Translate

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΠΩΣ ΣΥΝΤΗΡΕΙΤΑΙ ΤΟ «ΙΣΤΟΡΙΚΟ» ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ;



ΠΩΣ ΣΥΝΤΗΡΕΙΤΑΙ ΤΟ «ΙΣΤΟΡΙΚΟ» ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ;
Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Αντιγράφω απο ένα Ιστολόγιο, περί της Τσαρικής Οικογένειας των Ρομανόφ, το οποίο ασχολείται καθώς αναφέρει το ίδιο και με την «επιστήμη της Ιστορίας», ενώ αντι-ιστορικά και αντι-επιστημονικά αναπλάθει και αναπαράγει, αθεμελίωτες και έωλες φημολογίες, έναντι του Γρηγόριου Ρασπούτιν.

1. Σύμφωνα με την προσωπική αλληλογραφία του Τσάρου και της Τσαρίνας, ο Ρασπούτιν δεν πλησίασε την οικογένεια ή την Τσαρίνα κακόβουλα και σκόπιμα το 1914 (εν τη απουσία του
Τσάρου) αλλά έγινε γνωριμία μέσω έμπιστων εκκλησιαστικών και πνευματικών ανθρώπων της Τσαρικής Οικογένειας το 1906 με ΠΑΡΟΥΣΙΑ του Τσάρου Νικολάου.

2. Έχουμε δηλαδή ένα μείζων ανιστόρητο σφάλμα μεγέθους 8 ολόκληρων χρόνων, όπου παραπλανεί σημαντικά και κακόβουλα τους αναγνώστες του και αλλοιώνει την ιστορική πραγματικότητα βάσει των γνωστών ντοκουμέντων και χειρογράφων όπου διατηρούσε το αντρόγυνο των Τσάρων.

3. Ο Ρασπούτιν δεν ήτο Μοναχός, αλλά έγγαμος με παιδιά, ο οποίος ζούσε ως Κοσμοκαλόγερος και περιπετειώδης προσκυνητής εξ αιτίας τις ιδιοσυγκρασίας του.

4. Η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, στα Συναξάρια της καταγράφει σωρηδόν περίεργους Μοναχούς και δια Χριστόν Σαλούς.

5. Δεν υποσχέθηκε ότι θα θεραπεύσει τον αιμοφιλικό τσάρεβιτς Αλέξιο. Αλλά πράγματι σε εξαιρετικές ιστορικές περιπτώσεις, με μαρτυρίες ιατρών της τσαρικής οικογένειας, εχθρών και φίλων του Ρασπούτιν, τω όντι θεράπευε θαυματουργικά με την προσευχή του (και όχι με ξόρκια) τον μικρό Αλέξιο όταν πάθαινε τις επικίνδυνες θανατηφόρες κρίσεις και αιμοραγίες εκ της αιμοφιλίας. Ο μικρός Τσάρος κινδύνευσε να πεθάνει 2-3 φορές απο τις αιμοραγίες και ο Ρασπούτιν εμπόδισε το αναπόφευκτο (εξ ιατρικής γνώμης) τέλος του.

6. Το επόμενο στοιχείο όπου θα διαβάσετε, ότι: υπήρξε «μάλλον σατανιστής ο μοναχός Ρασπούτιν», είναι δείγμα (μάλλον!) και της σοβαρής ή επιστημονικής ενασχολήσεως του ιστολογίου με την «επιστήμη της Ιστορίας». Δεν ξέρω πόσο επιστημονικό είναι το «μάλλον». Ή σε ποιά εν τέλει ιστορικά στοιχεία και αναντίρρητα ντοκουμέντα θεμελιώνεται η ανυπόστατη και έωλη φημολογία κατά του Ρασπούτιν ότι ήτο σατανιστής ή μάγος; Αυτή η κάπως κακόβουλη κατηγορία άραγε δεν προσβάλλει και την αγία Τσαρική Οικογένεια, και τους πνευματικούς συμβούλους της οικογένειας, ότι οι Τσάροι συνεργάζοντο και εμπιστεύοντο στενά μάγους και σατανιστές;

7. Πόσο ιστορικό ή επιστημονικό άραγε είναι, να αναπαράγονται οι κακόβουλες φημολογίες, καθότι ως γνωστόν ο Ρασπούτιν, είχε ούκ ολίγους εχθρούς. Οι εχθροί της Τσαρικής Μοναρχίας ήτο και δικoί του εχθροί.

8. Πόσο ηθικά δεοντολογικό είναι, άραγε: να αρνιόμαστε τις όντως ακραίες και σατανικές φημολογίες, για τα δήθεν όργια του Ρασπούτιν μετά της δήθεν «μάγισσας» Τσαρίνας, και να αποδεχόμαστε όμως έστω ως πιθανότητα, ότι ο Ρασπούτιν ήτο ο μέγας ανήθικος πασών των Ρωσσιών, μάγος, ραδιούργος κ.ο.κ.;

9. Αποδεικνύεται μέσω αναντίρρητων μαρτυρικών εγγράφων και ντοκουμέντων ότι πράγματι ήτο τέτοιος άνθρωπος; «Αποδεικνύεται» πράγματι. Μέσω των αμείλικτων συκοφαντών και στυγερών εχθρών της Τσαρικής Οικογένειας.

10. Εξάπαντος μαρτυρείται μέσω και πολλών άλλων ενυπόγγραφων μαρτυριών απο οπαδών και μαθητών του Ρασπούτιν ότι ήτο άγιος άνθρωπος, ένας δια Χριστόν Σαλός, και δή Φίλος του Θεού. Τα πρόσωπα όπου συμμαρτυρούν για την αγιότητα και σαλότητα του Ρασπούτιν είναι κατ΄αρχήν οι ίδιοι οι Τσάροι! Τους οποίους θεωρούμε πλέον ως «ντε φάκτο» αγίους Νεομάρτυρες. Γιατί άραγε δεν πιστεύουμε στις ενυπόγραφες μαρτυρίες και αλληλογραφίες τους και πιστεύουμε αδιάκριτα (μάλλον!) στις κακόβουλες φημολογίες και συκοφαντίες των εχθρών του Τσάρου; Ως γνωστόν οι συκοφαντικές φημολογίες προέρχοντο απο τα ελεγχόμενα τότε Μ.Μ.Ε. της εποχής και τους αδίστακτους σωρηδόν εχθρούς της Τσαρικής οικογένειας.

Εν τέλει, το επόμενο κείμενο, σημειώνει, σοβαρότατες ιστορικές ανακρίβειες και αναπαράγει τις γνωστές ψευδείς φημολογίες κατά του Ρασπούτιν, χωρίς να μας παραπέμπει σε σοβαρά ιστορικά στοιχεία εναντίον του, ενώ κατά τα άλλα η έρευνα του εν λόγω ιστολογίου στηρίζεται και στην «επιστήμη της Ιστορίας».

Ποιό κατ΄ουσίαν είναι και παραμένει ως «ιστορικό έγκλημα»;

Δεν είναι ο απόλυτος μηδενισμός και δαιμονοποίησις μιας αμφιλεγόμενης ιστορικής προσωπικότητος όπου ανέλαβε την ευθύνη, καλώς ή κακώς, ολόκληρης της τότε Τσαρικής Ρωσσίας;

Του Παναγιώτη Π. Νούνη


Ακολουθεί το εν λόγω «ιστορικό» απόσπασμα όπου με ενέπνευσε να σημειώσω τα προηγούμενα δέκα (10) σημεία:
«Το 1914, ενώ ο Τσάρος ήταν απασχολημένος στο μέτωπο, πλησίασε την τσαρική οικογένεια ένας περίεργος μοναχός (με ή χωρίς εισαγωγικά), ο Γκριγκόριι Ρασπούτιν από τη Σιβηρία. Αυτός υποσχέθηκε ότι θα με τις προσευχές θα γιατρέψει την ασθένεια του αρρώστου γιου, Αλεξέι.
Ο (μάλλον) σατανιστής "μοναχός" Γκριγκόριι Ρασπούτιν. Έντονη ήταν η φημολογία ότι έκανε μαγικά. Χαρακτηριστικό είναι ότι όποτε προσπαθούσαν να τον πάρουν κρυφά φωτογραφία, καίγονταν τα φιλμ. Πάντως, η όψη του δεν φαίνεται να είναι και η αγιότερη...
Ο Αλεξέι έπασχε από αιμοφιλία. Η γιαγιά της Αλεξάνδρας, όπως είχαμε τονίσει παραπάνω, ήταν η Βασίλισσα της Αγγλίας Βικτώρια. Αυτή ήταν φορέας της κληρονομικής ασθένειας της αιμοφιλίας, με αποτέλεσμα να εξαπλωθεί σε όλους τους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης (ως γνωστόν, η Βικτώρια έκανε πολλά παιδιά, τα οποία παντρεύτηκαν αργότερα πολλούς Ευρωπαίους πρίγκιπες). Ο Αλέξιος, μια φορά, όταν έπαιζε στο πάρκο, κόπηκε και η αιμορραγία δεν σταματούσε. Τότε διαπιστώθηκε ότι έπασχε από αυτή την ανίατη ασθένεια. Θα μπορούσε να πεθάνει ανά πάσα στιγμή.
Ο Ρασπούτιν κέρδισε την εμπιστοσύνη της Αλεξάνδρας. Γενικά, ήταν αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Άλλη λέγανε ότι ήταν άγιος άνθρωπος. Άλλοι ότι ήταν μηχανορράφος, ύπουλος και ανήθικος. Το πιο πιθανό είναι το δεύτερο. Είχε διατυπωθεί, μάλιστα, και η (ακραία) άποψη ότι έκανε όργια με την Τσαρίνα (καθώς και ότι η ίδια ήταν μάγισσα). Αυτό, ωστόσο, κινείται στη σφαίρα του μύθου. Δεν υπάρχει καμία ιστορική γραπτή πηγή που να μας μαρτυρεί κάτι τέτοιο. Ο πρωθιερέας πατήρ Μιχαήλ Πόλσκυ, στο έργο του, "Νεομάρτυρες της Ρωσίας", αναφέρει: "Ο Τσάρεβιτς (δηλαδή ο διάδοχος Αλέξιος) ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, βογκώντας λυπητερά, με το κεφάλι του σφιγμένο στην αγκαλιά της μητέρας του. Το χλωμό του πρόσωπο με τα λεπτά χαρακτηριστικά ήταν αγνώριστο... Που και που τα βογγητά του διακόπτονταν από τη λέξη "Μαμά" που ακουγόταν σαν ψίθυρος και περιείχε όλο του το μαρτύριο και την απελπισία. Η μητέρα του φιλούσε τα μαλλιά του, το μέτωπό του και τα μάτια του, λες και αυτή η στοργή θα ελάττωνε τους πόνους του και θα του χάριζε λίγη ζωή-μια ζωή που τώρα φαινόταν να υποχωρεί." Υπό αυτές της συνθήκες, μία μάνα προκειμένου να ανακουφίσει τον πόνο του παιδιού της, δε θα προσέτρεχε σε οποιαδήποτε βοήθεια, είτε αυτή λέγεται ιατρική επιστήμη, είτε λέγεται πίστη στο Θεό, είτε ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος που θα το γιάτρευε; Αυτή, λοιπόν, ήταν η σχέση Τσαρίνας-Ρασπούτιν. Πάντως, γεγονός είναι ότι ο Ρασπούτιν απέκτησε μεγάλη επιρροή στην τσαρική οικογένεια, ακόμη και στα πολιτικά πράγματα. Ο Νικόλαος, απελπισμένος, του έδειχνε κι αυτός εμπιστοσύνη και τον ανεχόταν. Ο Ρασπούτιν, όμως, δολοφονήθηκε από έναν, ονόματι Πουρίσκεβιτς, αντίπαλό του