ὑπάρχουσα ἀλλά καί μή ὑπάρχουσα». Καθηγητής Θ. ΓΙΆΓΚΟΥ, «Οι επικρίσεις κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου και οι προθέσεις τους Β΄» (4 Ἰαν 2017), http://www.pemptousia.gr/2017/01/i-epikrisis-kata-tou-ikoumenikou-patriarchiou-ke-i-prothesis-tous/ : «Βεβαίως υπάρχουν πάντοτε και οι γνωστές αξιώσεις της Τρίτης Ρώμης, οι οποίες διοχετεύονται ποικιλοτρόπως από επιλεγμένα Μ.Μ.Ε., όπως επίσης και από μεμονωμένα πρόσωπα, που εν γνώσει ή εν αγνοία “προετοιμάζουν θεολογικώς το έδαφος δια την άνοδον εις τον οικουμενικόν θρόνον της Τρίτης Ρώμης”». Συνεπῶς, κατά τό σκεπτικό τοῦ κ. καθηγητοῦ, ἀθωώνεται ἡ ἀμερικανοκίνητη (μασονοκίνητη) προδοσία τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας, ὅπως ἐκδηλώθηκε στό Κολυμπάρι, ὥστε νά ἀποσοβήσουμε τόν ρωσσικό ἡγεμονισμό! Ἄν ὄχι αὐτό, ἀλήθεια δέν ξέρω τί ἄλλο θά μποροῦσε νά συνιστᾷ ἐθνοφυλετισμό, καί βεβαίως ὀφθαλμοφανῆ ἀντιστροφή τῶν προτεραιοτήτων τῶν Ἁγίων Πατέρων. Τά ὀδυνηρά μαθήματα τῆς προδοσίας τῶν Συνόδων Λυῶνος (1274) καί Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-39), χάριν δῆθεν τοῦ ἐθνικοῦ μας συμφέροντος, ποτέ (!) δέν ἔγιναν στούς Οἰκουμενιστές μαθήματα, οὔτε στόν καθηγητή κ. Θεόδωρο Γιάγκου! Τί κρῖμα!
[14] Περί τοῦ πανσλαβισμοῦ βλ. ΕΥ. ΚΩΦΟΣ, «Τό ἑλληνοβουλγαρικό ζήτημα»,  Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους ΙΓ΄ (1977) 299: «Στή δεκαετία μετά τή λήξη τοῦ Κριμαϊκοῦ πολέμου ἡ ἰδέα γιά τή χειραφέτηση τῶν ὑπόδουλων Σλάβων, καθώς καί γιά τό μεσσιανικό ρόλο τῆς Ρωσίας, διαδόθηκε εὐρύτατα καί ἀπέκτησε ὀπαδούς σέ ὅλες τίς τάξεις τῆς ρωσικῆς κοινωνίας [...] Διάφοροι διανοούμενοι καί πολιτικοί προσέδωσαν στό θεολογικό καί ἀνθρωπιστικό περιεχόμενο τῆς ἰδεολογίας τῶν σλαβόφιλων ἔντονη ἐθνικιστική χροιά καί τήν συστηματοποίησαν σέ πρόγραμμα πολιτικῆς δράσεως. Ὁ πανσλαβισμός ὡς ἰδέα εἶχε γεννηθεῖ».
[15] Τό σχισματικό φρόνημα τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ συνίσταται εἰς «φυλετικάς διακρίσεις καί τάς ἐθνικάς ἔρεις καί ζήλους καί διχοστασίας ἐν τῇ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ», οἱ ὁποῖες ὁδηγοῦν σέ σχίσμα (Ὅρος [παρ. §α΄] τῆς ἁγίας Συνόδου τῆς ἐν ΚΠόλει τοῦ 1872, βλ. Πρακτικά τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου περί τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Βουλγαρικοῦ Ζητήματος, Κωνσταντινούπολις 1872, σ.91).
[16] Ἡ θεωρία περί τῆς Μόσχας ὡς «Τρίτης Ρώμης» (μετά τήν Ἰταλική, τήν παλαιά Ρώμη καί τήν Νέα Ρώμη - ΚΠολη), συνίσταται σύμφωνα μέ τόν Μοναχό Φιλόθεο τοῦ Πσκώφ (1465-1542) στό ὅτι «ἡ ἀρχαία Ρώμη ἐξέπεσεν εἰς τήν αἵρεσιν τοῦ Ἀπολιναρισμοῦ. Οἱ Ἀγαρηνοί ἔσπασαν τάς θύρας τῆς δευτέρας Ρώμης διά τῶν πελέκεών των, ἀλλ’ ἡ τρίτη Ρώμη, ἡ σύγχρονος ... λάμπει ὡς ὁ ἥλιος». Ὁ ἡγεμών Βασίλειος Ἰβάνοβιτς ἔγραφε ὅτι «δύο Ρῶμαι ἔπεσον, ἡ τρίτη ἵσταται ὀρθή καί δέν θά ὑπάρξῃ τετάρτη» (ΒΛ. ΦΕΙΔΑΣ, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τῆς Ρωσσίας (988-1988), ἐκδ. Ἀπ. Διακονίας, Ἀθῆναι 1988, σ. 187).
[17] Βλ. κάτωθι σημ. 46, τό ἄρθρο μας, ὅπου παρουσιάζεται ὁ τλήμων Μασόνος καί πρῴην Ἁγιοταφίτης Μελέτιος Μεταξάκης σέ εἰδικό κεφάλαιο.
[18] Περί τοῦ Ἀθηναγόρα ὡς Τέκτονος βλ. στό Μ. ΦΥΣΕΝΤΖΙΔΗΣ, Επιφανείς και Διάσημοι Έλληνες Ελευθεροτέκτονες 1800-1970, τόμ. Α΄, εκδ. Βογιατζή, Αθήνα 2008, σσ. 141-146· βλ. σ. 146: «Πιθανολογείται ότι η Στοά που μυήθηκε ο Αθηναγόρας ήταν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί». Ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος» δημοσίευσε (τ. 517, 16 Ἰουλ 1982) τήν ἀπόδειξη πληρωμῆς τῆς συνεισφορᾶς τοῦ Ἀριστοκλέους (Ἀθηναγόρα) Σπύρου (25 Μαΐου τοῦ 1940) γιά τήν μύησή του στόν 30ό βαθμό (ἐκδοθεῖσα ἀπό τόν μασονικό σῶμα τοῦ «Ἀρείου Πάγου», δηλαδή τό «Ἐργαστήριο» πού ἦταν ὑπεύθυνο γιά τούς βαθμούς 19ο - 30ό). Περί τοῦ Χάρρυ Τροῦμαν βλ. W. DENSLOW, 10,000 Famous Freemasons, τόμ. IV (Q- Z), Cornerstone Editions, New Orleans LA, 2007, σ. 272.  (http://www.phoenixmasonry.org/10,000_famous_freemasons/Volume_4_Q_to_Z.htm) Βλ. Περισσότερα στοιχεῖα καί τεκμήρια περί τῶν μασονικῶν καί θεοσοφικῶν διασυνδέσεων τοῦ Ἀθηναγόρα βλ. ἐνδεικτικῶς στό κείμενο Πρωτοπρ. ΑΝ. ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟΣ, Ἅγ. Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης· σύγχρονος Ὁμολογητής τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως (https://www.scribd.com/document/271058240/ΑΓ-ΠΑΪΣΙΟΣ-και-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ-pdf) (ὑποσημ. 1).
[19] Ὁ Μάιρον Τέηλορ (Myron Taylor, 1874-1959) ἀναφέρεται ὡς Μασόνος τόσο στό ἀνωτέρω γνωστό βιβλίο τοῦ Μασόνου συγγραφέως Ντένσλοου (πού προλογίζεται ἀπό τόν Πρόεδρο Τροῦμαν, W. DENSLOW, αὐτόθι, σ. 236), ἀλλά καί στόν ἱστοχῶρο NNDB (Notable Names Database”), ἑνός εἴδους ψηφιακό “Who is who” (βλ. ἀντιστοίχως http://www.phoenixmasonry.org/10,000_famous_freemasons/Volume_4_Q_to_Z.htm  καί ἐπίσης ἐδῶ: http://www.nndb.com/people/427/000117076/). Τό ὅτι ὁ Τέιλορ ὑπῆρξε Μασόνος ἦταν γνωστό καί στούς παραδοσιακούς κύκλους τοῦ Βατικανοῦ, ὅπως προκύπτει ἀπό τά ἀπομνημονεύματα τῆς δημοσιογράφου MARY BALL MARTINEZ, The Undermining of the Catholic Church, Christian Book Club of America, Palmdale CA 2007, σ. 69: «In New York the future Pius XII was the house guest of Myron C. Taylor who, despite the fact that (sic) attainment of the Thirty-Third Degree in Freemasonry was well known, was to be welcomed as Washington’s Special Envoy to the Vatican during the war years».
[20] Μ. ΦΥΣΕΝΤΖΙΔΗΣ, ἔνθ’ ἀνωτ., σσ. 288-90· συγκεκριμένα, σ. 299ἑ. «Το 1947-1950 θα χρηματίσει μόνιμος Υφυπουργός Εξωτερικών επιδεικνύοντας πλούσια διπλωματική δραστηριότητα στο περιθώριο των Ηνωμένων Εθνών. Στην υπηρεσιακή Κυβέρνηση του Ιωάννη Θεοτόκη, αναλαμβάνει το αξίωμα του Υπουργού Εξωτερικών. Το 1952 διορίζεται μόνιμος αντιπρόσωπος της χώρας μας στο NATO και ένα χρόνο μετά, παραιτείται από τον διπλωματικό κλάδο για να ασχοληθεί με την Πολιτική».
[21] L.U.F. : «Διεθνής Λίγκα τῶν Ἐλευθεροτεκτόνων» (“Ligue Universelle de Francs-Maçons”). Γράφει δέ ὁ Ταξίαρχος ἐπίσης καί τά ἑξῆς: «Ὁ διευθυντής Στοᾶς ἔχει πολύκλαδον καί ἄριστον δίκτυον πληροφοριῶν καί συλλέγει πᾶσαν ἀπόρρητον πληροφορίαν, διακινουμένην ὑπ΄ ἄκραν μυστικότητα. Ὁ κάτοχος ἀπορρήτου κρατικοῦ σχεδίου, τέκτων ὑπάλληλος, δέν δικαιοῦται, ἐπικαλούμενος νομικήν διάταξιν, ν΄ ἀρνηθῆ τήν παροχήν στοιχείων» (ΑΛ. ΔΡΕΜΠΕΛΑΣ, Τό ἑλληνικόν ἀστυνομικόν πρόβλημα, Ἀθῆναι 1970· ἡ παραπομπή ἐμμέσως ἀπό τό Μ. ΜΙΧΑΗΛ, Ἡ συνωμοσία στήν Κύπρο. Σιωνισμός-Μασονισμός, Κύπρος 1993, σ. 338).
[22] Βάσει τῆς ἔρευνας (1982) τοῦ καθηγητοῦ Charles Harvey τοῦ Πανεπιστημίου Chico τῆς Καλιφόρνια καί τῶν δημοσιογράφων Colby καί Dennett (1995). Τό ἐν λόγῳ ἄρθρο μας βλ. ΜΟΝ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, «Ἡ Μασονία καί οἱ Πατριάρχες. Ἡ μασονική προώθηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» https://www.impantokratoros.gr/741CE610.el.aspx
[23]  Βλ. χαρακτηριστικῶς ΑΡ. ΠΑΝΩΤΗΣ, «Βασίλης Μουστάκης: Ἕνας στυλοβάτης τοῦ ὀρθόδοξου φρονήματος. Μία κατάθεση μνήμης» (17 μαρ 2016) http://www.amen.gr/article/enas-stylovatis-tou-orthodoksou-fronimatos-vasilis-moustakis : «Ὅσοι ἀναλάμβαναν αὐτό τό ἐγχείρημα [τῆς ΘΗΕ], ἐκτός ἀπό τίς ἔγκυρες γνώσεις καί ἐμπειρίες, ἔπρεπε νά ἦταν ἀποφασισμένοι νά παλαίψουν μέσα στό βαλτῶδες ἔδαφος τοῦ ἑλλαδικοῦ ἐπαρχιωτισμοῦ πού ἡ μικρόνοια καί τά συμφέροντα συμφύρονται καί οἱ ἀντιθέσεις τρέφονται ἀπό τίς προκαταλήψεις καί τίς δεισιδαιμονίες καί ἦταν ἀνάγκη νά ἀνατείλει στόν ὁρίζοντα τό λυκαυγές τῆς πραγματικῆς “ Ὀρθόδοξης Εὐσέβειάς” μας». Ὅμως ἀλλοῦ ὁ κ. Πανώτης ταυτίζει αὐτόν τόν «ἐπαρχιωτισμό» μέ τήν ἐπιφυλακτικότητα ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (βλ. ἄρθρο του «Οἰκουμενισμός ἤ Ἐπαρχιωτισμός», Ἐλεύθερος Κόσμος [Ἀθηνῶν] [9 Φεβ 1971]). Τήν ἴδια ταύτιση κάνει καί ὁ συνεργάτης τοῦ Ἀθηναγόρα κ. Δημήτρης Τσάκωνας γράφοντας περί τοῦ Πατριάρχη στήν Θρησκευτική καί Ἠθική Ἐγκυκλοπαιδεία: «Διά τοῦ Πανορθοδόξου Συνεδρίου τῆς Ρόδου ἐπετεύχθη ὅπως ἡ Ὀρθοδοξία καταστῇ τό διάμεσον καί ἐπίκεντρον τῶν διαχριστιανικῶν ἐπαφῶν Βατικανοῦ καί Προτεσταντισμοῦ, ὑπερνικηθέντος τοῦ μέχρι τότε ἀνθοῦντος “ἐπαρχιακοῦ” ἤ “βαλκανικοῦ” χαρακτῆρος τῆς Ἐκκλησίας μας» (Δ. ΤΣΑΚΩΝΑΣ, «Ἀθηναγόρας ὁ Α΄», ΘΗΕ 1 (1962) 604).