Translate

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΛΛΙΑΝΙΩΤΟΥ (ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ), Ἡ Ἁγία Σκέπη Προστάτις τοῦ Ἑλληνισμοῦ

Ἡ Ἁγία Σκέπη
Προστάτις τοῦ Ἑλληνισμοῦ
ὑπό
Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου
Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton


C:\Users\R97719~1\AppData\Local\Temp\IMG_20171005_103208.jpg

«Σκέπη σου Ἁγνή, πιστούς ἅπαντας σκέπεις˙
 Σκέπη πέλεις γάρ, καί κόσμον σωτηρία˙
 Ἑνί πρώτῃ μαφόριον Ἁγνῆς ὑμνηπόλους σκέπασε.»
Α΄. Ὀπτασία τῆς Ἁγίας Σκέπης
Τῇ Α΄ τοῦ μηνός Ὀκτωβρίου, τήν ἀνάμνησιν ἑορτάζωμεν τῆς Ἁγίας Σκέπης τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας˙ ἤτοι τοῦ ἱεροῦ αὐτῆς Μαφορίου τοῦ ἐν τῇ σορῷ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῶν Βλαχερνῶν˙ ὅτε ὁ ὅσιος Ἀνδρέας, ὁ διά Χριστόν σαλός, κατεῖδε ἐφηπλωμένην αὐτήν ἄνωθεν, καί πάντας εὐσεβεῖς περισκέπουσαν.
Ἦν Κυριακή ἡμέρα καί ἡ δ΄(4η) ἑωθινή (μέ τό Βυζαντινόν ὡρολόγιον) τῆς α΄(1ης) τοῦ μηνός Ὀκτωβρίου τοῦ ἔτους 457 ἤ 458 εἰς τήν Βασιλεύουσαν τῶν πόλεων, τήν Κωνσταντινούπολιν. Αὐτοκράτωρ μέν τοῦ Βυζαντίου ἦτο ὁ Λέων Α΄ ὁ Θρᾷξ (ὁ Μακέλλης, 457-474) καί Βασίλισσα ἡ Βηρίνα˙ Πατριάρχης δέ ὁ Ἀνατόλιος (449-458). Εἰς τόν περίλαμπρον καί πάνσεπτον Ἱερόν Ναόν τῶν Βλαχερνῶν ὁλονύκτιος ἀγρυπνία ἐγένετο καί ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας, ὁ διά Χριστόν σαλός ηὑρίσκετο ἐκεῖ συμπροσευχόμενος μέ τόν μαθητήν του, τόν εὐλαβέστατον Ἐπιφάνιον, ὁ ὁποῖος ἔγινεν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μετωνομασθείς εἰς Εὐφήμιον (489-495), καθ’ ὡς καί μέγα πλῆθος λαοῦ.
Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ἔφθασεν εἰς τό μέσον τοῦ ναοῦ ἔνθα ὁ ἱερός Ἄμβων τό πάλαι, ἵστατο ἐν τῷ μέσῳ τῆς Σολέας καί ἀφοῦ ἐγονάτισεν προσηυχήθη ἐπί πολλήν ὥραν, λάμπουσα δέ ὡς ἥλιος καί βρέχοντας μέ δάκρυα τό θεῖόν της πρόσωπον, ὑπέρ τῆς σωτηρίας τῶν πιστῶν καί παρεκάλει τόν Μονογενῆ Υἱόν της. Ὁ Ὅσιος Ἀνδρέας πλησιάζει πρός τόν Ἐπιφάνιον καί τοῦ λέγει˙ «Ὁρᾶς, τέκνον μου, τήν Κυρίαν καί Δέσποιναν τοῦ κόσμου;» Ὁ δέ Ἐπιφάνιος ἀπαντᾷ˙ «Ναί, Πάτερ τίμιε, ὁρῶ καί ἐγώ τήν Κυρίαν τοῦ κόσμου διά τῶν ἁγίων σου εὐχῶν».
Εἰς αὐτήν ταύτην τῆς ἐμφανίσεως τῆς Ἁγίας Σκέπης τήν ἀνάμνησιν καί εἰς τήν αὐτῆς ἐλπίδα σεμνύνεται ἅπας ὁ Ἑλληνισμός καί πανηγυρικῶς πάντες ἑορτάζομεν, διότι τοιαύτην πράγματι παρεῖχε καί παρέχει προστασίαν καί σκέπην ἡ Ὑπερύμνητος Δέσποινα εἰς τόν πιστόν λαόν της καθ’ ὅλον τό Βυζάντιον, τούς νεωτέρους χρόνους καί δή κατά τούς ἐσχάτους τούτους δεινούς καιρούς, οὕς διαβαίνομεν καί μάλιστα πρός ἡμᾶς τούς μακράν τῆς Ἑλληνορθοδόξου πατρίδος μας διαβιούντας˙ ὅτε ὡς ἄφρονες, ὑπερπληρωθέντες ἐκ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν, τάς αἱρέσεις καί τήν γενικήν ἀποστασίαν, πληθύνονται ταυτοχρόνως ἐφ’ ἡμᾶς καί οἱ κίνδυνοι, μέ τόν μέγιστον τῶν κινδύνων νά ἀπολέσωμεν τήν ψυχήν μας καί τόν αἰώνιον Παράδεισον.
Εὐχομένη, λοιπόν, θερμῶς καί ἀδιαλείπτως ὡς Μήτηρ πρός τόν Υἱόν, Θεόν καί πλάστην αὐτῆς, καθικετεύει Αὐτόν μέ λόγους γεμάτους εὐσπλαγχνίαν καί ἀγάπην δι’ ἡμᾶς τούς τιμῶντας Αὐτήν καί τόν Υἱόν της, λέγουσα˙ «Βασιλεῦ Οὐράνιε, δέξαι πάντα ἄνθρωπον δοξάζοντά σε καί ἐπικαλούμενον τό Πανάγιόν σου ὄνομα ἐν παντί τόπῳ, καί τόν τόπον, εἰς τόν ὁποῖον ἐκτελεῖται ἡ μνήμη τοῦ ἐμοῦ ὀνόματος, ἁγίασον τούς δοξάζοντάς σε καί τιμῶντας ἐμέ τήν ἠγαπημένην Μητέρα σου, προσδεχόμενος πάσας τάς δεήσεις καί ἱκεσίας αὐτῶν, καί ἀπολυτρῶν αὐτούς ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.»  Καί οὐχί ματαίως, προσωμοιώθη μέ τόν πύργον τοῦ Δαβίδ, ἡ σκέπουσα ἡμᾶς Θεοτόκος, διότι δι’ ἡμᾶς τούς Ἑλληνορθοδόξους αὕτη εἶναι πύργος ἰσχύος ἀπό προσώπου παντός ἐχθροῦ, ὁρατοῦ καί τοῦ μισοκάλου ἀοράτου.
Στολίζει ἡμᾶς προσέτι, ἡ Πανάμωμος καί Γλυκυτάτη Κόρη, ὅτε τούς ἁμαρτωλούς δικαίους, καί τούς ἀκαθάρτους καθαρούς ποιεῖ. Βλέπουσα ἡ Ἐλεήμων καί Κρατίστη Δέσποινα ἡμῶν Θεοτόκος, ὅτι ἡ ζωή ἡμῶν ἐπί τῆς γῆς εἶναι μία συνεχής καί ἄνισος πάλη, λόγῳ τῆς πνευματικῆς μας πτωχείας καί διότι δι’ ὅλων αὐτοῦ τῶν δυνάμεων πολεμεῖ ἡμᾶς ὁ ἐχθρός, ὅστις ἤγειρε πάσας τάς παρεμβολάς αὐτοῦ ἐναντίον ἡμῶν καί ἐκύκλωσεν ἡμᾶς μέ ὅλα τά στρατεύματα αὐτοῦ καί ὁ κλοιός καθίσταται ἀσφυκτικός διά τήν Ὀρθόδοξον πατρίδα μας καί διά τήν πτωχήν ψυχήν μας. Διά τοῦτο θέλουσα νά βοηθήσῃ ἡμᾶς ἡ οὐράνιος Ἄνασσα ἐκίνησε καί συνεχίζει νά κινῇ κατά τοῦ ἐχθροῦ ἡμῶν πάσας τάς οὐρανίους Δυνάμεις. Προσεκάλεσε Βαπτιστάς καί Ἁγίους, ἔφερε Προφήτας καί Ἀποστόλους, ἀσύναξε Μάρτυρας καί Παρθένους, συνήγαγεν Ὁσίους τε καί Δικαίους καί ἦλθε σύν αὐτοῖς νά βοηθήσῃ καί νά περιφρουρήσῃ ὅλους ἡμᾶς καί νά δώσῃ εἰς ἡμᾶς τήν νίκην κατά τοῦ ἐχθροῦ ἡμῶν, διότι δι’ αὐτῆς ἐγείρονται τρόπαια καί δι’ αὐτῆς οἱ ἐχθροί ἡμῶν πίπτουσιν. Ἐπίσης, ἦλθε μέ τούς ἁγίους Ἀγγέλους, διότι εἶναι κλῖμαξ προοραθεῖσα ὑπό τοῦ Ἰακώβ, τήν ὁποίαν αἱ Ἀγγελικαί Δυνάμεις περικυκλοῦσιν καί ἀνέβαινον χωρίς ἀνάπαυσιν, ἀλλά καί κατέβαινον. Ἡ κλῖμαξ αὕτη ἦτο προεικόνισμα τῆς Φιλανθρώπου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας κατά τό ἐκκλησιαστικόν λόγιον˙ «Χαῖρε ἡ γέφυρα πρός τούς οὐρανούς ἡ μετάγουσα καί κλῖμαξ ἡ μετάρσιος ἥν ὁ Ἰακώβ ἐθεάσατο». Δέν ἔχουσι δέ ἐν αὐτῇ ἀνάπαυσιν οἱ Ἄγγελοι, διότι ἡ ἀκοίμητος ἐν ἱκεσίαις Θεοτόκος καί Μεσῖτις ἡμῶν προστάσσει τούς Ἀγγέλους, ἵνα σύν αὐτῇ ἀκαταπαύστως βοηθῶσι τούς ἀνθρώπους, καί ἀνερχόμενοι μέν νά ἀναφέρωσιν εἰς τόν Θεόν τάς εὐχάς τῶν προσευχομένων, κατερχόμενοι δέ νά καταβιβάζωσιν εἰς αὐτούς τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ καί τήν δωρεάν Αὐτοῦ.
Μέ τό πέρασμα τῶν χρόνων, οἱ ναοί καί τά ἐξωκκλήσια, τά ὁποῖα ἐκτίσθησαν πρός τιμήν τῆς Μητρός τοῦ Χριστοῦ, ἐπολλαπλασιάσθησαν εἰς μέγαν βαθμόν. Εἰς τήν πατρίδα μας, τήν Ἑλλάδα, ἡ Παναγία τιμᾶται μέ τοιοῦτον μοναδικόν τρόπον, ἀντάξιον ὡς Ὑπερδεδοξασμένη Θεοτόκος, ἡ ὁποία εἶναι. Μέ δάκρυα, μέ πόνον, μέ ταπείνωσιν καί μέ ἀγάπην ὁ Ἑλληνισμός, ὁ ὁποῖος ἔχει τόσον πολύ δοκιμασθῆ καί δοκιμάζεται, εὑρίσκει κοντά της εἰς τάς δυσκόλους στιγμάς του καί ἀντιξόους περιστάσεις παρηγορίαν, ἐλπίδα καί σκέπην. Εἰς τόν καθηγιασμένον τόπον μας, ἡ Θεόνυμφος Παναγία ὑμνολογεῖται μέ πολύ μεγάλην ἀγάπην καί βαθύτατον σεβσμόν. Αὕτη διά τήν Ἑλληνορθοδοξίαν μας εἶναι, «ἡ πυρίμορφος Σκέπη», «ὁ ποταμός ὁ γλυκερός τοῦ ἐλέους», «ὁ λιμήν τῶν χειμαζομένων».
Β΄. Συμπαράστασις τῆς Ἁγίας Σκέπης πρός τό Ὀρθόδοξον Ἔθνος μας
Εἰς τούς δισχιλιετεῖς ἀγῶνάς του ὁ Ἑλληνισμός εἶδεν ὁλοφάνερα τήν προστασίαν τῆς Παναγίας καί πολλάς φοράς ζωντανά θαύματα, τά ὁποῖα τόν ὡδήγησαν εἰς τήν νίκην τοῦ Ἔθνους καί τόν θρίαμβον τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἁπλοῖ ἄνθρωποι δέχονται πάμπολλα θαύματα καί βλέπουν ἀμέτρητα ὁράματα τῆς Ἐπικούρου Παναγίας μας. Ζωντανόν καί ὁλοφάνερον θαῦμα τῆς Παναγίας, εἶναι ἡ σωτηρία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς Ἀβάρους καί τούς Πέρσας, οἱ ὁποῖοι ἐπολιόρκησαν τήν Πόλιν ἐκ ξηρᾶς καί θαλάσσης,  ἐνῷ ἔλειπεν εἰς ἐκστρατείαν ὁ Αὐτοκράτωρ Ἡράκλειος (610-641). Εἰς τήν κρίσιμον ἐκείνην ὥραν κατέφυγον εἰς τήν Παναγίαν˙ εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῶν Βλαχερνῶν καί πάλιν γίνονται δεήσεις. Ὁ Πατριάρχης Σέργιος (610-638) κρατῶν εἰς τάς χεῖράς του τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας ἐνεθάρρυνε τόν ὀλίγον στρατόν, ὁ ὁποῖος εἶχε λάβει θέσεις ἀμύνης εἰς τό φρούριον τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Τότε, τό 626 μέ τήν βοήθειαν τῆς Παναγίας, τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ, ὁ ἐχθρικός στρατός ἐνικήθη καί ἔλυσε τήν πολιορκίαν. Ὁ ἀρχηγός τῶν βαρβάρων Χαγάνος, κατά τήν διάρκειαν τῶν μαχῶν, ἔβλεπε μέ τρόμον «γυναῖκα σεμνοφοροῦσαν καί περιτρέχουσαν τό τεῖχος, μόνην οὖσαν». Ἡ νίκη ἐκείνη ἀπεδόθη τῇ θείᾳ προστασίᾳ τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ Παρθένου Μαρίας. Ἀπό τό γεγονός αὐτό καθιερώθη ἡ Ἱερά Ἀκολουθία τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου, ψαλλομένη ἐν ὀρθοστασίᾳ τῶν ἐκκλησιαζομένων, καί ἀποτελεῖ τήν κατ’ ἐξοχήν εὐχαριστήριον ἀκολουθίαν τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Θεομήτορος ἡμῶν.
Δέν ἦτο ὅμως αὕτη ἡ μοναδική περίπτωσις τῆς συμπαραστάσεως τῆς Ξυνηγόρου Παναγίας πρός τό ἀγωνιζόμενον καί θεόφρον Ὀρθόδοξον Ἔθνος μας. Ὅπως ἀναφέρει ὁ Βυζαντινός χρονογράφος Θεοφάνης, καί ἐπί Αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου Δ΄ τοῦ Πωγωνάτου (668-685), ἐσώθη καί πάλιν ἡ Κωνσταντινούπολις ἀπό τούς Ἄραβας τῷ 677, οἱ ὁποῖοι τήν εἶχον πολιορκήσει καί τελικῶς, ἠναγκάσθησαν νά φύγουν ἄπρακτοι «αἰσχυνθέντες τῇ τοῦ Θεοῦ βοηθείᾳ καί τῆς Θεομήτορος».
Ἐπίσης, τό 717, ἐπί Αὐτοκράτορος Λέοντος Γ΄ τοῦ Ἰσαύρου (717-741), ἡ Κωνσταντινούπολις σώζεται καί πάλιν ἀπό τήν βαρβαρικήν ἐπιδρομήν τῶν (Μουσουλμάνων) Ἀράβων, διότι οἱ εὐσεβεῖς κάτοικοί της κατέφυγον εἰς τήν θείαν Προστασίαν. Μέ τόν Τίμιον Σταυρόν καί τήν Εἰκόνα τῆς Παναγίας ἀνά χεῖρας ἐκύκλωσαν τό τεῖχος ἔσωθεν καί παρεκάλουν τόν Θεόν νά τούς σώσῃ. Σφοδρά καταιγίς ἐκτύπησε τότε τόν στόλον τῶν Ἀράβων εἰς τήν Προποντίδα καί ἐβύθισεν 2.500 πλοῖα καί ἐπνίγησαν 60.000 ἄνδρες. Ἡ παρουσία τῆς Παναγίας καί ἡ βοήθειά της ἀναφέρεται εἰς πολλάς ἄλλας νίκας τοῦ Βυζαντινοῦ καί Μεταβυζαντινοῦ Ἑλληνισμοῦ, καθ’ ὡς καί κατά τούς Ἐθνικούς ἀγῶνας τοῦ 1821 ἕως τό 1940 καί μέ τήν μετάνοιάν μας, θά εἶναι παροῦσα καί εἰς τούς ἐπερχομένους τοιούτους. Παρουσιάζεται ὀφθαλμοφανῶς δέ Αὕτη ὡς Προστάτις καί Βοηθός τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς Ρωμανίας καί ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
Κατά τόν Β΄ Παγκόσμιον Πόλεμον, τό 1940-1941, ὅταν ἐπετέθησαν ἐναντίον τῆς μικρᾶς καί ἀδυνάτου Ἑλλάδος τά ἑκατομμύρια τῶν Ἰταλῶν καί Γερμανῶν, ἡ Παναγία καί πάλιν ὑπῆρξεν προστάτις καί ὑπέρμαχος Στρατηγός. Ἡ θεοειδής παρουσία της εἰς τό μέτωπον διεπιστώθη εἰς πάρα πολλάς περιπτώσεις. Ἀναφέρομεν μόνον δύο περιπτώσεις, αἱ ὁποῖαι συνέβησαν, ἡ μέν πρώτη εἰς τόν τομέα ὅπου ὑπηρετοῦσεν ὁ μακαριστός Ἀρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, εἰς ἕναν Ἀνθυπασπιστήν, τόν Νικόλαον Γκάτζαρον, καί ὁ ὁποῖος ἔγραψεν, ὅτι ἀκριβῶς συνέβη, εἰς τόν π. Χαράλαμπον˙ ἐπίσης ἔχομεν τήν ἀναφοράν τοῦ ἐν λόγῳ ἀξιωματικοῦ πρός τόν Διοικητήν του.  Μετά τήν ἐμφάνισιν τῆς φιλτάτης Παναγίας, ὅλοι οἱ στρατιῶται ἔδωσαν τόν πτωχόν ὀβολόν των καί μέ προθυμίαν ἐκτίσθη, εἰς τό μέρος ἐκεῖνο τῆς ἐμφανίσεως, Ναός τῆς Παναγίας. Ἡ δευτέρα περίπτωσις εἶναι μία διήγησις, τήν ὁποίαν ἔκαμεν εἰς τόν συγγραφέα εἷς ἕτερος λοχαγός τοῦ στρατοῦ μας καί μετέπειτα ἱερέας τοῦ Ὑψίστου, ὁ πατήρ Χαράλαμπος.
Τό πλῆρες κείμενον τῆς ἀπαντητικῆς ἐπιστολῆς τοῦ Ἀνθυπασπιστοῦ Νικολάου Γκατζάρου καί τῆς ἀναφορᾶς του πρός τό Τάγμα του, ἔχει ὡς ἑξῆς:
«Ἐν Ἰωαννίνοις τῇ 3-2-1968
Πανασιολογιώτατε,
Ὁ ἀδελφός μου Σωτήρης δι’ ἐπιστολῆς του μοί διεβίβασε τήν ὑμετέραν παράκλησιν, ὅπως σᾶς γράψω περί τοῦ ὑπ’ ἐμοῦ ὁράματος τῆς Θεοτόκου κατά τόν Ἑλληνοϊταλικόν πόλεμον 1940-41.
Ἐν τῇ προσπαθείᾳ μου νά ἐρευνήσω εἰς τά ἀτομικά μου ἀρχεῖα πρός ἀνεύρεσιν τῆς ἀναφορᾶς μου, τήν ὁποίαν τότε ὑπέβαλον, ἐβράδυνα.
Ἐτύγχανον Διμοιρίτης τῆς Γ΄ Διμοιρίας (2ου Λόχου, Ι Τάγματος 40ου Συν/τος Εὐζώνων) ὅτε εἰς τήν περιοχήν Α΄ τοῦ χωρίου Γκολέμι ἐν Β. Ἠπείρῳ (Ἀλβανία) κατά μίαν προσωρινήν ἀνάπαυλαν τοῦ Τάγματος ἐν ἐφεδρείᾳ, καθ’ ἥν δέν ἐδικαιολογεῖτο παραίσθησις ἤ ὀλιγοψυχία, συνέβη τό ὅραμα.
Θεωρῶ λοιπόν ἐπιβεβλημένον μου καθῆκον νά σᾶς ἐνημερώσω περί τοῦ γεγονότος ἐκείνου.
Τοῦτο περιγράφεται ἐν τῇ ὑποβληθείσῃ ἀναφορᾷ μου, τῆς ὁποίας ἀκριβές ἀντίγραφον σᾶς ἐγκλείω.
Ἐπειδή ὡς Χριστιανός δέν ἐπιθυμῶ θόρυβον περί τό ὄνομά μου παρακαλεῖσθε θερμότατα, ὅπως μείνω ἄγνωστος, πρᾶγμα ὅπερ ἔχω καί ὡς ἀρχήν.
  Μετά σεβασμοῦ
Νικόλαος Γκάτζαρος
Ὁδός Λόρδου Βύρωνος 9, Ἰωάννινα»

«Ἀριθ. Δ.Υ. Ἐν Τ.Τ. 712 τῇ 3ῃ Μαρτίου 1941
 Ὁ Ἀνθυπασπιστής Γκάτζαρος Νικόλαος
Πρός τό Ι/40 Τάγμα Εὐζώνων
Ἐνταῦθα
«Περί ἐμφανίσεως τῆς Παναγίας καί τῶν δοθεισῶν μοι ὑπ’ Αὐτῆς ἐντολῶν»


Λαμβάνω τήν τιμήν νά ἀναφέρω ὑμῖν ὅτι χθές τήν Κυριακήν, 2 Μαρτίου ἐ. ἔ. καί  περί ὥραν 8ην μ. μ. μετέβην εἴς τι παρακείμενον τοῦ καταυλισμοῦ 2ου Λόχου τοῦ Τάγματος Ὑμῶν μικρόν ὕψωμα ἀπέχον περί τά 300 μέτρα, χάριν περιπάτου, αἰσθανθείς τήν ἀνάγκην κινήσεως. Μία μυστηριώδης δύναμις ὡσάν νά μέ ὤθη πρός τά ἐκεῖ. Ὁ ἀήρ ἔχει ἤδη παύσει νά φυσᾷ καί ὁ οὐρανός ἦτο ἀστερόης. Κατά τήν ἐπιστροφήν μου εἰς τήν σκηνήν, δέν ἔχω ἀριθμήσει 10 βήματα, ὅτε αἰφνιδίως ἐνεφανίσθη ἐμπρός μου καί μοῦ ἀνέκοψε τόν δρόμον μία γυνή μαυροφόρα ἔχουσα σεμνήν τήν ἐμφάνισίν της. Τό πρόσωπόν της διεκρίνετο χαρακτηριστικῶς εἰς τό βραδυνό ἡμίφως. Εἰς τό θέαμα τοῦτο καταληφθείς ἐξ ἀπροόπτου, κατ’ ἀρχάς ἐξεπλάγην, κατόπιν ὅμως αὐτοστιγμεί συνῆλθον ἐκ τοῦ τρόμου, ἐπειδή ἐγνώριζον, ὅτι πολλάκις ἡ Παναγία ἐνεφανίσθη εἴτε ὡς ὅραμα, εἴτε καθ’ ὕπνον κατά τάς πολεμικάς ἐπιχειρήσεις τοῦ Στρατοῦ μας.
Ἐγώ ὅλως μηχανικῶς ἔλαβον θέσιν ἡμιγονυπετῆ, ἵνα ἀσπασθῶ τήν δεξιάν Της. Ἐκ τῆς συγκινήσεως οἱ ὀφθαλμοί μου ἐδάκρυζον, οἱ πόδες καί τά χείλη μου ἔτρεμον ἐπί πολλήν ὥραν. Ἤκουσα νά ὁμιλῇ: «Εἶμαι ἡ Παναγία. Μή φοβεῖσαι παιδί μου, εἶπε! Ἐγώ ἐνεφανίσθην νά σοῦ εἴπω τρεῖς λόγους, τούς ὁποίους νά μή λησμονήσῃς:
1) Ὁ παρών πόλεμος ἐκηρύχθη ἀπροκαλύπτως καί ἀναιτίως ὑπό τῆς Ἰταλίας ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος. Θελήματί μου ἡ Ἑλλάς θά ἐξέλθῃ τούτου νικηφόρως.
2) Ὁ πόλεμος οὗτος ἐκηρύχθη ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος, ἵνα γνωρίσῃ ὁ κόσμος ὅτι ἀφορμή τούτου εἶναι ἡ ἀπομάκρυνσίς του ἐκ τῆς Χριστιανικῆς θρησκείας, καθ’ ἥν ὕβριζεν, ἐβλασφήμει τά θεῖά της καί ἔρρεπε πρός τόν ἐκφυλισμόν καί τήν ἀκολασίαν καί οὕτως συμμορφωθῇ, ἵνα μάθῃ ὅτι ὑπάρχει καί προΐσταται ὁ Θεός. Τρανώτατα δέ τεκμήρια τῆς ὑπάρξεως ταύτης εἶναι τά συχνά θαύματα τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
3) Ἔπρεπε νά μάθῃ ὁ κόσμος, ὅτι τό δίκαιον πάντοτε ὑπερισχύει τῆς βίας.
Ἀνάφερε λοιπόν ταῦτα καί ἐγγράφως εἰς τόν Διοικητήν σου, ἵνα μή πτοηθῇ πρό οὐδενός κωλήματος, καθότι ὑπό τήν προστασίαν Μου ὁ Ἑλληνικός Στρατός θά νικήσῃ!»   
Μεθ’ ὅ ἐν τῇ ἐξαφανίσει Της οἱ ὀφθαλμοί μου ἐθαμβώθησαν.
Ἐν τέλει συνῆλθον ἐν μέρει καί κατηυθύνθην ἀμέσως εἰς τήν σκηνήν ὑμῶν, ὅπου ἔξωθι ταύτης ἀνέφερον ὑμῖν τό συμβάν προφορικῶς.
Νικόλαος Γκάτζαρος»


Ἀκόμη, πρό πολλῶν ἐτῶν συνήντησα προσωπικῶς, ἕνα ὑπερήλικα ἱερέα, τόν σεβαστόν π. Χαράλαμπον, εἰς μίαν Ἱεράν Μονήν, ὅπου ἡ κόρη του ἦτο μοναχή εἰς ταύτην. Εἰς συζήτησιν, τήν ὁποίαν ἐκάμαμεν, μοῦ εἶπεν ὅτι ἦτο λοχαγός τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ καί ἐπολέμησεν εἰς τήν Βόρειον Ἤπειρον κατά τόν Β΄ Παγκόσμιον Πόλεμον. Ἀλλ’ ὅταν εἶδεν ὅτι εἰς τόν πόλεμον αὐτόν, οἱ Ἕλληνες εἶχον ἀρωγόν, προστάτιν καί σταρατηγόν τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, μέ τήν λῆξιν τοῦ πολέμου ἐπῆγε καί ἔγινε ἱερέας. Αὕτη ἦτο ἡ μετάλλαξίς του μέ τά ἀμέτρητα ὁράματα καί θαύματα τῆς Παναγίας μας, τά ὁποῖα εἶδεν ἰδίοις ὄμμασι.


«Ἔβλεπον συνεχῶς», λέγει ὁ π. Χαράλαμπος, «Ἕλληνες καί Ἰταλοί, ὅταν τά ἐχθρικά ἀεροπλάνα ἔρριχναν τάς βόμβας των εἰς τάς Ἑλληνικάς θέσεις, μίαν μαυροφορεμένην γυναῖκα νά πιάνῃ ταύτας εἰς τόν ἀέρα, πρίν πέσουν εἰς τόν στρατόν μας καί νά τάς ρίπτῃ εἰς τήν θάλασσαν (Ἀδριατικήν). Ἄλλας φοράς, τήν ἔβλεπον εἰς τά ὑψώματα, ὅπου ὡδηγεῖτο ὁ στρατός διά μίαν μάχην καί τούς ἔλεγεν, “ἀπ’ ἐδῶ νά πᾶτε παιδιά μου”, καί ὄχι πρός τήν λανθασμένην κατεύθυνσιν, τήν ὁποίαν εἶχον.»


«Ἑκάστην Κυριακήν», συνεχίζει ὁ π. Χαράλαμπος, «εἴχομεν Θείαν Λειτουργίαν κάτω ἀπό μίαν μεγάλην σκηνήν καί αἱ βόμβαι τῶν Ἰταλικῶν ἀεροπλάνων ἔπιπτον συνεχῶς πέριξ ἡμῶν, ἀλλ’ οὐδεμία ἐπί τῆς σκηνῆς, ὥστε νά διακοπῇ ἡ Θεία Λειτουργία ἤ νά τραυματισθῇ κανείς ἀπό τούς φαντάρους μας. Μίαν Κυριακήν τρεῖς στρατιῶται ἐφοβήθησαν νά ἔμβουν εἰς τήν σκηνήν διά τήν Θείαν Λειτουργίαν διότι ὁ βομβαρδισμός ἦτο συνεχής καί ἀνηλεής ἀπό τά ἐχθρικά ἀεροπλάνα. Εἰσῆλθον δέ οὗτοι ἐντός τοῦ χαρακώματος (καταφυγίου-ὀρύγματος), ὥστε νά προστατευθοῦν ἀπό τάς βόμβας. Ἀλλά δυστυχῶς, μία βόμβα πίπτει εἰς τήν εἴσοδον τοῦ ὀρύγματος καί εἰσερχομένη ἐντός τούτου, ἐφόνευσε καί τούς τρεῖς στρατιώτας μου. Ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι εἴμεθα εἰς τό ἀντίσκηνον παρακολουθοῦντες τήν Θείαν Λειτουργίαν δέν ἀπάθαμεν τίποτε, καθ’ ὅτι αἱ βόμβαι ἔπιπτον δίπλα της. Αὕτη ἦτο ἡ Σκέπη τῆς Παναγίας μας καί ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ διά τόν δίκαιον ἀμυντικόν μας ἀγῶνα κατά τῶν αἱρετικῶν βαρβάρων τῆς Δύσεως.»


«Αὐτή ἡ κατάστασις ἦτο συνεχής καί τά θαύματα τῆς Παναγίας μας καθημερινά. Δι’ αὐτό καί ὅταν ἐτελείωσεν ὁ πόλεμος, δέν ἦτο δυνατόν πλέον νά παραμείνω ὡς ἀξιωματικός εἰς τόν στρατόν μας, ἀλλ’ ἐπῆγα καί ἔγινα ἱερέας, διά νά προσφέρω τήν πενιχράν μου βοήθειαν εἰς τόν λαόν μας, τόν λαόν τοῦ Θεοῦ, τόν περιούσιον λαόν μας, τόν ὁποῖον σκέπει ἡ Μήτηρ τοῦ Θεοῦ καί διά τῆς ὁποίας τήν Σκέπην θά εἶμαι πάντοτε εὐγνώμων.» Αὕτη ἦτο ἡ διήγησις καί ἡ θεία ἐμπειρία, ἀλλά καί ὁ βίος τοῦ σεβασμίου π. Χαραλάμπους καί πρώην ἥρωος λοχαγοῦ τῆς θεοσκέπου πατρίδος μας. Καθ’ ὅτι, αὕτη ἐστίν ἡ πίστις ἡμῶν˙ ἡ μόνη ἀληθινή!   


Περαιτέρω, πρό ὀλίγων ἐτῶν, εἷς σεβάσμιος Ἁγιορείτης πατήρ εἶδεν τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον εἰς παρόμοιον ὅραμα ὡς ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ διά Χριστόν σαλός. Ἐφανερώθη ἡ Παμμακάριστος Καταφυγή καί Ὑπεράσπισις ἡμῶν ἄνωθεν τοῦ Ἁγίου Ὄρους νά σκέπῃ τοῦτο καί ὁλόκληρον τήν Ἑλλάδα, περιστοιχιζομένη ὑπό τῶν Ἁγίων, Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καί Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου. Ὑπεράνω τῆς Θεοτόκου ἐθεάθη ὁ Υἱός της ὁ Ἀγαπητός, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός καί τῆς λέγει˙ «Μητέρα φύγε ἀπ’ ἐκεῖ καί σταμάτα νά σκεπάζῃς αὐτούς τούς ἀνθρώπους, δέν βλέπεις τάς ἀνομίας των καί τήν ἀποστασίαν των;» Ἡ Ὑπεραγία Μητέρα Του καί Σκέπη ἡμῶν ἀπαντᾷ μέ ἀγάπην καί στοργήν δι’ ἡμᾶς, εἰς τόν Υἱόν της λέγουσα˙ «Υἱέ μου, ὑπάρχουν τόσοι καλοί πατέρες εἰς τό Ἅγιον Ὄρος, οἱ ὁποῖοι Σέ ὑμνοῦν καί Σέ δοξάζουν συνεχῶς˙ δι’ αὐτούς καί μόνον θά πρέπει νά σωθῇ καί ὁλόκληρος ἡ χώρα.» Ὅπως βλέπομεν, ἡ Ἁγία Σκέπη συνεχίζει νά προστατεύῃ ἡμᾶς ἀπ’ ὅλα τά, λόγῳ τῶν ἁμαρτιῶν μας, δεινά, διότι ἄνευ Αὐτῆς, ἡ ἄνωθεν κατερχομένη ἐφ’ ἡμᾶς τιμωρία θά πρέπει νά εἶναι βεβαία καί σύντομος. Ἡ Παναγία μας, ἡ Πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν, ἐξακολουθεῖ νά βοηθᾷ τούς Ὀρθοδόξους, σκέπουσα καί διαφυλάττουσα ἡμᾶς διά τῆς ὁρατῆς πρός τούς ὀλίγους ἐν ζωῇ ἁγίους Της καί τῆς ἀοράτου πρός ἅπαντας ἡμᾶς προστασίας της. Τοῦτο, λοιπόν, τό σημεῖον ἔδωκεν ἡ Πανάχραντος Σκέπη ἡμῶν καί πάλιν εἰς τούς φοβουμένους τόν Θεόν, τόν Υἱόν της καί Κύριον ἡμῶν. Ἀλλά δυστυχῶς, πλεῖστοι ἐξ ἡμῶν κατέστημεν ἀθεόφοβοι.


Γ΄. Ἐπίλογος
Ἐστολισμένη, συνεπῶς, εἶναι ἡ εὐγνωμονοῦσα Ἑλλάς ἀπό τούς μεγαλοπρεπεῖς ναούς, τά ὄμορφα ἐξωκκλήσια καί Ἱεράς Μονάς τῆς Παναγίας, πνευματικά παλάτια τῆς ταπεινῆς ταύτης Βασιλίσσης τῶν οὐρανῶν. Τό Πανάγιον ὄνομά Της εἶναι χαραγμένον παντοῦ. Τά καράβιά μας, τά καΐκιά μας, οἱ βαρκοῦλές μας, εἰς τά κατάλευκα νησιά μας, τό ἔχουν γεγραμμένον εἰς τήν πρύμνην των, ἀλλά καί εἰς τήν πρῷράν των μέ ἑκατοντάδες διαφορετικά ὀνόματα, ὅλα ὀνόματα τῆς Παναγίας Μητέρας τοῦ Θεοῦ.  Τά ἐρημοκκλήσια διαλαλοῦν τάς ἐτησίας ἑορτάς Της μέ τάς καμπάνας καί τά σήμαντρά των. Αἱ Ἱεραί Μοναί μας πανηγυρίζουν μέ Βυζαντινήν μεγαλοπρέπειαν τάς τόσας πολλάς ἑορτάς Της. Τάς ἡμέρας τῶν ἑορτῶν Της ὁλόκληρος ἡ χώρα μας μοσχοβολᾷ ἀπό θείαν εὐωδίαν, πλημμυρίζει ἀπό ἀγγελικήν ψαλμῳδίαν καί γεμίζει ἀπό τάς εὐχάς τῶν Χριστιανῶν καί τάς εὐλογίας τῶν ἱερέων της. Ψαλμῳδίαι ἀνεβαίνουν εὐλαβικά εἰς τόν οὐρανόν, πρώτιστα ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, «τό Περιβόλιον τῆς Παναγίας». Ὁ ἀέρας πλημμυρίζει ἀπό τάς ψαλμῳδίας τῆς Τήνου, ἀπό τῆς Παναγίας Σουμελᾶ εἰς τήν Βέροιαν, ἀπό τῆς Παναγίας τῆς Ἁγιάσσου εἰς τήν Μυτιλήνην, ἀπό τῆς Σκιάθου, τῆς Εὐβοίας, τοῦ Προυσσοῦ, τῆς Πάρου, τῆς Σίφνου, τῶν Κυθήρων, τῆς Χίου, τῆς Δωδεκανήσου, τῆς Κρήτης, τῆν Σαλαμῖνος, τοῦ Ὀρχομενοῦ καί ἀπό ὅλας τάς πόλεις καί χωρία τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλλάδος. Ἀπό παντοῦ ξεχύνεται θεῖον ἄρωμα ψαλμῳδίας πρός τήν Μητέρα τῶν Ἑλλήνων καί ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.
Ὁ Ἅγιος  Ἀνδρέας ὁ διά Χριστόν σαλός εἶδεν τό ὅραμα τῆς Ἁγίας Σκέπης εἰς τόν ναόν τῶν Βλαχερνῶν τήν α΄ (1ην) Ὀκτωβρίου καί δι’ αὐτό εἶχεν ὁρισθῆ νά ἑορτάζεται ἡ Ἁγία Σκέπη τήν α΄ (1ην) τοῦ αὐτοῦ μηνός. Ἡ ἀκολουθία δέ αὕτη ἐψάλετο τήν ἰδίαν ἡμέραν ὅπου ἑώρταζον καί δύο ἅγιοι τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας μουσικῆς, ὁ Ὅσιος Ρωμανός ὁ Μελῳδός καί ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Κουκουζέλης. Ἐπειδή ὅμως συνέβη εἰς τάς κη΄ (28) Ὀκτωβρίου 1940, οἱ Ἕλληνες ἡγέται (οὐσιαστικῶς ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς) νά εἴπουν τό «ΟΧΙ» εἰς τήν παράλογον ἀπαίτησιν τοῦ Ἰταλικοῦ Φασισμοῦ (τοῦ Μουσσολίνι), ὁ ὁποῖος ἤθελεν νά τοῦ παραδιδώμεθα ἀμαχητί καί ἄνευ ὅρων, ἀλλά μέ τήν βοήθειαν τῆς Λυτρωτοῦ Παναγίας μας ἀντιμετωπίσαμεν νικηφόρα τούς ἐχθρούς τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Ὀρθοδοξίας˙ διά νά τιμήσωμεν τήν Προστάτιδα τοῦ Ἔθνους μας, ὡρίσθηκεν ὑπό τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νά ἑορτάζεται ἡ Ἁγία Σκέπη εἰς τάς κη΄(28) Ὀκτωβρίου, ὥστε νά συμπίπτῃ μέ τήν ἐπέτειον τοῦ ΟΧΙ καί τοῦ πολέμου τοῦ 1940. Πράγματι, καθ’ ὡς ἡ Μητέρα τῶν Χριστιανῶν ἐπροστάτευσε τούς Ὀρθοδόξους δούλους τοῦ Υἱοῦ της ἐπί  ἕνδεκα αἰῶνας εἰς τό Βυζάντιον, ἔτσι προστατεύει καί ἡμᾶς τούς νεωτέρους Ἕλληνας Ὀρθοδόξους, καθ’ ὅσον σεβόμεθα τόν Υἱόν της, τήν Ἐκκλησίαν Του καί τηροῦμεν τάς θείας ἐντολάς Του καί τήν παράδοσίν μας.
Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί καί συμπατριῶται, οἱ τρέχοντες ἐχθροί μας εἶναι πάρα πολλοί, ἐντός τῆς χώρας, εἰς τά δυτικά καί βορείως ταύτης καί ἐξ ἀνατολῶν, καί ὁ πόλεμος ἐναντίον μας διηνεκής, δι’ αὐτό καί ἡ καταφυγή μας εἶναι ἡ Ἁγία μας Ὀρθοδοξία. Οἱ ἱσχυροί τῆς γῆς δέν ἔχουν τήν δύναμιν νά ἀναχαιτίσουν τόν διά Χριστόν σαλόν Ἑλληνισμόν, διότι στόχος του εἶναι ἡ διατήρησις, ἡ διαιώνισις καί ἡ διάδοσις τῆς Ὀρθοδοξίας˙ δι’ αὐτό εἶναι θεοφρούρητος, θεοσκέπαστος καί ἀνυπότακτος. Ὁ θεόκλητος Ἑλληνισμός κατέστη ἄγρυπνος φρουρός τῆς πίστεώς μας, καταφερόμενος κατά τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί τῆς παγκοσμιοποιήσεως, καθ’ ὅτι δέν ἠμπορεῖ νά ἀνταλλάξῃ ποτέ τό πατροπαράδοτον σέβας του καί τήν ἐλευθερίαν τῆς πατρίδος του μέ ἀνταλλάγματα ὕποπτα, σαθρά, ψευδῆ καί ἀντίχριστα (ψευδο-ἑνώσεις, αἰσχροκερδεῖς δανειστάς, ἐκποιητάς διασώστας καί ἐκμεταλλευτάς ξένους ἐπενδυτάς-Ἑβραϊκά hedge funds). Ἐάν ὅμως μετανοήσωμεν, ὁ Κύριος θά μᾶς εὐσπλαγχνισθῇ καί τότε δέν θά χρειαζόμεθα καμμίαν ἄλλην βοήθειαν. Ἐάν ὅμως συνεχισθῇ ἡ ἐναντίον μας ὀργή τοῦ Θεοῦ, λόγῳ τής ἀποστασίας μας, ποίαν βοήθειαν ἠμπορεῖ νά μᾶς προσφέρῃ ἡ ἄθεος καί δούλη Τρόϊκα ἤ ἡ αἱρετική καί πλήρως ὑποτεταγμένη δύσις;
Οἱ ἐν ἀγνοίᾳ ἀθεόφοβοι κυβερνῆταί μας διαπραγματεύονται τήν Ἱστορίαν μας, τήν πίστιν μας, τήν γλῶσσάν μας, τόν πολιτισμόν μας, τόν Ἐθνικόν μας πλοῦτον, τήν Ἐθνικήν κυριαρχίαν καί ἀκεραιότητα τῆς χώρας μας, τήν ἀξιοπρέπειαν καί τήν ὑπερηφανίαν τῶν Ἑλλήνων. Τά μηνύματα τῶν Ἑλληνορθοδόξων ἡγετῶν θά πρέπει νά εἶναι πολύ διαφορετικά τῶν σημερινῶν τοιούτων˙ τοῦτ’ ἔστι, ἰσχυρά, σωτηριώδη, εἰρηνικά, ἠθικά, ἐξαγγελίαι νουθεσίας, χαρᾶς, ἐλπίδος πρός ὅλον τόν κόσμον καί δή εἰς ἕνα κόσμον ἀγχώδη, ἐσωστρεφῆ, ἀνέστιον, ἀπάνθρωπον, ἀφιλόξενον, ἄθεον, καί ὑπό κατοχήν. Τό μήνυμα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940 εἶναι μήνυμα ἐλευθερίας, πατριωτισμοῦ, ἀγῶνος καί ἀγάπης πρός τήν πίστιν μας καί τήν πατρίδα μας. Σκέπη μας ἁγία εἶναι ἡ Θεοτόκος καί αἱ ἀποδείξεις εἶναι ἄπειραι εἰς τήν μακραίωνα Ἑλληνορθόδοξον πορείαν μας, αἱ ὁποῖαι βεβαιώνουν τοῦ λόγου τό ἀληθές. Ἡ Ἁγία μας Σκέπη δέν κουράζεται νά τρέχῃ καί νά προσφέρῃ τήν ἀρωγήν της εἰς ὅλους τούς Ὀρθοδόξους, ἀρκεῖ μέ πίστιν νά τήν ἐπικαλοῦνται καί νά τό ζητοῦν.
Σήμερον, ὅπου διάγωμεν τούς ἐσχάτους καιρούς (τήν 8ην χιλιετηρίδα) καί ὁ πεπλανημένος πλανήτης εὑρίσκεται ὑπό κατοχήν ἀπό τήν Παγκόσμιον Τάξιν Πραγμάτων (παγκόσμιον δουλείαν), ἡ ἐλπίς ἡμῶν τῶν γιγνοσκόντων τήν Ἀλήθειαν, τῶν τοῦ «γένους τοῦ ἐκλεκτοῦ, τοῦ εὐλογητοῦ ἀληθῶς γένους», εἶναι μόνον ἡ Ἁγία μας Παραδοσιακή Ὀρθοδοξία μέ τόν Τριαδικόν μας Θεόν, τήν Ἁγίαν Σκέπην μας καί πάντας τούς Ἁγίους μας, καθ’ ὅτι «...ὁ τόπος οὗτος ἀσκητῶν ἐστιν, οὐ πραγματευτῶν». Συνεπῶς, «Ἐπίρριψον ἐπί Κύριον τήν μέριμνάν σου, καί αὐτός σέ διαθρέψει˙ οὐ δώσει εἰς τόν αἰῶνα σάλον τῷ δικαίῳ.» Ἀλλ’ ὀφείλομεν νά μή λησμονῶμεν τούς ἀδιαψεύστους λόγους τῆς Παναγίας μας πρός τόν Ἕλληνα ἀξιωματικόν διά τόν πόλεμον τοῦ 1941: «... ἀπομάκρυνσις ἐκ τῆς Χριστιανικῆς θρησκείας, ... ὑπάρχει καί προΐσταται ὁ Θεός, ... τό δίκαιον ὑπερισχύει τῆς βίας, ... ὑπό τήν προστασίαν μου ὁ Ἑλληνικός Στρατός θά νικήσῃ».Τέλος, ἄς βροντοφωνάξωμεν ἅπαντες.
Δόξα καί τιμή εἰς τόν Θεόν μας καί τήν Ὑπεραγίαν Μητέρα Του, τήν Ἁγίαν Σκέπην.
Αἰωνία ἡ μνήμη τῶν ἡρωικῶς πεσόντων προγόνων μας.

Ζήτω ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΕΔΩ ΣΕ PDF.