Translate

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΟΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΕΓΙΝΕ Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΧΘΗΚΕ Η ΙΣΧΥΡΗ ΦΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ ΜΕ ΤΗΝ ΤΣΑΡΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ;


ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΟΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΕΓΙΝΕ Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΧΘΗΚΕ Η ΙΣΧΥΡΗ ΦΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ ΜΕ ΤΗΝ ΤΣΑΡΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ;
Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Προτού ο Ρασπούτιν γνωρίσει την Τσαρική Οικογένεια ήθελε να κτίσει έναν ιερό Ναό, αλλά ήτο παντελώς άφραγκος και εξεκίνησε έτσι προσευχόμενος να πάει να προσκυνήσει τα ιερά Λείψανα του αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκυ.

Αργότερα ο Ρασπούτιν επήγε στο Καζάν οπου εκεί άφησε άριστες εντυπώσεις στις Εκκλησιαστικές αρχές με την γνωριμία του με τον επίσκοπο. Ο επίσκοπος εσυμπάθησε τα χαρίσματα του Ρασπούτιν τόσο πολύ όπου του έδωσε αρκετά χρήματα για την ανέγερση του ιερού Ναού.

Στην πορεία ο Επίσκοπος Σέργιος εγνώρισε τον Ρασπούτιν στον Αρχιεπίσκοπο Θεοφάνη όπου ο δεύτερος ήτο και ο πνευματικός οδηγός της οικογένειας του Τσάρου Νικολάου Β΄. Ο τότε Αρχιμανδρίτης Θεοφάνης εσύστησε τον Ρασπούτιν στον Τσάρο ως άνθρωπο του Θεού και προορατικόν Γέροντα. Λέγεται μάλιστα ότι η προσευχή του Ρασπούτιν έκλεισε για μεγάλο χρονικό διάστημα τους ουρανούς και προκάλεσε ανομβρία!...

Δεν ξέρω αν είναι συναξαριακές υπερβολές. Αν θέλουμε το πιστεύουμε αυτό. Διότι, ήδη, προ της γνωριμίας με τους Τσάρους, ο Μοναχός Γρηγόριος Ρασπούτιν είχε ιδιαίτερα μεγάλη φήμη και ιδιαίτερη εκτίμηση απο Κλήρο και Λαό εξ ΄αιτίας των πολυ-ποίκιλων Χαρισμάτων του.

Η γνωριμία του Ρασπούτιν με τον Τσάρο Νικόλαο έγινε την 1 Νοεμβρίου 1905. Την ίδια ημέρα ο Τσάρος έγραφε στο ημερολόγιό του ότι εγνώρισε τον «Γέροντα» ή τον «Άνθρωπο του Θεού», τον Γρηγόριο Ρασπούτιν. Το εν λόγω προσωνύμιο του Ρασπούτιν ο Τσάρος συνέχισε να το σημειώνει σε επιστολές του και σε άλλα προσωπικά του σημειώματα. Τον αποκαλούσε «ο Φίλος μας». Και να το χρησιμοποιεί επίσης σε προφορικές συζητήσεις και συνομιλίες.

Φαίνεται ότι ο εν λόγω ετεροχρονισμένα και διαβόητος «πορνοκαλόγερος» έκανε ιδιαίτερη, μάλλον εξαιρετική, εντύπωση στον Τσάρο. Ιδιαίτερα όταν οι ιατροί απέτυχαν να δώσουν θεραπευτική λύση στην ανίατη ασθένεια του διαδόχου του τσάρεβιτς Αλεξίου. Παρ΄ εκτός κι αν θέλουμε να νομίζουμε ότι ο Τσάρος Νικόλαος ήτο κανένας αφελής ή ένα ανόητο ανθρωπάκι και μπορούσε συνεπώς να ξεγελασθεί εύκολα απο έναν τσαρλατάνο Καλόγερο;

Η εν λόγω ιδιαίτερη και σημαντική φιλία μεταξύ του Μοναχού Ρασπούτιν και της οικογένειας του Τσάρου έλαβεν χώρα σε ένα κρίσημο αλλά και ιδιαίτερα δύσκολο ιστορικό πλαίσιο της εποχής του 1905. Η εν λόγω φιλία μέσα στο ασφυκτικό ιστορικό και έκρυθμο πολιτικό πλαίσιο της εποχής μόνο τυχαία δεν ήτο.

Το πολιτικό σύστημα της ελέω Θεού Μοναρχίας του Τσάρου Νικολάου του Β΄ δεχόταν αλλεπάληλα πολιτικά κτυπήματα.

Δεν ήτο λίγοι και ασήμαντοι εκείνοι όπου εμισούσαν την Μοναρχία του Τσάρου. Οι εκπρόσωποι του διεθνούς Σιωνισμού και οι Εβραίοι της Μόσχας καραδοκούσαν. Οι Ελευθεροτέκτονες και Μασσώνοι ανησυχούσαν και ραδιουργούσαν. Υπήρχαν ήδη επαναστατικές ομάδες αθέων μπολσεβίκων όπου επροκαλούσαν ταραχές και αταξίες.

Η «ιντελιγγέντσια» συνέγγραφε λιβελογραφήματα κατά της τσαρικής οικογένειας. Αλλά υπήρχε και η ζηλοφθονία των φιλελεύθερων αριστοκρατών και συγγενών του Τσάρου όπου καραδοκούσαν και αυτοί σαν τους γύπες για να θέσουν σε εφαρμογή τα εκ Δύσεως μεταρρυθμιστικά πολιτικά τους σχέδια.

Ο Ρασπούτιν, ένας απλός Καλόγερος ή στρατηγικός και πνευματικός Σύμβουλος του Τσάρου, είτε ανήθικος ήτο είτε άγιος και παρεξηγημένος ήτο, ένα είναι το μόνον σίγουρο και σ΄αυτό πρέπει να εστιάσουμε, ότι μπήκε ως σημαντικότατο εμπόδιο και αναχαίτιζε ρωμαλέα όσο ζούσε τα σχέδια των σκοτεινών δυνάμεων όπου επιβουλεύοντο την νόμιμη πολιτική εξουσία του Τσάρου. Και γι΄αυτό έπρεπε να βγεί πάση θυσία, ύπουλα και προμελετημένα, «νόκ άουτ» και εκτός πολιτικής σκακιέρας.

Έτσι, ο Γρηγόριος Ρασπούτιν, ένας αμόρφωτος πλήν Χαρισματικός Καλόγερος προερχόμενος απο την Αγροτική τάξη, μπήκε στην καρδιά της Οικογένειας των Τσάρων και ιδιαίτερα στα παιδάκια τους. Η φιλία τους ήτο ισχυροτάτη, όπου κράτησε πάνω απο 10 χρόνια, μέχρι που με την δολοφονία του το 1916, η Τσαρική οικογένεια άρχισε να προετοιμάζεται ψυχολογικά, για το τέλος της.

Ο μέν Ρασπούτιν δέχτηκε πολλά δολοφονικά κτυπήματα και επέζησε. Ο δέ Τσάρος Νικόλαος εδήλωσε ότι αν δεν ήτο οι προσευχές του Γέροντά του Ρασπούτιν θα ήτο και εκείνος δολοφονημένος σε αρκετές περιπτώσεις. Δεν ήτο λίγοι οι εχθροί τους. Οι εχθροί τους ήτο τόσο εσωτερικοί όσο και εξωτερικοί.

Βέβαια ήτο και το ζήτημα της ανίατης ασθένειας του μικρού Αλέξιου. Έπασχε απο αιμοφυλία. Όπου οι ιατροί και επιστήμονες της εποχής ήτο σε εξαιρετικά δύσκολη θέση διότι δεν γνώριζαν πώς να θεραπεύσουν το παιδάκι. Όχι μόνο δεν γνώριζαν τον τρόπο αλλά καταγράφεται ότι έδιδαν στο παιδάκι ασπιρίνες για να ζήσει, ενώ εκ των υστέρων γνωρίζουμε ότι οι ασπιρίνες σε αιμοφυλικό ασθενή τον οδηγεί πιό γρηγορότερα στον τάφο.

Η τραγική ειρωνία της εν λόγω ιστορίας ήτο και είναι ότι ο Μοναχός Γρηγόριος Ρασπούτιν, ήξερε με κάθε ακρίβεια πως να του θεραπεύει τους πυρετούς και τις ασταμάτητες αιμοραγίες του.

Με την θερμή και καρδιακή προσευχή του!

Και οι ζηλόφθονοι ιατροί και άλλοι συγγενείς και φίλοι του Τσάρου αντί να παραδεχθούν την αποτυχία της ιατρικής επιστήμης και την ευεργετική δράση της νοεράς και καρδιακής προσευχής και του ιδιαίτερου Χαρίσματος της ιάσεως των ασθενιών, βγήκαν στην παγκάκιστη αντεπίθεση και διέστρεψαν την αλήθεια του πράγματος, και διέδιδαν φήμες, ότι ο Ρασπούτιν ήτο μάγος, ψευδοκαλόγερος, ένας αλχημιστής και μυστικιστής και ότι με κάποια μαντικά ξόρκια εθεράπευε τον διάδοχο του θρόνου.

Μήπως και τον Θεάνθρωπο Κύριο ημών Ιησού Χριστόν, δεν τον κατηγόρησαν μια απ΄τα ίδια οι εχθροί του; Ότι τα θαύματα και οι θεραπείες του ήτο συνέπεια δήθεν των μαντικών και μαγικών του δυνάμεων ή ότι τα διενεργούσε με την βοήθεια του Σατανά;

Εν τέλει η αφοσίωση η φιλία και η αγάπη του Μοναχού Ρασπούτιν προς την Τσαρική οικογένεια, σφραγίσθηκε με το αίμα του.

Ακόμη και αν υποθέσουμε και παραδεχθούμε, ότι ήτο ένας ανήθικος Μοναχός και ζωηρός άνθρωπος, ποιός ο λόγος να δολοφονηθεί έτσι αδίστακτα και άδικα; Δεν μας προβληματίζει; Επειδή ήτο ανήθικος και «πορνοκαλόγερος» του άξιζε να δολοφονηθεί με τέτοιο αποτρόπαιο και φρικτό τρόπο; Αρκετοί θεωρούν ότι η απάντηση πρέπει να είναι καταφατική.

Αυτήν την «ηθική» και «καλή» λογική πολλών αδαών και α-νοήτων δεν μπορώ μέχρι στιγμής να την κατανοήσω. Ούτε επίσης κατανοώ και την επόμενη λογική, όπου λέει, ότι δεν μπορεί ο Ρασπούτιν να είναι άγιος ή μάρτυρας, διότι δεν μαρτύρησε περί την Πίστη ή επειδή ήτο ένας ανήθικος Μοναχός. Η Εκκλησία τιμάει την μνήμη ούκ ολίγων ανηθίκων Μαρτύρων και Αγίων όπου το τέλος τους ήτο εν μετανοία. Βέβαια αυτό κακοφαίνεται στους οπαδούς του Ηθικισμού.

Οι προηγούμενες πληροφορίες προέρχονται απο τον βίον και την πολιτεία του Μάρτυρα Γρηγορίου Ρασπούτιν όπου και παραπέμπω με απόλυτη ακρίβεια στις επόμενες πληροφορίες στην Αγγλική καθώς και στην πηγή.

Του Παναγιώτη Π. Νούνη



ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2ο: Ο ΦΙΛΟΣ ΤΗΣ ΤΣΑΡΙΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ.
CHAPTER 2.
Friend of the Royal Family
Rasputin was
one of the closest people for the royal family .
"Our Friend," so the Tsar and Tsarina
called the man of God Gregory.
In the years 1903-1904. Grigory Efimovich decided to build a new church in his native village. But he had no money to build it.
Then Gregory decided to find benefactors and in 1904, with one ruble in his pocket, left for St. Petersburg. Upon arrival in the capital, tired and hungry, first of all went to the Alexander Nevsky Lavra to bow to the holy relics. For the last five cents ordered a moleben (for 3 kopecks) and a candle (for 2 kopecks).
Having defended the moleben, he resumed his spirit and went to the reception of the rector of the spiritual Academy, Bishop Sergius (Stargorodsky), who later became Patriarch.
He had a letter of recommendation from the vicar of the Kazan diocese of Archimandrite Hirsanf (Shchetkovsky), acting vicar of the Kazan diocese, and later the bishop of Kazan. He met Rasputin upon his return to Pokrovskoye from a pilgrimage to Kiev. Grigory Efimovich stayed in Kazan and made a great impression on the "Kazan Church authorities" (see paragraph 55).
"The bishop," recalled Rasputin, "called me, saw me, and we began to talk then. Telling me about St. Petersburg, acquainted with the streets and other things, and then with the senior officials, and there it came to the Father of the King, who showed me mercy, understood me and gave money to the temple "(16).
To impress the most influential Bishop of St. Sergius in St. Petersburg, Rasputin was promoted by the gift of spiritual reasoning, which the Lord bestowed upon him. Grigory Efimovich with interest listened to both ordinary people, and educated priests and even bishops.
As the maid of honor of the Empress Alexandra Fyodorovna AA Vyrubova wrote: "After an early mass in a monastery, the Holy Mysteries received the pilgrims around him, listening to his conversations .... A man quite ignorant, but spoke so that both learned professors and priests found it interesting to listen to him " (17). .
Bishop Sergius introduced Rasputin to the confessor of the Tsar's family, Archimandrite (later archbishop) Theophan (Bystrov), who had already heard about the old man and his gift of prophecy, especially the case of the "closing of the sky" that took place in Pokrovsky.
"Three months before the Intercession itself there will be no rain," Grigory once said. And what? So it happened: there was no rain, and people were crying from the crop failure. When news of this reached St. Petersburg, the ascetic about. Feofan, then still an inspector of the Theological Academy, said in his emotion: "Here's to you and Ilya the prophet who concluded the sky for three years with months," and from that time began to wait for the opportunity to see the prophet with his own eyes "(18). Personal meeting with Rasputin made a great impression on Feofan's father. In the beginning, he regarded him as "a true man of God who came from the common people" (19).
Rasputin, as God's man, Archimandrite Theophanes introduced the Grand Duke Nikolai Nikolaevich and his wife Milica, who brought the elder with the royal family. The date of the first personal meeting on November 1, 1905. At the same time, Emperor Nicholas II wrote in his diary: "We met with the man of God - Gregory of the Tobolsk Gubernia." (20).
Subsequently, in his letters, diaries and personal conversations, he will be called Grigory Efimovich - "Man of God, the Elder".
Rasputin became acquainted with the Tsar in a difficult time for Russia. The country was engulfed by political strikes. Creation of militant groups of revolutionaries, eager to overthrow the Orthodox Monarchy.
Representatives of international Jewish capital, who hated Christianity and thirsted for complete control over Russia's finances and natural riches, were preparing an armed uprising against the autocratic power. And representatives of the Russian intelligentsia among the Western liberal supporters supported the revolutionary movement proceeding, as it seemed, from the great idea of ​​"freedom, equality, brotherhood".
The idea was actively introduced into the minds of various strata of Russian society by Freemasons, among whom there were people who sincerely believed that the embodiment of these slogans would bring great blessing to our people. Thus, the idea of ​​a monarchy, the power of the autocratic Tsar, began to be considered outdated and not only disturbing, but also harmful for "peace, prosperity and progress" in Russia among the liberal intelligentsia. Such sentiments have penetrated even into the minds of the bearers of state power, moreover, even to the Reigning House of the Romanovs.
In the situation of the retreat of the elite of the Russian state from the Orthodox monarchy, Tsar Nicholas II sought the support of the people, who in their mass believed in the sacredness of the royal authority of God's Anointed.
Grigory Efimovich Rasputin was the representative of such a people, a simple Siberian peasant, endowed with the great gift of a bold prayer to the Lord, thanks to which miracles were performed. But, at first the Tsarina and the Tsar were impressed by another gift from God, Rasputin's gift-the gift of spiritual reasoning that caused the desire of the autocratic Emperor to talk with a simple peasant for a long time.
So in 1906, in a letter to PA Stolypin, the Emperor wrote about his third meeting with the Siberian wanderer: "He made an extraordinary impression on Her Majesty and me, and our conversation with him lasted more than an hour instead of the planned five minutes" (21) .
During this meeting, Rasputin presented the King the image of the righteous Simeon Verkhoturye. Highest people in turn introduced Grigory Efimovich to his children, who sincerely loved him.
It is known that when he saw Rasputin for the first time, Tsarevich Alexei happily exclaimed: "New!", That is, a new man in the Tsar's Palace. This word proved to be true also in Rasputin's spiritual assessment. After a long journey to holy places, studying the Holy Scriptures and the lives of saints, Grigory Efimovich appeared in the palace spiritually renewed, a NEW man. Subsequently, he even received an official permission to change the name Rasputin to the surname Novy.
The younger sister of the Tsar, the Grand Duchess Olga Alexandrovna, described one of Rasputin's meetings with the royal children: "I still remember how they laughed when little Alexei was a rabbit and jumped up and down the room and suddenly, quite unexpectedly Rasputin caught the boy's hand and led him to the bedroom, and the three of us followed him.
There was such silence, as if we were in church. Lamps in Alexey's bedroom were not lit, the light was only from the lamp burning in front of several fine icons. The child stood very still with this giant, whose head was inclined. I realized that my little nephew was praying with him ... "(22).
So the Siberian elder taught the royal children to the most important thing in the life of a Christian - to prayer. And, thanks to him, they understand all its importance. With complete trustfulness to Rasputin, in his letters the Tsar's children congratulate him on Orthodox holidays, ask him to pray for success in school, and report that they themselves pray for him. Rasputin became one of the closest people for the royal family. "Our Friend," so the Tsar and Tsarina called the man of God Gregory. And this is not accidental. So, Tsar Aleksei Mikhailovich called his Friend the holy fool Basil, who was his closest aide and adviser to him.
Emperor Nicholas II decided to revive this ancient tradition through the man of God Gregory. The king wished to have with him an old man from the common people. This was for them Rasputin - a representative of the peasantry, the most numerous estate of Russia. He, with a developed sense of common sense, a popular understanding of utility, and in his everyday experience who knew firmly what good and what was bad, became a true Friend and adviser to the royal couple.
Grigory, for his part, sincerely loved his Sovereign. Here is what Prince ND Zhevakhov reports about this: "Rasputin's love for the Tsar, bordering on adoration, was really unconventional, and there is no contradiction in the recognition of this fact. The Tsar could not help but feel this love, which he doubled, because it came from someone who was in his eyes not only the embodiment of the peasantry, but also his spiritual power "(23).
Grigory Rasputin appeared to the Sovereign as an old man, a man of God, continuing the traditions of Holy Russia, a wise spiritual experience, capable of giving useful advice. Even in state affairs, overshadowed by God's grace, Rasputin turned out to be a Friend, an adviser to Emperor Nicholas II, as his friend, the holy fool Vasily, turned out to be advisor to Tsar Alexis Mikhailovich.
Starets Gregory warned the Tsar against decisions that threatened the country with disaster, was against the last convocation of the Duma, asked not to publish Duma anti-monarchical speeches, and on the very eve of the February revolution insisted on bringing food to Petrograd - bread and butter from Siberia, even packing flour and sugar to avoid queues. And he was completely right, because it was in the queues in the artificial organization of the grain crisis that St. Petersburg unrest began, which turned into a revolution.
The former director of the police department, the Comrade of the Minister of the Interior, General PG Kurlov, noted that Rasputin had the gift of deeply delving into the current state affairs. The general wrote in his memoirs that he was "amazed at his born-again mind and with a wonderful understanding of current issues, even of a state nature" (24).
Becoming a spiritual and practical assistant to the Emperor, sincerely fell in love with the whole royal family, the elder Gregory had a special prayerful care for the heir to the throne of the Tsarevich Alexei, who was sick with hemophilia, that is, by the ineradicability of the blood.
With this disease, even the smallest wound, the smallest bruise caused painful pains and could lead to death. The disease was incurable, and even the best doctors of that time could not help the heir. And only prayer before the Lord of the Elder Gregory not only eased the sufferings of Tsarevich Alexei, but more than once saved him from inevitable death.
The first case of prayer aid to the heir occurred in 1907. The three-year-old prince, walking around the garden in Tsarskoe Selo, fell and bruised his foot. He had internal bleeding. The Tsar's sister, Grand Duchess Olga Alexandrovna, later recalled: "The poor kid lay in terrible agony, with dark circles under his eyes, all crouched with a terribly swollen foot.
The doctors simply could not help. They looked more frightened than either of us, and whispered all the time. Doctors did not know what to do, passed hour after hour, and they lost all hope. The time was later, and I was persuaded to go to my room. Then Alix [Tsarina Alexandra Fedorovna] sent for Rasputin. He arrived at the palace around midnight or even later ...
Early in the morning, Alix called me to Alexei's room. I just could not believe my eyes. The kid was not just alive, he was healthy. He was sitting in the crib, the fever was gone, there was no tumor, and in the end ... Later I learned from Alix that Rasputin had not touched the child, he was just standing at the foot of the bed and praying.
And, of course, many said that Rasputin's prayers and the healing of my nephew were just coincidence. But, firstly, any doctor will tell you that an attack of such a disease can not be cured in a few hours. Secondly, a coincidence can only explain what happens once or twice, and I can not even count how many times it was repeated "(25).

NOTES
17. A. A. Taneyeva (Vyrubova). Pages of my life. M. 2000. P. 142.
18. Grigory Rasputin. Collection of historical materials. T. 3. P. 17.
19. R. Bates. V. Marchenko "The Insider of the Royal Family". M. 1997. S. 47.
20. M. Smirnova V. Smirnov. Rasputin. Mound. 2004. With 25
21. Ibid. C. 27.
22. Ibid. C. 42.
23. Grigory Rasputin. Collection of historical materials. T. 1. P. 503.
24. Ibid. Т.2 С. 318.
25. M. Smirnova V. Smirnov. Rasputin. Mound. 2004. С. 27..