Translate

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ ΩΣ «ΕΙΡΗΝΙΣΤΗΣ» ΚΑΙ Ο ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ ΙΗΣΟΥΣ Ο ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ ΩΣ «ΜΕΓΑΣ ΠΟΛΕΜΑΡΧΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ»


Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ ΩΣ «ΕΙΡΗΝΙΣΤΗΣ» ΚΑΙ Ο ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ ΙΗΣΟΥΣ Ο ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ ΩΣ «ΜΕΓΑΣ ΠΟΛΕΜΑΡΧΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ»
Του Παναγιώτη Π. Νούνη


  • Δεῖτε το καὶ κατεβᾶστε το παρακαλῶ ὁλόκληρο ἀπὸ ἐδῶἐδῶ καὶ ἐδῶ σὲ μορφῆ PDF/DOCS.


Για αρκετούς συγχρόνους και παλαιούς αθέους «πεφωτισμένους» διανοούμενους οι Ομολογητές και η «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ» είναι δείγμα επιθετικού χαρακτήρα και θεωρείται ως εξάσκηση βίας κατά τινός άλλου προσώπου ή ομάδος.
Η «Ομολογία Πίστεως» είναι θεία εντολή και αγαπητική προτροπή του Θεανθρώπου Χριστού. Ο Ιησούς Χριστός μας προτρέπει και μας εντέλει να διαχωρίζουμε τον εαυτό μας απο τον κόσμο, διότι οι Χριστιανοί δεν είμαστε εκ του κόσμου αυτού. Ο κόσμος (η ανθρωπότητα) έχει ως δόγμα πίστεώς της το εκκοσμικευμένο και σαρκικό φρόνημα. Πολλώ δε μάλλον μας αποσαφηνίζει, Εκείνος, ότι ο διαχωρισμός για λόγους Πίστεως είναι επιτακτικός σημαντικότατος και αναγκαίος διότι έχει επιπτώσεις στην αιώνια προοπτικήν μας.
Το ξεκαθαρίζει με τα επόμενα λεχθέντα Του:
«Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν. ἦλθον γὰρ διχάσαι ἄνθρωπον κατὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς καὶ νύμφην κατὰ τῆς πενθερᾶς αὐτῆς·». (Κατά Ματθαίον, Ι΄, 34-35).
Ο μέγας «ειρηνοποιός» και Ινδός Φιλόσοφος Κρισναμούρτι ήλθε να βάλει ειρήνη επι την γήν. Ο Κύριος της Δόξης ως «Μέγας Πολέμαρχος του Σύμπαντος» ο και Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός ήλθε να βάλει μάχαιρα, πόλεμον και διχασμόν ανάμεσα στους ανθρώπους. Ποιόν από τους δύο άραγε να εμπιστευτούμεν, και ποιόν είναι το βαθύτερο νόημα των συγκεκριμένων λεχθέντων τους;
Ο Θεοσοφισμός/Μασσωνισμός θεμελιούται εις τον αντίχριστο και εωσφορικό Συγκρητισμό, όπου είναι ένα συνονθύλευμα φιλοσοφικών θρησκευτικών και θεολογικών δογμάτων. Μια διεστραμμένη «ομολογία πίστεως» συγκρητιστικών δοξασιών.
Ο «θεόσοφος» Κρισναμούρτι προσπαθεί ενίοτε απέλπιδα να απεγκλωβιστεί και να αποτινάξει τους θεοσοφιστικούς δογματισμούς και επιρροές του. Η Θεοσοφία οραματίζεται και εργάζεται για την Παγκόσμια Θρησκεία ή Πανθρησκεία, ώστε να γίνει «η επανεμφάνιση του Χριστού», δηλ. η εμφάνιση του Αντιχρίστου. Ο πρώην Θεοσοφιστής και φιλόσοφος Κρισναμούρτι «ευαγγελίζεται» έναν ουτοπικό μετα-Θρησκευτικόν και ομοιογενή κόσμο και μια ομοιόμορφη ανθρωπότητα θεμελιωμένην στην ψευδο-ειρήνη και στην ψευδο-ομόνοια. Ο Αντίχριστος λέγεται, ότι πρόκειται να συγχωνεύσει καταργήσει και να περιορίσει τα Θρησκεύματα, για να λατρευτεί ο ίδιος ως θεός.
Ο φιλόσοφος Κρισναμούρτι, ως «παρ΄ολίγον Αντίχριστος», αλλά ως ο κατ΄εξοχήν πρόδρομος του Αντιχρίστου, ένας Ψευδοπροφήτης, οραματίζεται έναν κόσμο χωρίς οδοδείκτες και ταμπέλες. Έναν κόσμο όπου καταργεί την ταμπέλα: «πρός Θεοδρομία». «Πρός Θεογνωσία». «Πρός την Κόλαση». «Πρός τον Παράδεισο». «Πρός τον γκρεμό». κ.ο.κ.
Σκοπός του ανθρώπου δεν είναι απλά να κατανοήσει την βία ή να την ξεριζώσει, αλλά να την μεταμορφώσει. Οι Θρησκείες όντως, αποδεικνύεται, ότι δεν βοηθούν στην μεταμόρφωση των εσωτερικών παθών, γι΄αυτό και διαιωνίζεται η απάνθρωπη βία. Η θεραπεία και μεταμόρφωση των παθών, διενεργείται, μυστικά και αθόρυβα στις καρδιές των καλοπροαίρετων ανθρώπων, διά των απείρων Μυστήριων της Ορθοδόξου Εκκλησίας (και όχι της Θρησκείας των «Ορθοδόξων» Οικουμενιστών ή του Ορθοδοξισμού), όπου είναι ενεργοποιημένα μέλη της Εκκλησίας του Θεανθρώπου Χριστού.
Ένας άνθρωπος για να είναι Άνθρωπος, δεν χρειάζεται να κατανοήσει τη βία, διότι αυτή για εκείνον είναι μια παρά φύση [κατάσταση] και απάνθρωπη ενέργεια. Ένας Άνθρωπος, με «Α» κεφαλαίο δεν τον απασχολεί η συνολική κατανόηση της ανθρωπότητας, διότι ζεί εν μέσω αυτής χωρίς να επηρεάζεται απο τις υπάνθρωπες επιλογές της, και διότι δεν παραμένει στάσιμος και εγκλωβισμένος στα ανθρωπιστικά του συναισθήματα. Ο πήχης δεν είναι απλά και μόνον ο Ανθρωπισμός, αλλά ο Θεανθρωπισμός! Όσοι μένουν προσκολλημένοι στα δόγματα του Ουμανισμού και Ανθρωπισμού, δεν είναι προοδευτικοί άνθρωποι, αλλά άνθρωποι του μεσσαίωνα. Κάποτε, παρ΄όλες τις προσωπικές αδυναμίες, αστοχίες και εθισμούς μας θα πρέπει [τέλος πάντων] να αντιμετωπίσουμε την Αλήθεια κατάματα. Και αν είναι να γίνει, ας γίνει απ΄ αυτήν την ζωήν.
Ένας Άνθρωπος, προετοιμάζει εαυτόν και αλλήλους ώστε, ο υπάνθρωπος και μισάνθρωπος να γίνει κατ΄αρχήν άνθρωπος. Έπειτα ο άνθρωπος να γίνει σταδιακά Άνθρωπος. Ὠστε απο φυσιολογικός Άνθρωπος να γενεί υπερφυσικός θεάνθρωπος. Και αυτό τεκμηρειώνεται στο αναντίρρητο Θεολογικό σημείο-στοιχείο όπου ο Θεός έγινε Θεάνθρωπος ίνα ο άνθρωπος μπορεί πλέον, διά του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού, να γίνει θεάνθρωπος. Και αυτή η θεανθρώπινη αλυσίδα δεν γίνεται, θεωρητικά, αλλά πρακτικά, πολλώ μάλλον δεν διεξάγεται ή διενεργείται μόνο σε επίπεδο υψηλής θεωρητικής και διανοητικής κατανόησης, ούτε κάν σε επίπεδο φιλοσοφίας και ψυχολογίας.
[Ποιος δύναται σήμερα να αμφισβητήσει να κρίνει και να κατακρίνει την εν Χριστώ ζωή των Χριστιανών; Μόνο ένας ανόητος! Διότι ο καθένας επιλέγει αυτεξουσία και ελεύθερα τον τρόπον ζωής του.]
Βέβαια, να επισημάνω φίλες/οι ότι χρειάζεται πολύ προσοχή ο εν λόγω φιλόσοφος, όπερ είναι μέγας πολέμιος (δέν είναι πάντοτε αρνητικό, διότι έχει και την θετική οπτική του, στο να ανασκευάζουμε τις αμπελοφιλοσοφίες του) των θρησκειών και των δογμάτων, διότι διατυπώνει ουκ ολίγες κακόδοξες και αντιχριστιανικές φιλοσοφικές θέσεις-πεποιθήσεις και απόψεις, όπου οδηγούν ενίοτε στην μαχητική αθεΐα. Το θετικό του είναι ότι αμφισβητεί όλα τα θρησκεύματα, πλήν την άγνωστη θρησκεία του Θεοσοφισμού όπερ και υπηρετεί.
Ας γίνουμε μέλισσες λοιπόν, και όχι μύγες.
Να σημειώσω και κάτι πιθανότατα σημαντικό που εδιέλαθε της προσοχής μου: όταν οι άνθρωποι, κατ΄αρχήν αυτοπροσδιοριζόμαστε είτε ως Έλληνες, είτε ως Τούρκοι, είτε ως Αμερικανοί, είτε ως Κύπριοι, είτε ως Κούρδοι, είτε ως Εβραίοι, είτε ως Άγγλοι κ.ο.κ. προσδιορίζουμε με ακρίβεια την ταυτότητά μας ή αν θέλετε την εθνοτικήν μας καταγωγή. Π.χ. Ο Σκωτσέζος ο Ουαλός και ο Ιρλανδός, αυτοπροσδιορίζονται κυρίως ως Άγγλοι με δευτερεύον στοιχείο την [προσωπικήν] καταγωγή τους. Και το ποιό σημαντικό; Δεν είμαστε εμείς μάλλον που (αυτο)προσδιοριζόμαστε, αλλά μας διδάσκουν (προτού κάν περπατήσουμε) και μας προσδιορίζουν απο τα γενοφάσκια μας, το στενό οικογενειακό μας περιβάλλον, καθώς και οι σωρηδόν κρατικές Κοινωνικές Υπηρεσίες και τα έθνη-κράτη όπου και διαμένουμεν ή καταγώμεθα.
Δηλαδή, η εκασταχού Κοινωνίες, οι οικογένειες και τα κράτη, μας εγκλωβίζουν στον εθνοτικό (αυτο)προσδιορισμό μας. Τα ίδια τα Κράτη με την οικογένειά μας μας προσδιορίζουν και το θρήσκευμα της επιλογής των. Αδιαφορώντας ετεροχρονισμένα αμφότεροι (οικογένεια και κράτος) να παρέχουν μια καλή μέχρι και άριστη ορθόδοξη θρησκευτική/θεολογική συνείδηση. [Απόδειξη: Ενώ υπάρχουν στρατιές αποφοίτων της Θεολογίας, στο Δημοτικό Σχολείο, επι έξι συναπτά έτη διδάσκουν το Μάθημα των Θρησκευτικών παντελώς αναρμόδιοι, ενίοτε και άθεοι, αχάπαροι, ημιμαθείς και αμαθείς, περι των Θεολογικών και Θρησκειολογικών Ζητημάτων, οι Δάσκαλοι!] Με ποιό τρόπο; Με την ανάγκη δημιουργίας προσωπικών κρατικών εγγράφων. Π.χ.: Ταυτότητα. Και έτσι ταυτιζόμαστε ιδεολογικά λ.χ. με τα στοιχεία της ταυτότητάς μας χωρίς να υποψιαζόμαστε ότι αυτά [τα στοιχεία] μέσα στον χωροχρόνο μεταβάλλονται. Εδώ μεταβάλλονται τα σωματικά μας χαρακτηριστικά και δεν θα μεταβληθούν τα υπόλοιπα; Οι κρατικές υπηρεσίες το ξέρουν και γι΄αυτό απαιτούν πλέον, κάθε λίγο και λιγάκι να βγάζουμε και μια νέα ταυτότητα ή διαβατήριο. Κάποια στοιχεία όμως, π.χ. ιθαγένεια ή υπηκοότητα, και η θρησκεία, παραμένουν για το κράτος, (δήθεν) αμετάβλητα.
Το κράτος μας προσδιορίζει ότι είμεθα [δήθεν] οπαδοί (!) θρησκείας. Το κράτος κάνει τους εν λόγω ατομικούς (στατιστικούς και κοινωνιολογικούς) διαχωρισμούς. Εμείς αν είμεθα συνειδητά μέλη της Εκκλησίας Του, δεν έχουμε θρησκεία (θρησκεία=ανθρώπινο δημιούργημα, ή ο άνθρωπος δημιουργεί τον θεό του), διότι ο Χριστός μας ήρθε να καταργήσει τις θρησκείες, και να ιδρύσει Μίαν Αγίαν και Αποστολικήν Εκκλησία.
Εμείς εξ αιτίας της «ταυτοποίησις στοιχείων» πιστεύουμε ως φαντασιόπληκτοι και ιδεολόγοι ότι ανήκουμε σε μια θρησκεία, επειδή μας το επιβεβαιώνει εξάλλου η ταυτότητά μας ή, η Κοινωνία μας, είναι βλέπετε το Κράτος «Λεβιάθαν» και η Κοινωνία ως «μετά Θεόν Θεός». (Οι άθεοι έχουν δίκαιο εν μέρει όταν ομιλούν περι γεωγραφικών θρησκευτικών προσδιορισμών και πολεμούν άπαντες τις θρησκείες… για να επιβάλλουν την θρησκεία του νεοΑθεϊσμού.) Μας παιδαγωγούν (καλώς ή κακώς) δηλαδή, να διαχωρίζουμε τους εαυτούς μας. Αλλά ο διαχωρισμός αυτός, άραγε, γίνεται κυρίως εις βάρος της καθολικής ανθρωπότητος; Ή μήπως γίνεται, για πρακτικούς γραφειοκρατικούς και κυβερνητικούς λόγους; Ή μήπως, γίνεται, για προπαγανδιστικούς-εθνοφυλετικούς λόγους ώστε να τονωθεί η ιδεολογία του κάθε έθνους κράτους και να διαιωνίζεται έτσι η βία; Και έρχονται μετά, οι ίδιοι με άλλες φανέλες, για να μας διδάξουν την «ανοχή στην διαφορετικότητα». Η Εκκλησία μας διδάσκει απο αρχαιοτάτων χρόνων και αιώνων την ανοχή στον κάθε συνάνθρωπο, ανεξαρτήτου θρησκεύματος (απόδειξη η Παραβολή του Καλού Σαμαρείτη).
Μία ακόμη απόδειξη ότι το Κράτος, ενδιαφέρεται ΜΟΝΟ για την επιβίωσή του, τον εξοπλισμό του, τα στρατεύματά του, γαλουχεί τους πολίτες του με το μικρόβειο της βίας (ενώ για όλο το κοινωνικό κακό συναπάντημα φταίει πάντοτε το «παπαδαριό» και η Εκκλησία) διαστρέφει την προσωπικότητα του ανθρώπου και απαξιώνει την μελλοντική και αιώνιον προοπτική του. Και αντί να τον οδηγεί στην Εκκλησία Του, για να μεταμορφώσει την προσωπικότητά του του αποδομεί μεθοδικά και την Μητέρα του.
Ο Ινδός, ο Έλληνας, ο Ευρωπαίος, ο Κινέζος, ο Αυστραλός είναι κομματάκια και μέρη του ενός πάζλ. Το πάζλ αποκαλείται Ανθρωπότητα. Δεν υιοθετείς την βία, αν προσδιορίσεις και ομολογήσεις με ακρίβεια την εθνοτική καταγωγή σου. Δεν υιοθετείς την βία αν ομολογήσεις την θρησκεία σου. Ο Κρισναμούρτι κάνει λάθος κατά την γνώμη μου. Όταν ο ίδιος ταξιδεύει και δείχνει το διαβατήριό του που γράφει ότι είναι Ινδός, είναι σαν να προσδιορίζει ενώπιον αρχών και ανθρώπων ότι είναι Ινδός, τούτο τι σημαίνει; Σημαίνει, ότι υιοθετεί προς στιγμή την βία; Ή ότι ο ίδιος είναι ασυνεπείς στα λεχθέντα του; Συνεπώς, για ιδιαίτερους Κοινωνικούς λόγους εν μέρει είναι καλή η εθνοτική διάκριση, για να ξέρουμε στατιστικά και γενικά «ποιός είναι ποιός» αλλά όχι για να παραμένουμε δέσμιοι και αιχμάλωτοι στη νόσο του εθνοφυλετισμού, διότι η ιδεολογία του εθνικισμού μας ενεργοποιεί το αίσθημα του μίσους, του φθόνου, της βίας και εν τέλει της πράξης του φόνου.
Ο φανατισμός, σε κάποια γνωστή ή άγνωστη θρησκεία, οδηγεί το μέλος της στην βία. Υπάρχουν εκατομμύρια μέλη, διαφόρων θρησκείων, όπου απεχθάνονται και μισούν την βία, και όμως δεν διστάζουν να ομολογούν με θάρρος τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους.
Τέλος, για να τεκμηρειώσω κάπως συγκεκριμένα την αντίθεση μου προς το εν λόγω σκεπτικό του Ινδού Φιλοσόφου, είναι: ότι η ίδια η ανθρωπότητα, δυστυχώς, καλλιεργεί, το σαράκι της βίας. Ποιά ανθρωπότητα; Σύσσωμη η ανθρωπότητα και η κοινωνία των ανθρώπων, ανεξαρτήτως φυλής εθνότητας ή θρησκεύματος. Διότι η κάθε λογής-λογής βία είναι ασθένεια της προσωπικότητος του ανθρώπου. Συνεπώς δεν αντιλαμβάνομαι την διάκριση που εξασκεί ο φιλόσοφος. Βέβαια ο εν λόγω φιλόσοφος φιλοσοφεί απλά και δεν προτείνει το σωστό ιατρικό της θεαραπείας, διότι το αγνοεί. Θα λυθεί το ζήτημα της βίας αυτόματα, και ως δια μαγείας, αν πείσουμε τους εαυτούς μας, ότι «δεν είμαστε Έλληνες», «δεν είμαστε Σκοπιανοί», «δεν είμαστε Μακεδόνες», «δεν είμαστε Αμερικανοί», «δεν είμαστε Χριστιανοί», «δεν είμαστε Εβραίοι» κ.ο.κ.; Θα επιλυθεί το ζήτημα αν παύσουμε να ομολογούμε και προσδιορίζουμε τους εαυτούς μας; Σ΄αυτό το σημείο κάνει λάθος ο Κρισναμούρτι, διότι εξιδανικεύει την ανθρωπότητα, σχεδόν θεοποιεί τον Ανθρωπισμό, ενώ πρόκειται για μίαν τρεπτή αμαυρωμένη και βέβηλη ανθρωπότητα όπου καθημερινά θεμελιώνει τις σχέσεις της επάνω σε σαθρά και έωλα θεμέλια που έχουν κυρίως την βάση της ισχύος, της εξουσίας και της βίας.
Λόγου χάρη οι πιό στενές διαπροσωπικές και οικογενειακές σχέσεις. Ενέχουν ή όχι σπέρματα ιδιοτέλειας; Μήπως το πανανθρώπινο πρόβλημα είναι η ιδιοτέλειά μας; Ουδέποτε ασκήσαμε κάποιο είδος βίας σε στενά οικογενειακά, συγγενικά ή φιλικά μας πρόσωπα; Πολλώ μάλλον σε ξένους;
Ο Κρισναμούρτι, αδυνατεί να πάει βαθύτερα, διότι δεν έχει τις προϋποθέσεις.
Π.χ.: τα ζώα, δεν προσδιορίζουν την εθνοτική καταγωγή τους. Και όμως αλληλοσφαγιάζονται. Τα ζώα δεν είναι μέλη τινών γνωστών ή άγνωστων θρησκειών, ούτε έχουν ιδιαίτερες θρησκευτικές πεποιθήσεις, και όμως υπάρχει ένας ακατασίγαστος και ασταμάτητος παγκόσμιος πόλεμος αναμεταξύ τους. Υιοθετούν πολύ εύκολα και φυσιολογικά την βία! Αλληλοτρώγονται... διότι μάλλον είναι η φυσιολογική εξέλιξη των επίγειων πραγμάτων. Ή μήπως όχι;
Ο άνθρωπος γιατί να είναι η εξαίρεση του ζωϊκού βασιλείου, όταν μάλλιστα, χρόνια ολόκληρα προσπαθούν να μας πείσουν ότι εξελισσώμεθα και καταγώμεθα απο τον πίθηκο; Ή μήπως προσπαθούν να μας πείσουν, με «επιστημονικότατο» τρόπο, για την ζωϊκή καταγωγή μας ώστε να δικαιολογούμε τους επεκτατικούς πολέμους τα πάθη και την βία μας;
Συνεπώς, ο Κρισναμούρτι αστόχησε, διότι η βία δεν γεννιέται απο τον εθνοτικό και θρησκευτικό διαχωρισμό. Η βία δεν έχει λογική. Τα ζώα δεν έχουν λογική. Η βία γεννιέται, απο την κτηνώδη αλογία του ανθρώπου. Όταν ο άνθρωπος μιμείται το ζωϊκό βασίλειον, τότε προκύπτει και η βία. Η βία γεννιέται, απο την ακάθαρτη φθονερή και μισάνθρωπη καρδία του ανθρώπου. Η βία γεννιέται απο την [προπατορική και μεταπατορική] τρεπτότητα της ανθρωπότητος. Η βία γεννιέται διότι στις καρδιές μας ακόμη να γευθούμε αληθινά Χριστούγεννα. Η αγριελιά της ανθρωπότητος ακόμη να μπολιαστεί εξ ολοκλήρου ώστε να μεταμορφωθεί ολοσχερώς... συνεπώς έχουμε άπαντες δουλειά.
Συναφώς, επιστροφή στις ρίζες μας τόσον στην Καινή Διαθήκη και Παλαιά Διαθήκη όσο και στην Φιλοσοφία της ορθοδόξου Πατερικής Θεολογίας, απ΄την οποία ρίζα μας, αντίχριστοι άθεοι ή και χριστιανοί διαβόητοι φιλόσοφοι, ακόμη εμπνέονται!
Του Παναγιώτη Π. Νούνη