Translate

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ π. ΙΩΑΝΝΗ ΡΩΜΑΝΙΔΗ





ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ π. ΙΩΑΝΝΗ ΡΩΜΑΝΙΔΗ

Του Παναγιώτη Π. Νούνη


Ας είναι αιωνία η μνήμη του περίφημου Καθηγητού της Δογματικής και 
μεγάλου σύγχρονου διδασκάλου της Πατερικής Θεολογίας και «προφήτου της Ρωμηοσύνης» μακαριστού πατρός Ιωάννου του Ρωμανίδη του Καππαδόκη...!

Προσωπικά ο γράφων δεν έτυχε να τον γνωρίσει, αλλά προσεύχομαι διακαώς να τον γνωρίσω στην αντίπερα όχθη της αιώνιας ζωής, αλλά εν μέρει τον εγνώρισα (και συνεχίσω να τον γνωρίζω και να τον μελετώ) μέσω των καλών μαθητών και διαδόχων του τινών ακαδημαϊκών Καθηγητών μου και μέσω του πολυτιμοτάτου συγγραφικού του έργου.

Σας προσκομίζω λοιπόν, σήμερα, την ημέρα του
μνημοσύνου του († 1 Νοεμβρίου 2001) μερικά απ΄τα βιβλία του (ή βιβλία που εγράφησαν για αυτόν) για να πάρετε μία πρόγευση και για να επιλέξετε κάποιο για την προσωπική έρευνα και μελέτη σας.

Ο μακαριστός Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου π. Ιώαννης Ρωμανίδης είχε τα υπέρ και τα κατά του όπως όλοι οι άνθρωποι. Για εμάς τους νέους είναι πηγή έμπνεσης ο βίος και η πολιτεία του. Αρκετοί σύγχρονοι πνευματικοί άνθρωποι, μητροπολίτες, γέροντες, μοναχοί και λαϊκοί θεολόγοι εγκωμιάζουν τον βίον και την πολιτεία του Ρωμανίδη μέχρι τρίτου ουρανού. Υπάρχουν βέβαια και μερικοί άλλοι που τον κατηγορούν, είτε από συντονισμένη κακεντρέχεια και ζηλοφθονία είτε για να γίνει η απομυθοποίησις και αποεξιδανίκευσις του.

Είμαι λοιπόν υπέρ της επίσημης αγιοκατατάξεως του
εκκλησιαστικού ανδρός, παρά τα όποια θεολογικά λάθη και τις πτώσεις του, για τις πολύτιμες εκκλησιαστικές υπηρεσίες που προσέφερε και ακόμη προσφέρει (μετά θάνατον) στην ορθόδοξη Πατερική Θεολογία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας αλλά και διότι έζησε βίον ασκητικό και εν μετανοία.

Βέβαια αυτό συν τω χρόνω θα το κρίνει το Βασίλειον ιεράτευμα και θα το επικυρώσει, ίσως κάποτε μια ημέρα, τελεσίδικα μια ύπατη αρμόδια –αλλά ορθόδοξη- εκκλησιαστική αρχηγεσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου μας. Μπορεί να αμφισβητήσει κανείς απόλυτα τεκμηριωμένα και πέραν πάσης αμφιβολίας τα προειρρημένα δύο σημαντικά στοιχεία;

Νομίζω πώς όχι!

Ένα φοβερό και επιπρόσθετο υπέρ του όμως, είναι, ότι αν και ήτο στενός συνεργάτης και Πρωτοπρεσβύτερος του
Οικουμενικού Πατριαρχείου, στους οικουμενικούς Θεολογικούς Διαλόγους, πέθανε άκρως αδικημένος, παραγκωνισμένος και πικραμένος, διότι οι νεοΦαναριώτες (Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος μετά των συν αυτώ) τον απείλησαν με καθαίρεση (κάτι ανάλογο προσπαθούν να διενεργήσουν σήμερα και με τον ακαδημαϊκό Καθηγητή Πατρολογίας π. Θεόδωρον Ζήσην έναν  στενότατο φίλο του Ρωμανίδη κ.ά.), διότι απεκάλυπτε συστηματικά και επολεμούσε στρατηγικά τις οικουμενιστικές μεθοδεύσεις των νεοΦαναριωτών αρχι-Οικουμενιστών.

Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης ήτο και παραμένει μία ηγετική φυσιογνωμία και εκκλησιαστική προσωπικότητα όπου επολέμησε και πολεμεί με το ακαδημαϊκό γάντι τους
«ορθοδόξους» αρχι-Οικουμενιστές μέσω των πολύτιμων συγγραμμάτων του. Προτείνω ωστόσο, ανεπιφύλακτα, κυρίως από το δικό του έργο την κλασική πλέον διδακτορική διατριβή του το «ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟΝ ΑΜΑΡΤΗΜΑ» καθώς και την «ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ».

ΕΙΔΙΚΗ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ: Γιά όσους εκλεκτούς και αξιότιμους/ες λίαν αγαπητούς συμφοιτητές/τριες,
διδάσκον προσωπικό και Καθηγητές μας στη Φιλοσοφική Σχολή κ.ά. που τυχόν διαβάζουν το εν λόγω προσωπικό μας σημείωμα, που θα ήθελαν να ξεδιαλύνουν το συγκεχυμένο και παράδοξο μυστήριο που υποβόσκει μεταξύ της Ορθοδόξου Πατερικής Θεολογίας και της Νεώτερης ή και Σύγχρονης Φιλοσοφίας, προτείνω να μελετηθεί (όχι απλά να αναγνωσθεί) σοβαρά το φιλοσοφικο-θεολογικό βιβλίον του η «ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ», όπου απ΄αρχής μέχρι τέλους ξεδιαλύνει αριστοτεχνικώς συγκριτικά, δίκαια και άκρως αντικειμενικά την Θεολογία από την Φιλοσοφία. Πράγμα που πολλοί καθηγητάδες της Φιλοσοφίας και της Θεολογίας, την σήμερον, για διάφορους λόγους αδυνατούν να το πράξουν...

Ο Δογματολόγος και Φιλόσοφος Ρωμανίδης μας προσφέρει εκείνα τα ιστορικά  εργαλεία ώστε να δυνάμεθα
να διακρίνουμε: το απλανώς από το πλανερώς θεολογείν καθώς και το ορθοδόξως από το κακοδόξως φιλοσοφείν. Αποκαλύπτει ιδιαίτερα και συγκεκριμένα τον αδιόρατο θεολογικό Συγκρητισμό, που ενυπάρχει, ως διαχρονικό και αδιόρατο κατεστημένο ή κατακάθι, μια άμεικτος μίξη μέσα στις ορθόδοξες Θεολογικές Σχολές και εντός της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας.
Επιπρόσθετα, στις Φιλοσοφικές Σχολές οι ορθόδοξοι Χριστιανοί, καλώς ή κακώς, διδασκόμαστε την Ιστορία της Φιλοσοφίας από την ετερόδοξη οπτική της.
Η «ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ» το εν λόγω εγχειρίδιο του φιλοσόφου Ρωμανίδη είναι μία ιδιότυπη και σημαντική Ιστορία της Φιλοσοφίας από ορθοδόξου οπτικής. Ο τίτλος του εν λόγω βιβλίου είναι αρκετά θεολογικός,  αλλά προκαλεί μεγάλη εντύπωση το περιεχόμενο του, διότι στο βιβλίο του ομιλεί γράφει και πραγματεύεται πάμπολλα πράγματα περί της Φιλοσοφίας. Η εν λόγω σημαίνουσα Ρωμανίδειος χειρουργική τομή δύναται να βοηθήσει και απλούς ορθοδόξους Χριστιανούς σπουδαστές, ερευνητές και καθηγητές, ώστε να διδαχθούν την διάκριση του αριστοτελικώς φιλοσοφείν από του απλανώς και ορθοδόξως θεολογείν.

Όσοι δηλαδή σπουδάζουμε κυρίως την Αρχαία την Νεώτερη και την Σύγχρονη Φιλοσοφία, αλλά και γενικώς την οικουμενική Θρησκειολογία και την Θεολογία, καλό θα είναι, να εντρυφήσουμε βαθέως στο συγκεκριμένο
πόνημα του, όπου μας αποσαφηνίζει πάμπολλα θολερά σημεία και σκιερά στοιχεία, όπου μας εισήχθησαν «βιαίως» ως «ορθόδοξα» κυρίως εκ της ιμπεριαλιστικής Δυτικής Φιλοσοφίας αλλά και της Σχολαστικής της Νεώτερης και Σύγχρονης Ετερόδοξης Θεολογίας των Δυτικών Λουθηροκαλβίνων και Φραγκολατίνων.


Εννοείται, ότι ο π. Βασίλειος Βολουδάκης, αυτός ο επιφανής κακόδοξος Κληρικός των Αθηνών, ο λεγόμενος και Ρασπούτιν της εν Ελλάδι Αρχιεπισκοπής, κατά τον θεολόγο κ. Παναγιώτη Τελεβάντο, ο Μακρακιστής και
Παποκαισαριστής κομπογιαννίτης κληρικός, θα πρέπει να ξεπλένει το στόμα του, όχι βέβαια με οδοντικό διάλλυμα, μα τι λέγω ο τάλας, μάλλον θα πρέπει να λούζεται και να βυθίζεται ολόκληρος τρείς φορές την ημέρα με κάμποσο ανθόνερο, όταν ομιλεί και κατηγορεί από περίσσιο κομπλεξιλίκκι του τον μακαριστό Ρωμανίδη, διότι το ρηθέν του, ότι «εδώ με το ζόρι γνώριζε Ελληνικά» ο Καππαδόκης Ρωμανίδης, συνεπώς και με τη Βολουδάκειο λογική δεν θα έπρεπε να εξασκεί κριτική στον ιερό Αυγουστίνο, υποδηλώνει κατά τη γνώμη μου, μιά μικρόψυχη «φιλολογική» δήθεν κριτική και ένα ad hominem επιχείρημα, κατά του Ρωμανίδη, παρ΄όλο που ο τελευταίος πράγματι αστόχησε στην αντιρρητική κριτική του κατά του ιερού Αυγουστίνου. Ο π. Βασίλειος Βολουδάκης, άμοιρος λιπαρής ακαδημαϊκής γνώσεως και εμπειρίας απαξιώνει και υποτιμά πάρα πολύ εύκολα τους αντιπάλους του. Αυτό βέβαια δεν τον τιμά καθόλου, διότι φανερώνει την εμπάθεια του ανδρός.

Αιωνία η μνήμη του οσίου πατρός Ιωάννη του Ρωμανίδη του μεγίστου Δογματολόγου και συγχρόνου Φιλοσόφου της Πατερικής Θεολογίας.

Του Παναγιώτη Π. Νούνη
Ορθόδοξος Θεολογών και Φιλοσοφών