Translate

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΗΣ ΑΡΙΖΟΝΑΣ





ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΗΣ ΑΡΙΖΟΝΑΣ

Του Παναγιώτη Π. Νούνη



Μόλις πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα ερασιτεχνικό αλλά σημαίνον βίντεο (https://www.youtube.com/watch?v=7dIUjDpZdn0&t=15s)  ντοκουμέντο τινός Ρουμάνου Κληρικού του π. Ματθαίου Βουλκανέσκου (https://ortodoxiacatholica.wordpress.com/) της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, όπου ο εν λόγω Κληρικός πήρε μια ολιγόλεπτη σημαντικότατη συνέντευξη, ομολογία πίστεως, του παρα τω πλευρώ του Γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεΐτη, του Πνευματικού της ιεράς μονής του Αγίου Αντωνίου και ιερομονάχου παπα-Εφραίμ.

Θερμή παράκληση από τους αναγνώστες/τριες του ιστολόγιου μας, όπως κατεβάσουν και αποθηκεύσουν έγκαιρα το εν λόγω διαδικτυακό τεκμήρειο. Ήδη εντός 48 ωρών, το εν λόγω ολιγόλεπτο βίντεο ανερτημένο από το ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ» έχει σημειώσει πεντέ-μιση (5.500)  χιλιάδες επισκέψεις.

Ευχαριστούμε θερμά τους φιλότιμους αναγνώστες μας αλλά υποψιαζώμεθα καθόλου αυθαίρετα ότι παρεπικράναμε εντόνως τους φίλους αρχιΟικουμενιστές.

Στο εν λόγω βίντεο παρατηρούμε ότι ο π. Ματθαίος Βουλκανέσκου ερώτησε ευθέως τον παπα Εφραίμ να διατυπώσει μιαν Εκκλησιολογική και Θεολογική άποψη, μέσα στην θεολογική γραμμή του Γέροντος Εφραίμ, περί της ληστρικής Συνόδου του Κολυμπαρίου.

Ο Ιερομόναχος Εφραίμ, εφ΄όσον ερωτήθηκε ευθέως και πηγαία, φαίνεται από το εν λόγω βίντεο να εξαίρει εξ αρχής  και να εγκωμιάζει την ορθόδοξην και Πατερικήν Θεολογία της καθολικής Εκκλησίας,  και ότι μάλιστα είναι ένα πολύ αναγκαίο συστατικό της Εκκλησίας μας για να κατανοήσουμε τι σόϊ θεολογικά πράγματα παρελάβαμεν από τους Αγίους Πατέρες. Με έμφαση μας επεσήμανε ότι η Πατερική Θεολογία είναι η μόνη αληθινή και ορθή θεολογία.

Αφήνωντας έτσι να εννοηθεί, ότι η «νεοΕλληνική Θεολογία» η «Ρωσσική Θεολογία» η «Θεολογία των Παρισίων» κ.ο.κ. είναι σατανόπνευστες θεολογίες, θεολογίες για τά μπάζα.

Ενώ, στα περί της ληστρικής Συνόδου, ο Αριζονίτης μαθητής και πιστός ακόλουθος του Γέροντος Εφραίμ, ο Πνευματικός παπαΕφραίμ, ο οποίος κινείται εντός της αγιοπνευματικής εμπειρίας και βιωτής του αγίου Γέροντός του, μας ετόνισε στο εν λόγω βίντεο, ότι οι Μοναχοί ανησυχούν (και οφείλουν να ανησυχούν) για τις θεολογικές αποφάνσεις της «Πανορθόδοξης Συνόδου». Διότι, ετέθησαν προς συνοδικήν συζήτηση σοβαρά θεολογικά ζητήματα όπου απασχολούν την καθολική Εκκλησία. Δηλαδή δεν είναι ζητήματα που αφορούν μερικούς δεσποτάδες και θεολόγους, αλλά αφορούν το άπαν Βασίλειον ιεράτευμα.

Επίσης, ο π. Εφραίμ από την Αριζόνα μας ομολογεί καθαρά και παραδέχεται, ότι αγνοεί σε βάθος τις ιδιαίτερες λεπτομέρειες περί των πραχθέντων, λεχθέντων και γραφθέντων στα περί της Συνόδου της Κρήτης. Δεν είναι ο μόνος που αγνοεί το όλο παρασκήνιο ή και τα κατά λέξη συνοδικά Πρακτικά.

 Προφανώς και σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες που λαμβάνω, το γοερό κλάμα που θα ρίξουμε και η αγάνακτιση που θα μας δημιουργηθεί θα προέλθει από τα διαβόητα «συνοδικά» Πρακτικά του Κολυμπαρίου.

Στο σημείο που θα ήθελα να εστιάσουμε, είναι: στην ορθόδοξη ομολογία του και στην σημαντική παραπομπή του σε πολύ σημαντικές εκκλησιαστικές προσωπικότητες που εκφράζουν την διαχρονική Αγιοπνευματική Πατερική παράδοση της Εκκλησίας στις ημέρες μας. Ο παπαΕφραίμ εξ Αμερικής μας δείχνει τον ορθό δρόμο που πρέπει να πορευθούμε ώστε να αντιμετωπίσουμε ρηξικέλευθα τους διαβόητους Κολυμπαριστές.

Ό παπαΕφραίμ αφήνει να εννοηθεί, ότι μετά από ελάχιστη στοχευμένη και συγκεκριμένη ενδελεχή επιστημονική του έρευνα, για το εν λόγω ζήτημα του Κολυμπαρίου, κατέληξε, σ΄ένα πρώτο και προσωρινό θεολογικό συμπέρασμα, ότι: η σύνοδος της Κρήτης έκανε παρά πολύ σοβαρά θεολογικά σφάλματα!...

Συναφώς, υπάρχει κάποια σημαντική αντίφαση, καθότι οι Προκαθήμενοι που υπέγραψαν τα ληστρικά αποφασισθέντα επικαλούνται την επιφοίτηση (!) του Αγίου Πνεύματος.

Ένας ακόμη πνευματικός κληρικός και δη εξ Αμερικής εντόπισε «θεολογικά σφάλματα», τούτο, είναι ή δεν είναι θεολογική αντίφαση εν τις σημείοις;

Ένα πράγμα συμβαίνει στην εν λόγω περίσταση: Είτε το Άγιον Πνεύμα ήτο παρόν και εφώτισε συνεπώς ορθόδοξα θεολογικά νοήματα τους Προκαθημένους μας, είτε το Άγιον Πνεύμα ήτο ο μεγάλος απών από την σκηνή του εκκλησιαστικού εγκλήματος, και συνεπώς παρέμειναν αφώτιστοι οι Προκαθήμενοι, και τα έκαναν εν τέλει σαλάτα; Ποιο απ΄ τα δύο άραγε ισχύει; Αυτό ειδικά μας το αποδεικνύουν, καθαρά, τα σωρηδόν προσυνοδικά, συνοδικά και μετασυνοδικά αντικειμενικά ντοκουμέντα και γεγονότα.

Κατά την εκτίμηση του γράφοντος σ΄αυτό το συγκεκριμένο σημείο, ο π. Εφραίμ μας ομολογεί, με άκρως ευγενικό και διακριτικό τρόπο, ότι η εν λόγω Σύνοδος είναι «ντε φάκτο» ληστρική Σύνοδος με κακόδοξα και αθεολόγητα αποφασισθέντα. Μια ακόμη αντιοικουμενιστική επιβεβαίωση από πνευματικούς ανθρώπους από την έρημο της Αριζόνας.

Και αυτό το θεολογικό του συμπέρασμα το θεμελιώνει ευθυτενώς και με την ευθύνη του ως Πνευματικού πατέρα, κυρίως, επάνω στα αντιρρητικά γραφθέντα, στα αντιαιρετικά λεχθέντα και τα ορθόδοξα πραχθέντα τινών σεβαστών και αξιόλογων σημαντικών εν ζωή θεολόγων της Εκκλησίας της Ελλάδος, όπως λόγου χάριν (αναφέρει ο ίδιος «ον λάϊν» τα επόμενα ονόματα) τον Μητροπολίτην Ναυπάκτου κ. Ιερόθεον Βλάχον, τον Μητροπολίτην Πειραιώς κ. Σεραφείμ, επίσης τον Ομότιμο Καθηγητήν Δογματολόγο κ. Δημήτριον Τσελεγγίδην και τον ιερώς Αποτειχισθέντα και Ομότιμο Καθηγητήν Πατρολόγο π. Θεόδωρον Ζήση.

Ο ίδιος ο παπα-Εφραίμ δηλώνει με απλότητα, ότι δεν είναι θεολόγος, δηλαδή δεν είναι απόφοιτος των Θεολογικών Σχολών, και εμμέσως πλην σαφώς ως διακριτικός Πνευματικός της Αριζόνας και γνήσιος μαθητής του αγίου Γέροντος Εφραίμ, μας υποδεικνύει ως καλός οδοδείκτης τον απλανή και ορθόδοξο εκείνο δρόμο, ότι έχει σε ιδιαίτερη εκτίμηση και εμπιστοσύνη τις εν λόγω εν Ελλάδι εκκλησιαστικές προσωπικότητες όπου και μας παραπέμπει με απλότητα και παρρησία.

Δεν μας ενοχλεί καθόλου που ο άνθρωπος δεν έχει πτυχίο θεολόγιας, διότι χιλιάδες Κληρικοί και Λαϊκοί το απέκτησαν και στα περί της ληστρικής συνόδου εποίησαν ουδέν.

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός, ότι ο παπαΕφραίμ από την Αριζόνα,  μας παραπέμπει και στο ιερό τέρας της ορθοδόξου Πατρολογίας τον π. Θεόδωρον Ζήσην, ο οποίος παπαΘόδωρος διέκοψε ευλόγως και ιεροκανονικώς το Λειτουργικόν Μνημόσυνον του αρχιΟικουμενιστού Μητροπολίτου της Θεσσαλονίκης. Αν ο παπαΘόδωρος με την ενέργεια της ιεράς Αποτείχισεως πρόκειται να διενεργήσει Σχίσμα και φατρία, τότε ο εξ Αμερικής ιερομόναχος Εφραίμ, γιατί παραπέμπει στο όνομά του και άρα συναφώς και στους ομολογιακούς αγώνες του;

Μήπως και ο Γέρων Εφραίμ της Αμερικής διενήργησε Σχίσμα και φατρία;

Αυτό το συγκεκριμένο σημείο μπορούμε να το εκλάβουμε και ως ένα θεϊκό γεγονός, δηλ. ένα από Θεού θαύμα, διότι ενώ ο Γέρων Εφραίμ εξαιτίας τινας ανίατης ασθένειας της εκφυλιστικής νόσου από γεροντική άνοια, ο πανάγαθος Θεός μας ομιλεί απευθείας μέσω των καλών και γνησίων πνευματικών μαθητών του.

Τι χρείαν άλλων μαρτύρων θέλουμε για να εννοήσουμε το ορθόδοξο και αντιΟικουμενιστικό φρόνημα και τους γνησίους καρπούς του Γέροντος Εφραίμ της Αριζόνας;

Τέλος, να συμπληρώσω ως επιστέγασμα κάτι το σοβαρό, ότι: ο π. Ματθαίος στο ίδιο βίντεο  μας επεσήμανε εκείνες τις Εκκλησιολογικές στρεβλώσεις και ανωμαλίες της ληστρικής Συνόδου που αποτελούν μια νεοφανή εκκλησιαστική αίρεση.
Ο π. Ματθαίος έχει δίκαιον και τον επιβεβαιώνει πανηγυρικώς η αντιΚολυμπαριστική συνείδηση της Εκκλησίας.

Ο π. Ματθαίος μας αποκαλύπτει και μας αποδεικνύει λίαν καλώς την Εκκλησιολογικήν αίρεση (π.χ. όπως: αλλοίωση του Συμβόλου της Πίστεως, αναγνώριση του ΠΣΕ, αγαστή συμπόρευση και υποταγή με την Οικουμενικήν Κίνηση, διαστρέβλωση των εκκλησιολογικών ορίων της ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, συσχηματισμό με τις ληστρικότατες Βατικάνειες Συνόδους, εφαρμογή της κακόδοξης δήλωση του Τορόντο, δογματικόν μινιμαλισμό/μαξιμαλισμό κ.λπ.) του Κολυμπαρίου η οποία ταυτίζεται, ισότιμα, με τον Αρειανισμό, τον Νεστοριανισμό τον Μονοφυσιτισμό καθώς και με άλλες καταδικασθείσες και κατεγνωσμένες αιρέσεις.

Ο ίδιος μάλιστα μας παραπέμπει στο επιστημονικότατο (https://orthodoxethos.com/)  θεολογικό εγχειρίδιο του πατρός Πέτρου Χίρς («Η ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ Β΄ ΒΑΤΙΚΑΝΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ» ή «The Ecclesiological Renovation of Vatican II»), όπου ο τελευταίος στην εν λόγω σημαντική διδακτορική διατριβή του μας αποσαφηνίζει άριστα και διεξοδικά, την ιστορική διαδρομή της Βατικάνεις συνόδου και την εν εξελίξει ουσία των ποικίλων γεγονότων που έλαβαν χώρα στο Κολυμπάρι.  

Με άκρως αντικειμενικά ντοκουμέντα και έγγραφα του Βατικανού ο π. Πέτρος Χίρς (https://web.facebook.com/frpeterheers)  μας αποδεικνύει τον σκοτεινό και υπόγειο ρόλο των Βατικανών Συνόδων όπου θεσμοθετούν αντιχριστιανικώς, τον Οικουμενισμό, στον Παπισμό και στην Ορθοδοξία (αλλοίωση των ορίων της Εκκλησίας) δια μέσω της αιρετικότατης θεωρίας των Ομόκεντρων Κύκλων περί των ελλειπών ή λειψών εκκλησιών.

Η καλή ομολογία και οι σοβαρές υποδείξεις του πατρός Εφραίμ εξ Αριζόνας εχαροποίησεν την καρδιά χιλιάδων ορθοδόξων. Διότι μια σταγόνα αληθείας κατασβύνει ωκεανούς ψευδολογιών.

Του Παναγώτη Π. Νούνη

Ορθόδοξος Θεολογών


ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΣ, ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΣΑΛΙΚΗ


ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΣΑΛΙΚΗ

Του k. Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Αναφέρει Ἀνακοινωθέν του Οικουμενικού Πατριαρχείου (27/11/2017):

“Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τήν τακτικήν συνεδρίαν αὐτῆς σήμερον, Δευτέραν, 27ην Νοεμβρίου 2017, πρός ἐξέτασιν τῶν ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων.
Κατ᾿ αὐτήν, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος ὁμοφώνως ἀποδεχθεῖσα εἰσήγησιν τῆς Κανονικῆς Ἐπιτροπῆς ἀνέγραψεν εἰς τό Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τόν μακαριστόν Ἀρχιμανδρίτην Ἰάκωβον Τσαλίκην, ἐκ Λιβισίου Μικρᾶς Ἀσίας, Ἡγούμενον τῆς ἐν Β. Εὐβοίᾳ Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Δαυΐβ τοῦ Γέροντος, τῆς μνήμης αὐτοῦ ὁρισθείσης διά τήν 22αν Νοεμβρίου ἑκάστου ἔτους.
Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 27ῃ Νοεμβρίου 2017
Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου”

Εκφράζουμε την πιο ειλικρινή μας χαρά, επειδή ένας ακόμη Άγιος Γέροντας -που στη συνείδηση των πιστών είχε από καιρό αγιοκαταταχθεί- εφεξής θα συναριθμείται με τους Αγίους της Εκκλησίας.

Είχα την ευλογία να γνωρίσω τον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη και να γίνω μάρτυρας του διορατικού και προορατικού του χαρίσματος.

Στεκόμουν απόμερα στην Ιερά Μονή του Οσίου Δαβίδ της Εύβοιας. Χωρίς να τον γνωρίζω ή να του πω ποιο είναι το όνομά μου ήρθε προς εμένα -ιδία πρωτοβουλία- και χωρίς εισαγωγή και περιττά λόγια μου απεκάλυψε λεπτομέρειες της ζωής μου και τα έγκατα της ψυχής μου. Ταυτόχρονα με κατέστησε κοινωνό των δοκιμασιών που θα περνούσα στο μέλλον.

Υπήρξε όντως διορατικός και προορατικός Γέροντας.

Θα γραφτούν πολλά για τον Άγιο Ιάκωβο επειδή πολλοί άνθρωποι τον γνώρισαν από κοντά. Υπάρχει ήδη Ακολουθία του, χτίστηκε παρεκκλήσι εις μνήμη του, στη Μητρόπολη Μόρφου προγραμματίζουν να χτίσουν μεγαλοπρεπή ναό προς τιμή του, αναγγέλθηκαν ήδη τρεις αγρυπνίες για να τιμηθεί η μνήμη του και για να εορταστεί η Αγιοκατάταξή του.

Μου δόθηκε η ευλογία να γνωρίσω πέντε Αγίους της Εκκλησίας. Τον Όσιο Παίσιο Αγιορείτη, τον Όσιο Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη, τον Άγιο Φιλούμενο τον Νεομάρτυρα, τον Όσιο Ιουστίνο Πόποβιτς και τον Όσιο Ιάκωβο Τσαλίκη.

Προσεύχομαι οι Άγιοι του Θεού να μη σταθούν κατήγοροί μου εν Ημέρα Κρίσεως, αλλά μεσίτες προς τον Κύριο για τη σωτηρία μου.

Η κ. ΕΛΕΝΗ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΣΑΛΙΚΗ


Η κ. ΕΛΕΝΗ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΣΑΛΙΚΗ
=====

Aς έχουμε τις πρεσβείες των Αγίων, αυτών που ήδη αγιοκατατάχθηκαν ή ακόμα, που είχαμε την εξαιρετική ευλογία να γνωρίσουμε, όχι μόνο εμείς, αλλά πλήθος κόσμου. 

Είναι εκπληκτική η εμπειρία της φωτισμένης πνευματικής καθοδήγησης, της αποκάλυψης των εγκάτων της ψυχής και μύχιων της καρδίας, της πνευματικής ευεργεσίας που νιώσαμε στο πετραχήλι τους. 

Δεν είναι μόνο οι Άγιοι, αλλά και μία πλειάδα άλλων συγχρόνων οσιακών μορφών, φωτισμένων Γερόντων που μας επιδαψίλευσαν τις πνευματικές των ευλογίες κατά τις περασμένες δεκαετίες. Ας σκεφθεί κανείς μόνο στην Αθήνα πόσοι αγιασμένοι πνευματικοί έγιναν πόλοι πνευματικής έλξης. 

Μεμψιμοιρούμε ότι δυστυχώς όλοι έφυγαν για την Άνω Ιερουσαλήμ, οι τελευταίοι είναι άρρωστοι και παροπλισμένοι, κοντά στους οποίους βρήκαμε πνευματική ανάπαυση. Με την απουσία τους η ζωή μας μοιάζει πιό σκληρή και απαρήγορη. 

Είναι ίσως υπερβολική η λύπη μας, η Εκκλησία δεν μένει ποτέ χωρίς τους ποιμένες της και πνευματικούς καθοδηγητές. 

Ας έχουμε τις πρεσβείες των Αγίων!

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ, Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΤΩΝ ΝΕΩΝ



Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

1. Εχαριστ, γαπητοί μου, τόν Παναγιώτατον Ποιμενάρχην τς ερς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, Κον Κον ΑΝΘΙΜΟΝ, διότι μοῦ ἔδωσε τήν δεια καί τήν ελογία νά μετέχω στήν ερά ατή Σύναξη, τήν ποία διοργανώνουν μέ τήν ελογία Του ονέοι τς Μητροπόλεώς Του.
πειδή χρόνος γιά τήν μιλία εναι σύντομος εσέρχομαι κατεθεαν στό θέμα μου, τό ποο εναι περί τοῦ ἁγίου Δημητρίου, σημεα πό τόν βίο του γιά τήν χριστιανική ζωή τν νέων.
2. Κατά πρτον, δελφοί χριστιανοί, εσαγωγικά χω νά πῶ ὅτι ὁ ἅγιος Δημήτριος θεωρεται ς μεγάλος, ς πολύ μεγάλος γιος τς κκλησίας μας, ς γιος τς οκουμένης, καί ἡ ἑορτή του χει προεόρτια καί μεθεόρτια. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμς λέγει γιά τόν γιο Δημήτριο: «Τά πάντα σοφός καί δίκαιος καί πόστολος καί παρθένος καί πάναγνος». δέ σίδωρος Θεσσαλονίκης, σέ κάποια ορτή τν Μοναχν τούς καλενά μιμηθον τίς μοναχικές ρετές, τίς ποες εχε – λέγει –θεος Δημήτριος σέ μεγάλο βαθμό: «Περί πλείονος θεος γει Δημήτριος»! Εναι «σύν Θεκαί μετά Θεόν, προμηθεύς, χορηγός, εεργέτης»!
Θά θελα νά ναφέρω τρες λόγους γιά τούς ποίους ὁ ἅγιος Δημήτριος θεωρεται ς μεγάλος γιος:
(α) πρτος λόγος εναι νομίζω τι τό μαρτύριό του σχετίστηκε μέ τό μαρτύριο τοΚυρίου μας ησοΧριστο. Κύριός μας λογχίσθη πί τοΣταυρο· λλά καί γιά τόν γιό μας Μαξιμιανός στειλε στρατιτες νά τόν κατατρυπήσουν μέ λόγχες καί παρέδωσε τήν γία του ψυχή μέ ατό τό μαρτύριο.
(β) Δεύτερον, ὁ ἅγιος θεωρεται ς μεγάλος, γιατί ταν παρθένος καί τό νομά του σχετίζεται μέ τήν Παρθένο Παναγία μας. Θά τό ξηγήσω ατό, γιατί χει μία ραία ρμηνεία τό θέμα. Τό νομα «Δημήτριος» εναι παλαιό. ρχικά ταν «Δη-μτερ», «Δημήτριος». Οπαλαιοί τήν γτήν λεγαν «μητέρα», γιατί πατήν καταγόμεθα (χμα εναι τό σμα μας), πατήν τρεφόμεθα (λοι οκαρποί εναι πό τήν γ) καί σατήν πανερχόμεθα μέ τήν ταφή μας. Γιατά τά τρία οπαλαιοί λεγαν τήν γ«τρισαγάθη» καί «μητέρα». «Γτερ», λεγαν. πό ατό εναι καί τό νομα «Δημήτριος». Γιά μς μως «Γ-Μητέρα» εναι Παναγία, ἡ Ὁποία, πως γστήν ρχή βλάστησε παρθενικά διά μόνου τολόγου τοΘεο(βλ. Γεν. 1,11), τσι καί Ατή παρθενικά, διά Πνεύματος γίου, συνέλαβε καί τεκε τόν Υόν τοΘεο. Γιατό καί λέγουμε στήν κολουθία τν Χαιρετισμν: «Χαρε ρουρα (= γ) βλαστάνουσα εφορίαν οκτιρμν». Μέ ατή, λοιπόν, τήν ρμηνεία ὁ ἅγιος Δημήτριος συνδέεται μέ τήν Θεοτόκο, πως καί διά τό μαρτύριό του συνδέεται μέ τόν σταυρωμένο Κύριο.
(γ) λλά καί κάτι λλο θελα νά π, τό ποο παρακαλνά προσεχθε. Τόν γιο τόν θεωρομε ς χοντα στρατιωτικά καί πολιτικά ξιώματα καί εχε βέβαια. πό τόν ατοκράτορα Μαξιμιανό γινε νθύπατος τς λλάδος. λλά κουσα καί τό λλο περί τοῦ ἁγίου Δημητρίου, τό ποο ρμηνεύει πολλά πό τόν βίο του: Ὁ ἅγιος ταν πίσκοπος τολάχιστον ταν ερεύς! Εχε ερωσύνη. Γιατό καί πιδόθηκε περισσότερο στήν Κατήχηση τολαοτς Θεσσαλονίκης, που δρασε καί ς ερεύς ἤ Ἐπίσκοπος εχε κύκλο μαθητν. Γιατό καί Νέστορας κατέφυγε σατόν γιά νά λάβει εχή – στόν ερέα πηγαίνουμε γιά εχή – καί γιατό πάλι ὁ ἅγιος Δημήτριος τόν σταύρωσε πό τήν φυλακή· ὁ ἱερεύς σταυρώνει. Καί Νέστορας πάλι, τόν ησοΧριστό στό στάδιο τόν πικαλέστηκε ς «Θεό τοΔημητρίου»! «Θεέ τοΔημητρίου βοήθει μοι», φώναξε. Τόν Θεό τοῦ Ἐπισκόπου μας δηλαδή, πως τσι λεγαν καί οΧριστιανοί στά χρόνια τοῦ ἁγίου θανασίου: «Τόν Χριστό τοῦ ἁγίου θανασίου δέχομαι», λεγαν καί χι τοῦ Ἀρείου.
τσι, λοιπόν, δελφοί, ὁ ἅγιος Δημήτριος διά τά τρία αυτά, λλά καί διά τό νεαρόν τς λικίας του ταν μαρτύρησε, γινε δημοφιλέστερος γιος, γιά τόν ποο οἱ ἅγιοι Πατέρες χουν κφωνήσει πολλούς γκωμιαστικούς λόγους καί οποιητές χουν συνθέσει πολλές μνωδίες.
3. Τό θέμα μου πρέπει νά ναφέρεται διαίτερα στήν ζωή τοῦ ἁγίου ς πρότυπο διά τούς νέους, πως καί ατό περίπου εναι τό θέμα τν λλων μιλητν πό διάφορη πτυχή καθένας. Στό μικρό περιθώριο χρόνου πού διαθέτω θά ναφερθστήν οσία τοθέματος ατο. κοστε με, παρακαλ, τί θέλω νά καταθέσω:
(α) Τό Συναξάριο τοῦ ἁγίου κάνει λόγο γιά τό βάπτισμά του. Γνωστόν δέ τι βαπτίζοντο τότε σέ μεγάλη λικία. διδάσκοντο πρτα, κατηχοντο πρτα καί πειτα βαπτίζοντο. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμς λέγει σύντομα γιά τό βάπτισμα τοΔημητρίου, «ναγεννηθείς τήν θείαν καί χραντον γέννησιν τοθείου λουτρο». Ναί, τό βάπτισμα εναι «ναγέννηση». Δυό φορές γεννιόμαστε. Τήν μία φορά πό τήν μάνα μας, γιά νά πεθάνουμε, λλά μς παίρνει Μάνα κκλησία καί μς βάζει στήν δική Της κοιλιά, τήν Κολυμβήθρα – σάν κοιλιά δέν μοιάζει Κολυμβήθρα; – γιά νά μή πεθάνουμε, λλά νά ζήσουμε τήν αώνιο καί θάνατο ζωή. Μέ το θεο λουτρό τοῦ ἱεροΒαπτίσματος καί τοῦ ἄλλου, τοῦ ἑνωμένου μέ τό Βάπτισμα, τομυστηρίου τοῦ ἱεροΧρίσματος, πειτα, λαμβάνουμε θεα Χαρίσματα, τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. λη ἡ ἁγία καί θαυμαστή ζωή τοῦ ἁγίου Δημητρίου ταν πατό πού λέγω τώρα, πό τό τι διατήρησε τά θεα Χαρίσματα πού λαβε κατά τό βάπτισμά του, γιατί ονέοι μας σήμερα καί λοι δέν τά διατηρομε, λλά τά χάνουμε. Γιατί; Γιατί τό γιο Πνεμα, πού τίς δωρεές Του λάβαμε κατά τό βάπτισμά μας μέ το ερό Χρίσμα, εκονίζεται μέ περιστερά. «Καί τό Πνεμα ν εδει περιστερς». Τό δέ περιστέρι γαπάει τήν καθαριότητα. ταν μως ονέοι μας σήμερα, λλά καί ομεγάλοι, μολύνονται μέ τά σαρκικά μαρτήματα δέν μπορενά μένει τό γιο Πνεμα στίς ψυχές τους. Εναι πολύ χαρακτηριστικός λόγος τοΘεοπρίν πό τόν κατακλυσμό: «Ομή καταμείνει τό Πνεμα μου ν τος νθρώποις τούτοις διά τό εναι ατούς σάρκας» (Γεν. 6,3)!... Τό κακό, δελφοί, πού παθαίνουμε στήν πνευματική μας ζωή εναι τι μέ τίς μαρτίες μας χάνουμε τήν καθαρότητα καί τήν Χάρη τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. Καί λο - κι λο πνευματική μας ζωή εναι μέ τόν σκητικό μας γώνα νά ποκτήσουμε πάλι τήν πωλεσθεσα Χάρη τοΒαπτίσματός μας. σοι μως διατηρον τήν καθαρότητα τοΒαπτίσματος, ατήν «τήν χραντον γέννησιν τοθείου λουτρο», πως μς τήν επε ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμς, ατοί λαμβάνουν κόμη περισσότερα χαρίσματα καί πιτελον μεγάλα καί θαυμαστά ερά κατορθώματα.
(β) Ατό συνέβηκε στόν γιο Δημήτριο. Διατηρήθηκε γνός καί καθαρός, στε ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμς τόν λέει «παρθένο», καί «πάναγνο». Γιά τόν γνότητά του, λοιπόν, ατή, λαβε πλείονα χαρίσματα καί ὁ ἅγιος Παλαμς τονίζει τό χάρισμα τς θεολογίας. Ὁ ἅγιος Δημήτριος νεδείχθη ξοχος διδάσκαλος. Τό χάρισμά του ατό τό  τονίζουν μαζί μέ τόν γιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ ὅλοι ομετατόν «μυστικοί» λεγόμενοι θεολόγοι. Γιά τήν γνότητά του, τήν καθαρότητά του, ὁ ἅγιος Δημήτριος ξαναλέω, εχε πολλή οκειότητα μέ τόν Θεό, μαθε τόν Θεό – γιατί «οκαθαροί τκαρδίτόν Θεόν ψονται» (Ματθ. 5,8) –γνώρισε μπειρικά τόν Θεό, τήν δόξα Του, τόν γλυκασμό Του, τήν Χάρη Του καί τήν χαρά πού χει ζωή μέ τόν Θεό. Ατό εναι τό χάρισμα τς θεολογίας, ξαναλέγω, καί ατό τό χάρισμα λαβε περ-κπερισσοῦ ὁ ἅγιος Δημήτριος γιά τήν οκειότητά του μέ τόν Θεό, λόγτς γνότητάς του παρθένος ατός και πάναγνος, πως μς τόν επε ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμς. Επα τι τό χάρισμα τς θεολογίας ὁ ἅγιος Δημήτριος λαβε «περ-κπερισσο», γιατί ὁ ἅγιος Γρηγόριος πάλι τόν λέγει «κατά πάντα σοφόν»!  
Μιλώντας λοιπόν σέ Σύναξη νέων, οἱ ὁποοι μοῦ ἐζήτησαν νά παρουσιάσω τόν γιο Δημήτριο ς πρότυπο ζως τους, τούς εχομαι ατό. Τούς εχομαι νά ποκτήσουν πλουτισμό θεολογίας, τήν ποία εχε ὁ ἀγαπημένος τους γιος. Εναι πολύ σημαντικό πς χριστιανός, λλά διαίτερα νέος καί νέα νά χουν θεολογία, γιά νά μπορον νά σταθον καί νά προοδεύσουν στήν πνευματική τους ζωή. Πρέπει ονέοι μας νά μάθουν τά θεα, τά ερά δόγματα τς πίστης μας, νά γλυκαθον πό τήν βιβλική καί πατερική θεολογία, νά τά ρωτευθον ατά – «πάντες οτν λόγων ατν ρασταί», λέγουμε –, στε νά θαυμάσουν από τά ερά μας κείμενα τό μεγαλεο τς πίστης, γιά νά τό βιώσουν πειτα μέ γλυκασμό στήν ζωή τους. Τό κακό μως εναι τι σήμερα πουσιάζει θεολογία, δέν θεωρεται ς οσιαστικό τς πνευματικς ζως, πόρροια ατό τς περιφρόνησής της πό τήν σημερινή γενεά. Γιά τήν ποχή μας ρμόζει θρηνωδία τοΜεγάλου Βασιλείου, «τεχνολογοσι καί οθεολογοσι οἱ ἄνθρωποι»!... Ονέοι μας λο κάνουν λόγο γιά τίς τέχνες καί χι γιά τά θεα μυστήρια, χι γιά τά οράνια καί τά περπέραν, γιά τά ποα καί εμαστε διαίτερα πλασμένοι καί γιατό λεγόμαστε «νθρωποι», νά θρώσκουμε δηλαδή πρός τά νω.
4. Πλουτισμό θεολογίας, λοιπόν, πέκτησε ὁ ἅγιος Δημήτριος. λλά εναι δεγμα τν γίων νθρώπων ατό τό ραο πού χουν καί γεύονται ατοί νά μήν τό κρατον ποκλειστικά γιά τόν αυτό τους, λλά νά κάνουν καί λλους μετόχους τς δικς τους χαρς καί ετυχίας. Καί γίνονται κήρυκες καί εραπόστολοι. Ψαλμωδός λεγε: «Διδάξω νόμους τάς δούς σου καί σεβες πί σέ πιστρέψουσι» (Ψαλμ. 51,15). Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμς μιλώντας γιά τόν γιο Δημήτριο τόν νομάζει χι μόνο «παρθένο» καί «πάναγνο», λλά καί «πόστολο». Ὁ ἅγιος στρεφε τό νδιαφέρον του διαίτερα πρός τούς νέους. Εχε κύκλο μαθητν, πό τούς ποίους γνωρίζουμε διαίτερα τόν Νέστορα. Τά μαθήματα τοκύκλου ατοπρέπει νά ταν πολύ ψηλά, θά ταν μελέτη πό τήν γία Γραφή, γιατί λέγεται περί τοῦ ἁγίου «ρμηνεύων τε καί δεικνύς». ταν ρμηνευτικά μαθήματα! Ατό πάλιν εναι να ραο παράδειγμα γιά τούς χριστιανούς νέους μας πρός μίμηση τοῦ ἁγίου Δημητρίου. εραποστολή! χριστιανός νέος πρέπει πό γάπη νά σκέπτεται τούς λλους νέους πού ζον μακρυά πό τόν Χριστό, πού ζον στήν μαρτία, καί νά προσεύχεται γιατούς. Καί νά τούς πλησιάζει μέ γάπη μιλώντας τους γιά τήν λυτρωτική θυσία τοΧριστο, πού τό Αμα Του πλένει καί σβήνει λα τά μαρτήματα καί χαρίζει μορφη καί μέ νόημα ζωή σ᾽ ὅσους πιστεύουν σΑτόν. διαίτερα δέ οχριστιανοί νέοι ς μή λησμονον τούς κύκλους μελέτης γίας Γραφς, πού κανε ὁ ἅγιος Δημήτριος, πως επαμε, καί ς κάνουν καί ατοί τό διο. Νά συγκροτήσουν Κύκλους Μελέτης γίας Γραφς. λλά, νά γίνετα στούς Κύκλους ατούς πραγματικά μελέτης τς γίας Γραφς, ρμηνευτική μελέτη, διδάσκων νά εναι «ρμηνεύων τε καί δεικνύς», πως λέγεται γιά τόν γιο Δημήτριο. «Δεικνύς» τό ρμηνευόμενο χωρίο καί ποδεικνύων ξ ατοτήν λήθεια τς πίστεως.
5. Ὁ ἅγιος Δημήτριος, γαπητοί μου, μέ τήν λη του γία ζωή δωσε στά χρόνια πού ζοσε μιά θαυμαστή μαρτυρία γιά τόν ησοΧριστό, τι εναι ὁ ἀληθινός Θεός, ντά εδωλα εναι ψέμματα. μαρτυρία του μως ατή ρέθισε τούς εδωλολάτρες καί πρό παντός τόν ατοκράτορα Μαξιμιανό. διαίτερα μάλιστα πρέπει νά ρέθισε τόν Μαξιμιανό διάλογός του μέ τόν γιο «περί Θεοῦ ἀληθινοκαί τν εδώλων», πως τόν περιγράφει Δημήτριος Χρυσολωρς. Καί δυναμική ατή μαρτυρία τοῦ ἁγίου φερε τό μαρτύριό του. Ὁ ἅγιος Δημήτριος πρξε μεγαλομάρτυς. Τόν συνέλαβαν στήν Χαλκευτινή Στοά, κάτω πό τίς πόγειες καμάρες, κεῖ ὅπου ὁ ἅγιος συνήθιζε νά κάνει τίς συγκεντρώσεις τν χριστιανν γιά διδασκαλία. Τόν συνέλαβαν τήν ρα πού δίδασκε. δηγήθηκε διά τς λεωφόρου πρός τόν Μαξιμιανό, μπροστά στόν ποο μολόγησε θαρρετά καί δυνατά λέγοντας τι «πιστεύει στόν Χριστό καί μόνο στόν Χριστό»! Γιά τήν μολογία του ατή φυλακίστηκε καί μαρτύρησε «χριστομίμητο» μαρτύριο. Θανατώθηκε μέ λόγχες.
Μιλώντας πρός νέους μέ τό θέμα μιμήσεως τοῦ ἁγίου, θά πρέπει βέβαια νά πῶ ὅτι ν οπεριστάσεις τό καλέσουν, νά μιμηθομε λοι μας καί μαρτυρικά τόν γιο. Ναί, δελφοί! Θά εναι φρικτό νά ρθει ρα μαρτυρίου γιά τήν πίστη μας καί νά ρνηθομε τόν Χριστό. Τί νά τήν κάνουμε τότε τήν ζωή! λλά δέν εναι καθόλου εκολοι οπόνοι τομαρτυρίου. Τούς ντέχουν μόνο σοι χουν τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα τους. Καί τό γιο Πνεμα σκηνώνει σέ καθαρή καρδιά. λλά «τίς καυχήσεται γνήν χειν καρδίαν;», λέγει ἡ Ἁγία Γραφή (Παροιμ. 20,9). Εναι ατημα καί τν πλέον εσεβν χριστιανν τό «καρδίαν καθαράν κτίσον ν μοί Θεός» (Ψαλμ. 51,12). Γιατό δέν πρέπει νά εμαστε θαρρετοί καί τολμηροί στό μαρτύριο, λλά νά λέμε ταπεινά: «Χριστέ μου, μήν μοῦ ἐπιτρέψεις μαρτύριο, γιατί εμαι μαρτωλός καί δέν ξέρω ν θά τό ντέξω». Νά λέμε μως καί στήν συνέχεια: «λλά, ν, Χριστέ μου, μοῦ ἔλθει μαρτύριο, κάνωσέ με κτακτα κείνη τήν ρα νά τό πομείνω, γιατί σέ γαπκαί δέν τό ντέχω νά σέ ρνηθ». λλά πάρχει καί τό καθημερινό «λευκό» μαρτύριο, στό ποο πρέπει νά γυμνάζεται νέος καί κάθε χριστιανός, στε, γυμνασμένοι πατό, θά εμαστε κανοί, θά χουμε τήν Χάρη τοΘεο, γιά νά ποστομε καί τοαματος τό μαρτύριο. Ποιό εναι τό «λευκό» μαρτύριο; κοστε: Στήν καθημερινή μας ζωή, γαπητοί μου, μς ρχεται πουλα καί προκλητικά ἡ ἁμαρτία νώπιόν μας: Νά θυμώσουμε, νά κατηγορήσουμε τόν λλο, νά πατήσουμε καί νά δικήσουμε τόν λλο, νά σκεφτομε πονηρά καί νά πράξουμε τά πονηρά, κ.κ.., πού παρουσιάζονται στήν καθημερινότητα τς ζως. Στίς προκλήσεις ατές τς μαρτίας, σο καί ν φαίνονται δονικές καί εχάριστες καί εκολες, νέος καί κάθε πιστός χριστιανός πρέπει νά παντᾶ ἀρνητικά. Καί βέβαια δέν εναι εκολο νά ρνεται κανείς τήν δονική μαρτία. λλά κάνοντας τήν προσευχή του καί λέγοντας σάν τόν Νέστορα τήν κραυγή «Θεέ τοΔημητρίου βοήθει μοι», θά τό πετύχει. τσι, ρχεται Χάρη τοΘεομέσα του, γιατί κρατήθηκε καθαρός καί μέ τήν καθημερινή ατή σκηση στόν πνευματικό γώνα δυναμώνεται πνευματική θέληση, καί κλίνει ψυχή στό θέλημα τοΘεο· σταθεροποιεται πειτα, μέ τήν Χάρη τοΘεο, κλίση ατή καί ταν λθει τό μαρτύριο τοαματος τόν βρίσκει πειτα γιά σταθερή μολογία καί θάνατο.
6. Τελευταα, ὦ ἐκλεκτοί νέοι, χω νά σς εχηθνά μοσχοβολήσετε, γιατί ὁ ἅγιος Δημήτριος λέγεται «Μυροβλύτης». Καί βέβαια μυρόβλησε γιατί εχε καθαρότητα ζως, εχε γνότητα, γινε δοχεο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό δέ γιο Πνεμα κφράζεται παραστατικά στήν λατρεία μας μέ τό μοσχοβολητό θυμίαμα.* Γιά τήν μοσχοβολητή ατή ζωή, ὦ ἐκλεκτοί νέοι τς κκλησίας τς Θεσσαλονίκης, θά ρχίσετε μέ τό νά ποθετε καί νά ζηττε στήν προσευχή σας νά γαπήσετε τόν Κύριο μν ησοΧριστό. δέ ησος Χριστός εναι τό «Μύρον», τό πιθυμητόν καί μοσχοβολητόν «πέρ πάντα τά ρώματα» (σμ. σμ. 1,3). Πρίν πό τόν ρχομό Του στόν κόσμο, προτοδηλαδή νά γεννηθεῖ ὁ Χριστός, τό Μύρον ατό ταν «Μύρον φ᾽ ἑαυτομένον». Μέ τήν γέννηση μως τοῦ ἸησοΧριστοῦ  χύθηκε τό Μύρον Χριστός καί «πληρώθη οκία», οκουμένη λη, «κ τς σμς τομύρου» (ωάν. 12,3). Υός τοΘεοσαρκώθηκε καί σώθηκε κόσμος καί τόν «γάπησαν νεάνιδες» (σμ. σμ. 1,3) τόν Χριστόν, «ν παδες ελογετε, ερες νυμνετε, λαός περυψοτε ες πάντας τούς αἰῶνας». ΑΜΗΝ!

† Ὁ Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

*«Θυμίαμά Σοι προσφέρομεν... προσδεξάμενος ντικατάπεμψον μν τήν Χάριν τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος».