Translate

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑ κ. ΣΤΑΘΗ ΒΑΛΙΩΤΗ ΠΟΥ ΤΙΜΗΘΗΚΕ ΜΕ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΟ ΠΤΥΧΙΟ




ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑ κ. ΣΤΑΘΗ ΒΑΛΙΩΤΗ ΠΟΥ ΤΙΜΗΘΗΚΕ ΜΕ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΟ ΠΤΥΧΙΟ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ
Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Κατ΄ αρχήν να αναφερθώ, ότι είναι πασιφανές μέσα απο την ομιλία του αξιότιμου επιχειρηματία κυρίου Στάθη Βαλιώτη ποιός ο ουσιαστικός λόγος όπου ανυψώθη ο ίδιος τιμής ένεκεν ως Διδάκτωρ της Θεολογίας.

Αν δεν ήτο ο πλουσιώτερος Έλληνας της Ομογένειας της Αμερικής το εν λόγω Διδακτορικό στην Επιστήμη της Θεολογίας δεν θα το έβλεπε ούτε με το πλέον υπερσύγχρονο τηλεσκόπειο των επιστημόνων της Αστροφυσικής. Αφού είναι πάμπλουτος και ελεήμων ανήρ ας το λάβει, εμάς δεν μας πέφτει κανένας λόγος επ΄αυτού. Αυτός βέβαια είναι ο φανερός λόγος, εικάζω και όχι αυθαίρετα, ότι υπάρχουν μάλλον και άλλοι σημαντικοί λόγοι (πλήν του οικονομικού), αδιόρατοι λόγοι, όπου χρησιμοποίησαν τον εν λόγω επιχειρηματία ως αιχμή του δόρατος για τινά ιδιοτελή συμφέροντα.

Ας ελπίσουμε όμως βέβαια, ότι ο εν λόγω επιχειρηματίας θα στηρίξει οικονομικά άπορους και φτωχούς φοιτητές της Θεολογίας ή και άλλων επιστητών σε κάθε γωνιά της οικουμένης.

Μέσα στην δωδεκάλεπτη ομιλία του αποδελτίωσα εφτά (7) σημαντικές δηλώσεις του όπου με άφησαν κυριολεκτικά άφωνο, με προβλημάτισαν και θα ήθελα να τους εξασκήσω μια λεπτή κριτική.

01. «Το εκκλησίασμα δεν είναι πιστοί, αλλά είναι και πελάτες της Εκκλησίας. Με τον οβολό τους αυτό διατηρούν ζωντανό τον εκκλησιαστικό θεσμό », τάδε έφη ο τιμώμενος με διδακτωρικό δίπλωμα επιχειρηματίας και θεολόγος κ. Στάθης Βαλιώτης.

Δεν με ξενίζει ποσώς η εν λόγω δήλωση (01) του κ. Σ. Βαλιώτη, διότι ο άνθρωπος είναι επιχειρηματίας και έχει καθώς φάνηκε επιχειρηματική και οικονομολογική σκέψη η οποία θεμελιώνεται στην πελατειακή σχέση. Εξάπαντος οι πιστοί δεν είναι πελάτες, ασχέτως αν ορισμένοι Πατριάρχες, Αρχιεπισκόποι, Μητροπολίτες, Κληρικοί και επιχειρηματίες «Χριστιανοί» αυτό θεωρούν. 

Ο θεσμός της Εκκλησίας δεν διατηρείται ζωντανός εξ αιτίας του μαμωνά, της πλουτοκρατίας, και του οβολού των πιστών, αλλά εξ αιτίας του Αγίου Πνεύματος. Αυτό το ζείς και το γνωρίζεις βιωματικά-εμπειρικά είτε δεν το ζείς, και διακηρύττεις ότι να ναι φέρ΄ ειπείν σύμφωνα με το περιεχόμενο της καρδίας σου, λ.χ. θεολογικά κουραφέξαλα και βλακείες στο τετράγωνο. Το ιερό Ευαγγέλιον είναι ξεκάθαρο σε αυτό το ζήτημα. Οι πιστοί, είτε τον θεό Μαμωνά θα λατρεύουν και θα τιμούν, είτε τον Θεάνθρωπον και Κύριον της Δόξης. Θεολογικός συνδιασμός και εκ των δύο δεν υφίστασται, άρα μέση λύση δεν υπάρχει.

02. Τάδε έφη ο Δρ Θεολογίας κ. Σ. Βαλιώτης: «Οι Εκκλησιαστικές Αρχές οι σημερινοί ιερείς να μή θεωρούν δεδομένους τους εκκλησιαζόμενους».

Τούτο το ρηθέν (02) δεν είναι δικό του. Αυτό πρόκειται για τω όντι Προφητεία και Πατερική Θεολογία εκπορευόμενη εκ του Πατρός των Φώτων. Δυστυχώς, ο ζάμπλουτος κύριος Στάθης έχει απόλυτον δίκιον. Επισημαίνει το αδύνατο σημείον της Εκκλησιαστικής άρχουσας τάξης και Ιεραρχίας η οποία, εξ αιτίας είτε του αιρετικότατου Επισκοπομονισμού είτε του ιεροκρατικού Κληρικαλισμού υποτιμούν και υποσκάπτουν, το Βασίλειον ιεράτευμα, τουτέστιν τον ρόλο του Λαΐκού και Μοναστικού στοιχείου της Εκκλησίας. Οι Εκκλησιαζόμενοι όμως άν και μόνον άν μεταβληθούν σε Λογικό ποίμνιο δύνανται να διενεργήσουν τα κατάλληλα πνευματικά μέτρα ώστε να συνετίσουν τους «φιλάδελφους» Επισκοπομονιστές.

03. Τάδε λέγει κύριος Βαλιώτης: «Οι εκκλησίες (εννοεί προφανώς τους ιερούς Ναούς) έγιναν απο το υστέρημα των Λαϊκών με τον οβολό τους και την προσωπική τους εργασία, δεν έγιναν απο ιερείς, επισκόπους, πατριάρχες. Επομένως κάθε φορά που επιχειρείται να περιοριστεί η Λαϊκή παρουσία σε ρόλο διακοσμητικό, το αποτέλεσμα είναι το σημερινό, να αδειάζουν οι εκκλησίες και να αδειάζουν τα ταμεία».

Ότι σχολιασμό κατέγραψα για την «02» δήλωση του, ισχύει το ίδιον και το αυτό. Να προσθέσω μόνο, ότι καλό θα είναι πλέον στην μετά Κολυμπάριον εποχή, μετά την Ληστρική Σύνοδο της Κρήτης, να αδειάζουν οι ιεροί Ναοί και να μεταμορφώσουμε τις καρδιές μας σε θυσιαστήριο και κατοικητήριον του Τριαδικού Θεού.

04. Τάδε λέγει κύριος Στάθης Β.: «Η Εκκλησία μας διέρχεται μια σοβαρή κρίση, τα αίτια είναι πολλά και ποικίλα».

Έχει δίκαιον και πάλιν ο άνθρωπος. Βέβαια έπρεπε να ειπωθεί με ακρίβεια ότι διαχρονικά την εκκλησιαστικήν κρίση την καλλιεργούν οι Πατριάρχες, οι Αρχιεπισκόποι και Μητροπολίτες οι οποίοι διαστρέφουν εξ ιδιοτέλειας το Ιερό Ευαγγέλιον και παρασέρνουν το Χριστεπώνυμο πλήρωμα σε αιρετικές δοξασίες. Μια σοβαρότατη κρίση είναι η συμμετοχή όλων σχεδόν των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ετερόδοξων Εκκλησιών». Μιά άλλη μεγάλη, είναι οι ληστρικές αποφάνσεις που ελήφθησαν, παράνομα και αντικανονικά, εις το Κολυμπάριον. Το Οικουμενικό Πατριαρχείον μέσω της «Πανορθόδοξης Συνόδου» της Κρήτης του 2016 εμφύτευσε υποδόρια στα Έθνη το Δογματικό και Εκκλησιολογικό Σχίσμα. Διέσπειρε κακοδοξίες και αιρέσεις τις οποίες κάθε Αυτοκέφαλη Εκκλησία, μέσω των Προκαθημένων θα τις επιβαλλει ως Νέα «Ορθόδοξη» Κατήχηση.

05. Απορεί ο κ. Βαλιώτης: «Πώς είναι δυνατόν οι Έλληνες της Αμερικής να είναι πρώτοι στην γνώση και δεύτερη στον πλούτο και να μή έχουμε ακόμη ωριμάσει εκκλησιαστικώς; Ή μήπως καλλιεργούν αυτό το κλίμα γιατί αυτό συμφέρει;».

Απαντώ στο εν λόγω ρητορικό ερώτημα: Οι Έλληνες της Ομογένειας και αλλού (υπερ)εστίασαν, μερικοί, ξιπάστησαν και αλλοτριώθησαν στο εξωτερικό, αφιέρωσαν τον χρόνο της ζωής τους στην ψευδο-μόρφωση είτε και στην απόκτηση υλικών αγαθών και πλούτου και υπέσκαψαν έτσι την ψυχή και την ιερά τους Παράδοση. Όποιοι και να καλλιεργούν το «σκοτεινό» κλίμα της εκκλησιαστικής ανωριμότητος, δεν δικαιολογεί ευφυείς και φιλότιμους ανθρώπους να παραμένουν σε μια χαζοχαρούμενη και αφελή κατάσταση.

06. Τάδε έφη ο κ. Βαλιώτης: «Είναι γι΄ αυτό άμεση ανάγκη η Εκκλησία μας (της Αμερικής) να γίνει Αυτοκέφαλη και το (Οικουμενικό) Πατριαρχείο μας μεταφερθεί στην Αμερική για να μπορεί απρόσκοπτα να επιτελεί το έργο του και την Οικουμενική αποστολή του και τότε το Πατριαρχείο θα ξαναβρεί την αίγλη του και απο εδώ θα διδάξουμε τα Έθνη την Ορθοδοξία, διότι η Ορθοδοξία δεν είναι μόνο των Ελληνών είναι του κόσμου όλου. Εδώ θα βρεί την δύναμή του. Εδώ θα σωθεί η Ελλάδα απο αυτό».

Προβληματίζομαι για τα προειρημένα λεχθέντα του, με τα αμέσως επόμενα σχόλια μου: Ο ίδιος δύναται να διακρίνει το Αυτοκέφαλον απο την Αυτοκεφαλαρχία; Πολύ το αμφιβάλλω, διότι έχω την ιδιαίτερη αίσθηση ότι εννοεί το δεύτερο. Αν εννοεί το δεύτερον, μάλλον, προσβάλλει και υποσκάπτει αδίκως και αντικανονικώς τον ιερό Θεσμό του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Και αν πράγματι η θέση του είναι να μεταφερθεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Αμερική, για ποιό λόγο τότε να ανακηρυχθεί σε Αυτοκέφαλην Εκκλησία, η Εκκλησία της Αμερικής; Είναι δυνατό να ισχύουν δύο Εκκλησιαστικά διοικητικά συστήματα σε μίαν και μόνον Επαρχία; Νομίζω ότι οι Ιεροί Κανόνες αυτό το απαγορεύουν ρητώς και κατηγορηματικώς.

Γιατί είναι επιτακτική ανάγκη η Εκκλησία της Αμερικής να αποκτήσει Αυτοκέφαλον; Μήπως εννοεί ο εν λόγω επιχειρηματίας ότι θα πρέπει να επιβληθεί κάπως κάποιο κακοκέφαλο, δηλαδή εκκλησιαστικό πραξικόπημα, αν τυχόν και το Οικουμενικό Πατριαρχείον δεν ανακηρύξει σύντομα την Εκκλησία της Αμερικής σε Αυτοκέφαλην Εκκλησία; 

Εν τέλει έπαθα μεγάλο πονοκέφαλο με τις εν λόγω παράξενες δηλώσεις του. Και όλο αυτό το «αυτοκεφαλαρχικό» θρησκευτικό παραλήρημα διενεργείται, μήπως, για να απογαλακτιστεί η Εκκλησία της Αμερικής απο το Οικουμενικόν Πατριαρχείον; Μα αφού η Αυτοκεφαλία, δεν σημαίνει Αυτοκεφαλαρχία, αλλά αυτοδιοίκητη Εκκλησία με προϋποθέσεις, δηλ. σε αγαστή συνεργασία και αδελφική επικοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείον.

Να προσθέσω, ωστόσο, ότι παρ΄όλην την Ισλαμική πολιορκεία και αιχμαλωσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου μας, το οικουμενικό έργο του προς στά Έθνη το έχει αλλοτριώσει και διαστρέψει, εξ αιτίας του Σιωνιστικού Λόμπι εξ Αμερικής, υπέρ της Οικουμενικής Κινήσεως, υπέρ του πολυ-αιρετικού Οικουμενισμού και της αντίχριστης Πανθρησκείας του Π.Σ.Ε.Ε. («Παγκόσμιο Συμβούλιο Ετερόδοξων Εκκλησιών»).

Το ερώτημα που πρέπει να τεθεί προς τον πλούσιο επιχειρηματία είναι: τί είδους Ορθοδοξία θα διδάξει το Οικουμενικό Πατριαρχείον; Την «Ορθοδοξία» του Κολυμπαρισμού και του Συγκρητισμού; Ή μήπως την Φίλη Ορθοδοξία; Η Ελλάδα δεν πρόκειται να σωθεί με ανούσια συνθήματα και με την μεταφορά του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Αμερικήν. Η Ελλάδα θα σωθεί με επιστροφή στην Φίλη και Αγιοπνευματική Πατερική Ορθοδοξία.

07. Εν τέλει ο μεγιστάνας κ. Στάθης εξέφρασε και τα αμέσως επόμενα: «Δεν γίνεται να διοικούμεθα απο μια ομάδα ανθρώπων που βρίσκονται στην Τουρκία χωρίς ποίμνιο και χωρίς σκοπό μα ούτε και έργο, καθώς και με διαφορετική ατζέντα. Τι θα γίνει σε μια Ελληνοτουρκική σύρραξη; Ποιόν θα βοηθήσει η Εκκλησία μας (δηλ. το Οικουμενικό Πατριαρχείο);».

Αξιότιμε κύριε Στάθη, προφανώς δεν παρακολουθείτε στενά και προσεκτικά τα Εκκλησιαστικά Δρώμενα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Απο τα μεγαλεπήβολα ίσως επιχειρηματικά έργα και σχέδιά σας που να βρείτε χρόνο. Το κατανοώ απόλυτα αλλά ρωτήστε και εμάς όπου με ανύστακτο ενδιαφέρον παρακολουθούμε τις εξελείξεις περί των πατριαρχικών ζητημάτων.

Όντως έχετε ένα σημαντικό δίκιο, ότι ο αιρεσιάρχης Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος διενεργεί κακόβουλες και κακόδοξες ενέργειες όπως πολύ ορθά επισημαίνετε με το ευγενικό ρηθέν σας περί της «διαφορετικής ατζέντας».

Προχθές, μόλις έγινε αναφορά περί της «Κοινής Χριστιανικής ατζέντας» με τον αιρεσιάρχη της πρεσβυτέρας Ρώμης.

Θέλετε να πείτε μάλλον, ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο και οι αδίστακτοι Οικουμενιστές νεοΦαναριώτες θα πρέπει επι τέλους να πάψουν να υποσκάπτουν τις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες και την Εκκλησία της Αμερικής. Συμφωνούμε α-πό-λυ-τα! Αυτό αν και είναι ορθό και δίκαιο φαίνεται μάλλον ότι οι Φαναριώτες δεν πρόκειται να το πράξουν ποτέ τους.

Συνεπώς απομένει σε εμάς τα κληρικολαϊκά μέλη των Τοπικών Εκκλησιών να ενεργοποιηθούμε σοβαρά και να χρησιμοποιήσουμε όλα τα εκκλησιαστικά και πνευματικά όπλα μας.

Του Παναγιώτη Π. Νούνη


MICHEL DE MONTAIGNE (ΓΑΛΛΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ), Ο ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ


ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΤΟ «ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ» ΕΚ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥΣ ΣΤΙΓΜΑΤΙΖΕΙ ΙΣΟΒΕΙΑ



ΤΟ «ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ» ΕΚ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥΣ ΣΤΙΓΜΑΤΙΖΕΙ ΙΣΟΒΕΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΘΕΙ ΕΠΙΤΥΧΩΣ ΣΤΗΝ ΚΛΕΙΣΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
Του Παναγιώτη Π. Νούνη



@Anastasia Michele Papadopoulou.
Αρκετά κανιβαλλίσατε επι του πτώματος της μακαριστής Έλενας Φρατζή για ψηφοθηρικούς λόγους. Καλύτερον είναι, νομίζω, να λαϊκίζει κανείς (όπως τον Δίπλαρο) παρά να κανιβαλίζει επι πτωμάτων (οπως πράττωσι οι «πρίγκηπες του σκότους»).

Παρακαλώ πολύ τους σκεπτικιστές και σκεπτόμενους αναγνώστες/τριες μου μην εμπιστεύεστε ΚΑ-ΘΟ-ΛΟΥ την «στρατηγική» της κ. Αναστασίας Παπαδοπούλου, διότι, πρόκειται για εισαγώμενες λύσεις όπου κατά κόρον εις την κλειστή νησιώτικη Κυπριακήν κοινωνίαν μας στιγματίζεται και ετικεττοποιείται εφ όρου ζωής παρα ταύτα και δια ταύτα το ταλαιπωρημένο θύμα της κάθε είδους κακοποίησις, άν και μόνο άν «σπάσει την σιωπή» του.

Τι ωφέλησεν την μακαριστή Έλενα Φρατζή όπου «έσπασε» ψευδώς και συκοφαντικώς την σιωπήν της;

Προτείνω όμως, τα εν λόγω λεπτά ζητήματα περί της σεξουαλικής κακοποίησης καί άλλων τινών παρεμφερών ζητημάτων, περί της βίας στην οικογένεια, να αντιμετωπισθούν, όχι δια της αμφιλεγόμενης οδού των Ψυχολόγων και Ψυχιάτρων (όπου αναντίρρητα θα ενθαρρύνουν εις το διαβόητο «σπάσιμο της σιωπής» και εν τέλει την χρησιμοποίησην και διαπόμπευσην του θύματος, δείτε την υπόθεση της Έλενας Φρατζή) ή της Αστυνομίας και των Δικαστηρίων, αλλά να αντιμετωπισθούν ΚΥΡΙΩΣ με Πνευματική διάκριση (=Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία) δια της εκκλησιαστικής οδού της Θείας και ιεράς Εξομολογήσεως σε σοβαρούς και φωτισμένους Πνευματικούς ανθρώπους (Κληρικούς-Μοναχούς-Λαϊκούς). Οι οποίοι δεσμεύονται, οι κληρικοί, με το απόρρητον του ιερού Μυστηρίου της Εξομολόγησις/Μετανοίας.

Και όλα αυτά τα σημειώνω, σκόπιμα, ίνα μη επαναληφθούν παρόμοια περιστατικά (τύπου Φρατζή) εις βάρος των θυμάτων και εις το όνομα της καλπάζουσας ψηφοθηρίας της διεφθαρμένης και ανήθικης Κομματοκρατίας και Δειμοσιογραφίας (δείμος=τρόμος).

Όποιος γνωρίζει κάτι περί της σεξουαλικής κακοποίησις θα είναι καλό και άγιο να ενεργεί με διάκριση και σιωπή και να μη εμπιστευθεί ΚΑΘΟΛΟΥ τους τρομ(χ)ονόμους της δυσλειτουργικής και τυφλής Δικαιοσύνης, για να μη βρεί τον μπελά του, καθώς τον βρήκε η μακαριστή Έλενα Φρατζή, εξ αιτίας του γεγονότος ότι «έσπασε την σιωπή» της, μέσω σατανικής σκευωρίας, η οποία ήτο στο τέλος της ημέρας ο μείζων αποδιοπομπαίος τράγος, θεσμικών και πολιτικών αξιοματούχων, της Ψυχολογίας του Όχλου, των Δειμοσιογράφων και Καναλαρχών (Ελίτας, μακαριστού Άντυ Χατζηκωστή, Παπαδοπουλαίων κ.ο.κ.).

Ήταν εξάπαντος ο χρήσιμος ηλίθιος των Αστυνόμων Σαϊνιών, δικαστικών και πολιτικών αρχών, ώστε να επιβληθούν όλοι αυτοί δια της βίας στις ψυχές και τις καρδιές των ανθρώπων.

Για ποιό λόγο; Για να κάνουν με το αζημείωτον ένδοξες καριέρες, Πολιτικοί, Δικαστικοί, Νομικοί, Ιεράρχες, Επιτρόποι, Κανονολόγοι, Αστυνόμοι, Δημοσιογράφοι, Ψυχολόγοι, Ψυχίατροι, κ.ο.κ. γύρω απο το σοβαρότατο ζήτημα της σεξουαλικής παραβίασης.

Αν πράγματι κυρία Αναστασία Παπαδοπούλου (και λοιποί ομόγνωμοι σας) αγαπούσατε πράγματι τα παιδιά του κόσμου, τα παιδάκια μας, δεν θα τα ενθαρύνατε να αυτο-διασυρθούν ή να αυτο-διασύρουν τις οικογένειές τους για να σπάσουν δήθεν την σιωπή τους. Αλλά θα σας ενδιέφερε κυρίως να θεραπεύατε τις ψυχές τους, με εν Χριστώ διάκριση και με Αγιοπνευματική σιωπή και όχι με ψυχρή και βίαιη ΝΟ-ΜΙ-ΚΙ-ΣΤΙ-ΚΗ διαπόμπευση για τα ιδιοτελή σας συμφέροντα.

Στώμεν καλώς και στώμεν μετά φόβου στις εξαγγελίες και διακηρύξεις των υιών/θυγατέρων του πατρός του Σκότους, όσοι θέλουμε δηλαδή να είμαστε πρίγκιπες και πριγκίπισσες του θείου και Ακτίστου Φωτός.

Του Παναγιώτη Π. Νούνη





ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΠΑΤΤΙΧΗΣ, ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΧΟΜΠΣ; ΠΩΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ;





ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΧΟΜΠΣ; ΠΩΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ;

Toυ Θεοφάνη Παττίχη

Σύμφωνα  με τον Χόμπς, η φυσική κατάσταση του ανθρώπου είναι η πολιτική θεωρία του όπου σ΄ αυτήν θεωρεί ότι όλοι οι άνθρωποι είναι από την φύση τους ισότιμοι και άκρως ανταγωνιστικοί και επιθετικοί αναμεταξύ τους.

Στην εν λόγω θεωρία της φυσικής κατάστασης ο Χόμπς έχει την άποψη ότι οι άνθρωποι επιθυμούν θέλουν και πασχίζουν να διατηρήσουν την ατομική και οικογενειακή τους ελευθερία. Εξ αιτίας και του φυσικού ενστίκτου της ζωής παλεύουν να επιβιώσουν μέσα σε αντίξοες συνθήκες. Αλλά παράλληλα υφίσταται και η ισχυρή τάση, στη φυσική κατάσταση της ανθρωπότητας, να αποκτηθεί ή να επιβληθεί  η επιθετική κυριαρχία και εξουσία των δυνατών επι των αδυνάτων ανθρώπων. Ισχύει πιο απλά ο νόμος της ζούγκλας. Υπάρχει ένας απάνθρωπος και φρικτός αδελφοκτόνος παγκόσμιος πόλεμος και ανταγωνισμός μη οργανωμένης εξουσίας. 1

Η φυσιολογική εξέλιξη της ίδιας πολιτικής θεωρίας του Άγγλου Φιλοσόφου Τόμας Χόμπς, μας διδάσκει, ότι:
στην εν λόγω φυσική κατάσταση εξ αιτίας του ισχυρού ενστίκτου της ζωής και του θανάτου συμβαίνει μια επιθετική σύγκρουση στο διηνεκές. Πρόκειται για έναν ασταμάτητο παγκόσμιο πόλεμο, μια εξωφρενική ανθρωποφαγία, όπου δεν φαίνεται να έχει τελειωμό. Πρόκειται για έναν τραγικότατο πόλεμο όλων των ανθρώπων κατά πάντων και πασών. Ο εν λόγω ανταγωνιστικός πόλεμος για επιβίωση του ισχυρότερου και δυνατότερου είναι φυσικό επακόλουθο να κάμνει την ζωή όλων πολύ δύσκολη, θλιβερή, σύντομη, απάνθρωπη, σκέτη κόλαση. 2

Αν πρέπει να γίνει κάτι κατανοητό στην θεωρία του Χόμπς, ώστε να μπούμε βαθύτερα στην φιλοσοφική σκέψη του, πρέπει να προσθέσω μάλλον και αυτή την σημαντική ίσως λεπτομέρεια:

στην φυσική κατάσταση του παγκόσμιου ανταγωνιστικού συγκρουσιακού ολέθρου και της ακοίμητης πολεμικής πολτοποίησης της ανθρωπότητας, η «ανθρωπίνη» αλληλεξόντωση, για να επιβιώσει ο δυνατός και ισχυρός «άνθρωπος» δεν υπάρχουν τα γνωστά σε εμάς πολιτικά και κοινωνικά πράγματα ή δικαιώματα και οι έννοιες όπως π.χ. η δικαιοσύνη, το άδικο, το δίκαιο,  η ιδιοκτησία, τα ανθρώπινα δικαιώματα κ.ο.κ. Στην φυσική κατάσταση του Χόμπς έχουμε σε απόλυτο βαθμό ένα «νόμιμο» λουτρό αίματος και μια «δικαιωματική» σφαγή, όλων εναντίων όλων, εξ αιτίας του γεγονότος ότι οι μοναδικές «ανθρώπινες αρετές» όπου εντοπίζει κανείς σε έναν τέτοιου είδους πόλεμο, είναι, η ισχύς και η εξαπάτηση εναντίον του εχθρού. 3

Στο λεξικό του Χόμπς γράφει αρκετά ενδιαφέροντα και αναλυτικά πράγματα για την φυσική κατάσταση και αντιγράφω ένα σημείο όπου θεωρώ ότι και αυτό ανταποκρίνεται με λίγες λέξεις ως ένας ολοκληρωμένος ο ορισμός της πολιτικής θεωρίας του:

«Τhe state of nature is the condition that human beings are in when there is no civil state. […] The state of nature is a dangerous place, but it is not a place of injustice or wickedness; (…) and there is no common power in the state of nature». 4

Με απλά λόγια και με δική μου ελεύθερη μετάφραση, ο ορισμός λέει: η φυσική κατάσταση είναι εκείνες οι προϋποθέσεις όπου τα ανθρώπινα όντα βρίσκονται σε μια κατάσταση που δεν υπάρχει οργανωμένο πολιτικό κράτος. Η φυσική κατάσταση είναι ένα επικίνδυνο μέρος, αλλά δεν είναι χώρος αδικίας ή αδυναμίας. Και δεν υπάρχει καμμία  κοινή εξουσία στην φυσική κατάσταση.

Tώρα με ποιόν τρόπο από την φυσική κατάσταση μεταβαίνουμε στο κοινωνικό συμβόλαιο;

Η ακατασίγαστη βαθιά επιθυμία των ανθρώπων να ευδαιμονίσουν και να ζήσουν μια ζωή ήσυχη, ανθρώπινη, χαρούμενη, ευτυχισμένη, με δικαιοσύνη και αγάπη, τους καθ΄οδηγεί το ένστικτο της ζωής στο να συγκροτήσουν μικρές κοινότητες και οργανωμένες κοινωνίες όπου θα υπόκεινται σε μία ανωτέρα και κεντρική αρχή. 5

Στη συνέχεια της φυσικής κατάστασης, μόλις η ανθρωπότητα αντιληφθεί για τα καλά, ότι η φυσική κατάσταση δεν είναι η συμφέρουσα και η λογική κατάσταση για την οικουμενική επιβίωση του ανθρώπινου είδους, συνέρχονται λόγου χάρη κατά ομάδες οι άνθρωποι, σύμφωνα με τον «ερμηνευτικό μύθο» του Χόμπς, για να συναποφασίσουν ώστε να επιλέξουν μίαν ισχυρή αντιπροσωπευτική προσωπικότητα, έναν μονάρχη ή έστω ένα κυρίαρχο ενωτικό-κοινοτικό συμβούλιο, όπου θα εξασκεί μίαν οργανωτική και απόλυτη εξουσία με κύριο αντάλαγμα της άμεσης κατάπαυσης αλλά συνάμα και της προοδευτικής άρσης από την απάνθρωπη «φυσική κατάσταση». 6

Σημαντικώτερος όρος αυτής της θεωρίας του Λεβιάθαν για να επέλθει μία τέτοια ριζική μεταβολή είναι: όσοι άνθρωποι συναποφασίσουν ότι επιθυμούν πράγματι την δημιουργία μιας σταθερής κοινωνίας ανθρώπων  πρέπει και να αποποιηθούν τα προσωπικά τους δικαιώματα ενώπιον μίας απόλυτης μοναρχικής εξουσίας. 7

Στην πορεία του υπόλοιπου δοκιμίου μου θα διατυπώσω μερικούς προσωπικούς στοχασμούς.

Το ζήτημα όμως έχει όπως το βλέπω προσωπικά με τα σημερινά εμπειρικά και ελάχιστα δεδομένα μου είναι τι γίνεται σ΄εκείνες τις περιπτώσεις όπου δεν αποφασίζει μια συντριπτική πλειοψηφία ανθρώπων για τον άρχοντα και εκπρόσωπό της;

Αλλά μάλλον και με διάφορες μεθοδεύσεις και τακτικισμούς π.χ. μέσω των διαβόητων Μ.Μ.Ε. επιβάλλουν έναν εκλεκτό τους άνθρωπο ο οποίος θα είναι αχυράνθρωπος και μαριονέτα μιας ελίτ, ανίκανος και ανάξιος, ενίοτε και αδίστακτος ή και αιμοδιψής, για να υποστηρίξει με «δικαιοσύνη» το κοινωνικό συμβόλαιο και την συντριπτική πλειοψηφία ενός λαού.

Και προβληματίζομαι, καιρό τώρα, ποιό είναι το προτιμότερο;

Μια ελευθεριάζουσα και ανεξέλεκτη αναρχία, όπως συμβαίνει στη φυσική κατάσταση; Ή μήπως μια στυγνή δικτατορία μια κακή ηγεσία και μοναρχία ενός ανδρείκελου ή μιας αυταρχικής προσωπικότητας όπως των: Μουσολίνη, Χίτλερ, Μάο, Κεμάλ Ατατούρκ, Στάλιν κ.ο.κ.

Διότι, νομίζω, ενδέχεται π.χ. και ο Χίτλερ ως πολιτικός ηγεμόνας για τον Γερμανικό λαό του και τους Ναζί, να ήταν ίσως ένας καλός Μονάρχης μέσα στο ιστορικό τους πλαίσιο, να ικανοποιούσε τα γεωστρατηγικά και πολιτικά σχέδιά τους, και να εφάρμοζε άριστα ένα σοσιαλιστικό συμβόλαιο, λ.χ. κοινωνικό συμβόλαιο, και έφερε έτσι εξ αιτίας των πολυποίκιλων δεδομένων του έναν παγκόσμιο όλοθερο.

Όπου μέσω της στυγνής δικτατορίας και μοναρχίας του  κήρυξε τον πόλεμο κατά πάντων και πασών.
Δεν είναι αυτό μια καμουφλαρισμένη «φυσική κατάσταση» με το ένδυμα του κοινωνικού συμβολαίου του Χόμπς; Όπου φαίνεται σε εμένα τουλάχιστο, τελικά, να πάσχει κάπως σοβαρά η θεωρία του Χόμπς.

Θεωρώ δηλαδή, ότι η θεωρία του Χόμπς έχει και θετικά αλλά κυρίως και αρνητικά στοιχεία, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να επεκταθώ πλήρως και εκτενώς.

Θέλω να πώ, ότι και το Κοινωνικό Συμβόλαιο ενδέχεται κατά περίεργο λόγο και τρόπο, αν η επιλογή της προσωπικότητας είναι λανθασμένη ή βαλτή από κάποιους κύκλους, να οδηγήσει στην αυθαιρεσία ή και την κατάχρηση της εξουσίας και να παρασύρει μια αδίστακτη μοναρχία και τυρρανία στο άκρο της φυσικής κατάστασης.

Η σκέψη μου λέει, ότι εξαρτάται ιδιαίτερα από την προσωπικότητα του ηγέτη και από τον λαό του στο κατά πόσον θα επέλθει ο πόλεμος ή ειρήνη, η ομόνοια ή η αναρχία, η οδύνη ή η ευδαιμονία, στο κοινωνικό συμβόλαιο.

Αν ένας λαός είναι πολεμοχαρής και έχει επιθετικές τάσεις και επεκτατικές βλέψεις και παράγει ηγέτες με αυταρχικές προσωπικότητες, πως αυτό θα ωφελέσει το κοινωνικό συμβόλαιο; Αφού τελικά μπορεί και να παρασυρθούν καθόλου σκόπιμα προς τα άγρια ένστικτα της επιθετικότητας και του θανάτου και πλέον οργανωμένα, μέσω ενός οργανωμένου κοινωνικού συμβολαίου, θα σκορπούν τον φόβο, τον πόλεμο, την οδύνη, την εθνοκάθαρση και την γενοκτονία ανθρώπων, άλλων κοινοτήτων, για τα γνωστά ή και άγνωστα ιδιοτελή τους συμφέροντα.

Βέβαια θεωρώ ότι έχει μια εξέλιξη ορθολογική η θεωρία του Χόμπς, όπου στο τέλος της ημέρας μου μοιάζει ότι οδηγείται σε ένα πολιτικό αδιέξοδο εξ αιτίας της φύσης των ανθρώπων. Για να μη φανώ υπερβολικός ή να αδικήσω τον Χόμπς, όμως, νομίζω, ότι υπάρχει σίγουρα και η θετική οπτική του κοινωνικού συμβολαίου, αφού παύει εκείνη η πρωτόγονη φυσική κατάσταση, για αρκετές κοινότητες στην ανθρωπότητα, και εκείνη η ζωφερή καταχνιά και η αβεβαιότητα του σκοτεινού μέλλοντος του ανθρωπίνου γένους.

Υποτείθεται μια φιλοσοφική Πολιτική θεωρία και ένα κοινωνικό συμβόλαιο για να είναι οφέλειμο και λειτουργικό θα πρέπει να ενδιαφέρεται κατ΄ουσίαν για το ανθρώπινο είδος και την προστασία του… από τον άνθρωπο!

Του Θεοφάνη Παττίχη

Τμήμα Κλασικών Σπουδών και Φιλοσοφίας
Φιλοσοφική Σχολή Πανεπιστημίου Κύπρου
Διδάσκων: Δρ Ανδρέας Βραχίμης
Β΄(2ο) Εξάμηνο
2018


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
1.       Μπέρτραντ Ράσσελ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, Μετάφραση-Σημειώσεις: Αιμ. Χουρμούζιου, Τόμος 2ος, εκδόσεις: Ι. Δ. ΑΡΣΕΝΙΔΗΣ, Κεφ. VIII, O ΛΕΒΙΑΘΑΝ ΤΟΥ ΧΟΜΠΣ, σελ. 240.
2.       Μπέρτραντ Ράσσελ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, O ΛΕΒΙΑΘΑΝ ΤΟΥ ΧΟΜΠΣ, σελ. 240.
3.       Μ. Ράσσελ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, O ΛΕΒΙΑΘΑΝ ΤΟΥ ΧΟΜΠΣ, σελ. 240.
4.       A. P. Martinich, A Hobbes Dictionary (THE BLACKWELL PHILOSOPHER DICTIONARIES), Blackwell Publishers, 1995, p. 292-296.
5.       Μ. Ράσσελ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, O ΛΕΒΙΑΘΑΝ ΤΟΥ ΧΟΜΠΣ, σελ. 240-241.
6.       Μ. Ράσσελ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, O ΛΕΒΙΑΘΑΝ ΤΟΥ ΧΟΜΠΣ, σελ. 241.
7.       Θεοδόσης Πελεγρίνης, ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, σελ. 636.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΑΠΟ ΤΟΝ «HOMO ECONOMICUS» ΣΤΟΝ «HOMO EKOUMENISMUS»



ΑΠΟ ΤΟΝ «HOMO ECONOMICUS» ΣΤΟΝ «HOMO EKOUMENISMUS»
Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος αν και ορκισμένος Οικουμενιστής και Κολυμπαριστής δεν χάνει την ευκαιρία του να βρεθεί για ανίερο προσκύνημα στο Βατικανό. Σώνει και καλά να μας αποδεικνύει εμπράκτως ότι η σωτηρία των Χριστιανικών λαών προέρχεται απο το Βατικανό και όχι απο τον Θεάνθρωπον Χριστόν.

Ο Αρχι-οικουμενιστής Πατριάρχης μας υπάγει είτε για ΑΝΙΕΡΕΣ συγχωραστασίες, είτε για ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΕΣ συμπροσευχές, είτε για [θρησκευτικούς] συγχρωτισμούς και συγκρητιστικές ημερίδες αλλά και [θεολογικές] διαλέξεις με τον «εν Χριστώ» αδελφό του τον πάπα της Ρώμης μετά των συν αυτώ Καρδιναλίων του.

Να πληροφορήσουμε όμως τους απλούς αναγνώστες μας, ότι πράγματι υφίσταται μία «Κοινή Χριστιανική ατζέντα για το καλό του Κόσμου και της Οικουμένης». Η εν λόγω «Κοινή Χριστιανική αντζέντα» σχεδιάσθη προ της Οικουμενικής Κινήσεως, δηλαδή πρό των δύο Παγκόσμιων Πολέμων, μέσα στα εργαστήρια του εωσφορικού Θεοσοφισμού και σατανικού Μασσωνισμού.

Φέρει την κωδική μυστικιστική «θεολογική» ονομασία «λαϊκός Οικουμενισμός» ή ο «πνευματικός Οικουμενισμός» ή ο «Οικουμενισμός της καρδιάς».

«Θεολογικά κουραφέξαλα» καθώς έλεγε ο μακαριστός Δογματολόγος π. Ιωάννης Ρωμανίδης.

Συζητούν δημόσια, θεωρητικά, τα σωρηδόν προβλήματα της οικουμένης, και δημιουργούν, παρασκηνιακώς, σωρηδόν άλλα.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση ενδέχεται να συνδέεται [και] με την οικονομική παγκοσμιοποίηση. Σ΄αυτό το σημείο νομίζω ότι έχει δίκαιον ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης όμως είναι εκκλησιαστικός ταγός και όχι Οικονομολόγος.

Άραγε τι έχει να μας πεί, ο ίδιος, για την Θρησκευτική Παγκοσμιοποίηση, εις την οποία (και πάλιν ο ίδιος) είναι βασικότατο πιόνι και φερέφωνο του οικονομικά χρηματοδοτούμενου -υπό των Ροκφέλερ και Ρότσιλντ- «Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών»;

Ό,τι είχε να πεί μας το είπε ο Οικουμενιστής Πατριάρχης, μάλιστα με περισσήν πανουργία και θράσος χιλίων κεκρκοπιθήκων στην «Πανορθόδοξη Σύνοδο» της Κρήτης, την λεγομένη και απο πολλούς ειδικούς Εκκλησιολόγους και ως μίαν Νέα Ληστρική Σύνοδο του Κολυμπαρίου.

Ο Πατριάρχης του Γένους μας, μιλησε πολύ ορθά για την «θεοποίηση του κέρδους», αλλά [όμως] για την αυτο-θεοποίηση του πάπα ούτε λέξη. Για την θεοποίηση της Οικουμενικής Κινήσεως και του πολυ-αιρετικού Οικουμενισμού δεν έβγαλε άχνα.

Να τον προτείνουμε συνεπώς, μη πάει εις μάτην το ταλέντο του, σε κάποιο σπουδαίο Πανεπιστήμιο όπου έχει υψηλά «στάνταρτ» περί των Οικονομικών, για να τον ανακηρύξουν [και] ως επίτιμο Διδάκτορα επί της επιστήμης των Οικονομικών.

Στις συνειδήσεις όλων ημών των νόρμαλ Ορθοδόξων Χριστιανών, ο εν λόγω Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος θα καταγραφεί, δυστυχώς, ο απόλυτος άρχων και ο αρχηγέτης πρότυπον ως «Homo Ekoumenismus».

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

ΜΟΝΑΧΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ, Ο ΤΡΟΥΜΑΝ, Ο ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ


Ὁ Τροῦμαν, ὁ Ἀθηναγόρας καί ἡ Παγκόσμια Ὀρθοδοξία:
μία ἐκ τῆς ἱστορίας ἐναλλακτική ἐπιλογή 
γιά τίς παροῦσες σχέσεις τῶν ΗΠΑ μέ τήν Κωνσταντινούπολη. 
Μέρος Β΄

Του Μοναχού Σεραφείμ Ζήση

4. Ἐξαγωγή συμπληρωματικῶν διαπιστώσεων ἀπό τό ἄρθρο
Ἄς δοῦμε, ὅμως, καί τί περαιτέρω μποροῦμε νά ἁλιεύσουμε ἐμμέσως καί ἀναγνώσουμε «μεταξύ τῶν γραμμῶν» τοῦ κειμένου τοῦ καθηγητοῦ Ἀλεξάνδρου Κύρου, πέραν ὅσων ἀριθμήσαμε παραπάνω:
(α) Ὁ καθηγητής Κύρου ὑπαινίσσεται (στήν τελευταία παράγραφο) ὁμοιότητα τοῦ σοβιετικοῦ ἐπεκτατισμοῦ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης μέ τήν ἀπόπειρα σχηματισμοῦ (φιλο)ρωσσικοῦ γεωπολιτικοῦ ἄξονος σήμερα · αὐτό βεβαίως χρῄζει περαιτέρω σχολιασμοῦ, διότι εἶναι ἰσχυρισμός παντελῶς ἀβάσιμος. Εἰδικῶς ἡ ὁμαδοποίηση τῶν «καλῶν φιλο-αμερικανικῶν καί φιλοθέων ἐθνῶν» ἔναντι  τῶν «κακῶν ἀθέων φιλο-σοβιετικῶν ἐθνῶν» τῶν δεκαετιῶν 1950-1980, ἔχει σήμερα ἀνατραπεῖ ἤ μᾶλλον ἀντιστραφεῖ καί οἱ ΗΠΑ ἔχουν ἀναδειχθεῖ σέ παγκόσμιο ὑποστηρικτή λ.χ. τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί τοῦ ἑωσφορισμοῦ (διόλου παράδοξο γιά ὅποιον γνωρίζει βασικά ἀξιώματα τῆς «ἐσωτερικῆς» Μασονίας), ὅπως φαίνεται κλασσικῶς καί στήν πρόσφατη περίπτωση τῆς Οὐκρανίας[25]. Ἤδη ἔγκριτοι δεξιοί Ἀμερικανοί ἀναλυτές, ὅπως λ.χ. ὁ Πάτ Μπιουκάναν, διερωτῶνται ἄν στόν «νέο ἰδεολογικό ψυχρό πόλεμο» ὁ Θεός συνεχίζει νά εἶναι παρά τό πλευρόν τῆς Ἀμερικῆς, ἔπειτα ἀπό τόν σταθερά παραδοσιακό καί χριστιανικό προσανατολισμό τῆς ἐσωτερικῆς πολιτικῆς τοῦ Βλαδιμήρου Ποῦτιν[26] (ἐν ἀντιθέσει πρός ἐκεῖνον τῶν ΗΠΑ).
(β)  Ἡ «ἐνεργός ἀνάμειξη» (δηλαδή, ἡ ἄμεση παρέμβαση) τοῦ τότε ἡμι-πλανητάρχου Προέδρου Τροῦμαν στήν ἐκλογή Ἀθηναγόρα, καί μόνον ὡς ἐκδήλωση τῆς ἐπιθυμίας του νά ἀναδειχθεῖ ὁ τελευταῖος, δηλαδή καί μόνον στόν ὑποβαθμισμένο ρόλο πού περιγράφει ὁ κ. Κύρου, ἦταν ἐπαρκής στήν ψυχροπολεμική περίοδο γιά νά καθορίσει τίς ἐκλογές Πατριάρχη σέ μιά φιλοδυτική χώρα, ὅπως ἡ Τουρκία (ἡ ὁποία μαζί μέ τήν Ἑλλάδα προσκλήθηκαν στό ΝΑΤΟ ἤδη ἀπό τήν ἴδρυσή του, μέ σχετικό πρωτόκολλο τοῦ Ἀπριλίου 1949). Ἡ ἀνάμειξη αὐτή, πού ὅμως ἦταν πολύ βαθύτερη ἀπό τήν ἐπίδειξη εὐαρεσκείας πρός τόν Ἀθηναγόρα, συνιστοῦσε μορφή καισαροπαπισμοῦ. Διερωτώμεθα: τούς Ὀρθοδόξους Πατριάρχες τούς ἀναδεικνύει τελικῶς τό Ἅγιον Πνεῦμα καί ἡ δογματική Ὀρθοδοξία ἤ τό «Δόγμα Τροῦμαν» καί τό πνεῦμα τῆς Μασονίας;.
Εἶναι χαρακτηριστικά ὅσα περί τῆς τεκτονικῆς ἀφετηρίας τοῦ «Δόγματος Τροῦμαν» γράφουν οἱ ἴδιοι οἱ Τέκτονες σέ δικό τους περιοδικό τό 1961: «Εἶναι γνωστόν ὅτι μέ τάς ἀρχάς καί τά διδάγματα τοῦ Τεκτονισμοῦ ἔχουν γραφῆ αἱ Ἱστορίαι Μεγάλων Ἐθνῶν [...] Οὔτε θά διαφεύγῃ τήν μνήμην ὅλων ἡμῶν ἡ πρόσφατος ἐξαγγελία τοῦ τόσον σημαντικοῦ διά τήν Ἱστορίαν τοῦ Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ Δόγματος τοῦ Ἀδελφοῦ Χάρρη Τροῦμαν, ἡ ὁποία ἐγένετο τό πρῶτον ἐν συνεδριάσει τῆς Μητρός του Τεκτονικῆς Στοᾶς, ὅταν ἦτο οὗτος Πρόεδρος τῶν Η.Π.Α.»[27].
(γ) Γίνεται ἀντιληπτό στόν ἀναγνώστη ἀπό τό ἄρθρο τοῦ κ. Κύρου, ποιᾶς σημασίας εἶναι τά θρησκευτικά ἤ ἐκκλησιαστικά πράγματα γιά τίς Μεγάλες Δυνάμεις (ΗΠΑ, Σοβιετικῶν), εἴτε ὡς πεδίο προωθήσεως ἰδεολογίας, εἴτε ὡς ἐργαλεῖο πολέμου φθορᾶς ἐναντίον πολιτικῶν καθεστώτων (θυμόμαστε ἄλλωστε και τήν περίπτωση τοῦ Λέχ Βαλέσα στήν Πολωνία) ἤ καί ὡς «κόλλα» συμπήξεως διεθνῶν ἤ διαθρησκειακῶν συνασπισμῶν. Ὅποιος ὅμως ὁμιλεῖ στό εὐρύ κοινό περί τῶν αὐτονοήτων αὐτῶν πραγμάτων χαρακτηρίζεται ἐπίτηδες ἀπό τούς νεοταξίτες καί ἰδίως τούς Οἰκουμενιστές ὡς «συνωμοσιολόγος».
(δ)  Τό ἀμερικανικό γεωπολιτικό σκέπτεσθαι (ὅπως ἄλλωστε καί τό σοβιετικό παλαιότερα, καί μελλοντικῶς κάποιο ἄλλο) ἔχει πλήρη ἐπίγνωση τῶν ἐσωτερικῶν ἐκκλησιαστικῶν συσχετισμῶν δυνάμεως· ἑπομένως, ἔχει καί τήν δυνατότητα νά ἀντιλαμβάνεται τήν σημασία τῆς ἱερο-κανονικῆς πρωτοκαθεδρίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ἀλλά καί τῆς εὔθραυστης ἰσορροπίας τῶν ἐθνοφυλετικῶν τάσεων ἤ ἐνίοτε τῶν ὑπερεθνικῶν δεσμῶν Ἑλλήνων, Σλάβων καί Ἀράβων (δηλ. ἀραβοφώνων) Ὀρθοδόξων (ὁσονούπω καί τῶν Ὀρθοδόξων Ἀγγλοσαξώνων). Μέ ἄλλα λόγια, οἱ ἐχθροί μας (διότι τέτοιοι εἶναι οἱ νεοταξίτες) γνωρίζουν τά ἐκκλησιαστικά «ἐνδότερα» τοὐλάχιστον τόσο καλά ὅσο καί ἐμεῖς, μᾶλλον ὅμως πολύ καλύτερα.
(ε) Οἱ διπλωμάτες τῶν πολιτικῶν ἐξουσιῶν (ὅπως ὁ Μάιρον Τέηλορ παρά τῷ Βατικανῷ) εἶχαν, ἔχουν καί θά ἔχουν μυστικές ἀναθέσεις θρησκευτικῶν ἀποστολῶν, παραλλήλως πρός τήν ἐπίσημη ἰδιότητά τους. Ὅταν λοιπόν βλέπουμε σημαίνοντες πολιτικούς ἤ διπλωμάτες νά δραστηριοποιοῦνται ἐκκλησιαστικά πρίν ἤ μετά ἀπό κάποιο σημαντικό ἐκκλησιαστικό γεγονός, ἄς συνειδητοποιοῦμε ὅτι δέν πρόκειται οὔτε γιά ξαφνική προσωπική ὑπαρξιακή ἀναζήτησή τους οὔτε γιά ἁπλῆ οἰκοδόμηση ἐπικοινωνιακοῦ θρησκευτικοῦ προφίλ, ἀλλά γιά ἀποστολή μέ συγκεκριμένο ἀποχρῶντα λόγο (μήπως εἶναι τέτοια καί ἡ προχθεσινή ἐπίσκεψη τοῦ Πρέσβεως τῶν ΗΠΑ Τζέφρι Πάιατ στό Ἅγιον Ὄρος ;).
(στ) Ἐφόσον ἡ, κατά τόν Τροῦμαν, «δημοκρατική ἰδεολογία» (ἤ ἡ «πολιτική θεολογία», ἄν θέλετε) τοῦ Πατριαρχείου ΚΠόλεως ἐπί Ἀθηναγόρα εἶχε ἐνδιαφέρον (καί ἀποτελοῦσε ἀντικειμενικό στόχο) γιά τήν ἀμερικανική ἐξωτερική πολιτική, στό πλαίσιο τῆς ἀνασχέσεως τοῦ ἀθέου σοβιετισμοῦ, βεβαίως εἶχε (καί ἔχει) ἐνδιαφέρον καί ὅσον ἀφορᾷ τίς τάσεις τῆς ἑλληνικῆς ὁμογενείας ἐντός τῶν ΗΠΑ (κατά τό ἀξίωμα “peace at home, peace in the world”). Ἀνάλογο ἄλλωστε εἶναι καί τό ἐνδιαφέρον τοῦ Κράτους τοῦ Ἰσραήλ νά μή ἐμπλέκεται τό Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων στίς παλαιστινιακές πολιτικές διεκδικήσεις, ἀλλά καί τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους νά κρατήσει τήν Μουφτία τῆς Κομοτηνῆς μακράν τοῦ τουρκικοῦ παρεμβατισμοῦ στήν Θράκη. Αὐτό θά μποροῦσε νά σημαίνει ὅτι (τοὐλάχιστον στίς ΗΠΑ καί κατ΄ ἐπέκτασιν καί στό Φανάρι), ὅσο διαρκεῖ ἡ ἀναμέτρηση ΗΠΑ-Ρωσσίας, ποτέ ἡ ἀμερικανική ἡγεσία, ὅσον τό ἐπ΄ αὐτῇ, δέν θά ἀνεχθεῖ τήν ἀνάδειξη ἑνός μή ἐχθρικοῦ πρός τούς Ρώσσους ἐκκλησιαστικοῦ ἡγέτη, εἴτε Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς εἴτε καί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου.
(ζ) Εἶναι αὐτονόητο, ὅτι στό πλαίσιο ἑνός «διαθρησκειακοῦ συνασπισμοῦ», βασιζομένου μάλιστα ἐπί τῆς ἀμερικανικῆς ὑποστηρίξεως, οἱ θρησκευτικές διαφοροποιήσεις θά τείνουν νά ἀμβλύνονται, ὅπως ἐπεσήμαινε τό 1966 ὁ μακαριστός Νικόλαος Ψαρουδάκης[28], ἀκριβῶς ὅπως ἀναγκαστικῶς ἐξομαλύνονται καί οἱ ἐθνικές συγκρούσεις ἐντός συνασπισμῶν, ὅπως τοῦ ΝΑΤΟ (λ.χ. οἱ ἑλληνο-τουρκικές). Αὐτό μᾶς ἐπιτρέπει νά συμπεράνουμε ὅτι ὁ διάλογος τῆς «ἀγάπης» τῶν τελευταίων δεκαετιῶν, εἴτε διομολογιακός (μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί ὁμολογιῶν-αἱρέσεων) εἴτε διαθρησκειακός (μεταξύ θρησκειῶν, λ.χ. Χριστιανισμοῦ, Ἰουδαϊσμοῦ καί Ἰσλάμ), ἦταν σέ καθοριστικό βαθμό μία ἀναπόφευκτη «κόλλα» γιά τήν συγκόλληση τοῦ συνασπισμοῦ γύρω ἀπό τίς ΗΠΑ. Πράγματι, ὑπό τό ... «φῶς» τῆς ἀμερικανικῆς γεωστρατηγικῆς ἀνακαλύψαμε ἐξαίφνης μετά ἀπό αἰῶνες, ἐπί Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, ὅτι δῆθεν μᾶς συνδέουν μέ τίς ἄλλες θρησκεῖες πολλά πράγματα (!) ... (καί ὅπως λέγεται εἰρωνικῶς, “I wouldn’t have seen it, if I hadn’t believed it …”). Βεβαίως, στήν «ἀνακάλυψη» αὐτή εἶχε προηγηθεῖ τῶν Ἀμερικανῶν πολιτικῶν τῆς Νέας Τάξεως καί τῶν ἀρχι-Οἰκουμενιστῶν ἡ ἴδια ἡ κοινή τροφός ὅλων τους: ἡ Μασονία.

(η) Ὁ καθηγητής Κύρου, ἀλλά καί ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Βορείου Ἀμερικῆς ἡ ὁποία δημοσιεύει τό ἄρθρο του τό 2014, προβάλλει (ἤ προσφέρει) μέ πολύ προσεκτικό λόγο στήν τελευταία παράγραφό του τήν ἐνδεχόμενη «χρηστικότητα» τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου («φρῖξον ἥλιε, στέναξον ἡ γῆ»!), πρός ὄφελος τῆς σημερινῆς ἀμερικανικῆς στάσεως κατά τῶν ρωσσικῶν συμφερόντων στήν ἴδια τήν ρωσσική περιφέρεια καί τήν Ἀνατολική Μεσόγειο (προφανῶς διότι τά Βαλκάνια ἔχουν ἐκφύγει πλέον τῆς πατροπαράδοτης ρωσσικῆς ἐπ’ αὐτῶν ἐπιρροῆς). Σάν ἀντάλλαγμα στήν συναλλαγή αὐτή προτείνει ὁ ἀρθρογράφος κ. Κύρου τήν ἐκ μέρους τῶν ΗΠΑ «ἐλάφρυνση» τῶν τουρκικῶν πιέσεων ἐπί τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου, ὥστε Αὐτό νά διαδραματίσει «γιά μία ἀκόμη φορά τόν σημαίνοντα διεθνῆ καί ἐποικοδομητικό ἠθικό ρόλο» του (προσθέστε: «πρός ὄφελος τῶν καλῶν καί ἠθικῶν ΗΠΑ, τῶν ἀστυνόμων τοῦ σύμπαντος»).
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΕΛΟΥΣ
[25] Εἶναι πολύ χαρακτηριστικό ἐν προκειμένῳ, ὅτι ἀμέσως μετά τήν ἀνατροπή τῆς (μή ρωσσοφοβικῆς) Οὐκρανικῆς Κυβερνήσεως Γιανουκόβιτς καί τήν ἐγκατάσταση νέας μέ τήν ἐμφανῆ ὑποστήριξη τῶν ΗΠΑ, κατά τά θλιβερά γεγονότα τῆς πλατείας Maidan (ἀρχές 2014), ἐπετράπη μέ κρατικές ρυθμίσεις (1) ἡ διενέργεια παρελάσεως ὁμοφυλοφίλων στό Κίεβο καί (2) ἡ ἵδρυση «ἐκκλησίας τοῦ σατανᾶ» στήν Οὐκρανία (ἔχει προηγηθεῖ βεβαίως ἡ «ἐκκλησία τοῦ Σατανᾶ» στήν Καλιφόρνια τῶν ΗΠΑ τό 1966, ἀπό τόν Anton Szandor Lavey κ.ἀ.). Βλ. IFE OLORI, «First Church of Satan Opens in Ukraine, Cherkassk Region» (20 Αὐγ 2014) (http://newsrescue.com/first-church-satan-opens-ukraine-cherkassk-region/#axzz4uSfoPJds) καί M. WILLIAMSN. ZINETS, «Praise from West after mostly peaceful Kiev Pride march» (12 Ἰουν 2016) (http://uk.reuters.com/article/uk-ukraine-pride-parade/praise-from-west-after-mostly-peaceful-kiev-pride-march-idUKKCN0YY0EN): «That the march took place in the centre of Kiev with such heavy police support was a sign of the changes in Ukrainian society since Maidan, said lawmaker Serhiy Leshchenko at the march».  
[26] P. BUCHANAN, «Whose Side Is God on Now?», (4 Ἀπρ 2014) http://buchanan.org/blog/whose-side-god-now-6337. Ὁ Πάτρικ Μπιουκάναν (1938 - ) εἶναι παλαιο-συντηρητικός πολιτικός, σχολιαστής (ραδιοφωνικός καί τηλεοπτικός), συγγραφεύς καί ἀρθρογράφος. Ὑπῆρξε σύμβουλος τῶν Προέδρων Νίξον, Φόρντ καί Ρῆγκαν, ἐπεδίωξε τό χρίσμα τῶν Ρεπουμπλικανῶν γιά τήν προεδρική ὑποψηφιότητα τό 1992 καί τό 1996 καί συνίδρυσε (2002) τό περιοδικό Ὁ Ἀμερικανός Συντηρητικός (The American Conservative).
[27]  Ἀπό τό Τεκτονικόν Δελτίον 46 (1961)· ἡ παραπομπή ἀπό τό Ν. ΨΑΡΟΥΔΑΚΗΣ, Σκοτεινές δυνάμεις καί Χριστιανισμός, ἐκδ. Χριστιανικῆς Δημοκρατίας, Ἀθήνα 1966, σ. 137.
[28] Μέ πολλή διεισδυτικότητα ὁ μακαριστός δικηγόρος καί δημοσιογράφος ἐπεσήμαινε τό 1966 τήν ἀπαρχή τῆς ἀνεκτικότητος τοῦ Βατικανοῦ τόσο πρός τήν Μασονία, ὅσο καί πρός τόν Οἰκουμενισμό, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς συνασπίσεως ὅλων τῶν Δυτικῶν Δυνάμεων (ἐν αἷς καί ἡ Μασονία), κατά τοῦ Σοβιετικοῦ Κομμουνισμοῦ. Ν. ΨΑΡΟΥΔΑΚΗΣ, αὐτόθι, σ. 148· «Μήπως ἡ Παπική Ἐκκλησία κάμνει ἑλιγμό γιά τήν ἅλωσι τῆς Στοᾶς ἤ ἐκουράσθηκε στόν ἀντιμασονικό της ἀγῶνα; Μήπως δέ συμβαίνει τίποτα ἀπό ὅλα αὐτά καί ἡ Δυτική Ἐκκλησία συμμαχεῖ μέ τή Μασονία μέσα στό σχέδιο πού ἐφαρμόζεται μεταπολεμικά στή Δύσι, γιά τήν συγκρότησι ἑνιαίου ἀντικομμουνιστικοῦ στρατοπέδου;  Ἤ μήπως συμβαίνουν ὅλα αὐτά; [...] Στήν ὅλη ὑπόθεσι ἡ Στοά λόγῳ τοῦ συνωμοτικοῦ της χαρακτῆρος παίζει πρωταρχικό ρόλο. Ἡ Στοά ὅμως ἔχει ἐχθρό τήν Ἐκκλησία. Δίδεται λοιπόν ἡ ἐντολή: Μέ κάθε θυσία συνδιαλλαγή μέ τήν Ἐκκλησία. Συνάμα ἀρχίζουν οἱ ἐνέργειες καί πρός τή πλευρά τῶν Ἐκκλησιῶν: Ἕνωσις ἤ ἔστω ἑνότης. Ὁ Κίνδυνος εἶναι μέγας. Οἱ διαφορές πρέπει νά παραμερισθοῦν μπροστά στόν κοινό ἐχθρό». Περί τῆς ἀνεκτικότητος τοῦ Βατικανοῦ πρός τή Μασονία βλ. καί τό ἡμέτερον «Ἐπιφανής Μασόνος διανοούμενος, ὁμιλητής στήν Ἱ. Μητρόπολη Κορίνθου» (4 Ἰαν 2017), http://www.katanixis.gr/2017/01/blog-post_52.html στίς σημ. ὑπ’ ἀριθμ. 30-32.