Translate

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Α΄ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ  ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΔΟΞΟΥ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΑΡΧΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΗΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ



Α΄ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ  ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΔΟΞΟΥ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΑΡΧΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΗΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
Του Παναγιώτη Π. Νούνη


Ποιο κάτω σας παρουσιάζουμε το σχολιασμό μας εκ του «φέϊζμπουκ» μεταξύ του εγκρίτου δημοσιογράφου κ. Γαβριήλ Λαμψίδη και του υποφαινόμενου, όπου φαίνεται εμμέσως πλην σαφώς να μη αναγνωρίζει ή, και να αγνοεί τα Κανονικά δικαιώματα του Οικουμενικού Θρόνου στις εν Ελλάδι επαρχίες του.
Ή ακόμη, μπορεί να μοιάζει ότι υποσκάπτει πλαγίως τον Οικουμενικό Θρόνο για τις αντιΟικουμενιστικές πεποιθήσεις του. Έγινε πλέον της μόδας, εφ΄όσον ευλόγως ο Οικουμενικός Πατριάρχης κατηγορείται, ότι διακηρύττει γυμνή τη κεφαλή πολύ-αίρεση, εξάγουν το αυθαίρετο και αστήρικτο
συμπέρασμα, μερικοί εθνοφυλετικοί κύκλοι, ότι είναι η ευκαιρία να «απευλευθερώσουμε» την ιδιότυπη Εκκλησία των Νεοχωριτών.
Δεν αποτελεί κανένα «μυστήριο» αγαπητέ αδελφέ κ. Γ. Λαμψίδη. Τέτοιου είδους «μυστήρια» εντοπίζονται ευρέως σε προκατειλλημένους νόες.
Οι Μητροπολίτες των νέων χωρών, είτε μας αρέσει είτε όχι, έχωσι την Εκκλησιολογική και Κανονική υποχρέωση να αναγνωρίζουν την διαχρονική πνευματική σχέση και
δικαιοδοσία του Φαναρίου και μάλιστα να αναγνωρίζωσι ως ανωτάτη Εκκλησιαστική τους Αρχή τον Αγιώτατο Οικουμενικό Θρόνο και Οικουμενικό Πατριάρχη μας και ως ανωτέρα τους διοικητική Εκκλησιαστική Αρχή την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης του Γένους μας, είναι έκπτωτος και καθαιρεμένος, μόνο, αναντίρρητα στις συνειδήσεις των σχισματικοαιρετικών «Ζηλωτών».
Είναι εν δυνάμει καθαιρεμένος, ναι! Υφίσταται όμως σημαντικώτατη κανονική και λογική διάκριση του εν δυνάμει από το εν εξελίξει.
Αλλά, όταν καταγράφετε κ. Λαμψίδη μου, ότι είναι εν ενεργεία καθαιρεμένος ή και έκπτωτος, και εσείς ως άτομο, να αποφαίνεσθε, για την σύμπασα Συνείδηση της Εκκλησίας, το θεωρούμε άκρως απαράδεκτο και άτοπο.
Τα πράγματα είναι πολύ απλά, για να τα περιπλέκουμε, με τους έωλους και φαντασιακούς υποκειμενισμούς μας.
Ένας κακόδοξος Πατριάρχης δεν καθαιρείται με ανόνητους ευσεβοποθισμούς και αλυσιτελείς φαντασιοπληξίες, αλλά όμως καθαιρείται με στρατηγικούς αντιρρητικούς και πολεμικούς εξάπαντος δογματολογικούς και εκκλησιολογικούς αγώνες.
Προσκομίζω ωστόσο, και το εξαιρετικά εύστοχο σχόλιο της επί χρόνια αναγνώστριας και διαδικτυακής φίλης μας κ. Αικατερίνης Μπότσαρη. Έχει απόλυτο δίκαιον η αδελφή μας.
Ο ΙΕ΄ ιερός Κανών δεν νομοθετεί να διενεργηθεί υποχρεωτικώς, η διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου, ένατι τινών δειλών ή, και θρασύδειλων Επισκόπων. Αλλά νομοθετεί το δυνητικόν (δηλαδή το «όστις θέλει») και μη υποχρεωτικό του ιερού Κανόνος, κυρίως και έναντι, μόνο, κατ΄ εκείνων των μητροπολιτών πατριαρχών και επισκόπων όπου διακηρύττουν απροκάλυπτα και γυμνή τη κεφαλή αίρεση και κακοδοξίες.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Όταν λ.χ. άπαντες σχεδόν οι Μητροπολίτες της Κύπρου δίδουν την άδεια και την ευλογία τους να διαβασθεί -εξ αποίμαντης αδιακρισίας- και  -εκ σατανικής διγλωσσίας- σε
κάθε ενορία και μοναστήρι τους, και δή έξ άμβωνος, η Ληστρική Αρχιεπισκοπική Εγκύκλιος, όπου διδάσκει και κατηχεί γυμνή τη κεφαλή το Χριστέπωνυμο πλήρωμα, ότι η μοιχοΣύνοδος της Κρήτης είναι μία νέα «Μεγάλη», «Αγία» και  επόμενη «Οικουμενική» Σύνοδος, και μάλιστα, ότι οι επίσημες αιρετίζουσες αποφάσεις της, είναι: καθόλα ορθοδοξώτατες, και επόμενες των αγίων και θεοφόρων Πατέρων, τότε, σ΄αυτήν την περίπτωση τι ακριβώς έχωμεν; Γυμνή και απροκάλυπτη αίρεση ή, μήπως ενδεδυμένη και κεκαλυμμένη αίρεση; Ποιο ακριβώς ισχύει; Το πρώτο ή το δεύτερο;

Του Παναγιώτη Π. Νούνη







Ο ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΑΣ  ΣΤΟ ΦΕΪΖΜΠΟΥΚ

Λαμψίδης Γαβριήλ: Δεν το αρνιέται, άλλωστε.
Αποτελεί μυστήριο, όχι ...εκκλησιαστικό, το πόσο εύκολα οι μητροπολίτες των ...τάχα μου "Νέων Χωρών", αναγνώρισαν τη δικαιοδοσία του πάπα του Φαναρίου και πατριάρχη του εαυτού του, χωρίς η κρατική "Εκκλησία" να ενοχληθεί! Ούτε μία λέξη!
Πάντως, αυτοί που προσκυνούν το πάπα του Φαναρίου, έγιναν αντίγραφά του και κρέμονται από το τσιγγέλι του.
Ή, μήπως, δεν γνωρίζουν ότι ο αρχιπροβατόσχημος λύκος άνοιξε αμέτρητες κερκόπορτες στους εχθρούς της Ορθοδοξίας; Απογοήτευσε πάρα πολύ κόσμο ο Φλωρίνης και, το χειρότερο, έδειξε να μην σέβεται τη Μνήμη του μακαριστού Αυγουστίνου, η φλογερή πίστη και η σαρωτική αγωνιστικότητα του οποίου, ως παρακατάθήκη, κληρονομιά και εντολή, θα σαρώσει όσους έχουν συμμορφωθεί με το κοσμικό πνεύμα και προσκυνούν τον παρανοϊκό πάπα της Ρώμης, αντί να τον καταριούνται, ευθυγραμμιζόμενοι με τον έκπτωτο στη συνείδηση των πιστών Βαρθολομαίο.
25 Ιουλίου στις 10:48 μ.μ.
Κατερίνα Μπότσαρη: ο κανόνας ομιλεί για κηρυξη αίρεσης γυμνή τη κεφαλή και όχι για υποβοσκούσα λόγω δειλίας ...
26 Ιουλίου στις 11:32 π.μ.

Παναγιώτης Νούνης: Αξιότιμε κύριε Λαμψίδη χαίρε!
Διαφωνώ σε σημαντικά σημεία του σχολιασμού σας, λ.χ.: Οι «νέες Χώρες» είναι όρος Πολιτειακός (και όχι Εκκλησιολογικός) και η δικαιοδοσία του εκάστοτε Οικουμενικού Πατριάρχη στις εν Ελλάδι επαρχίες του Οικουμενικού Θρόνου, είναι καθόλα Κανονική, Συνταγματική και καθόλα νόμιμη.
Η ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και η Ελληνική Πολιτεία, ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ, απόλυτα, τόσο με τον Πατριαρχικό Τόμο του 1840 όσο και με την Πατριαρχική Πράξη του 1928 και τους περιέλαβαν μάλιστα μέσα στο Σύνταγμα και τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος ώστε κατοχυρώθηκε η εκκλησιαστική και κανονική αλληλοεξάρτηση Εκκλησία της Ελλάδος η Εκκλησία των Νέων Χωρών μετά του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Συμφωνούμε ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι αιρετίζων πατριάρχης, είναι Αρχιοικουμενιστής αλλά δεν μπορούμε να υποσκάπτουμε τον πανάρχαιο θεσμό του Οικουμενικού Πατριαρχείου με τινές Προτεσταντόπληκτες θεωρίας των Κοραϊστών και Φαρμακίδηδων.
Για όσα καταγράφω να σας παραπέμψω σε μία αξιόλογη θεολογική και κανονική μελέτη του σεβ. μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου: «Τα συνοδικά και πατριαρχικά κείμενα (Συνοδικός τόμος του 1850 και πατριαρχική πράξη του 1928)», του Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεου, εκδόσεις: Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας), 2004, σελ. 226.