Translate

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ, Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΤΩΝ ΝΕΩΝ



Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

1. Εχαριστ, γαπητοί μου, τόν Παναγιώτατον Ποιμενάρχην τς ερς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, Κον Κον ΑΝΘΙΜΟΝ, διότι μοῦ ἔδωσε τήν δεια καί τήν ελογία νά μετέχω στήν ερά ατή Σύναξη, τήν ποία διοργανώνουν μέ τήν ελογία Του ονέοι τς Μητροπόλεώς Του.
πειδή χρόνος γιά τήν μιλία εναι σύντομος εσέρχομαι κατεθεαν στό θέμα μου, τό ποο εναι περί τοῦ ἁγίου Δημητρίου, σημεα πό τόν βίο του γιά τήν χριστιανική ζωή τν νέων.
2. Κατά πρτον, δελφοί χριστιανοί, εσαγωγικά χω νά πῶ ὅτι ὁ ἅγιος Δημήτριος θεωρεται ς μεγάλος, ς πολύ μεγάλος γιος τς κκλησίας μας, ς γιος τς οκουμένης, καί ἡ ἑορτή του χει προεόρτια καί μεθεόρτια. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμς λέγει γιά τόν γιο Δημήτριο: «Τά πάντα σοφός καί δίκαιος καί πόστολος καί παρθένος καί πάναγνος». δέ σίδωρος Θεσσαλονίκης, σέ κάποια ορτή τν Μοναχν τούς καλενά μιμηθον τίς μοναχικές ρετές, τίς ποες εχε – λέγει –θεος Δημήτριος σέ μεγάλο βαθμό: «Περί πλείονος θεος γει Δημήτριος»! Εναι «σύν Θεκαί μετά Θεόν, προμηθεύς, χορηγός, εεργέτης»!
Θά θελα νά ναφέρω τρες λόγους γιά τούς ποίους ὁ ἅγιος Δημήτριος θεωρεται ς μεγάλος γιος:
(α) πρτος λόγος εναι νομίζω τι τό μαρτύριό του σχετίστηκε μέ τό μαρτύριο τοΚυρίου μας ησοΧριστο. Κύριός μας λογχίσθη πί τοΣταυρο· λλά καί γιά τόν γιό μας Μαξιμιανός στειλε στρατιτες νά τόν κατατρυπήσουν μέ λόγχες καί παρέδωσε τήν γία του ψυχή μέ ατό τό μαρτύριο.
(β) Δεύτερον, ὁ ἅγιος θεωρεται ς μεγάλος, γιατί ταν παρθένος καί τό νομά του σχετίζεται μέ τήν Παρθένο Παναγία μας. Θά τό ξηγήσω ατό, γιατί χει μία ραία ρμηνεία τό θέμα. Τό νομα «Δημήτριος» εναι παλαιό. ρχικά ταν «Δη-μτερ», «Δημήτριος». Οπαλαιοί τήν γτήν λεγαν «μητέρα», γιατί πατήν καταγόμεθα (χμα εναι τό σμα μας), πατήν τρεφόμεθα (λοι οκαρποί εναι πό τήν γ) καί σατήν πανερχόμεθα μέ τήν ταφή μας. Γιατά τά τρία οπαλαιοί λεγαν τήν γ«τρισαγάθη» καί «μητέρα». «Γτερ», λεγαν. πό ατό εναι καί τό νομα «Δημήτριος». Γιά μς μως «Γ-Μητέρα» εναι Παναγία, ἡ Ὁποία, πως γστήν ρχή βλάστησε παρθενικά διά μόνου τολόγου τοΘεο(βλ. Γεν. 1,11), τσι καί Ατή παρθενικά, διά Πνεύματος γίου, συνέλαβε καί τεκε τόν Υόν τοΘεο. Γιατό καί λέγουμε στήν κολουθία τν Χαιρετισμν: «Χαρε ρουρα (= γ) βλαστάνουσα εφορίαν οκτιρμν». Μέ ατή, λοιπόν, τήν ρμηνεία ὁ ἅγιος Δημήτριος συνδέεται μέ τήν Θεοτόκο, πως καί διά τό μαρτύριό του συνδέεται μέ τόν σταυρωμένο Κύριο.
(γ) λλά καί κάτι λλο θελα νά π, τό ποο παρακαλνά προσεχθε. Τόν γιο τόν θεωρομε ς χοντα στρατιωτικά καί πολιτικά ξιώματα καί εχε βέβαια. πό τόν ατοκράτορα Μαξιμιανό γινε νθύπατος τς λλάδος. λλά κουσα καί τό λλο περί τοῦ ἁγίου Δημητρίου, τό ποο ρμηνεύει πολλά πό τόν βίο του: Ὁ ἅγιος ταν πίσκοπος τολάχιστον ταν ερεύς! Εχε ερωσύνη. Γιατό καί πιδόθηκε περισσότερο στήν Κατήχηση τολαοτς Θεσσαλονίκης, που δρασε καί ς ερεύς ἤ Ἐπίσκοπος εχε κύκλο μαθητν. Γιατό καί Νέστορας κατέφυγε σατόν γιά νά λάβει εχή – στόν ερέα πηγαίνουμε γιά εχή – καί γιατό πάλι ὁ ἅγιος Δημήτριος τόν σταύρωσε πό τήν φυλακή· ὁ ἱερεύς σταυρώνει. Καί Νέστορας πάλι, τόν ησοΧριστό στό στάδιο τόν πικαλέστηκε ς «Θεό τοΔημητρίου»! «Θεέ τοΔημητρίου βοήθει μοι», φώναξε. Τόν Θεό τοῦ Ἐπισκόπου μας δηλαδή, πως τσι λεγαν καί οΧριστιανοί στά χρόνια τοῦ ἁγίου θανασίου: «Τόν Χριστό τοῦ ἁγίου θανασίου δέχομαι», λεγαν καί χι τοῦ Ἀρείου.
τσι, λοιπόν, δελφοί, ὁ ἅγιος Δημήτριος διά τά τρία αυτά, λλά καί διά τό νεαρόν τς λικίας του ταν μαρτύρησε, γινε δημοφιλέστερος γιος, γιά τόν ποο οἱ ἅγιοι Πατέρες χουν κφωνήσει πολλούς γκωμιαστικούς λόγους καί οποιητές χουν συνθέσει πολλές μνωδίες.
3. Τό θέμα μου πρέπει νά ναφέρεται διαίτερα στήν ζωή τοῦ ἁγίου ς πρότυπο διά τούς νέους, πως καί ατό περίπου εναι τό θέμα τν λλων μιλητν πό διάφορη πτυχή καθένας. Στό μικρό περιθώριο χρόνου πού διαθέτω θά ναφερθστήν οσία τοθέματος ατο. κοστε με, παρακαλ, τί θέλω νά καταθέσω:
(α) Τό Συναξάριο τοῦ ἁγίου κάνει λόγο γιά τό βάπτισμά του. Γνωστόν δέ τι βαπτίζοντο τότε σέ μεγάλη λικία. διδάσκοντο πρτα, κατηχοντο πρτα καί πειτα βαπτίζοντο. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμς λέγει σύντομα γιά τό βάπτισμα τοΔημητρίου, «ναγεννηθείς τήν θείαν καί χραντον γέννησιν τοθείου λουτρο». Ναί, τό βάπτισμα εναι «ναγέννηση». Δυό φορές γεννιόμαστε. Τήν μία φορά πό τήν μάνα μας, γιά νά πεθάνουμε, λλά μς παίρνει Μάνα κκλησία καί μς βάζει στήν δική Της κοιλιά, τήν Κολυμβήθρα – σάν κοιλιά δέν μοιάζει Κολυμβήθρα; – γιά νά μή πεθάνουμε, λλά νά ζήσουμε τήν αώνιο καί θάνατο ζωή. Μέ το θεο λουτρό τοῦ ἱεροΒαπτίσματος καί τοῦ ἄλλου, τοῦ ἑνωμένου μέ τό Βάπτισμα, τομυστηρίου τοῦ ἱεροΧρίσματος, πειτα, λαμβάνουμε θεα Χαρίσματα, τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. λη ἡ ἁγία καί θαυμαστή ζωή τοῦ ἁγίου Δημητρίου ταν πατό πού λέγω τώρα, πό τό τι διατήρησε τά θεα Χαρίσματα πού λαβε κατά τό βάπτισμά του, γιατί ονέοι μας σήμερα καί λοι δέν τά διατηρομε, λλά τά χάνουμε. Γιατί; Γιατί τό γιο Πνεμα, πού τίς δωρεές Του λάβαμε κατά τό βάπτισμά μας μέ το ερό Χρίσμα, εκονίζεται μέ περιστερά. «Καί τό Πνεμα ν εδει περιστερς». Τό δέ περιστέρι γαπάει τήν καθαριότητα. ταν μως ονέοι μας σήμερα, λλά καί ομεγάλοι, μολύνονται μέ τά σαρκικά μαρτήματα δέν μπορενά μένει τό γιο Πνεμα στίς ψυχές τους. Εναι πολύ χαρακτηριστικός λόγος τοΘεοπρίν πό τόν κατακλυσμό: «Ομή καταμείνει τό Πνεμα μου ν τος νθρώποις τούτοις διά τό εναι ατούς σάρκας» (Γεν. 6,3)!... Τό κακό, δελφοί, πού παθαίνουμε στήν πνευματική μας ζωή εναι τι μέ τίς μαρτίες μας χάνουμε τήν καθαρότητα καί τήν Χάρη τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. Καί λο - κι λο πνευματική μας ζωή εναι μέ τόν σκητικό μας γώνα νά ποκτήσουμε πάλι τήν πωλεσθεσα Χάρη τοΒαπτίσματός μας. σοι μως διατηρον τήν καθαρότητα τοΒαπτίσματος, ατήν «τήν χραντον γέννησιν τοθείου λουτρο», πως μς τήν επε ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμς, ατοί λαμβάνουν κόμη περισσότερα χαρίσματα καί πιτελον μεγάλα καί θαυμαστά ερά κατορθώματα.
(β) Ατό συνέβηκε στόν γιο Δημήτριο. Διατηρήθηκε γνός καί καθαρός, στε ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμς τόν λέει «παρθένο», καί «πάναγνο». Γιά τόν γνότητά του, λοιπόν, ατή, λαβε πλείονα χαρίσματα καί ὁ ἅγιος Παλαμς τονίζει τό χάρισμα τς θεολογίας. Ὁ ἅγιος Δημήτριος νεδείχθη ξοχος διδάσκαλος. Τό χάρισμά του ατό τό  τονίζουν μαζί μέ τόν γιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ ὅλοι ομετατόν «μυστικοί» λεγόμενοι θεολόγοι. Γιά τήν γνότητά του, τήν καθαρότητά του, ὁ ἅγιος Δημήτριος ξαναλέω, εχε πολλή οκειότητα μέ τόν Θεό, μαθε τόν Θεό – γιατί «οκαθαροί τκαρδίτόν Θεόν ψονται» (Ματθ. 5,8) –γνώρισε μπειρικά τόν Θεό, τήν δόξα Του, τόν γλυκασμό Του, τήν Χάρη Του καί τήν χαρά πού χει ζωή μέ τόν Θεό. Ατό εναι τό χάρισμα τς θεολογίας, ξαναλέγω, καί ατό τό χάρισμα λαβε περ-κπερισσοῦ ὁ ἅγιος Δημήτριος γιά τήν οκειότητά του μέ τόν Θεό, λόγτς γνότητάς του παρθένος ατός και πάναγνος, πως μς τόν επε ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμς. Επα τι τό χάρισμα τς θεολογίας ὁ ἅγιος Δημήτριος λαβε «περ-κπερισσο», γιατί ὁ ἅγιος Γρηγόριος πάλι τόν λέγει «κατά πάντα σοφόν»!  
Μιλώντας λοιπόν σέ Σύναξη νέων, οἱ ὁποοι μοῦ ἐζήτησαν νά παρουσιάσω τόν γιο Δημήτριο ς πρότυπο ζως τους, τούς εχομαι ατό. Τούς εχομαι νά ποκτήσουν πλουτισμό θεολογίας, τήν ποία εχε ὁ ἀγαπημένος τους γιος. Εναι πολύ σημαντικό πς χριστιανός, λλά διαίτερα νέος καί νέα νά χουν θεολογία, γιά νά μπορον νά σταθον καί νά προοδεύσουν στήν πνευματική τους ζωή. Πρέπει ονέοι μας νά μάθουν τά θεα, τά ερά δόγματα τς πίστης μας, νά γλυκαθον πό τήν βιβλική καί πατερική θεολογία, νά τά ρωτευθον ατά – «πάντες οτν λόγων ατν ρασταί», λέγουμε –, στε νά θαυμάσουν από τά ερά μας κείμενα τό μεγαλεο τς πίστης, γιά νά τό βιώσουν πειτα μέ γλυκασμό στήν ζωή τους. Τό κακό μως εναι τι σήμερα πουσιάζει θεολογία, δέν θεωρεται ς οσιαστικό τς πνευματικς ζως, πόρροια ατό τς περιφρόνησής της πό τήν σημερινή γενεά. Γιά τήν ποχή μας ρμόζει θρηνωδία τοΜεγάλου Βασιλείου, «τεχνολογοσι καί οθεολογοσι οἱ ἄνθρωποι»!... Ονέοι μας λο κάνουν λόγο γιά τίς τέχνες καί χι γιά τά θεα μυστήρια, χι γιά τά οράνια καί τά περπέραν, γιά τά ποα καί εμαστε διαίτερα πλασμένοι καί γιατό λεγόμαστε «νθρωποι», νά θρώσκουμε δηλαδή πρός τά νω.
4. Πλουτισμό θεολογίας, λοιπόν, πέκτησε ὁ ἅγιος Δημήτριος. λλά εναι δεγμα τν γίων νθρώπων ατό τό ραο πού χουν καί γεύονται ατοί νά μήν τό κρατον ποκλειστικά γιά τόν αυτό τους, λλά νά κάνουν καί λλους μετόχους τς δικς τους χαρς καί ετυχίας. Καί γίνονται κήρυκες καί εραπόστολοι. Ψαλμωδός λεγε: «Διδάξω νόμους τάς δούς σου καί σεβες πί σέ πιστρέψουσι» (Ψαλμ. 51,15). Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμς μιλώντας γιά τόν γιο Δημήτριο τόν νομάζει χι μόνο «παρθένο» καί «πάναγνο», λλά καί «πόστολο». Ὁ ἅγιος στρεφε τό νδιαφέρον του διαίτερα πρός τούς νέους. Εχε κύκλο μαθητν, πό τούς ποίους γνωρίζουμε διαίτερα τόν Νέστορα. Τά μαθήματα τοκύκλου ατοπρέπει νά ταν πολύ ψηλά, θά ταν μελέτη πό τήν γία Γραφή, γιατί λέγεται περί τοῦ ἁγίου «ρμηνεύων τε καί δεικνύς». ταν ρμηνευτικά μαθήματα! Ατό πάλιν εναι να ραο παράδειγμα γιά τούς χριστιανούς νέους μας πρός μίμηση τοῦ ἁγίου Δημητρίου. εραποστολή! χριστιανός νέος πρέπει πό γάπη νά σκέπτεται τούς λλους νέους πού ζον μακρυά πό τόν Χριστό, πού ζον στήν μαρτία, καί νά προσεύχεται γιατούς. Καί νά τούς πλησιάζει μέ γάπη μιλώντας τους γιά τήν λυτρωτική θυσία τοΧριστο, πού τό Αμα Του πλένει καί σβήνει λα τά μαρτήματα καί χαρίζει μορφη καί μέ νόημα ζωή σ᾽ ὅσους πιστεύουν σΑτόν. διαίτερα δέ οχριστιανοί νέοι ς μή λησμονον τούς κύκλους μελέτης γίας Γραφς, πού κανε ὁ ἅγιος Δημήτριος, πως επαμε, καί ς κάνουν καί ατοί τό διο. Νά συγκροτήσουν Κύκλους Μελέτης γίας Γραφς. λλά, νά γίνετα στούς Κύκλους ατούς πραγματικά μελέτης τς γίας Γραφς, ρμηνευτική μελέτη, διδάσκων νά εναι «ρμηνεύων τε καί δεικνύς», πως λέγεται γιά τόν γιο Δημήτριο. «Δεικνύς» τό ρμηνευόμενο χωρίο καί ποδεικνύων ξ ατοτήν λήθεια τς πίστεως.
5. Ὁ ἅγιος Δημήτριος, γαπητοί μου, μέ τήν λη του γία ζωή δωσε στά χρόνια πού ζοσε μιά θαυμαστή μαρτυρία γιά τόν ησοΧριστό, τι εναι ὁ ἀληθινός Θεός, ντά εδωλα εναι ψέμματα. μαρτυρία του μως ατή ρέθισε τούς εδωλολάτρες καί πρό παντός τόν ατοκράτορα Μαξιμιανό. διαίτερα μάλιστα πρέπει νά ρέθισε τόν Μαξιμιανό διάλογός του μέ τόν γιο «περί Θεοῦ ἀληθινοκαί τν εδώλων», πως τόν περιγράφει Δημήτριος Χρυσολωρς. Καί δυναμική ατή μαρτυρία τοῦ ἁγίου φερε τό μαρτύριό του. Ὁ ἅγιος Δημήτριος πρξε μεγαλομάρτυς. Τόν συνέλαβαν στήν Χαλκευτινή Στοά, κάτω πό τίς πόγειες καμάρες, κεῖ ὅπου ὁ ἅγιος συνήθιζε νά κάνει τίς συγκεντρώσεις τν χριστιανν γιά διδασκαλία. Τόν συνέλαβαν τήν ρα πού δίδασκε. δηγήθηκε διά τς λεωφόρου πρός τόν Μαξιμιανό, μπροστά στόν ποο μολόγησε θαρρετά καί δυνατά λέγοντας τι «πιστεύει στόν Χριστό καί μόνο στόν Χριστό»! Γιά τήν μολογία του ατή φυλακίστηκε καί μαρτύρησε «χριστομίμητο» μαρτύριο. Θανατώθηκε μέ λόγχες.
Μιλώντας πρός νέους μέ τό θέμα μιμήσεως τοῦ ἁγίου, θά πρέπει βέβαια νά πῶ ὅτι ν οπεριστάσεις τό καλέσουν, νά μιμηθομε λοι μας καί μαρτυρικά τόν γιο. Ναί, δελφοί! Θά εναι φρικτό νά ρθει ρα μαρτυρίου γιά τήν πίστη μας καί νά ρνηθομε τόν Χριστό. Τί νά τήν κάνουμε τότε τήν ζωή! λλά δέν εναι καθόλου εκολοι οπόνοι τομαρτυρίου. Τούς ντέχουν μόνο σοι χουν τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα τους. Καί τό γιο Πνεμα σκηνώνει σέ καθαρή καρδιά. λλά «τίς καυχήσεται γνήν χειν καρδίαν;», λέγει ἡ Ἁγία Γραφή (Παροιμ. 20,9). Εναι ατημα καί τν πλέον εσεβν χριστιανν τό «καρδίαν καθαράν κτίσον ν μοί Θεός» (Ψαλμ. 51,12). Γιατό δέν πρέπει νά εμαστε θαρρετοί καί τολμηροί στό μαρτύριο, λλά νά λέμε ταπεινά: «Χριστέ μου, μήν μοῦ ἐπιτρέψεις μαρτύριο, γιατί εμαι μαρτωλός καί δέν ξέρω ν θά τό ντέξω». Νά λέμε μως καί στήν συνέχεια: «λλά, ν, Χριστέ μου, μοῦ ἔλθει μαρτύριο, κάνωσέ με κτακτα κείνη τήν ρα νά τό πομείνω, γιατί σέ γαπκαί δέν τό ντέχω νά σέ ρνηθ». λλά πάρχει καί τό καθημερινό «λευκό» μαρτύριο, στό ποο πρέπει νά γυμνάζεται νέος καί κάθε χριστιανός, στε, γυμνασμένοι πατό, θά εμαστε κανοί, θά χουμε τήν Χάρη τοΘεο, γιά νά ποστομε καί τοαματος τό μαρτύριο. Ποιό εναι τό «λευκό» μαρτύριο; κοστε: Στήν καθημερινή μας ζωή, γαπητοί μου, μς ρχεται πουλα καί προκλητικά ἡ ἁμαρτία νώπιόν μας: Νά θυμώσουμε, νά κατηγορήσουμε τόν λλο, νά πατήσουμε καί νά δικήσουμε τόν λλο, νά σκεφτομε πονηρά καί νά πράξουμε τά πονηρά, κ.κ.., πού παρουσιάζονται στήν καθημερινότητα τς ζως. Στίς προκλήσεις ατές τς μαρτίας, σο καί ν φαίνονται δονικές καί εχάριστες καί εκολες, νέος καί κάθε πιστός χριστιανός πρέπει νά παντᾶ ἀρνητικά. Καί βέβαια δέν εναι εκολο νά ρνεται κανείς τήν δονική μαρτία. λλά κάνοντας τήν προσευχή του καί λέγοντας σάν τόν Νέστορα τήν κραυγή «Θεέ τοΔημητρίου βοήθει μοι», θά τό πετύχει. τσι, ρχεται Χάρη τοΘεομέσα του, γιατί κρατήθηκε καθαρός καί μέ τήν καθημερινή ατή σκηση στόν πνευματικό γώνα δυναμώνεται πνευματική θέληση, καί κλίνει ψυχή στό θέλημα τοΘεο· σταθεροποιεται πειτα, μέ τήν Χάρη τοΘεο, κλίση ατή καί ταν λθει τό μαρτύριο τοαματος τόν βρίσκει πειτα γιά σταθερή μολογία καί θάνατο.
6. Τελευταα, ὦ ἐκλεκτοί νέοι, χω νά σς εχηθνά μοσχοβολήσετε, γιατί ὁ ἅγιος Δημήτριος λέγεται «Μυροβλύτης». Καί βέβαια μυρόβλησε γιατί εχε καθαρότητα ζως, εχε γνότητα, γινε δοχεο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό δέ γιο Πνεμα κφράζεται παραστατικά στήν λατρεία μας μέ τό μοσχοβολητό θυμίαμα.* Γιά τήν μοσχοβολητή ατή ζωή, ὦ ἐκλεκτοί νέοι τς κκλησίας τς Θεσσαλονίκης, θά ρχίσετε μέ τό νά ποθετε καί νά ζηττε στήν προσευχή σας νά γαπήσετε τόν Κύριο μν ησοΧριστό. δέ ησος Χριστός εναι τό «Μύρον», τό πιθυμητόν καί μοσχοβολητόν «πέρ πάντα τά ρώματα» (σμ. σμ. 1,3). Πρίν πό τόν ρχομό Του στόν κόσμο, προτοδηλαδή νά γεννηθεῖ ὁ Χριστός, τό Μύρον ατό ταν «Μύρον φ᾽ ἑαυτομένον». Μέ τήν γέννηση μως τοῦ ἸησοΧριστοῦ  χύθηκε τό Μύρον Χριστός καί «πληρώθη οκία», οκουμένη λη, «κ τς σμς τομύρου» (ωάν. 12,3). Υός τοΘεοσαρκώθηκε καί σώθηκε κόσμος καί τόν «γάπησαν νεάνιδες» (σμ. σμ. 1,3) τόν Χριστόν, «ν παδες ελογετε, ερες νυμνετε, λαός περυψοτε ες πάντας τούς αἰῶνας». ΑΜΗΝ!

† Ὁ Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

*«Θυμίαμά Σοι προσφέρομεν... προσδεξάμενος ντικατάπεμψον μν τήν Χάριν τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος».