Translate

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΟΗΤΩΝ ΟΠΑΔΩΝ ΤΟΥ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΜΕΤΑΞΑΚΗ


Ο «ΜΕΓΑΣ ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ» ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΣ ΣΕ ΚΑΘΙΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΙ ΔΥΟ ΝΕΚΡΩΣΙΜΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΕΣ...!
ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ Ο ΠΑΝΑΓΑΘΟΣ ΘΕΟΣ ΝΑ ΕΛΕΗΣΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΟΥΛΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΛΗΣΤΡΙΚΩΤΑΤΟΝ ΣΧΙΣΜΑ ΠΟΥ ΕΠΕΒΑΛΕ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.
ΤΟΝ ΤΑΡΙΧΕΥΣΑΝ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΦΑΡΑΩ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΑΨΑΝ ΚΑΘΙΣΤΟΝ!!!
ΠΗΓΗ: (Original text: εφημερίδα Ακρόπολις, 29 Ιουλίου 1935) From the newspaper Acropolis, 29 July 1935.


ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΟΗΤΩΝ ΟΠΑΔΩΝ ΤΟΥ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ  ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ



Τά ἐπόμενα πού θα καταγραφῶσι στήν πορεία εἶναι προϊών προαπελθούσας ἀντιρρητικῆς σχολιογραφίας μου.


Ἀφιερωμένα πρός ὅσους/ες τοῦτες τίς μεταΚολυμπαρίστικες καί Νεομεσαιωνικές θεοσκότεινες ἡμέρες μᾶς ἐγκωμιάζουσι (σχεδόν ἁγιοποιῶσιν καί λατρεύωσι μέχρι ἀηδίας) τόν καί μᾶλλον νεοφανήν 13ον (!) Ἀπόστολον (!;) τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας.

Κατά τόν Παπικόν Μεσαίωνα ὁ 13ος Ἀπόστολος τοῦ Δυτικοῦ φραγκοπαπιστικοῦ ψευδοΧριστιανισμοῦ ἦτο ὁ περίφημος ἀρχαιοέλλην Σταγειρίτης καί μέγας Φιλόσοφος Ἀριστοτέλης.

Σήμερα ὁ καί «13ος Ἀπόστολος» τῶν νεορθοδόξων Συγκρητιστῶν «Ῥωμηῶν» εἶναι ὁ δόλιος πατέρας τοῦ Ἡμερολογιακοῦ Σχίσματος, ὁ κύριος εἰσαγωγέας, ὁ εἰσηγητής καί μέγας κατηχητής, τῶν παντοειδῶν ἐωσφορικῶν δογμάτων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στήν Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία.

Ἐξαιρετικά ἀφιερώμενες οἱ κριτικές σκέψεις μας, πρός τούς:  τον Δευτερεύοντα τῶν Πατριαρχικῶν Διακόνων κ. Θεόδωρον Μεϊμάρη, τόν Μητροπολίτη Μιλήτου κ. Ἀπόστολον, τόν Μητροπολίτην Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιον, τόν Μητροπολίτη Κιτίου κ. Χρυσόστομον, τόν Μητροπολίτη Ἀρκαλοχωρίου κ. Ἀνδρέα, τούς μητροπολίτες Κυκκῶτες, τόν Ἀρχιμανδρίτη Σωφρόνιον Μιχαηλίδη, τόν κ. Παναγιώτη Ἀνδρειόπουλον, τόν κ. Σταύρο Ὀλύμπιον, τίς Μασσωνικές Στοές, καί σέ ὅσους ἄλλους ἐγκωμιάζωσι ἀνόνητα καί σέ ὑπέρμετρον βαθμόν τήν ἀμφιλεγόμενη προσωπικότητα τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου Μελέτιου Μεταξάκη.

Ἀκολουθεῖ κάπως ἐλαφρῶς διορθωμένον, ἕνα ἀπόσπασμα ἐκ τινός παρελθοντικοῦ σχολιασμοῦ, οἱ ἀντιρρήσεις μου κατά τοῦ Κανονολόγου Καθηγητοῦ κ. Θεοδώρου Γιάγκου.


Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη









ΕΝ ΤΕΛΕΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ ΤΙ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΕΙΝΑΙ; ΜΑΣΣΩΝΟΣ Ἤ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ;





Ἕνας ἐκ τῶν μεγίστων φθοροποιῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, ἦτο καί εἶναι, ὁ Μασσῶνος οἰκουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης, ὁ ὁποίος, τῷ ὄντι ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον ὁ κ. Θεόδωρος Γιάγκου: ὅτι εἶναι ἀτεκμηρείωτος ὁ ἰσχυρισμός, ὅπου δῆθεν κατά το «Πανορθόδοξον Συνέδριο» (1923) πρῶτος ὁ Μεταξάκης ἐχρησιμοποίησε σέ Συνοδικό Κείμενο τόν ὅρο «Ἐκκλησία». Δέν ἦτο σαφῶς καί ἀντικειμενικά ὁ πρῶτος, ἀλλ΄ ὅμως πρώτευσε καί ἀρίστευσε (sic) σέ ἄλλα ἄπειρα δυσσεβήματα καί χειρώτερα διαβολοειδῆ καμώματα…! Ὁ Λουθηροκαλβίνος πατριάρχης Μεταξάκης, κ. Γιάγκου, διέφθειρεν ἤ ὄχι, τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας ἐπιβάλλοντάς Της πραξικοπηματικά καί ὁλοκληρωτικά, τό Νέο Ἡμερολόγιον ὡς [ἄλλος ἕνας] φασίζων πατριάρχης, [τουτέστιν] το Νεοεποχήτικον Σχίσμα, μέ το ὁποῖον καί ἐδιαίρεσεν ἄχρι τῆς σήμερον τούς ἀπανταχοῦ Χριστιανούς σέ Νεοημερολογῖτες καί Παλαιοημερολογῖτες;

Ποιᾶ ἡ ἐπιστημονική ἄποψίς σας [τοῦ κ. Γιάγκου] διά την τελευταία στιγμή (πρό Κολυμπαρίου) τῆς μόλις πρόσφατης ἀπόσυρσις ἐκ τῆς θεματολογίας τοῦ μείζωνος ζητήματος τοῦ σύγχρονου μεταξάκειου Ἡμερολογιακοῦ Σχίσματος;

Ὁ [ὄντως] νεωτεριστής πατριάρχης Μ. Μεταξάκης κύριε Γιάγκου, δέν ἦτο [ἐκεῖνος] ὁ κρητάναξ καί [πρώην] μητροπολίτης Κιτιεύς ἐνῶ ἔπειτα καί ὁ μοιχεπιβάτης τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ ἐν Ἑλλάδι θρόνου, ἐλέω Βενιζελισμοῦ και τῶν σύν αὐτῷ; Ἀλλά καί [ὡς γνωστόν] ὁ μετέπειτα καθηρημένος καί πρώην Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν; Καί πᾶλιν ἔπειτα ἀπ΄το μετέπειτα, ὁ εἰς διπλοῦν καί τριπλοῦν (ὡς Ἀλεξανδρείας) μοιχεπιβάτης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου -ἐξ Ἀμερικῆς και Ἀγγλίας ὀρμώμενος- τῆς Κων/Πόλεως πατριάρχης ὅ ὑπό τοῦ Πολιτειοκρατισμοῦ ἐπιβαλλόμενος διά τῆς βίας; Τοῦτον τον μασονόπληκτον (καί πατέρας τοῦ Νεορθόδοξου Ἑλληνικοῦ Οἰκουμενισμοῦ) καί ταλαίπωρον ἐκκλησιαστικόν ἄνδρα βρήκατε νά ὑπερασπιστεῖτε; Ἄραγέ γιά ποῖον ὑπέρτατον λόγον;

Κατά τήν περίοδον τῆς Ἀγγλοκρατίας στήν Κύπρο, ὁ Μεταξάκης ἦτο Μητροπολίτης Κιτίου καί Λεμεσοῦ, ὡς γνωστόν. Ἀναφέρει ἐνδεικτικά ὁ κιτιεύς ἱστορικός π. Σωφρόνιος Μιχαηλίδης:



·         «Ἀξιοσημείωτος εἶναι καί ὁ ἀγώνας πού ἀνέλαβε (…) γιά τήν προστασία τοῦ ὀρθοδόξου ποιμνίου ἀπό τίς ἑτερόδοξες προπαγανδιστικές σχολές πού λειτουργοῦσαν στή Λάρνακα καί, ἰδιαίτερα, τήν Ἀμερικανική Ἀκαδημία πού, διά τῶν ἀδελφῶν Mac Caroll, ἀσκοῦσε προσηλυτισμό στήν καλβινιστική Εὐαγγελική Ἐκκλησία.

·         Σέ ἐγκύκλιό του ἡμ. 2 Ὀκτωβρίου 1911 καί σέ διάφορες ὁμιλίες του καυτηρίαζε μέ δριμύτητα καί μέ σκληρή γλώσσα τούς ξένους προσηλυτιστές ἀλλά καί τούς ὀρθοδόξους Κυπρίους πού ἐμπιστεύονταν τήν παιδεία τῶν παιδιῶν τους σ΄ αὐτούς.»

·         (Ἱερομονάχου Σωφρονίου Γ. Μιχαηλίδη, Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λεμεσοῦ, ἔκδοσις: Ι. Μ. Λεμεσοῦ, Λεμεσός-Κύπρος 2002, σελ. 356).



Ὅταν ὅμως ἔγινεν ἀντι-Κανονικῶς καί διά τοῦ Βενιζέλου («Βενιζελοπρόβλητος» ἀντί για Θεοπρόβλητος) Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί μετέπειτα, ὡς καθηρημένος ἀρχιεπίσκοπος γέγονε («σύν Ἀγγλοαμερικανῷ καί χείρᾳ κίνει») καί Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, θυμήθηκε ὁ ἀθεόφοβος καί θεοπάλαβος κληρικός, νά συλλειτουργεῖ καί νά συμπροσεύχεται μαζί με τους Λουθηροκαλβίνους σέ Ἀμερική καί Ἀγγλία, καθῶς μᾶς τά καταγράφει, καταγγελτικῶς, εἰς τόν πρόλογόν του ὁ μακαριστός θεολόγος Διονύσιος Μπατιστάτος ὅ καί δημοσιεύσας σέ εἰδικόν τομίδιον τά περιώνυμα Πατριαρχικά Πρακτικά τοῦ «Πανορθόδοξου Συνεδρίου» (1923) τῆς κατάμαυρης πραξικοπηματικῆς καί σχισματικοαἱρετικῆς συμφορᾶς.



Διά το ἴδιον ἀκριβῶς ζήτημα, τοῦ παράνομου [καί σφετεριστοῦ τῶν πατριαρχικῶν θρόνων] Μεταξάκη, κύριε Γιάγκου, περί τῶν ἀντι-Κανονικῶν συμπροσευχῶν του, ὑφίστατο μία ἀκόμη ἱστορική καί γραπτή, Κανονική καταγγελία, ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Κανονολόγου καί ὁσίου Γέροντος Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου («Τά Δύο Ἄκρα», σελ. 89).



Ἐν κατακλείδι καί συγκριτικῶς: εἰς τήν ἐπίσημον ἱστοσελίδα τοῦ Οἱκουμενικοῦ Πατριαρχείου, εἰς τόν βίο τοῦ οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου Μελετίου Β΄ (Μεταξάκη) γίνεται καθαρή ἀναφορά, ὅτι ὁ ἀντι-Κανονικός πατριάρχης Κων/Πόλεως ΑΝΕΓΝΩΡΙΣΕ (ἄνευ Οἰκουμενικῆς καί Πανορθοδόξου Συνοδικῆς διαγνώμης) τήν ἱερωσύνη (sic) τῶν Ἀγγλικανῶν!...



Tί [ἀκριβῶς] στράβωσε κατά τήν πατριαρχική καί ἀρχιεπισκοπική καριέρα τοῦ [ἐν λόγῳ] ἀνδρός; Ποιᾶ Μασσωνική Στοᾶ ἤ καί ποιος πανοῦργος διάβολος τοῦ (ἐ)γύρισε τά μυαλά;

 Ἀπρόσμενα καί ὅλως παραδόξως, οἱ ἐν Κύπρῳ αἱρετικώτατοι προσηλυτιστές [Ἀγγλοαμερικανοί] Λουθηροκαλβίνοι (σύμφωνα μέ τίς ἱστορικές πηγές περί τοῦ βίου τοῦ Μεταξάκη) ἀνεγνωρίσθησαν εἰς την πορεία, ὡς ἔχωντες ἱερωσύνη; Ἀπό πού την ἔλαβαν; Ἀπό τόν θεομάχο [καί σχισματικοαιρετικόν] πατριάρχην Μ. Μεταξάκη!! Κύριε ἐλέησον!!!



Δηλαδή, γιά νά θέσουμε καί ἕνα καλό καταλεικτικόν ἐρώτημα: εἶναιὄχι, διαγαλαξιακῶς φανερώτατον, ἡ μεγίστη αἱρετίζουσα ἀπόκλισις [καθῶς] καί ἡ μείζωνα ἀντίφασις ἐν τοῖς [ἐκκλησιαστικοῖς] σημεῖοις, ἐκ τῶν σωρηδόν [πολυποίκιλων] κακόδοξων ἐνεργειῶν του; (Δηλαδή ἀπό τῆς ἀρχικῆς Ἁγιοταφιτικῆς πορείας του, καί ἔπειτα ὡς Μητροπολίτης Κιτίου, καί μετέπειτα σέ ἀρχιεπίσκοπον καί πατριάρχην.)

Πῶς [ἀκριβῶς] ἐξηγεῖται, ἐπιστημονικῶς, ἀλλά καί Κανονικῶς, τό φαινόμενο τοῦτο; Ἦταν Ὁμολογητής Κιτιεύς, ἤ, μήπως [γέγονε εἰς τήν πορεία] Μασσώνος καί Ἀρχιοἰκουμενιστής Νεοφαναριώτης; Εἶναι Προφήτης, ἤ μᾶλλον ψευδοπροφήτης; Ἦταν Ὀρθόδοξος ἤ [μᾶλλον] ἑτερόδοξος; Ἐξομώτης ἤ ἀποστάτης; Ποιμήν ἤ ἀρχιΛυκοποιμήν; Αἱρετικός ἤ Αἱρεσιάρχης; Ἰούδας ἤ Βησσαρίων; Βαρλαάμ ἤ Καλέκας;

Διαλέγετε καί παίρνετε…





Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη




Ø  Πηγή: Ἱστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», ΑΡΘΡΟ: [ΜΕΡΟΣ Β΄] ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΠΙΣΦΑΛΩΝ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΛΟΓΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΓΙΑΓΚΟΥ, τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη, [http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/09/blog-post_9.html].

Ø  Δεῖτε το ἐπίσης ὁλοκληρωμένον σέ PDF στό GOOGLE.DRIVE [https://drive.google.com/file/d/0B-IiS5cE9vQxdkJHaDZuSVRpODhTMzJOXzhOaG5FYjlNX0Vz/view].

Ø  Μέρος Α΄, Κριτική τῶν πρακτικῶν τοῦ Πανορθοδόξου Συνεδρίου (1923) καί ἡ Μεγάλη Σύνοδος (2016), «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» (26 Φεβρουαρίου 2016), Ἀριθμός Φύλλου 2106, σελ. 1, σελ. 6. [Δεῖτε ΕΔΩ: http://www.orthodoxostypos.gr/pdf/2106.pdf].

Ø  Μέρος Β΄, Κριτική τῶν πρακτικῶν τοῦ Πανορθόδοξου Συνεδρίου (1923), “Ο.Τ.” (1/4/2016), Ἀριθ. Φύλλου 2111, σελ. 5. [Δεῖτε ΕΔΩ: http://www.orthodoxostypos.gr/pdf/2111.pdf].

Ø  Δεῖτε ἐπίσης καί τό ἐπόμενο ἄρθρο: TO AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ "ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ" ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ, [http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/04/to.html].

Ø  ΔΕΙΤΕ: ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ! ΜΙΑ ΑΝΕΚΔΟΤΗ ΚΑΙ ΣΠΑΝΙΑ-ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ, [http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_8.html].

ΛΕΩΝ ΜΠΡΑΝΓΚ, ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΕΣ, ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ ΜΕ ΟΠΛΑ

Τι δεν κατανοούν οι Παπικοί από την Ορθοδοξία (56)
Σταυροφορίες, προσκυνητές με όπλα
Μετά τη μικρή σύγκριση που επιχειρήσαμε στα τελευταία άρθρα ανάμεσα στα αναθέματα του 1054 και την άρση τους το 1965 θέλουμε να επιστρέψουμε στις άμεσες συνέπειες των αναθεμάτων του 11ου αιώνα. Ανάμεσα στις πρώτες συνέπειες είναι οι σταυροφορίες που ξεκινούν λίγο μετά το σχίσμα και εκτείνονται μέχρι και τον 13ο αιώνα.
Βασικής σημασίας για την κατανόηση των σταυροφοριών είναι η έννοια του ιερού πολέμου. Δεν υπήρξε ποτέ στην ορθόδοξη Ανατολή, η οποία περιορίστηκε βασικά σε αμυντικούς πολέμους και πάντοτε προτιμούσε ειρηνικές μεθόδους για την επίλυση των διαφορών. Ο ιγ΄ κανόνας του Μεγάλου Βασιλείου λειτουργεί απόλυτα αποτρεπτικά προς την κατεύθυνση αυτή. Αντίθετα στη φραγκική Δύση  η στρατιωτική κοινωνία που είχε προκύψει με τις εισβολές των βαρβάρων και η έννοια της τιμής στους ιππότες δεν μπορούσαν να συμβιβαστούν με την προτίμηση των ειρηνικών λύσεων. Η Εκκλησία στην φραγκική Δύση ενίσχυσε από νωρίς την ιδέα του ιερού πολέμου, δηλαδή του πολέμου εκείνου  που εξέφραζε τα συμφέροντα της Εκκλησίας. Ήδη ο πάπας Λέων Δ΄ (847-855), άγιος του  Παπισμού, διακήρυττε, ότι όλοι οι πεσόντες στην μάχη εναντίον των Σαρακηνών, οι οποίοι απείλησαν το 849 τη Ρώμη, θα λάβουν ουράνια δώρα. Ο πάπας Νικόλαος Α΄, ο αντίπαλος του Αγίου Φωτίου, διέταξε ότι άνδρες καταδικασμένοι από την Εκκλησία λόγω του αμαρτωλού βίου τους, δεν επιτρέπεται να φέρουν όπλα εκτός εάν μάχονται εναντίον των απίστων.
Ως μεγάλο εγχείρημα ιερού πολέμου, εκεί που για πρώτη φορά με συστηματικό τρόπο τέθηκε στην πράξη, πρέπει να θεωρηθεί η Ισπανία. Τον 10ο αιώνα, ιδίως κατά το δεύτερο ήμισυ, οι Μαυριτανοί μουσουλμάνοι με αρχηγό τον Abi Amir, Βεζίρη και ουσιαστικά μονοκράτορα στο Χαλιφάτο της Κορδούης (978-1002), είχαν απειλήσει τη βόρεια Ισπανία, είχαν κατακτήσει το 986 την Βαρκελώνη, το 988 το Λεόν, πρωτεύουσα της επαρχίας Λεόν, και το 997 είχαν καταστρέψει το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, προορισμό του Δρόμου του Αγίου Ιακώβου (γνωστό προσκύνημα ήδη από τον 9ο αιώνα). Με τον θάνατο του Βεζίρη ανακόπηκε η μουσουλμανική προέλαση. Στην χριστιανική ανακατάκτηση της Ιβηρικής χερσονήσου, τη Reconquista, που ξεκίνησε το 1018, συνέβαλε πολύ το Κλουνιακό τάγμα που είχε συνδέσει από παλαιά τις δραστηριότητές του με τα προσκυνήματα και την προστασία των προσκυνητών. Η ανακατάκτηση αυτή συμπίπτει με την ηγουμενία δύο μεγάλων μορφών του τάγματος, του Οντιλό (994-1048) και του Ουγκό (1048-1109), το οποίο με την υποστήριξη που παρείχε εξασφάλιζε μεγάλη επιρροή στην Ισπανία. Και ο θρόνος της Ρώμης, για την επέκταση του χριστιανισμού, προώθησε αυτή την ανακατάκτηση που κράτησε μέχρι το 1101. Άλλωστε από την εποχή του πάπα Λέοντος Θ΄ (1049-1054), όπως είχαμε δει, είχαν επικρατήσει οι ιδέες του κλουνιακού τάγματος στην Ρώμη. Έτσι ο πόλεμος εναντίον των απίστων στην Ισπανία μετατράπηκε σε ιερό πόλεμο με την ένθερμη επέμβαση των παπών Αλεξάνδρου Β΄(1061-1073), Γρηγορίου Ζ΄ (1073-1085) και Ουρβανού Β΄ (1088-1099), οι οποίοι παρείχαν στους πολεμιστές άφεση αμαρτιών και ακόμα και την κατοχή της γης που θα κατακτούσαν από τους απίστους. Οι ιππότες της Δύσης ήταν πολύ πρόθυμοι να ακολουθήσουν το κάλεσμα της Εκκλησίας για ιερό πόλεμο τόσο για θρησκευτικούς λόγους όσο και για λόγους κατάκτησης γης. Ιδίως στην βόρεια Γαλλία εκείνη την εποχή επικρατούσε όλο και περισσότερο η συνήθεια, μόνο οι πρωτότοκοι υιοί να κληρονομούν την πατρική γη. Οι νεώτεροι έπρεπε να αναζητήσουν την τύχη τους αλλού.
Μετά την επιτυχία αυτής της μορφής του ιερού πολέμου, γεννήθηκε στη σκέψη του πάπα Γρηγορίου Ζ΄ η ιδέα της εφαρμογής του και στην Ανατολή. Η Ισπανία είχε προστεθεί μέσα στο πνεύμα της Ψευδοκωνσταντίνειου Δωρεάς στη ζώνη κυριαρχίας του Παπισμού. Με τον ίδιο τρόπο και η ορθόδοξη Ανατολή, η οποία με τα αναθέματα του 1054 είχε αφοριστεί, μπορούσε να υποταχθεί στην παπική παγκυριαρχία. Την αφορμή έδωσε ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Ζ΄ (1071-1078) αποβλέποντας σε στρατιωτική βοήθεια μετά τη χαμένη μάχη του Μαντζικέρτ (1071) επί Ρωμανού Δ΄ εναντίον των Σελτζούκων Τούρκων. Προκειμένου να εξασφαλίσει τη συμπαράσταση του νέου Πάπα είχε στείλει συγχαρητήριο επιστολή για την εκλογή του. Ο πάπας Γρηγόριος Ζ΄, ιδιαίτερα φιλόδοξος, αμφιλεγόμενος αλλά άγιος του Παπισμού, μόλις ανέβηκε στον παπικό θρόνο, σκόπευε να εκμεταλλευτεί αυτή την ευκαιρία, να κηρύξει τον ιερό πόλεμο και στην Ανατολή και έτσι να λύσει μια για πάντα το ζήτημα της υποταγής της Ορθοδοξίας στην κυριαρχία του. Θα συγκέντρωνε στρατό χριστιανών ιπποτών από τη Δύση κάτω από την προσταγή της Εκκλησίας, μάλιστα ο ίδιος θα ηγείτο αυτής της στρατιωτικής δύναμης, θα εκδίωκε τους απίστους Σελτζούκους από την Μικρά Ασία και στη συνέχεια θα οργάνωνε στην Κων/πολη σύνοδο, στην οποία οι ορθόδοξοι της Ανατολής από ευγνωμοσύνη θα υποτάσσονταν σε αυτόν. Τελικά όμως δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει το σχέδιό του, επειδή προτεραιότητα απέκτησε γι’ αυτόν ο περί περιβολής αγώνας και η αντιπαράθεσή του με τον Γερμανό αυτοκράτορα Ερρίκο Δ΄, όπως είδαμε σε προηγούμενο άρθρο. Δεν ξέχασε όμως ποτέ τα σχέδιά του στην Ανατολή.
Αποδεικτικό του πνεύματός του έναντι της ορθόδοξης Ανατολής είναι η ακύρωση της αναγνώρισης εκ μέρους του Παπισμού της Συνόδου της Κων/πόλεως 879/80, η οποία αποκατέστησε τον Μέγα Φώτιο και καταδίκασε κάθε προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως (δηλ. το λατινικό filioque). Ο Παπισμός την αντικατέστησε με τη Σύνοδο της Κων/πόλεως (869/70) που ως Η΄ Οικουμενική Σύνοδος για τους Λατίνους αναθεμάτισε τον Άγιο Φώτιο.

  • Δείτε το παρακαλώ ΕΔΩ με τις υποσημειώσεις σε PDF.