Translate

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

ΣΤΥΛΙΑΣ-ΡΑΦΑΕΛΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Ο ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ



Μία από τις περίφημες αλλαγές που επέφερε η άνοδος της Νεώτερης Επιστήμης ήταν η εμφάνιση σημαντικών προσωπικοτήτων στα επιστημονικά δεδομένα .  
Ο Κοπέρνικος, μία εξ αυτών, ήταν ένας κληρικός  και συνάμα περίφημος μαθηματικός, ο όποιος θεωρούσε  πώς ο ήλιος βρίσκεται στο κέντρο του σύμπαντος.
Ανέπτυξε  για τα Μεσαιωνικά δεδομένα της εποχής του ως  επιστημονική υπόθεση την ηλιοκεντρική θεωρίας.
Επίσης πίστευε   πως οι ουράνιες κινήσεις πρέπει να είναι κυκλικές και ομοιόμορφες. Οι καινοφανείς επιστημονικές θεωρίες  του ήταν υποθετικές, βασίζονταν στις   παρατηρητικές  ενδείξεις  και αρχαιοελληνικές επιστημονικές  θεωρίες.
Ωστόσο δεν ήταν δογματικός στις πεποιθήσεις του.   
Τελικά δεν μπορούσε όμως να δώσει  μία αποδεικτική  εξήγηση περί της θεωρίας του και έτσι η επιστημονική Κοινότητα  της εποχής του την απέρριπτε.
Της Στύλιας-Ραφαέλας Χρυσοστόμου

  • Δείτε την εν λόγω εργασία εδώ και εδώ σε PDF και DOCS.

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ, ΟΙ ΤΟΛΜΗΡΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΞΕΘΕΜΕΛΙΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΠΙΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ


Ο Russel στο κεφάλαιο του άνοδος της επιστήμης αναφέρεται στις νέες αντιλήψεις που επέφερε η επιστήμη επηρεάζοντας την νεότερη φιλοσοφία.
Αρχικά, επισημαίνει το επίτευγμα του Κέπλερου ο οποίος ανακάλυψε τρείς νόμους που αφορούν την κίνηση των πλανητών.
Στον πρώτο νόμο γίνεται αναφορά περί των ελλειπτικών τροχιών των πλανητών όπου κατακτώνται από τον ήλιο. Στο δεύτερο νόμο τονίζεται η σύνδεση ήλιου-πλανήτη που καταγράφει ίσους χρόνους και εμβαδά.
Στον  τελευταίο νόμο προσθέτει οτι, τα τετράγωνα είναι ανάλογα με την απόσταση των κύβων από τον ήλιο. Με αυτό τον νόμο του Κέπλερου μας αποδεικνύεται η φυσική αρχή της παγκόσμιας έλξης του Νεύτωνα.
Τέλος, καταλήγει (Russel) ότι οι σημαντικότεροι επιστήμονες του Μεσαίωνα  που συνέβαλαν στην άνοδο των θετικών επιστημών διέθεταν ως αρετή τoλμηρές επιστημονικές υποθέσεις.

Του Στυλιανού Σωτηρίου

  • Δείτε το εδώ και εδώ σε PDF Google Drive και DOCS.


ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ, Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΘΕΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΚΟΝΙΟΡΤΟΠΟΙΗΣΕ ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ




Μία σημαίνουσα ἀλλαγή πού ἐπέφερεν ἡ ἄνοδος τῆς Νεώτερης Ἐπιστήμης σύμφωνα μέ τό φιλοσοφικό στοχασμόν   τοῦ Bertrand Russell, εἶναι: ἡ πλέον ἀναγκαστικά μετριοπαθέστερη καί ἐπιεικέστερη στάση τοῦ Παπισμοῦ μετά τῶν Σχολαστικῶν θεολόγων του στά περί τῶν Ἐπιστημῶν. Ὁ στεῖρος καί θρησκευτικός δογματισμός τῶν «ἀλαθήτων αὐθεντιῶν»  διά τῆς Σχολαστικῆς ἑρμηνείας τῆς Βίβλου, μαζί μέ τό εἶδος τινός θρησκειοποιημένου Ἀριστοτελισμοῦ, ὁ ὁλοκληρωτικός Παποκαισαρισμός τῶν Ἱεροεξεταστῶν ἐκάμφθηκεν καί ὀπισθοχώρησεν, σ΄ ἕνα ἀρκετά ἰκανό σημεῖο. Ἡ πιό πάνω ἱστοριογραφική θεώρηση στηρίζεται κυρίως εἰς τήν πολυσχιδήν προσωπικότητα τοῦ Κορπένικου, ὅπου ἀσχέτως κι ἄν ὁ ἴδιος δέν ἔσπευσεν νά δημοσιεύσει τίς ἐπιστημονικές του ὑποθέσεις διέθετε ἐν μέσῳ τοῦ Μεσσαίωνα μίαν πολύτιμη ἀρετήν ἐκείνην τῆς ῥωμαλέας διατύπωσις εἴτε ἰδικῶν του  εἴτε καί ἀρχέγονων ἐπιστημονικῶν πεποιθήσεων ἤ καί ὑποθέσεων. [1]

Τοῦ Παναγιώτη Νούνη


ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ:
[1] BERTRAND RUSSELL, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ (ΚΑΙ Η ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΑΠΟ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΑΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ), Ἡ Ἄνοδος τῆς Επιστήμης, Κεφάλαιο VI (6ον),  Τόμος Β΄, Μετάφραση -  Σημειώσεις: Αἰμ. Χουρμουζίου, εκδόσεις: Ι. Δ. ΑΡΣΕΝΙΔΗΣ, ΑΘΗΝΑ, σελ. 204-233.


ΛΕΩΝ ΜΠΡΑΝΓΚ, Η ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ 1965


Τι δεν κατανοούν οι Παπικοί από την Ορθοδοξία (53)
H άρση των αναθεμάτων 1965
5η Ιανουαρίου του 1964.  Ένα κοσμοϊστορικό γεγονός λαμβάνει χώρα. Όλα είναι πανέτοιμα στα Ιεροσόλυμα για να το προβάλλουν όπως πρέπει, ιδίως με τη δύναμη της εικόνας: Το αδελφικό φιλί του πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του πατριάρχη Αθηναγόρα Α΄. Να πως περιγράφει ο ίδιος ο πατριάρχης Αθηναγόρας  τη στιγμή της συνάντησης και την 20λεπτη κατ’ ιδίαν συνομιλία τους: «Κι όταν είδε ο ένας τον άλλο, αι χείρες μας ήνοιξαν αυτομάτως. Ο ένας ερρίφθη εις την αγκάλην του άλλου. Όταν μας ηρώτησαν πως εφιληθήκαμεν, αδελφοί, ύστερα από 900 χρόνια – Ερωτάς πως; Επήγαμε οι δύο μας χέρι με χέρι εις το δωμάτιόν του, και είχαμεν μίαν μυστικήν ομιλίαν οι δύο μας. Τι είπαμεν; Ποιός ξέρει τι λέγουν δύο ψυχές όταν ομιλούν! Ποιός ξέρει τι λέγουν δύο καρδίαι, όταν ανταλλάσσουν αισθήματα! Τι είπαμεν; Εκάμαμε κοινόν πρόγραμμα, με ισοτιμίαν απόλυτον, όχι με διαφοράν.». Επιθυμία, βέβαια, του Πατριάρχη ήταν, όλοι οι άλλοι Πατριάρχες και Πρόεδροι των Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών να είχαν ακολουθήσει το παράδειγμά του, κάτι όμως που εκείνη την εποχή στάθηκε αδύνατο.
Η παραπάνω τόσο θερμή και τόσο συναισθηματική, όπως περιγράφεται με τα ίδια τα λόγια του Πατριάρχη, συνάντηση με τον Πάπα είχε φυσικά την προϊστορία της και τη συνέχειά της.
Ας δούμε πρώτα τη συνέχεια: Στις 7 Δεκεμβρίου του 1965 γίνεται ταυτόχρονα τόσο στη Ρώμη όσο και στην Κων/πολη με την παρουσία αντίστοιχων αντιπροσωπειών η άρση των αναθεμάτων του 1054. Πρόκειται για ένα βήμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου που έγινε χωρίς τη γνώση και τη συναίνεση των άλλων Ορθοδόξων Πατριαρχείων και Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, όπως φανερώνει η αντίδραση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου Β΄, ο οποίος καταδίκασε την πράξη αυτή ως υπέρβαση των δικαιοδοσιών του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Το βήμα αυτό ήταν η άμεση συνέπεια του κοινού προγράμματος που ορίσανε στην κοινή συνομιλία της 5ης Ιανουαρίου του 1964. Άλλωστε κεντρικός στόχος και για τους δύο ήδη από τη συνάντηση των Ιεροσολύμων ήταν το «κοινόν ποτήριον».
Και οι δύο πλευρές θεωρούσαν την άρση των αναθεμάτων ως άρση του σχίσματος. Το επιβεβαιώνει από ορθόδοξης πλευράς απόλυτα ο επίσημος απεσταλμένος του Πατριάρχη προς τους Παπικούς Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος. Το 1965, λίγο μετά την άρση των αναθεμάτων, συναντήθηκε στη Νέα Υόρκη με τον εκπρόσωπο του Πάπα, τον καρδινάλιο Μπέα, πρόεδρο της «Γραμματείας για την ένωση των χριστιανών». Χαρακτηριστικά επισημαίνει: «όταν κατέθεσαν οι αντιπρόσωποι του Πάπα το ανάθεμα, τρόπον τινά, με το οποίο αναθεμάτιζε ο Πάπας Νικόλαος τον Μιχαήλ Κηρουλάριο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ήταν το οριστικό Σχίσμα πια. Δεν έγινε άλλη επίσημος πράξις, που να καθιερώσει το Σχίσμα ως μία διαιρετική γραμμή μεταξύ Ανατολής και Δύσεως». Από πλευράς του Παπισμού το πιστοποιεί το επίσημο λατινικό κείμενο που αναγνώστηκε και επικυρώθηκε στη Ρώμη κατά την άρση των αναθεμάτων. Εννοώντας προφανώς άρση του σχίσματος και «κοινόν ποτήριον, δεν μιλάει για αναθέματα αλλά χρησιμοποιεί τον όρο excommunicatio = ακοινωνησία, δηλαδή μιλάει για την άρση της ακοινωνησίας. Για να μη υπάρξει έκρηξη αντιδράσεων στην Ορθοδοξία, στο επίσημο ελληνικό κείμενο ο όρος «άρση της ακοινωνησίας» είχε αποδοθεί με τον όρο «άρση των αναθεμάτων». Το ότι η παπική πλευρά εννοούσε όντως την άρση του σχίσματος επαληθεύεται και από τη παρουσίαση του κοσμοϊστορικού γεγονότος στο πρωτοσέλιδο της  εφημερίδας New York Times της 7ης Δεκεμβρίου 1965. Μιλάει ρητά για άρση του excommunicatio, για το τέλος του σχίσματος του 1054 και για την επανέναρξη της μυστηριακής κοινωνίας.
Στα λόγια του πατριάρχη Αθηναγόρα προβάλλεται πάνω απ’ όλα η «αγάπη»: «όταν αγαπώνται οι άνθρωποι, διαφοραί δεν υπάρχουν. Αλλά το 1054 που επαύσαμεν να αγαπώμεθα, ήλθαν όλες οι διαφορές. Ηγαπώμεθα και είχομεν το ίδιον μυστήριον. Το ίδιον βάπτισμα, τα ίδια μυστήρια και ιδιαιτέρως το ίδιο Άγιον Ποτήριον. Τώρα που ξαναγυρίσαμεν εις το (10)54, διατί δεν ξαναγυρίζομεν και εις το Άγιον Ποτήριον;» Δίδει στο διάλογο της αγάπης έναντι του θεολογικού διαλόγου, στον οποίο δεν τρέφει ελπίδες - άρχισε 8 χρόνια μετά το θάνατό του το Μάιο του 1980 και διήρκεσε μέχρι τον Ιούλιο του 2000 -, το  απόλυτο προβάδισμα: «Πνεύμα μέγα αγάπης εξαπλώνεται υπέρ τους Χριστιανούς Ανατολής και Δύσεως. Ήδη αγαπώμεθα. Ο Πάπας το είπε: απέκτησα έναν αδελφόν και του λέγω σ’ αγαπώ! Το είπα και εγώ: Απέκτησα έναν αδελφό και του είπα σ’ αγαπώ! …».
Αυτή την αγαπολογία του Πατριάρχη αποστομώνει με μοναδικό τρόπο ο μακαριστός π. Επιφάνειος Θεοδωρόπουλος. Και με τα λόγια του θέλουμε να κλείσουμε τη σημερινή μας αναφορά στην άρση των αναθεμάτων: «Παναγιώτατε· ψάλλετε και Υμείς και οι ακολουθούντες Υμίν, εις πάντας τους ήχους το τροπόριον της „Αγάπης“ … „Αγάπη άνευ όρων και ορίων“ … Εφ’ όσον η καρδία Υμών εκχειλίζει εξ αγάπης και εξ αυτής πηγάζουσι πολύρροα ρεύματα, φθάνοντα μέχρι των εσχάτων της Δύσεως και δημιουργούντα πελάγη, εις α ανέτως και μετ’ ευροσύνης καλυμβώσι πασών των αποχρώσεων οι αιρετικοί, πώς δεν διατίθενται ολίγαι σταγόνες αγάπης και διά τους ταλαιπώρους Ορθοδόξους; Δι’ εκείνους εκ των Ορθοδόξων, οίτινες σκανδαλίζονται, βλέποντες τον Ορθόδοξον Πατριάρχην Κων/πόλεως να αθετή – εν ονόματι της αγάπης! – ιερούς Κανόνας, να ανατρέπη αιωνοβίους Παραδόσεις, να κρημνίζη τείχη ασφαλείας, να μεταίρη όρια α έθεντο αγιώτατοι Πατέρες της Εκκλησίας; … Η αγάπη Υμών, δεν είναι γνησία, αλλά επιφανειακή και επίπλαστος· δεν είναι άνωθεν κατερχομένη, αλλ' επίγειος, ψυχική, δαιμονιώδης ... Ποίος αγαπά ειλικρινώς τον νοσούντα; Ο λέγων προς αυτόν „είσαι υγιέστατος, τρώγε ό,τι θέλεις“ και απεργαζόμενος ούτω χαλεπωτέραν την νόσον και ταχύτερον τον θάνατον, η ο επισημαίνων αυτώ την ασθένειαν και απαγορεύων τας βλαπτούσας τροφάς; Ημείς, επισημαίνοντες τας πλάνας των αιρετικών και διακηρύσσοντες ότι ακολουθούσιν οδώ επισφαλεστάτη, υπάρχει ελπίς να δημιουργήσωμεν εν αυτοίς κρίσιν συνειδήσεως και έφεσιν αναζητήσεως της αληθείας. Υμείς και οι μεθ' Υμών, διακηρύττοντες ότι „ουδέν μας χωρίζει“ από των αιρετικών κ.τ.τ. ναρκούτε και αποκοιμίζετε αυτούς και αποκλείετε έμπροσθεν αυτών την οδόν της αληθείας. Ούτως εφαρμόζεται εν προκειμένω το προφητικόν: „λαός μου, οι μακαρίζοντες υμάς πλανώσιν υμάς“ (Ησ. γ΄, 12). Και „ότι ου κενά τα ρήματα, μαρτυρεί τα πράγματα“. Ποίoν ετερόδοξον ωδηγήσατε Υμείς και οι δορυφορούντες Υμάς μελιστάλακτοι και ασπόνδυλοι Επίσκοποι εις την Ορθοδοξίαν; Ούτε ένα, Παναγιώτατε: Ούτε ένα, παρά πάντα τα ταξίδια, τα συνέδρια, τα γεύματα, τα δώρα, τα μειδιάματα. Μόνον „φανατικοί“ τινες ορθόδοξοι εγένοντο αφορμή προσελεύσεως αιρετικών εις την αλήθειαν της Ορθοδοξίας».

Δείτε το ΕΔΩ.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Η ΥΠΕΡΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ π. ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ  ΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΠΛΑΝΗΣ ΤΟΥ

Η ΥΠΕΡΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ π. ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ  ΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΠΛΑΝΗΣ ΤΟΥ  ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ
Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
                                                _____________________
Χθές (22 Φεβρουαρίου 2017) το ιστολόγιο ‘’Ρωμαίϊκο Οδοιπορικό’’ (www.orthodoxia-ellhismos.gr), πρόβαλε την ομιλία του Ηγουμένου της Μονής Βατοπαιδίου στην Εσπερίδα των ΚΒ΄ Παυλείων της Μητρόπολης Βεροίας, με τίτλο ‘’Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός ως υποτακτικός του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού (Μέρος Α΄). 

Το κείμενο της ομιλίας αποτελούσε αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της Μητρόπολης Λεμεσού.  Μάλιστα συμπεριλήφθηκε στην κατηγορία ‘’Σύγχρονες Άγιες Μορφές’’, την ιστοσελίδα της Μητρόπολης Λεμεσού, χωρίς καμιά ανασκευή, σε καμιά από τις πλάνες του. 

Ιδού μια των αιρετικών πλανών του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού, που αναμένει την ανασκευή της από τους υπερπροβάλλοντες αυτόν : «Όταν λοιπόν όπως είπα κρατήσομεν την πρακτικήν έτσι αντιστάμενοι στην έννοιαν, στην κρούσιν του παραλόγου, τότε αρχίζει ο φωτισμός στον νουν, ξυπνάει ο νους και δεν πλανάται άκοπα στον άσκοπον μετεωρισμόν.  Όταν η Θεία Χάρις αυτό το διαπιστώσει, ότι ο νους αυτός εξύπνησε και πήρε τη θέση του σαν πρόσωπο και ο νους είναι το πρόσωπο, τότε υποτάσσεται η Χάρις εις τον νουν, μυστήρια μυστηρίων.  Κι άλλοτε σας τα είπα αυτό, αλλά σας το είπα συγχωνευμένα.  Δεν είναι παράξενα τούτα.  Ο νους του ανθρώπου που είναι πρόσωπον και το καθ’ εικόνα και ομοίωσιν, είναι υπεράνω της Χάριτος.  Η Χάρις του Θεού είναι άκτιστος ενέργεια μέσω της οποίας κατασκεύασε τα πάντα και τα διοικεί.  Αλλά αυτή είναι εργαλείο, ο νούς είναι πρόσωπον,  τόσον το καθ’ εικόνα και ομοίωσιν.  Γι’ αυτό και το φόρεσε ο Θεός Λόγος και το έχει αχώριστα στην αιωνιότητα της δόξης του, ο Πατήρ του μέλλοντος αιώνος».

O π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός δίδαξε ότι «ο νους του ανθρώπου που είναι πρόσωπον και το καθ’ εικόνα και ομοίωσιν, είναι υπεράνω της Χάριτος», το οποίο αποτελεί ξεκάθαρα αιρετική και βλάσφημη διδασκαλία. Όπως ακριβώς οι βαρλααμίτες θεωρούσαν το άκτιστον Φως, ως «χείρον νοήσεως».  Επί του παρόντος αντί άλλης ανασκευής, αρκούνται και δημοσίως να αποκαλούν πλανεμένους όσους ανασκευάζουν τις πλάνες του.

Πολλοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί με την υπερπροβολή που του γίνεται, εκλαμβάνουν ως ορθή τόσο την αιρετική αυτή διδασκαλία του, αλλά και τις άλλες πλάνες του.  Και φυσικά η κακοδοξία του αυτή, για την οποία αναφερόμαστε δεν αποτελεί φραστικό λάθος, αλλά αιρετική πλάνη.

Γιατί δεν γίνεται καμιά ανασκευή της πλάνης περί της Θείας Χάριτος που δίδαξε ο π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός, παράλληλα με την υπερπροβολή του;   Τυχόν όμως ανασκευή θα σημαίνει παραδοχή ότι ο π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός δίδαξε τέτοια κακοδοξία.  Θα προσθέσω μόνο την ερώτηση αυτή, τόσο γι’ αυτούς  που τον υπερπροβάλλουν, αλλά και για τους διαχειριστές του ιστολογίου ‘’Ρωμαίϊκο Οδοιπορικό’’ :  ‘’Συμφωνούν με αυτή τη διδασκαλία του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού περί κατωτερότητας της Θείας Χάριτος’’;  Γιατί τον υπερπροβάλλουν χωρίς καμιά ανασκευή των θεολογικών πλανών του;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 23η Φεβρουαρίου 2017.

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ

    Η αντιχριστιανική γραμματεία δεν είναι φαινόμενο της εποχής μας, αλλά έχει προϊστορία είκοσι αιώνων και φθάνει μέχρι τον 1ο αιώνα μ.Χ., που έζησε επί γης ο Κύριος και Λυτρωτής μας Ιησούς Χριστός. Στόχος της η σπίλωση του θεανδρικού προσώπου Του, η απογύμνωσή Του από την θεϊκή Του υπόσταση και ο υποβιβασμός Του σε έναν κοινό θνητό, του οποίου το έργο τελείωσε επάνω στο Γολγοθά. Περαιτέρω στόχος η κατασυκοφάντησή του σε έναν εμπαθή και προβληματικό άνθρωπο. Σ’ έναν λαϊκό επαναστάτη, ο οποίος ήθελε να σφετερισθεί την πίστη των Ιουδαίων στον αναμενόμενο Μεσσία. Τέτοιες απόψεις συναντάμε στην πρώιμη αντιχριστιανική γραμματεία και κυρίως στο ιουδαϊκό βιβλίο «Ταλμούδ». Με βάση αυτό, ανέλαβαν κατόπιν πολλοί ειδωλολάτρες συγγραφείς, να αποδομήσουν το πρόσωπο του Χριστού και να «γκρεμίσουν» τη χριστιανική πίστη, όπως ο Κέλσος, ο Πορφύριος, ο Ιεροκλής, ο παγανιστής αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Αποστάτης (361-363), κ.α.
   Στην εποχή του άθεου «Διαφωτισμού» η πολεμική εναντίον του κορυφώθηκε. Οι οπαδοί του ανέσυραν όλη την αρχαία αντιχριστιανική γραμματεία και την έντυσαν με «λογικοφανή» επιχειρήματα, ώστε να φαίνεται στους αδαείς η άρνηση του Χριστού ως μοντέρνο «προοδευτικό κίνημα». Ήταν δε τέτοια η μανία τους, ώστε συναγωνίζονταν, ποιος θα «αποκαλύψει» τα συγκλονιστικότερα στοιχεία, που θα «γκρέμιζαν» το «σαθρό», κατά την άποψή τους, χριστιανικό οικοδόμημα!
  Σφοδροί αρνητές του Χριστού και αντιχριστιανοί συγγραφείς υπήρξαν και πολλοί «θεολόγοι» από το χώρο του αιρετικού Προτεσταντισμού, οι οποίοι προσπάθησαν να Τον απογυμνώσουν από τη θεότητά Του. Τον παρουσίασαν στα συγγράμματά τους ως έναν σημαντικό άνθρωπο, έναν σοφό δάσκαλο, έναν ρομαντικό κοινωνικό μεταρρυθμιστή, έναν λαϊκό επαναστάτη, τον Οποίο πολύ αργότερα οι οπαδοί του τον «έντυσαν» με θεϊκές ιδιότητες. Τέτοιοι υπήρξαν ο Reimarus, o Baur, o Renan, o Harnak, o Paulus, o Bultman, κ.α. Τα φθηνά και ανιστόρητα επιχειρήματά τους, προϊόντα κακόβουλων υποκειμενικών αντιλήψεων και ιδεοληψιών, «αναμασούν» πολλοί σύγχρονοι άθεοι συγγραφείς και συνεχίζουν να τα προβάλλουν ως «συνταρακτικά στοιχεία» για την δήθεν «απάτη του Χριστιανισμού»!
Στην κατηγορία αυτού του είδους των συγγραμμάτων ανήκουν και τα έργα του γνωστού Γάλλου συγγραφέα Robert Ampelain (Ρόμπερτ Αμπελαίν). Σύμφωνα με τα βιογραφικά του στοιχεία, ήταν τέκτονας, (μαρτινιστής) και αποκρυφιστής, ορκισμένος εχθρός της Εκκλησίας. Μεταφραστής των έργων του στην Ελλάδα, ο Μάριος Βερέττας, και αυτός ορκισμένος εχθρός της Εκκλησίας, εντεταγμένος στο χώρο της «αρχαιολατρίας», της νέας μορφής αντιχριστιανισμού.
  Περιήλθε στα χέρια μας ένα από τα συγγράμματα του παρά πάνω συγγραφέως με τίτλο: «Το πραγματικό ιστορικό πρόσωπο Ιησούς, ή το θανάσιμο μυστικό των Ναϊτών», (εκδόσεις Σμυρνιώτη). Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας κυριολεκτικά παραληρεί από την αρχή μέχρι το τέλος. Προσπαθεί να αποδείξει ότι η εικόνα που μας δίδουν τα ευαγγελικά κείμενα για  το πρόσωπο του Ιησού δεν είναι αληθινή, αλλά παραπλανητική. Ότι είναι μια απάτη. Και με αληθοφανή επιχειρήματα προσπαθεί να ξεσκεπάσει, όπως νομίζει, αυτή την «χριστιανική απάτη»! Κατ’ ουσίαν αναμασάει, μια παλιά θεωρία, την λεγόμενη «θεωρία του δόλου», την οποία είχαν επινοήσει πολλοί αρχαίοι εθνικοί αντιχριστιανοί συγγραφείς, και στη συνέχεια επανέφεραν οι Άγγλοι θεϊστές του 17ου αιώνα με πρωταγωνιστή τον Herman – Samuel Reimarus. Σύμφωνα με την θεωρία αυτή όλο το χριστιανικό οικοδόμημα στηρίχτηκε σε μια απάτη. Ότι «ιδιαιτέρως ο σκοπός του Ιησού Χριστού, καθώς και των συγγραφέων της Καινής Διαθήκης υπήρξε να υπηρετήσωσι τα ίδια αυτών συμφέροντα» (Π. Τρεμπέλα, Απολογητικαί Μελέται, τομ.5,σελ.118, Αθήναι, 1982).
   Πιο συγκεκριμένα πασχίζει με πάθος να αποδείξει ότι οι Ναΐτες ιππότες, (Τεμπλιέροι), τον 14ο αιώνα, ανακάλυψαν δήθεν την πραγματική αλήθεια για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού και την πραγματική καταγωγή του Χριστιανισμού και γι’ αυτό καταδικάστηκαν και καταδιώχτηκαν από τους παπικούς. Ισχυρίζεται ότι «οι απόκρυφοι Μάγιστροι του Τάγματος παρουσίασαν το αληθινό πρόσωπο του ιστορικού Ιησού πολύ διαφορετικότερο από τη φήμη του. Αναμφίβολα στηρίχτηκαν είτε σε χειρόγραφα, που ανακάλυψαν οι ίδιοι μέσα στις διάφορες πόλεις των Αγίων τόπων, είτε σε μυστικές συναντήσεις που είχαν με τους σοφούς Άραβες, ή τους Εβραίους Καβαλιστές, είτε τέλος σε επαφές που είχαν με τους ‘Τελείους’ Καθαρούς» (σελ. 26)! Χωρίς να θέλουμε να στηρίξουμε τους δολοφόνους των Ναϊτών  παπικούς, ρωτάμε: Υπάρχουν αποδείξεις για όλα αυτά που ισχυρίζεται ο συγγραφέας; Βρέθηκαν τα χειρόγραφα, που αναφέρει; Όχι βέβαια! Τότε γιατί θα πρέπει να εκλάβουμε τους ισχυρισμούς των Ναϊτών ως αξιόπιστους και όχι την πίστη στα ευαγγελικά κείμενα και την χριστιανική παράδοση; Δεν μας λέει τίποτε περί αυτού ο συγγραφέας!
  Ισχυρίζεται επίσης ότι τα Ευαγγέλια, γράφτηκαν τον 4ο και 5ο μ. Χ. αιώνα. Για την ακρίβεια ξαναγράφτηκαν, αφού πλαστογραφήθηκαν ενώ καταστράφηκαν τα «αυθεντικά»! Κάνει λόγο για «ανώνυμους συντάκτες των Ευαγγελίων του 4ου και 5ου αιώνα» (σελ. 288).  «Στην πραγματικότητα», γράφει, «τα πρωτότυπα Ευαγγέλια χάθηκαν, και ο Ωριγένης,  (που έζησε ανάμεσα στον 3ο και 4ο αιώνα) μας λέει ήδη στην εποχή του αγνοούσαν την ύπαρξη του Ευαγγελίου του Ματθαίου. Αν μπορούσαμε να ξαναβρούμε τα χαμένα αυτά κείμενα, είναι πιθανό πως θα παρατηρούσαμε μεγάλες διαφορές ανάμεσα σ’ αυτά και στα διορθωμένα κείμενα του 4ου αιώνα που χρησιμοποιούμε σήμερα» (σελ. 250)! Ωστόσο αγνοεί φαίνεται ότι σώζονται μέχρι σήμερα πολλά σπαράγματα χειρογράφων των Ευαγγελίων, τα οποία ανάγουν την προέλευσή τους ακόμα και μέχρι τα τέλη του 1ου μ. Χ. αιώνος! Πέραν τούτου, πως είναι δυνατόν τα καινοδιαθηκικά κείμενα να γράφτηκαν τον 4ο και 5ο αιώνα, καθ’ όν χρόνον στα συγγράμματα των αγίων Πατέρων που έζησαν νωρίτερα, τους τρεις πρώτους αιώνες, βρίσκουμε πλείστα όσα χωρία της Καινής Διαθήκης, διάσπαρτα μέσα σ’ αυτά;
    Σε αντίθεση με τα κανονικά κείμενα της  Καινής Διαθήκης, θεωρεί ως αξιόπιστα τα απόκρυφα, νόθα και ψευδεπίγραφα συγγράμματα των πρωτοχριστιανικών χρόνων. Τις αφελείς, ανιστόρητες εμπαθείς και βέβαια αιρετικές αναφορές τους στο Χριστό και στην Εκκλησία τις θεωρεί a priori αξιόπιστες και τις προβάλλει για να θίξει το πρόσωπο του Χριστού και την χριστιανική πίστη. Επίσης αξιόπιστη θεωρεί την αντιχριστιανική ιουδαϊκή γραμματεία και ιδιαίτερα την ταλμουδική, την οποία χρησιμοποιεί κατά κόρον στο σύγγραμμά του, επειδή προφανώς περιέχει εχθρικό και συκοφαντικό περιεχόμενο. Αξιόπιστη θεωρεί και την αντιχριστιανική γραμματεία των πολεμίων του Χριστιανισμού εθνικών συγγραφέων! Αδυνατεί όμως να διακρίνει μέσα στο παραλήρημά του, το βασικό αξίωμα της ιστορίας, ότι η απάτη και το ψέμα, έχουν ημερομηνία λήξεως. Αυτό σημαίνει ότι η δήθεν «χριστιανική απάτη» θα είχε «ξεφουσκώσει» πολύ σύντομα και δεν θα είχε μια ιστορία δύο χιλιάδων χρόνων.
Φρίκη προκαλεί στον αναγνώστη η εικόνα που μας δίδει για το πανάγιο πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τον παρουσιάζει ως απατεώνα και λαοπλάνο. Ως έναν τιποτένιο τυχοδιώκτη, ο οποίος, μέσα στην ψυχοπαθολογική του σκοτοδίνη και τη μωροφιλοδοξία του, συνέλαβε την ιδέα να γίνει βασιλιάς του Ισραήλ. Γράφει: «Πρώτα απ’ όλα είναι τα επεισόδια εκείνα που τα προκαλεί προσπαθώντας να παρουσιάσει τον εαυτό του σαν τον αναμενόμενο Μεσσία, σκηνοθετώντας τις προφητείες. Άλλες απ’ αυτές τις πραγματοποιεί κι άλλες τις παραλείπει επειδή είναι δύσκολες στην πραγματοποίησή τους» (σελ. 221)! Προκειμένου να πετύχει τον στόχο του, την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας με τη «συμμορία» του, δηλαδή τους μαθητές του, αποφάσισε να προσεταιρισθεί το πρόσωπο του αναμενόμενου Μεσσία! Και όταν απέτυχε σ’ αυτή του την επιδίωξη, «ονειρεύτηκε να γίνει θεός μετά το θάνατό του. Η ιδέα αυτή, που είναι και δική μας υπόθεση, του ήρθε μετά τη γνωριμία του στη Φοινίκη με τις τελετουργίες της Ανάστασης του Άδωνι» (σελ.221)! Από πού αντλεί τις πηγές του; Ασφαλώς από την εμπαθή διάνοιά του, ή αντιγράφοντας τους αντιχριστιανούς συγγραφείς του παρελθόντος!
  Στη συνέχεια προσπαθεί να αποδείξει ότι ο Χριστός δεν αναστήθηκε, κάνοντας απίστευτες υποθέσεις, που αγγίζουν τα όρια της παράνοιας. Μεταξύ άλλων αναφέρει ότι ο ψυχοπαθής αυτοκράτορας Ιουλιανός (361-363), έδωσε εντολή να καούν τα οστά ενός σκελετού, ο οποίος υποθέτει ότι ανήκε στον Ιησού και εν τέλει συμπεραίνει: «Φτάνουμε στο συμπέρασμα πως ποτέ δεν συνέβη μια σαρκική ανάσταση. Η πράξη του Ιουλιανού προκάλεσε την οργή των χριστιανών και σήμανε το τέλος του, που δεν άργησε να έρθει ύπουλα» (σελ. 294). Ωστόσο ο αυτοκράτορας είχε δώσει διαταγή να καούν όλα τα Ιερά Λείψανα, που υπήρχαν σ’ όλη την αυτοκρατορία. Κάηκαν χιλιάδες. Πως είναι σίγουρος ότι κάποιος από αυτούς τους σκελετούς που κάηκαν ανήκε στον Ιησού; Ούτε και ο ίδιος είναι σίγουρος, αλλά το γράφει για τους ανίδεους αναγνώστες του! Σε άλλο σημείο γράφει ότι κάποια οστά που «ανακαλύφτηκαν το 1952 στο Όρος των Ελαιών» είναι του Ιησού, (σελ. 306). Ίσως «ξέχασε» το προηγούμενο βέβαιο συμπέρασμά του, ότι αυτά τα έκαψε ο Ιουλιανός πριν από 17 αιώνες! Αν οι χριστιανοί είχαν την παραμικρή αμφιβολία ότι ο Χριστός όντως αναστήθηκε, δεν θα πίστευαν σ’ αυτόν, ούτε φυσικά θα τιμούσαν τα λείψανα ενός κοινού ανθρώπου που νικήθηκε από τον θάνατο. Όπως τονίζει ο απόστολος Παύλος «Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται ματαία η πίστις υμών» (Α΄Κορ.15,17). Kαι εδώ εγείρεται το καταλυτικό ερώτημα: Γιατί οι απόστολοι έχασαν τη ζωή τους και μαρτύρησαν φρικτά υπερασπιζόμενοι ένα ψεύδος; Εάν δεν είχαν ζήσει την ανάσταση, με ποια δύναμη ψυχής θα πέθαιναν κηρύσσοντάς την; Το ακλόνητο θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται ολόκληρο το χριστιανικό οικοδόμημα είναι η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για κείνον!
Σε άλλο σημείο ισχυρίζεται ότι ο Χριστός, δεν αναστήθηκε αλλά αυτός που παρουσιαζόταν ως ο αναστάς Χριστός ήταν «ο δίδυμος μυστηριώδης ΤΑΟΜΑ (σ.σ. Θωμάς), (ο οποίος) μοιάζει με τον Ιησού, σαν δίδυμος αδελφός» (σελ. 314)! Και συνεχίζει: «Αλλά, για το Δίδυμο, ο ρόλος του είναι επικίνδυνος. Δεν μπορεί παρά να παριστάνει συνεχώς τον ‘ψευδοαναστημένο’ Ιησού» (σελ. 314)!  Όλα αυτά όμως είναι ανόητες και παιδαριώδεις υποθέσεις, με τις οποίες δεν αξίζει κανείς να ασχοληθεί.
   Από όσα παραθέσαμε παρά πάνω εύκολα μπορεί να διαπιστώσει ο αναγνώστης, την σαθρότητα των επιχειρημάτων, την προχειρότητα και την έλλειψη κάθε επιστημονικής βάσεως στο αντιχριστιανικό αυτό βιβλίο. Η αναφορά μας σ’ αυτό γίνεται μόνο και μόνο για να επιστήσουμε την προσοχή σε  κάποιους πιστούς μας, οι οποίοι ως μη έχοντες τον ανάλογο πνευματικό και επιστημονικό εξοπλισμό, δεν είναι ικανοί να διακρίνουν τις πλάνες του. Και επομένως, αν το διαβάσουν, μπορεί να κλονιστεί η πίστη τους. Αυτός είναι άλλωστε και ο στόχος του βιβλίου. Ζούμε σε καιρούς αποκαλυπτικούς, όπου η πλάνη έχει υπερπερισσεύσει και ο αντίδικος διάβολος «ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίει» (Α΄ Πέτρ.5,8), με συμμάχους του τα επί γης δύστυχα όργανά του, ένας από τους οποίους είναι και ο R. Ampelain, μαζί με τους διακινητές των σαθρών του συγγραμμάτων!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών


Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

IΩΑΝΝΟΥ ΚΑΛΛΙΑΝΙΩΤΟΥ, Η ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ


Ἡ Τρέχουσα Ἑλληνική Κρίσις  ἐστίν Ἔργον
τῶν Δημιουργῶν τῶν Δυτικῶν Ἐπαναστάσεων
τοῦ Παρελθόντος
ὑπό
Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου

Φεβρουάριος 2017

«Κρεῖτόν ἐστι μετ’ ὀλίγων ἀγαθῶν πρός ἅπαντας τούς κακούς
ἤ μετά πολλῶν κακῶν πρός ὀλίγους ἀγαθούς μάχεσθαι.»

Α΄. Πρόλογος

Πέρα τῆς ἀποκαλυφθείσης Ἀληθείας, ἡ ὁποία εἶναι ἡ βάσις τῆς ἀνθρωπίνης σοφίας,  ἡ Ἱστορική ἀλήθεια εἶναι ἐπίσης ἀναγκαία διά τά παιδιά μας (τάς μελλούσας γενεάς)˙ ἀλλά καί δι’ ἅπαντα τόν λαόν μας καί δή διά τούς ἐν ἀγνοίᾳ, διαφθορᾷ, ἀθεΐᾳ, αἱρέσει καί δουλείᾳ εὑρισκομένους πολιτικούς καί θρησκευτικούς ἡμῶν ἡγέτας, τοῦ αἰῶνος τούτου τῆς παραπλανήσεως, ἐξαπατήσεως καί σκοταδισμοῦ, τόν ὁποῖον διάγομεν καί διά τόν ὁποῖον εἴμεθα ὑπρήφανοι διά τά τεχνολογικά του ἐπιτεύγματα (τά συμβάλλοντα εἰς τήν ἡμετέραν δουλείαν) καί διά τήν «πλήρη» ἐνημέρωσίν μας (διά τῆς προπαγάνδας τῆς διαπλοκῆς καί τοῦ ψεύδους) τά ὁδηγοῦντα εἰς τήν ψυχικήν ἀπώλειαν. Ἡ μέν πεπτωκυῖα δύσις εἶναι δικαιολογημένη ἀπό τήν αἵρεσιν τοῦ 1054 νά φθάσῃ εἰς τήν ἀθεῒαν τοῦ 2016 καί ἀπό τήν ἐξαπάτησιν τῶν λαῶν της, διά τῆς Ἀγγλικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1640, τῆς Ἀμερικανικῆς τοῦ 1776, τῆς Γαλλικῆς τοῦ 1789 καί τῆς Ρωσικῆς τοῦ 1917 νά φθάσῃ εἰς τήν δουλείαν τοῦ 2016˙ πλήν δέ τῆς Ρωσίας, ἡ ὁποία ἀνέκαμψε πλήρως, καθ’ ὅτι εὑρίσκεται αὕτη ἐν σοφίᾳ, πίστει Ὀρθοδόξῳ, ἐλευθερίᾳ καί ἀληθείᾳ, διά τοῦτο καί ἡ ἐν σκοτίᾳ, πλάνῃ καί δουλείᾳ δύσις εἶναι ἐναντίον της καί ἐναντίον, πρό παντός, τῆς Ἱστορικῆς, Ὀρθοδόξου, σοφῆς, ἀλλ’ ἀνυπερασπίστου Ἑλλάδος. Δυστυχῶς, στηρίζει ἡ πεπλανημένη αὕτη δύσις τούς ἀδικαιολογήτους Μασόνους, ἀθέους καί ἀνθέλληνας πολιτικούς μας, καθ’ ὡς καί τούς αἱρετικούς οἰκουμενιστάς θρησκευτικούς ψευδο-ἡγέτας μας.
    Ἱστορικαί πηγαί μᾶς λέγουν διά τόν Ἑβραῖον Goldsmith, τόν Amschel Moses Bauer, ὁ ὁποῖος ἐγκατεστάθη τό 1750 εἰς Φρανκφούρτην (Frankfort-on-the-Main in Germany) καί ἤνοιξεν ἕν «κατάστημα», διά τοῦ ὁποίου ἐδάνειζε χρήματα (money lending business). Ὁ Μωϋσῆς (Moses) εἶχεν ἕνα υἱόν, τόν Amschel Mayer Bauer, ὁ ὁποῖος προσελήφθη ὡς ὑπάλληλος ὑπό τῆς Τραπέζης Oppenheimer Bank. Ὁ Μέϊερ (Mayer) ἐχρησιμοποίει τό ἴδιον σῆμα (οἰκόσημον, «θυρεόν»), ὅπως καί ὁ πατέρας του ὁ Moses, τήν «κοκκίνην ἀσπίδα ἤ σφραγῖδα» (Red Shield), τήν ὁποίαν μέ ὑπερηφανίαν ἐξέθετε εἰς τήν εἴσοδον τῆς ἐπιχειρήσεώς του. Ἐγνώριζε δέ οὗτος τήν μυστικήν σημασίαν τῆς «Ἐρυθρᾶς Σημαίας», καί διά τοῦτο, ἀπεφάσισε νά τήν υἱοθετήσῃ καί ὡς νέον ὄνομα τῆς οἰκογενείας του. Ἐρυθρά Σφραγίς (Red Shield) εἰς τήν Γερμανικήν εἶναι Roth Schild καί οὕτως, ὠνόμασε τόν οἶκόν του, The House of Roth-Schild ἤ Rothschild (Ρόθτσάϊλντ ἤ Ρόθτσιλντ), ὁ ὁποῖος ἐλέγχει ἔκτοτε τόν πλανήτην ὁλόκληρον καί ἐργάζεται, ὁ «εὐεργέτης» οὗτος διά τήν παροῦσαν καί μέλλουσαν παγκόσμιον (ἐπί γῆς) «εὐημερίαν». Ἀπέρριψαν οἱ πεπλανημένοι οὗτοι τόν ἀληθινόν Θεόν τῶν προφητῶν των καί ἀπεδέχθησαν τόν ἀντίζηλον (τόν διάβολον), ὁ ὁποῖος τούς καθοδηγεῖ εἰς πᾶν ἔργον των˙ διά τοῦτο καί δέν θά ἠμπορέσουν ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει νά ποιήσουν ἀγαθόν καί καλόν ἔργον ἀρεστόν εἰς τόν Θεόν.
B΄. Στόχος τῶν Δημιουργῶν τῶν Δυτικῶν Ἐπαναστάσεων

Τό 1773, ὁ Mayer Rothschild προσκαλεῖ ἀκόμη δώδεκα πλουσίους Ἑβραίους εἰς τήν Φρανκφούρτην καί συγκεντρώνοντες οὗτοι τά χρήματά των, ἐδημιούργησαν τήν Παγκόσμιαν Ἐπαναστατικήν Κίνησιν (World Revolutionary Movement) διοικουμένη ἀπό τά δέκα τρία (13) ταῦτα μέλη τοῦ Ἀνωτάτου Συμβουλίου τῶν Ἑβραίων «Πεφωτισμένων» (Illuminati),  ὥστε νά ἠμποροῦν νά χρηματοδοτοῦν καί νά ἐλέγχουν τόν παγκόσμιον πλοῦτον, τούς φυσικούς πόρους, τό χρηματοπιστωτικόν σύστημα καί τό ἐργατικόν δυναμικόν τοῦ πλανήτου. Ὁ ἴδιος ὁ Rothschild ἀποκαλύπτει πώς οὗτοι εἶχον ὀργανώσει τήν Ἀγγλικήν Ἐπανάστασιν (1640-1649) μέ τήν ἐπικράτησιν ἑνός σχεδίου τρομοκρατίας, μέ τό ὁποῖον ὑπέταξαν τάς μάζας τῶν ἀνθρώπων γρήγορα καί ἐπέβαλον τό σχέδιόν των. Οἱ τραπεζῖται, οἱ ὁποῖοι ἐδημιούργησαν τήν ἐπανάστασιν ταύτην, εἶχον ἐπιβάλει καί τόν ἔλεγχον τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας καί ἐπαγίωσαν τό ἐθνικόν χρέος τῆς Ἀγγλίας. Ηὔξησαν δέ τό ἐθνικόν ταύτης χρέος μέ μεγάλην ταχύτητα καί ρυθμούς, ὥστε νά δανείζουν εἰς τό κράτος χρήματα, ἵνα ἀντιμετωπίζῃ τόν πόλεμον καί τάς ἀνταρσίας, τάς ὁποίας εἶχον ὑποδαυλίσει οἱ ἵδιοι οἱ δανεισταί πρό ἀρκετῶν ἐτῶν καί τοιουτοτρόπως, ἐκαρποῦντο τούς τοκογλυφικούς τόκους των εἰς τό διηνεκές (British consols).
    Περαιτέρω, ἡ Κυριαρχία τοῦ Τρόμου (Reign of Terror) συνελήφθη ὑπό τῶν σκοταδιστῶν τούτων, τῶν ἡγετῶν τῶν Ἑβραίων «Φωτισμένων» (Illuminati). Οὗτοι ὀργανώνουν τόν Γαλλικόν Μασονισμόν καί δημιουργοῦν τό Lodges of Grand Orient Masonry. Τό 1788 ὑπῆρχον ἤδη περισσότεραι ἀπό 2.000 Μασονικαί Στοαί εἰς τήν καταδεδικασμένην εἰς ἀπόλυτον ἐκκοσμίκευσιν καί φιλελευθερισμόν Γαλλίαν. Τοιουτοτρόπως, οἱ ἀφελεῖς ἐπαναστατικοί ὑποκινηταί (προδόται), τῆς ἐπερχομένης Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, εἶχον δημιουργηθῆ εἰς ὁλόκληρον τήν χώραν ἐντός τῶν Στοῶν καί κατέστρωναν τήν Ἐπναστατικήν Κίνησιν τῆς Γαλλίας. Ὁ στόχος τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως (1789) ἦτο νά δολοφονήσουν τόν Βασιλέα Λουδοβῖκον ΙΣΤ΄(Louis Auguste XVI) καί τήν Βασίλισσαν Μαρίαν Ἀντουανέττα (Marie Antoinette) καί χιλιάδας ἀπό τήν ἀριστοκρατίαν. Κατήνεγκαν νά πείσουν οἱ ἀπατεῶνες οὗτοι τόν Mirabeau καί τόν Duc D’ Orleans ὅτι ὁ σκοπός τῆς Ἐπαναστάσεως ἦτο νά «ἀπελευθερώσουν» τήν πολιτικήν καί τήν θρησκείαν ἀπό τάς δεισιδαιμονίας, τάς προλήψεις καί ἀπό τήν ἀπολυταρχίαν. Ἐβύθισαν τόν Duc D’ Orleans εἰς ἕν τεράστιον χρέος καί ἐπείσθη νά συμμετάσχῃ εἰς οἱανδήποτε παρανομίαν καί ἄηθες ἐμπόριον, ὥστε νά ἀποκτήσῃ τάς ἀπωλείας του, ἀλλ’ ἀντί βελτιώσεως ἐβυθίζετο εἰς μεγαλύτερον χρέος. Οἱ δανεισταί τόν συνεβούλευον καί τοῦ ἐδίδουν καί ἄλλα ἐνυπόθηκα δάνεια διά νά τόν «βοηθήσουν» μέ τό νά θέσῃ ὑποθήκην τό παλάτι, τήν ἀκίνητον περιουσίαν του, τόν οἶκόν του καί τό Palais Royal. Ὁ Duc D’ Orleans ὑπέγραψε μίαν συμφωνίαν, ὅπου οἱ Ἑβραῖοι χρηματοδόται του εἶχον τήν ἐξουσίαν νά διοικοῦν τήν περιουσίαν του καί νά τοῦ ἐξασφαλίζουν ἀρκετόν εἰσόδημα νά πληρώνῃ τάς δανειακάς του ὑποχρεώσεις. Ὁ πτωχός οὗτος εἶχε τήν ψευδαίσθησιν ὅτι οἱ Ἑβραῖοι Τραπεζῖται εἰργάζοντο δι’ αὐτόν καί τοῦ ἔκαμνον μάλιστα καί καλάς συμφωνίας. Ποῦ νά φαντασθῇ ὁ καημένος ὅτι μέ τήν συμφωνίαν αὐτήν εἶχε προδώσει τήν πατρίδα του καί εἶχε πωλήσει τήν ψυχήν του καί τό σῶμά του εἰς τούς πράκτορας τούτους τοῦ διαβόλου;
    Αἱ μυστικαί αὗται δυνάμεις (τῶν Illuminati τῇ συνδρομῇ τῶν «φιλανθρώπων» Μασόνων τῆς Γαλλίας) διηύθυναν τήν Γαλλικήν Ἐπανάστασιν (1789-1799), ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ λαοῦ καί τοῦ Βασιλέως Luis XVI καί τῆς συζύγου του Marie Antoinette. Μετά τήν χορήγησιν τῶν δανείων, οἱ τοκογλύφοι οὗτοι ἀρχίζουν τήν διαφθοράν τοῦ δανειζομένου˙ τόν ὁδηγοῦν εἰς τήν ἀνηθικότητα, δημοσιοποιοῦν ὅλα αὐτά, τά ὁποῖα τόν ἔπεισαν νά πράξῃ, μέ σκοπόν τήν διαπόμπεψιν τοῦ δανειζομένου καί τήν συστηματικήν καταστροφήν τῆς πολιτείας καί ἐκκλησίας τῆς Γαλλίας καί προσπαθοῦν μέ πᾶν μέσον νά διαφθείρουν τούς νέους καί ἅπαντας τούς πολίτας, ὡδηγοῦντες αὐτούς εἰς τήν διαφθοράν, ὅπου ὡδήγησαν πρωτίστως τούς ἡγέτας των. Οἱ ἐγκληματίαι οὗτοι ἐφόνευσαν τόν Louis XVI καί τήν σύζυγόν του, τήν Marie Antoinette. Ἕνας ὑπόκοσμος ὠργανωμένος ὑπό τοῦ Jacobin club (Ἑβραίων Ἰακωβιτῶν) ἐτρομοκράτησεν ὁλόκληρον τόν Γαλλικόν λαόν μέ τό νά διαπράττουν μαζικά ἐγκλήματα καί νά βιάζουν τάς γυναίκας δημοσίως καί νά ποιοῦν ἄλλας ἀκρότητας καί θηριωδίας, ὥστε νά ὑπηρετοῦν τόν σκοπόν τῶν μυστικῶν κυρίων των καί νά ἱκανοποιήσουν τόν ἀπότερον στόχον τούτων, ὁ ὁποῖος καί ἐπετεύχθη.
    Ταυτοχρόνως, οἱ  Ἑβραῖοι ραββῖνοι, οἱ διαστρεβλωταί τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, διεξεδίκουν τήν αὐθεντίαν καί μοναδικότητά των εἰς τό νά ἑρμηνεύουν τά μυστικά καί ἀπόκρυφα μηνύματα, ἐκ τῶν γεγραμμένων εἰς τήν Ἁγίαν Γραφήν, ἀναφερόμενοι εἰς εἰδικάς «ἀποκαλύψεις», τάς ὁποίας ἀπέκτησαν οὗτοι, ὡς ἔλεγον, ἀπό τήν Καμπάλα (Cabala). Οἱ ἴδιοι οὗτοι συνέλαβον τήν ἄθεον-ὑλιστικήν ἰδεολογίαν, ἡ ὁποία τό 1848 ἐδημοσιεύθη ὡς τό Κομμουνιστικόν Μανιφέστον (Communist Manifesto) ὑπό τοῦ Karl Marx, ὁ ὁποῖος ἦτο ἀνεψιός Ἑβραίου Ραββίνου. Τό μέν πραγματικόν ὄνομα τοῦ Ἑβραίου Karl Marx ἦτο Moses Mordechai Marx Levi˙ εἶχε δέ συγγενικούς δεσμούς μέ τούς Rothschilds καί ἦτο οὗτος μέλος τῆς Μασονικῆς Στοᾶς Grand Orient Lodge. Ὁ οἶκος Rothschild μέ τούς Illuminati καί τούς Μασόνους προσεπάθουν νά ἀποκτήσουν προσηλύτους, οἱ ὁποῖοι δέν ἦσαν Ἑβραῖοι, ἀλλά πλούσιοι πολῖται τῆς χώρας ἤ πολιτικοί ἤ θρησκευτικοί ἡγέται καί χρησιμοποιοῦντες δωροδοκίας, τήν διφθοράν των, καί ἀπειλάς τούς ἔκαμνον ἑκουσίως ἤ ἀκουσίως πειθήνια ὄργανά των, ὥστε νά ἐνεργοῦν κατά τῆς πατρίδος των καί κατά τῆς Χριστιανικῆς πίστεώς των.
    Κατόπιν, οὗτοι ἐστράφησαν κατά τῆς Ὀρθοδόξου Ρωσίας, ὡς εἶχον κάμνει τόν 15ον αἰῶνα (1453) κατά τῆς Βυζαντινῆς (Μεσαιωνικῆς Ἑλληνικῆς) Αὐτοκρατορίας καί αἰσθάνονται ὑπερήφανοι διότι συνέβαλον εἰς τήν πτῶσιν τοῦ Βυζαντίου, ὅπως ἔχουν γράψει οἱ ἴδιοι, ἐπανειλημμένως. Οἱ Ἑβραῖοι τῆς Ρωσίας ἔπαιξαν πρωταρχικόν ρόλον εἰς τήν Ἐπανάστασιν τῶν Μπολσεβίκων, εἰς τήν κυριαρχίαν των ἐπί τῆς κυβερνήσεως κατά τά πρῶτα ἔτη καί εἰς τήν δολοφονίαν τῆς οἰκογενείας τῶν Ρομάνοφ (Τσάρου Νικολάου Β΄). Οἱ κομμουνισταί ἡγέται, οἱ ὁποῖοι ἤλεγχον τήν Ρωσίαν ἀπό τό 1917 ἕως τό 1920, ἦσαν ἅπαντες Ἑβραῖοι, ἀκόμη καί ὁ Λένιν (Lenin, Vladimir Ulyanov),  ὁ ὁποῖος, δυστυχῶς, δέν εἶχε κανένα σεβασμόν ἤ ἐνδιαφέρον διά τούς κατ’ αὐτόν ἀλλοεθνεῖς καί ἑτεροδόξους Ρώσους. Ἀρχηγός μέν τοῦ Ἐρυθροῦ Στρατοῦ ἦτο ὁ Leon Trotsky (Lev Bronstein), Γενικός Γραμματεύς καί Πρόεδρος τῆς Κεντρικῆς Ἐκτελιστικῆς Ἐπιτροπῆς ἦτο ὁ Yakov Sverdlov (Solomon). Ἀρχηγός δέ τῆς Comintern ἦτο ὁ Grigori Zinoviev (Radomyslsky) καί Κυβερνιτικός Ἐπίτροπος Τύπου ὁ Karl Radek (Sobelsohn). Τέλος, κυβερνητικοί Ἐπίτροποι Διεθνῶν Ὑποθέσεων ἦσαν ὁ Maxim Litvinov (Wallach), ὁ Lev Kamenev (Rosenfeld) καί ὁ Moisei Uritsky.
    Δύο ἑβδομάδας πρίν ἀπό τήν Ὀκτωβριανήν Ἐπανάστασιν τοῦ 1917, ὁ Lenin εἶχε μίαν μυστικήν συνάντησιν εἰς τήν Ἁγίαν Πετρούπολιν (Petrograd), ὅπου ἀπεφάσισαν νά καταλάβουν τήν ἐξουσίαν διά τῆς βίας. Εἰς τήν συνάντησιν ταύτην ἔλαβον μέρος δώδεκα (12) ἄτομα, ἐκ τῶν ὁποίων τέσσαρες Ρῶσοι (Lenin κατά τά ¾ καί τρεῖς ἄλλοι), ἕνας Γεωργιανός (Stalin), ἕνας Πολωνός (Dzerzhinsky) καί ἕξ Ἑβραῖοι. Ἐπίσης, διά νά διυθύνουν οὗτοι τήν κατάληψιν τῆς ἐξουσίας, ἕν πολιτικόν γραφεῖον ἐδημιουργήθη μέ ἑπτά ἄτομα προσωπικόν, τό ὁποῖον ἀπετελεῖτο ἀπό δύο Ρώσους (Lenin καί Bubnov), ἕνα Γεωργιανόν (Stalin) καί τέσσαρες Ἑβραίους (Trotsky, Sokolnikov, Zinoviev, καί Kamenev). Ἐν τῷ μεταξύ, τό Πέτρογκραντ Σοβιέτ (Petrograd Soviet) μέ πρόεδρον τόν Ἑβραῖον Trotsky ἐδημιούργησε μίαν 18-μελῆ Στρατιωτικήν Ἐπαναστατικήν Ἐπιτροπήν (Military Revolutionary Committee), ὥστε νά καταλάβουν τήν ἐξουσίαν. Αὕτη ἡ ἐπιτροπή ἀπετελεῖτο ἐξ ὀκτώ (8) Ρώσων, ἑνός (1) Οὐκρανοῦ, ἑνός (1) Πολωνοῦ, ἑνός (1) Καυκασίου καί ἕξ (6) Ἑβραίων. Τέλος, διά νά ἐλέγχουν τήν ὀργάνωσιν τῆς ἐξεγέρσεως ταύτης, ἡ Κεντρική Ἐπιτροπή τῶν Μπολσεβίκων (Bolshevik Central Committee) ἐδημιούργησεν ἕν 5-μελές Ἐπαναστατικόν Στρατιωτικόν Κέντρον (Revolutionary Military Center) διά τήν τοῦ Κόμματος ἐπιχειρησιακήν διοίκησιν, ἡ ὁποία ἀπετελεῖτο ἀπό ἕνα Ρῶσον (Bubnov), ἕνα Γεωργιανόν (Stalin), ἕνα Πολωνόν (Dzerzhinsky) καί δύο Ἑβραίους (Sverdlov καί Uritsky).
    Τήν νύκτα μεταξύ 16-17 Ἰουλίου 1918, μία ὁμάδα (μοίρα) Μπολσεβίκων τῆς Μυστικῆς Ἀστυνομίας, ὑπό τοῦ Ἑβραίου Yakov M. Yurovksy, ἐδολοφόνησαν τόν τελευταῖον Ρῶσον αὐτοκράτορα, τόν Τσάρον Νικόλαον Β΄ (Tsar Nicholas II Romanov, 1868-1918), τήν σύζυγόν του Ἀλεξάνδραν, τόν 14-χρονον υἱόν των Ἀλέξιον καί τάς τέσσαρας θυγατέρας των,  τούς ὁποίους ἐξετέλεσεν ὁ φρουρός τοῦ Lenin, ὁ Alexei Akimov. Ἡ ἐντολή ἐκτελέσεως (τό τηλεγράφημα) ἦτο ὑπογεγραμμένον ὑπό τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Σοβιετικῆς Κυβερνήσεως, τόν Ἑβραῖον Yakov Sverdlov (Solomon). Συνεπῶς καί ἡ Κομμουνιστική Ἐπανάστασις ἔγινεν ὑπό τῶν ἰδίων ἀνθρώπων, μέ στόχον των τήν ἐπιβολήν τοῦ ἀπολύτου ἐλέγχου των. Τά ἀπάνθρωπα ἐγκλήματά των καί αἱ θηριωδίαι των ἦσαν καί συμβολικά˙ ἤθελαν νά φονεύσουν τήν ψυχήν καί τό Ὀρθόδοξον Ρωσικόν πνεῦμα (τήν πίστιν των), ἀλλ’ ἀπέτυχαν παταγωδῶς, ὅπως ἀποτυγχάνουν καί σήμερον μέ τόν Ὀρθόδοξον Ρωσικόν λαόν καί τόν θεοσεβῆ των Πρόεδρον Βλαδίμηρον Πούτιν.
    Ἡ διακήρυξις τῆς Ἀνεξαρτησίας τῆς Ἀμερικῆς ἔγινε τό 1776 καί οἱ Πεφωτισμένοι (Illuminati) καί οἱ Ἰακωβῖται (Jacobins), μετά τήν ἐπιβολήν τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως (1789) εἰς τήν ὑποτεταγμένην πλέον Γαλλίαν, ἐξηπλώθησαν καί εἰς τήν Ἀμερικήν, τήν ὁποίαν ἐλέγχουν ἔκτοτε ἀπολύτως. Ὁ George Washington, ὁ πρῶτος πρόεδρος τῆς Ἀμερικῆς, εἶχε γράψει τό 1798 ὅτι οἱ Πεφωτισμένοι τῆς Εὐρώπης εἶχον ἤδη φθάσει εἰς τήν Ἀμερικήν. Λέγεται ὅτι ὁ Benjamin Franklin (1705-1790) ἦτο ὀπαδός τῶν Illuminati καθ’ὡς καί ὁ Thomas Jefferson (1743-1826) ἀπό τήν περίοδον, κατά τήν ὁποίαν ἦσαν Πρέσβεις τῆς Ἀμερικῆς εἰς τήν Γαλλίαν, πρό τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως. Οἱ Illuminati τῆς Ἀμερικῆς ἐξειλίχθησαν εἰς τούς δυνάστας τραπεζίτας, χρηματιστάς καί φυσικά, γαιοκτήμονας καί βιομηχάνους. Οἱ Rothschilds ἤθελον νά ἱδρύσουν μίαν ἰδικήν των Κεντρικήν Τράπεζαν εἰς τήν Ρωσίαν, ἀλλά ὁ Τσάρος Ἀλέξανδρος Β΄ (1818-1881) τό ἠρνήθη καί τό κόστος ἦτο ἡ δολοφονία του. Εἰς τήν Ἀμερικήν ἤνοιξαν οὗτοι τήν ἰδιωτικήν των Κεντρικήν Τράπεζαν (the Fed), τήν σύστασιν τῆς ὁποίας ὑπέγραψεν ὁ Πρόεδρος Woodrow Wilson (1913) καί διά τῆς ὁποίας ἐλέγχουν ἀπολύτως τήν Ἀμερικανικήν οἰκονομίαν. Τό 1866, ὁ Ἑβραῖος Ἰάκωβος Σίφ (Jacob Schiff) ἐπῆγεν ἀπό τήν Γερμανίαν εἰς τήν Νέαν Ὑόρκην. Τό 1867 προσχωρεῖ εἰς τήν Ἑταιρείαν Budge, Schiff & Company καί τό 1875 ἔγινεν ἐπικεφαλής τῆς Ἑταιρείας Kuhn, Loeb & Co καί ὑπανδρεύθη τήν κόρην τοῦ Solomon Loeb. Ἔκτοτε οὗτος διηύθυνε πολλάς καί «σπουδαίας» ἐπιχειρήσεις: τήν National City Bank of New York, τήν Equitable Life Assurance Society, τήν Wells Fargo & Company καί  τούς σιδηροδρόμους Union Pacific Railroad. Σήμερον, οἱ ἀπόγονοι τούτων κατέχουν ὅλας τάς ἐπιχειρήσεις ταύτας καί διατηροῦν ἀκόμη καί τάς ἰδίας παλαιάς ἐπωνυμίας των.
    Ἀκόμη χεῖρον, ὁ αἱμοσταγής Leon Trotsky ἐταξίδευσεν εἰς τήν Νέαν Ὑόρκην, ὅπου τό 1917 ἔλαβεν $20 ἑκατομμύρια δολλάρια ἀπό τόν τραπεζίτην Jacob Schiff. Ἐπίσης, ἔλαβεν οὗτος χρήματα καί ἀπό τόν Sir George Buchanan, ἀπό τούς Warburgs, τούς Rockefellers, τούς συνεταίρους τοῦ J. P. Morgan (τοὐλάχιστον $1 ἑκατομμύριον), ἀπό τόν Olaf Aschberg (Nye Bank of Stockholm, Sweden), ἀπό τούς Rhine Westphalian Syndicate, ἀπό τόν χρηματιστήν Javotovsky [τήν κόρην τοῦ ὁποίου ὑπανδρεύθη ἀργότερα ὁ Leon Trotsky (Lev Bronstein)], ἀπό τόν William Boyce Thompson (διευθυντήν τῆς Chase National Bank,  ὁ ὁποῖος ἔδωκεν $1 ἑκατομμύριον) καί ἀπό τόν Albert H. Wiggin (πρόεδρον τῆς Chase National Bank). Ὁ Jacob Schiff (συνέταιρος τῶν Rothschilds)  ὄχι μόνον ἐχρηματοδότησε τήν Κομμουνιστικήν Ἐπανάστασιν εἰς τήν Ρωσίαν, ἀλλ’ ἐπαναχρηματοδοτοῦσεν ἐπί πέντε ἔτη τά σχέδια τοῦ Stalin μέ τήν ἑταιρείαν τοῦ Kuhn Loeb and Co. Ὁ Ἑβραῖος οὗτος, ὁ ἀντίχριστος Schiff, ἐδαπάνησε πολλά ἑκατομμύρια διά νά ἀνατρέψῃ τὀν Τσάρον, καί νά πολεμίσῃ τήν Ὀρθοδοξίαν καί τούς θεοσεβεῖς Ρώσους. Οἱ ἐγκληματίαι οὗτοι Illuminati ἐδημιούργησαν ἁπάσας τάς δυτικάς ἐπαναστάσεις μέ σκοπόν νά ἐλέγχουν τάς Χριστιανικάς χώρας τῆς Εὐρώπης καί τῆς Ἀμερικῆς. Στόχος των ἦτο καί εἶναι ἡ παγκόσμιος δουλεία καί ἡ ὑποταγή ἁπάντων εἰς τόν ἰδικόν των θεόν, τόν ἀναμενόμενον «μεσσίαν των». Διά τοῦτο καί οἱ μείζονες ἐχθροί τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων τούτων εἶναι οἱ γιγνώσκοντες τήν Ἀλήθειαν, οἱ πιστοί ἀκόλουθοι τοῦ πραγματικοῦ Μεσσίου, τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, ὅς ἦλθεν εἰς τόν κόσμον πρό 2016 ἐτῶν καί οἱ ὁποῖοι τούς ἀπορρίπτουν. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι γνωστόν εἰς ἡμᾶς ἀπό τήν Ἱεράν Ἀποκάλυψιν.
   
Γ΄. Ἐπιλογή καί Ἐπιβολή τῶν Σχεδίων των εἰς τήν Μητέρα τῆς Ὀρθοδοξίας, τήν Ἑλλάδα

Οἱ ἀθεόφοβοι οὗτοι συνωμόται εἶχον καί ἔχουν ὡς σκοπόν των νά ἐλέγχουν τόν πλοῦτον τῶν χωρῶν, τούς φυσικούς πόρους, τό χρηματοπιστωτικόν σύστημα, τήν κεντρικήν τράπεζαν καί ἔκδοσιν τοῦ χρήματος, τό ἐργατικόν δυναμικόν, τήν ἡγεσίαν των, τήν παιδείαν καί νά ἐπιβάλουν τήν παγκοσμιοποίησιν καί τήν πανθρησκείαν των (σατανολατρείαν). Ἡ Ὀρθόδοξος Παραδοσιακή Ἑλλάς, ὡς μήτηρ ἁπάντων τῶν Ὀρθοδόξων λαῶν, εἶναι ὁ μέγιστος ἐχθρός τούτων. Τά μέσα των ἦσαν καί εἶναι ἡ βία καί ἡ τρομοκρατία καί οὐχί αἱ ἀκαδημαϊκαί συζητήσεις καί ἡ δημοκρατία. Ἐπίσης, ἐπίστευον καί πιστεύουν ὅτι ἡ πολιτική ἐλευθερία εἶναι μία ἰδέα καί ὄχι μία πραγματικότης. Χρησιμοποιοῦν τήν ἰδέαν τῆς ἐλευθερίας, ὥστε νά ἐπιφέρουν τόν ταξικόν πόλεμον (class wars), τήν διαφθοράν, τήν ἀνηθικότητα, τήν διαστροφήν, τήν ἠθικήν κατάπτωσιν καί ἀναζητοῦν τήν βοήθειαν τοῦ Κεφαλαίου, τό ὁποῖον ἐλέγχουν ἀπολύτως, διότι εὑρίσκεται εἰς τάς χεῖράς των. Τά δικαιώματά των ἑδράζονται εἰς τήν ἀνεξέλεκτον οἰκονομικήν των δύναμιν. Ἡ λέξις «δικαιώματα» ἤ «ἀνθρώπινα δικαιώματα» (rights ἤ human rights) εἶναι δι’αὐτούς μία ἀφῃρημένη σκέψις (ἰδέα), ἡ ὁποία δέν ἀποδεικνύει τίποτε καί οὔτε ἀναγνωρίζουν ταῦτα. Τό μόνον δικαίωμα, τό ὁποῖον ἀναγνωρίζουν εἶναι τό δικαίωμα τοῦ ἰσχυροῦ, μέ τό ὁποῖον διασκορπίζουν εἰς τούς τέσσαρας ἀνέμους τούς λαούς τῆς γῆς καί ἀγνοοῦν ὅλας τάς ὑπαρχούσας δυνάμεις τῆς τάξεως, τῶν κανονισμῶν, τῶν νόμων καί τῶν διατάξεων, μέ μοναδικόν σκοπόν των νά ἐπανιδρύσουν ἅπαντας τούς ὑφισταμένους θεσμούς καί νά καταστοῦν οἱ κυρίαρχοι πάντων αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι, λόγῳ ἀγνοίας, ἐνεπιστεύθησαν ἐθελουσίως εἰς αὐτούς τά δικαιώματά των, τάς δυνάμεις των, τήν οἰκονομίαν των, τήν παιδείαν των καί τήν ἐλευθερίαν των. Ἀποκτοῦν τό δικαίωμα νά κατάσχουν τάς περιουσίας τῶν ἀνθρώπων καί νά οἰκειοποιοῦνται τόν δημόσιον πλοῦτον, ἄνευ δισταγμοῦ ἤ ἐντροπῆς καί ποιοῦντες ταῦτα ἐξασφαλίζουν τήν ὑποταγήν τῶν λαῶν καί τήν ἀπώλειαν τῆς κυριαρχίας τῶν κρατῶν. Ἡ Ἑλλάς εὑρίσκεται ἀκριβῶς εἰς αὐτό τό σημεῖον ἐκποιήσεως της ἀπό τούς Illuminati ἐχθρούς μας, τῆς Τρόϊκας (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) ἤ τοῦ Κουαρτέτου.
    Ἔτι θεωροῦν, οἱ ἀπάνθρωποι οὗτοι, ἅπαντας τούς μή ἡμετέρους των, ἀσημάντους ἀνθρώπους ἄνευ καμμίας ἀξίας (Goyim). Διά τήν ἐπίτευξιν τῶν ἀήθων σκοπῶν των δημιουργοῦν οἰκονομικάς κρίσεις (ὑφέσεις καί κράχ), χρηματιστηριακούς πανικούς, ἀνισότητας, διχασμούς, ἐπιβάλλουν μειώσεις μισθῶν, συντάξεων καί δημιουργοῦν ἀνεργίαν καί πεῖναν εἰς τούς λαούς, ἔχοντες τήν δύναμιν καί δίδοντες τό δικαίωμα εἰς τό κεφάλαιον καί τήν κεφαλαιοαγοράν νά διοικῇ τά κράτη καί ὄχι ἡ ἀριστοκρατία (οἱ ἄριστοι) τῆς χώρας ἤ ἡ νόμιμος ἔξουσία τῶν αὐτοκρατόρων ἤ ἀκόμη καί αἱ ἐκλελεγμέναι δημοκρατικῶς κυβερνήσεις. Δυστυχῶς, εἰς τήν Ἑλλάδα διέφθειραν ἁπάσας τάς κυβερνήσεις κατόπιν τῆς δολοφονίας τοῦ Ἰωάννου Καποδιστρίου (διότι ἦτο οὗτος μέ τούς Ὀρθοδόξους Ρώσους) ἕως σήμερον. Ἱδρύουν γιγαντιαῖα μονοπώλια καί ὁδηγοῦν εἰς χρεοκοπίαν, λόγῳ ἀθεμίτου ἀνταγωνισμοῦ, τάς μικράς ἐγχωρίους ἐπιχειρήσεις˙ ἐπίσης, ἀποκτοῦν ἀποθέματα τεραστίου πλούτου καί ὑπερχρεώνουν τά κράτη καί τούς πολίτας των, ὥστε ἡ περιουσία τῶν Goyim νά ἐξαρτᾶται ἀπό τούς Μασόνους τούτους, τούς «πεφωτισμένους» σκοταδιστάς, οἱ ὁποῖοι ὁδηγοῦν τούς δανειζομένους, πολίτας καί τάς κυβερνήσεις των μέ τά τοκογλυφικά ἐπιτόκια καί τάς ἐπιβαλλομένας ὑποθήκας, εἰς τήν χρεοκοπίαν καί τήν ὑποταγήν. Ἐπιβάλλουν μεγάλους φόρους εἰς τούς Goyim, οἰκονομικούς καί στρατιωτικούς πολέμους, κατεργάζονται σχέδια κλοπῆς τῆς περιουσίας, τῆς ἰδιοκτησίας καί τῶν ἐπιχειρήσεων τῶν Goyim.  Κανονίζουν οὗτοι ἁπάσας τάς τιμάς εἰς τήν διεθνῆ οἰκονομίαν μέ τό νά ἐλέγχουν τάς πρώτας ὕλας, τούς φυσικούς πόρους, τήν ὀργάνωσιν ἀναταραχῶν μεταξύ τῶν ἐργαζομένων, μέ τήν μείωσιν τῶν ὡρῶν ἐργασίας καί μισθῶν των, μέ τήν ἐπιδότησιν τῶν ἀνταγωνιστῶν καί μέ οἰκονομικούς ἀποκλεισμούς εἰς τούς «ἐχθρούς» των. Ὡδήγησαν, οἱ ἀπατεῶνες οὗτοι, τά κράτη εἰς τόν ἄθεον καπιταλισμόν (capitalism), εἰς τόν ὁλοκληρωτικόν κομμουνισμόν (communism), καί ἐσχάτως, εἰς τόν καταστροφικόν χρεοστισμόν (debtism). Εἰσηγοῦνται τόν ἐξοπλισμόν τῶν κρατῶν, ὥστε νά παράγουν τά ὅπλα αἱ βιομηχανίαι των καί νά τά πωλοῦν εἰς ἰλιγγιώδεις τιμάς˙ χρηματοδοτοῦν ἐπίσης, ἅπαντα τά ἐμπόλεμα κράτη μέ μοναδικόν σκοπόν των νά τά καταστρέφουν, ὥστε νά ἐπωφεληθοῦν οἰκονομικῶς μέ τήν ἀνοικοδόμησίν των καί νά μειώνουν καί τόν πληθυσμόν των. Τό τελικόν των σχέδιον εἶναι ἡ δημιουργία τῆς παγκοσμίου κυβερνήσεως, τῆς ὁποίας τά μέλη θά διορίζωνται ὑπό τοῦ δικτάτωρος τούτων. Οἱ πράκτορές των θά ἐπεμβαίνουν εἰς ὅλας τάς τάξεις καί ἐπίπεδα τῆς κοινωνίας καί εἰς τάς ψευδο-κυβερνήσεις τῶν ἐν δουλείᾳ κρατῶν, ὡς κατέστησαν τήν ὑπερήφανον καί ἐλευθέραν ἐν δουλείᾳ Ἑλλάδα.
Εἰς τήν Ἑλλάδα ἐπέβαλον τόν οἰκουμενισμόν καί τήν πολυπολιτισμικότητα μέ τό νά καταστήσουν τούς Μασόνους, τούς κατά τῆς Ἑλληνορθοδοξίας ψευδο-πολιτικούς, κυβερνήτας τῆς χώρας ἀπό τήν μεταπολίτευσιν καί ἐντεῦθεν. Ἐξεγείρουν καί πάλιν τήν φιλοξενουμένην τῆς Ἱστορίας Τουρκίαν ἐναντίον τῆς ἐξαθλιωμένης Ἑλλάδος. Οὗτοι σχεδιάζουν τήν ἀναθεώρησιν τοῦ Συντάγματος καί τήν ἐπιβολήν τοῦ διαχωρισμοῦ μεταξύ Κράτους καί Ἐκκλησίας καί τήν κατάργησιν τῶν Θρησκευτικῶν, τήν ὁποίαν ἤδη ἔχουν κάμει μέ ἅπαντας τούτους τούς ἀντιχρίστους (ἀθέους) εἰς τήν κυβέρνησιν καί εἰς τό Ὑπουργεῖον Παιδείας. Αὗται αἱ κοινωνικαί ἀλλαγαί ἔχουν ἐπιβληθῆ εἰς τήν Εὐρώπην ἀπό τήν περίοδον τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως (1789) καί διά τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως θά τάς ἐπιβάλουν εἰς ὅλα τά μέλη, τά ὑπό Εὐρωπαϊκήν κατοχήν, ὡς εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος ἱστορική Ἑλλάς.

Δ΄. Ἐπίλογος

Αὐτοί, λοιπόν, οἱ ἐχθροί τῆς Θείας Δημιουργίας, ἔκαμνον καί τούς δύο παγκοσμίους πολέμους, τόν Πρῶτον (1914-1918) καί τόν Δεύτερον (1939-1945), οἱ ὁποῖοι εἶχον 78 ἑκατομμύρια θύματα (WW I: 20 ἑκατομμύρια καί WW II: 58 ἑκατομμύρια), ἀλλά διά τούτους ἦσαν πολύ κερδοφόροι, διότι ἔδοσαν αἱ τράπεζαί των δάνεια τρισεκατομμυρίων διά τήν διενέργειαν καί διεξαγωγήν των καί νά κτισθοῦν κατόπιν αἱ πόλεις, αἱ ὑποδομαί, τά δημόσια ἔργα (λιμένες, ἀεροδρόμια, ὁδοί, γέφυραι κ.λπ.). Ὁ σφαγεύς τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ὁ Μουσταφά Κεμάλ (Ἀτατοῦρκ) ἦτο καί οὗτος Ἑβραῖος Ντονμές (ἐξισλαμισμένος Ἑβραῖος). Οὗτοι ἐδημιούργησαν τήν Εὐρωπαϊκήν Ἕνωσιν (τό πρωτότυπον τῆς παγκοσμιοποιήσεως) καί προσφάτως, τήν παγκόσμιον συνεχιζομένην οἰκονομικήν κρίσιν τοῦ 2007. Τό μῖσός των διά τήν Ὀρθόδοξον Χριστιανικήν Ἑλλάδα εἶναι μακροχρόνιον καί αὐξανόμενον. Ἐσχεδίασαν καί ἐπέβαλλον τήν Ἑλληνικήν οἰκονομικήν καί κοινωνικήν καταστροφήν ἁπάσης τῆς χώρας καί τῶν πολιτῶν της, καθ’ ὡς καί τόν ἀπόλυτον διασυρμόν της καί ὑφαρπαγήν τοῦ πλούτου της˙ ἐπίσης, τήν κρίσιν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καί τούς ἀμετρήτους παρανόμους μετανάστας, οἱ ὁποῖοι ἀλλοιοῦν τήν κοινωνικήν σύστασιν καί ὁμοιγένειαν τῆς χώρας μας (ἰσλαμοποίησις τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλλάδος) καί τέλος, ἔχουν οἱ τρομοκράται αὐτοί τόν ἀπόλυτον ἔλεγχον τῶν ΜΜΕ. Τό ἄκρως προδοτικόν εἶναι ὅτι δέν ὑπάρχει εἷς Ἕλλην πατριώτης πολιτικός νά βροντοφωνάξῃ «ΟΧΙ» καί νά πετάξῃ ὅλους τούτους τούς Illuminati τῆς Τρόϊκας ἔξω ἀπό τήν χώραν διά παντός, νά παύσῃ τάς πληρωμάς πρός τούς δανειστάς ἕως ὅτου ἀνακάμψῃ οἰκονομικῶς ἡ χώρα καί νά ὁδηγήσῃ τήν Ἑλλάδα εἰς τήν αὐτονομίαν (ἐκτός εὐρώ) καί εἰς τήν αὐτοκυριαρχίαν της (ἐκτός ΕΕ) καί τούς γενναίους Ἕλληνας εἰς τήν ἐλευθερίαν καί τήν ἀπόκτησιν τῆς κατερρακωμένης ἀξιοπρεπείας των. Ἅπαντες οἱ πολιτικοί, ἀπό τό 1974 ἕως σήμερον, νά ὁδηγηθοῦν εἰς τήν δικαιοσύνην καί νά ἐκδιωχθοῦν ἀπό τήν ἐξουσίαν, λόγῳ τῆς ζημίας, τήν ὁποίαν προεξένησαν εἰς τό Ἔθνος.
Τέλος, σκοπός τῶν παρανόμων τούτων εἶναι ὁ τελικός ἔλεγχος τῆς ἀνθρωπότητος καί πρό παντός τῶν «ἀπίστων» Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων, Ρώσων καί λοιπῶν ἀνατολικοευρωπαίων. Εἰς τό παρελθόν, ἐμύουν τούς προδότας ἐντοπίους εἰς τήν Μασονίαν, ὥστε νά ἐκτελοῦν τά ἔργα των ἐντός τῶν χωρῶν των. Ἐσχάτως, οἱ ἴδιοι οἱ ἀποθρασυνόμενοι Ἑβραῖοι, εὑρισκόμενοι εἰς ὅλας τάς χώρας, ἀναλαμβάνουν ἁπάσας τάς σπουδαίας καί καιρίας θέσεις καί ὁδηγοῦν τά ἔθνη εἰς τήν ἀπώλειαν, παραμερίζοντες τούς ἐντοπίους Μασόνους. Τό σχέδιόν των ἐπέτυχεν εἰς τήν Ἑλλάδα τό 1920 μέ τούς Μασόνους εἰς τήν κυβέρνησιν, εἰς τό Πατριαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως καί τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος. Ἐπίσης, μεγίστη ἦτο ἡ ἐπιτυχία τούτων μετά τό 1974, μέ τούς Μασόνους ἀνθέλληνας καί ἀντιχρίστους προδότας πολιτικούς, τούς ὁποίους ἔφερον ἀπό τό ἐξωτερικόν καί τούς ἐπέβαλλον εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἑλλάδα. Ἅπαντες μέν οὗτοι οἱ ψευδο-πολιτικοί (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ καί ΣΥΡΙΖΑ) εἶναι ἁπλῶς ὑπακούοντα καί τυφλά ὄργανά των, τά ὁποῖα διχάζουν τούς Ἕλληνας καί ἐκποιοῦν τήν χώραν. Εἶναι δέ ἅπαντες οὗτοι φιλελεύθεροι, «προοδευτικοί», ἀκολουθοῦντες τόν Φρόϋντ, τόν Μάρξ καί τούς λοιπούς ἀθέους Ἑβραίους ψευδο-ἐπιστήμονας μέ μοναδικόν ἐπίτευγμά των, ἕως σήμερον, νά ἔχουν πλήξει τήν Ἑλληνορθόδοξον πατρίδα μας ἀνεπανορθώτως. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἱστορική Ἑλλάς, ἡ ὁποία ἔδωκε τόν πολιτισμόν εἰς ὅλον τόν πλανήτην δέν ἠμπορεῖ νά ὑποταχθῇ εἰς τήν πλάνην τῆς δούλης ἐν ἐλευθερίᾳ δύσεως, ἀλλά θά πρέπει νά φύγῃ ἀπό τήν Εὐρωπαϊκήν Ἕνωσιν τῶν Illuminati καί τό εὐρώ των, ἄλλως δέν ὑπάρχει ἐλπίς σωτηρίας τῆς χώρας μας καί τῶν πολιτῶν της. Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός τῶν ἐγνωσμένων, ἐλευθέρων καί σκεπτομένων ἀνθρώπων εἶναι ἡ παγκοσμιοποίησις, ἡ ὁποία θά ἐπιβάλῃ τήν παγκόσμιον δουλείαν καί ἀθεῒαν (οἰκουμενισμόν) εἰς ἅπαντας τούς λαούς καί δή τούς Ὀρθοδόξους, τό ἀπότερον σχέδιον τῶν σατανιστῶν Illuminati. Οὗτος εἶναι καί ὁ λόγος νά διαιωνίζουν τόν ψυχρόν πόλεμον μεταξύ τῶν ἀδαῶν Ἀμερικανῶν καί τῶν θεοσεβῶν Ρώσων. Τό μέγιστον πρόβλημα τῆς ἀνθρωπότητος εἶναι ἡ ἄγνοια, τήν ὁποίαν ἐπιβάλλουν βιαίως καί διά νόμου εἰς τήν ἐκπαίδευσιν, τά μέσα ἐνημερώσεως καί διά παντός τρόπου εἰς ἅπαντας τούς λαούς. Τό μέλλον ὅμως τῆς Ἑλλάδος θά πρέπει νά εἶναι ἡ ἕνωσίς της μέ τά ὑπόλοιπα Ὀρθόδοξα κράτη καί τίποτε ἄλλο. Ἡ ἐλπίς πάντων ἡμῶν, τῶν γιγνωσκόντων τήν Ἀλήθειαν, εἶναι ὁ Τριαδικός Θεός μας καί ὄχι ὁ τοιοῦτος τῆς ἀπάτης (ὁ Ἑωσφόρος) τῶν σκοταδιστῶν Illuminati τῆς Εὐρωπαϊκής Ἑνώσεως καί τῆς Τρόϊκας. Ὁ ἡμέτερος ρόλος, ὡς Ἑλληνορθοδόξων, εἶναι ὑπέρτερος τούτων, ἀλλά χρειαζόμεθα μεγίστην ΠΙΣΤΙΝ, συνεχῆ ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ καί ἀδιάλειπτον ΠΡΟΣΕΥΧΗΝ.