Translate

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΛΟΓΟΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΡΡΗΤΙΚΟΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΑΡΧΙΣΤΩΝ




ΛΟΓΟΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΡΡΗΤΙΚΟΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΑΡΧΙΣΤΩΝ
Του Παναγιώτη Π. Νούνη


Στη παρούσα ανάρτηση δεν θα θα προσκομίσω τα δύο σχόλια προς (συν)προβληματισμό ολονών μας, οπου μου απεστάλησαν στην προσωπική μου σελίδα στο «φέϊζμπουκ». Δείτε τα εδώ: https://web.facebook.com/panagiotisnouni/posts/1443035599123407.  Θα τα αναρτήσω και κοινοποιήσω όμως σε αμέσως επόμενη ανάρτηση. Το ένα σχόλιο είναι από τον έγκριτο δημοσιογράφο κύριο Λαμψίδη Γαβριήλ και το δεύτερο από την κυρία Κατερίνα Μπότσαρη.
Ο σχολιασμός έγινε εξ αιτίας της αναρτήσεως και της κοινοποιήσεως υπό ημών  τινός αντιρρητικού κειμένου του θεολόγου και Εκκλησιαστικού αναλυτού κ. Παναγιώτη Τελεβάντου:  «ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ
ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΟΤΙ Ο ΣΕΒ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΣΤΗΣ; (http://panayiotistelevantos.blogspot.com.cy/2017/07/blog-post_327.html).
Είναι φανερό, ότι μετά τα γνωστά και σημαντικά κ.ά. τραγελαφικά γεγονότα στην ιερά Μητρόπολη Φλωρίνης, προκύπτωσι πάμπολλα σοβαρά θεολογικά εκκλησιολογικά και κανονικά ερωτήματα, όπου χρήζουν εξειδικευμένων απαντήσεων, ούτως ώστε να καθησυχάσωσι τινές  εύλογες συνειδησιακές εκρήξεις ή και αδικαιολόγητες αντιρρήσεις.
Τούτο το ζήτημα όμως το ψάχνουμε, το βασανίζουμε, το συζητούμε κατ΄ιδίαν με αδελφούς και πατέρες, αλλα και το κάνουμε προσευχή, και ευελπιστούμεν, ότι εν τέλει ο καλός Θεός θα μας λυπηθεί και θα μας αποστείλει την καλή πληροφορία.
Στο επόμενο ζήτημα που προκύπτει, μέσα στα επόμενα σχόλια, είναι το ζήτημα της Κοραϊκής Αυτοκεφαλαρχίας, το ζήτημα της αντικανονικής υπαγωγής των Νέων Χωρών εις την
Εκκλησία της Ελλάδος. Το ζήτημα θίγεται και πάλιν, δημόσια, πέραν από την εθελόθρησκη φατρία του πατρός Βασιλείου
Βολουδάκη, και από τον ίδιο το Ρασπούτιν των Πευκακίων, αλλά και από κατά τα άλλα έγκριτους δημοσιογράφους, και δή αντιΟικουμενιστάς, όπου διατείνονται ότι κατέχουν το ζήτημα άριστα.

Εμείς όμως, ως άγουροι και μαθητευόμενοι φοιτητές της Πατερικής Θεολογίας επειδή δεν γνωρίζουμε και τόσον καλά το όλο κανονικό ζήτημα, διότι το μελετούμε και το ψάχνουμε,
επιλέγουμε να στηριζόμαστε σε ειδική βιβλιογραφία από
αναγνωρισμένους υψηλά ιστάμενους και εν ζωή Θεολόγους της Εκκλησίας και δή αξίους παραδοσιακούς Μητροπολίτες.

Δεν νομίζω να είναι, έντιμο, αλλ΄ούτε δεοντολογικά ωφέλιμο, επειδή ο Οικουμενικός Πατριάρχης μετά των συν αυτώ ομοφρόνων του και οπαδών υπέρ της Οικουμενικής Κινήσεως, να του φορτώνουμε όλα τα στραβά, τα κακά και τα ανάποδα που υπάρχουν σ΄αυτόν τον κόσμο.
Ασφαλέστατα έχει και τα θετικά σημεία του ο κάθε εκκλησιαστικός άνθρωπος, αρετές, χαρίσματα και τάλαντα.
Το αυταπόδεικτο γεγονός όμως, ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης, σύμφωνα με την αμαχητή και αποδεικτική θεολογική επιχειρηματολογία των αντιΟικουμενιστών, αλλά σύμφωνα και με τις ίδιες τις ενέργειες των οικουμενιστών,  είναι πράγματι ένας αιρετίζων και κακόδοξος πατριάρχης, όπου κανένας νορμάλ Ορθόδοξος Χριστιανός πρέπει να το αμφισβητεί.
Ότι μάλιστα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης, εξανάγκασε και παρέσυρε, δέκα Αυτοκέφαλα Πατριαρχεία, στο Κολυμπάριον ούτως ώστε, οι δέκα Προκαθημένοι, να αποδεκτούν και να υπογράψωσι, τινά κακόδοξα «Συνοδικά» Κείμενα, τουτο είναι ένα άλλο θέμα, αλλά και το μείζον Εκκλησιολογικό και Εκκλησιαστικό ζήτημα της εποχής μας.
Αυτά όλα όμως, τα ζητήματα περί της Πίστεως, δεν συνιστούν καθόλου εύλογη αιτία για να υποσκάψουμε ανέντιμα τον Πατριαρχικό θεσμό ή και τον Αγιώτατο Οικουμενικό Θρόνο της Βασιλεύουσας Πόλης.
Μπορεί να είμεθα σφόδρα ενάντιοι και πολέμιοι του Οικουμενισμού, δεν πρέπει να είμεθα όμως ανέντιμοι, και κυρίως, δεν πρέπει να είμεθα πολέμιοι του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, σε όσους μελετώσι σοβαρά τα Πατριαρχικά Κείμενα και τις ανάλογες ιστορικές πηγές για το εν λόγω ζήτημα, έχει τα ανώτατα Κανονικά πατριαρχικά
δικαιώματα, στις εν Ελλάδι επαρχίες του Οικουμενικού Θρόνου και αυτό είναι αδιαμφισβήτητο αντικειμενικό γεγονός όπου προκύπτει μέσα από τινά πατριαρχικά, αρχιεπισκοπικά και πολιτειακά έγγραφα.
Όπως επίσης, και ένα άλλο πράγμα είναι αναντίρρητο, ότι: δύναται ανά πάσα στιγμή, μονομερώς, με μία απλήν νέα Πατριαρχική Πράξη, να υπαγάγει, εις την απόλυτη διοικητική εποπτεία του την ιδιότυπη εν Ελλάδι και Φαναριώτικη Εκκλησία των Νέων Χωρών. Και εκεί να δείτε κλάμα οι αθλίοι Εθνοφυλετιστές του Ελλαδικού Αυτοκεφαλαρχισμού.
Θα μού αντιτάξει ίσως κανείς: Μα καλά βρε Παναγιώτη, κάθε τρείς και λίγο κατηγορείς δημόσια τον Πατριάρχη, ότι είναι αιρετίζων και αρχιοικουμενιστής Επίσκοπος, και έρχεσε σήμερα, εχθές και προχθές, και μας το παίζεις ως προστάτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου;
Και εκεί θα αντιπαρατάξω, εξ ανάγκης, τα τέσσερα σοβαρά μου επιχειρήματα όπου τα διακηρύττω κάθε ημέρα, ιδιωτικά και δημόσια, για να κλείσω τα απύλωτα στόματα των κακοπροαίρετων «καλοθελητών»:
  1. Το ένα. είναι: ότι οι αντιΟικουμενιστές δεν είναι και ούτε πρέπει να είναι αδιακρίτως αντιπατριαρχικοί ή, και εμπαθείς κατά του σεπτού προσώπου του Οικουμενικού Πατριάρχου μας. Το πρόσωπο του είναι λίαν αγαπητό, καθώς και κάθε του καλή ενέργεια. Τις κακόδοξες ενέργειες του μισούμε και βδελυσώμεθα.
  2. Το δεύτερο, είναι: εφ΄ όσον άπαντες σχεδόν παραδεχώμεθα και αναγνωρίζουμε, ότι ο πατριάρχης μας μετά των συν αυτώ δώδεκα Προκαθημένων, είναι και ο πλέον κακόδοξος ως αρχηγέτης επίσκοπος αλλά και λυκοποιμήν, τούτο όμως δεν σημαίνει, ότι έχουμε ως άτομα την εξουσία να τον
    αποκηρύξουμε και να τον καθαιρέσουμε. Έχουμε όμως το αναφαίρετο Εκκλησιολογικό, Ευαγγελικό, Πατερικό και Κανονικό δικαίωμα, εξάπαντος να διαμαρτυρώμεθα, αδιαλλείπτως και μέχρι εσχάτων, διά της ιεράς Αποτειχίσεως.
  3. Τρίτο: Αν κάποια άτομα αναλαμβάνωσι τέτοια σοβαρή ευθύνη, δηλ. της ατομικής αποκηρύξεως του πατριάρχου, και τον θεωρούσι ως έκπτωτο, εμπίπτωσι αναντίλεκτα στο αιρετικό άκρο του σχισματικοαιρετικού «Ζηλωτισμού», και ως Παναγιώτης, φοβούμαι σφόδρα και τρέμω ιδιαίτερα την διπλοειδή παγίδα του Διαβόλου. Διότι, δεν δύναμαι να ανακηρύξω την συσκοτισμένη και εμπαθή μου συνείδηση σε 13ο Απόστολο ή Πάπα  δικαστή και κριτή του Οικουμενικού Πατριάρχου, ούτε κάν να υποκλέψω τον ρόλο του Συνοδικού δικαστηρίου.
  4. Τελευταίο: Τα πατρογονικά μου γονίδια, εξ ανάγκης και σε έσχατο σημείο, δυστυχώς, και θα περιαυτολογήσω, διότι οι παππούδες και οι γιαγιάδες μου, προέρχονται από το Μπαλουκλί της Πόλεως και ως πρόσφυγες κατέφυγαν στη νήσο Θάσο απ΄όπου και κατάγομαι.
Συνεπώς, με ποιο ακριβώς αιτιολογικό δύναμαι, προσωπικά, να πολεμήσω το Οικουμενικό Πατριάρχειο, όπου ρέει μέσα εις τις φλέβες μου, μιας και εφ΄όσον σε επαρχία του Οικουμενικού Θρόνου εγεννήθη, εβαπτίσθη  και εχρίσθη;
Το γεγονός ότι ενεργούμε πολεμική κατά του Οικουμενισμού και δη κατά διαβόητων Αρχιοικουμενιστών και Οικουμενιστών τούτο δεν σημαίνει, ποσώς, ότι πολεμούμε ή υποσκάπτουμε το Φανάρι.
Συναφώς, ο παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, για το ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ» και τους καλούς συνεργάτες μας, δεν είναι έκπτωτος ούτε εν εξελίξει
καθαιρεμένος ή αφορισμένος, και μάλιστα τελεί έγκυρα ιερά Μυστήρια και έχει ακόμη ενεργοποιημένη την αρχιερωσύνη του όπερ και αγιάζει πάν καλοπροαίρετο άνθρωπον που ποθεί μανικά τον αγιασμό.
Ο παναγιώτατος πατριάρχης του Γένους μας, ώσπου επιμένει στις κακοδοξίες του, και συνεχίζει πάση θυσία να τις διασπείρει και να τις επιβάλλει, και με διάφορες άλλες  αδίστακτες ληστρικές ενέργειες του επιθυμεί και ενεργεί, ώστε, να εξοντώσει, την αρχηγεσία του αντιοικουμενιστικού αγώνα, είναι εν δυνάμει καθαιρεμένος και αυτομάτως θέτει τον εαυτό του εκτός Εκκλησίας.
Το τελευταίο σημείο, σημαίνει, ότι: δεν υπάρχει κανένας λόγος να βγούμε εκτός Εκκλησίας, και να ακολουθήσουμε τους παραταξιακούς ή σχισματικούς «Ζηλωτές» ή ακόμη και εκείνους τους διενεργώντας μία κακή, αλυσιτελή και εσφαλμένη, εξάπαντος αντικανονική Αποτείχιση.
Μπορούμε όμως, αν το απαιτεί η συνειδησιακή μας κατάσταση, να διακόψουμε, δυνητικώς, το Λειτουργικού μνημόσυνο του
Οικουμενικού Πατριάρχη, καθώς και του κάθε κακόδοξου Προκαθημένου και Μητροπολίτου, όπου συμφωνεί με τις αιρετίζουσες ενέργειες αυτού, ως έσχατο σημείο και ηχηρά ένδειξη της αντιαιρετικής και νομίμου διαμαρτυρίας μας.
Γιατί άραγε ο πατριάρχης μας θέτει τον εαυτό του εκτός Εκκλησίας;
Διότι, έσπασε την Χριστοφόρα αλυσίδα της Αποστολικής διαδοχής, όχι του και «θρόνον διάδοχος», αλλά στο έτερο και σημαίνον σημείον, εκείνης της Αγιοπνευματικής αλυσίδος και στο  «τρόπον μέτοχος». Δεν (συν)μετέχει πλέον στους
ορθοδόξους τρόπους, δηλ. στην Αγιοπνευματική Αποστολική και Πατερική ιερά Παράδοση των Ορθοδόξων εφ΄όσων είναι νεωτεριστής και συγκρητιστής πατριάρχης.
Όλα αυτά τα γράφουμε, ιδιαίτερα, για τους Ελλαδικούς Σωβινιστές και Εθνοφυλετιστές που είναι κυρίως, οπαδοί τινός Κοραϊκού και προτεσταντόπληκτου είδους τινάς εθνικιστικής ή, και Ελλαδικής Αυτοκεφαλίας, είναι κατά φαντασία ή φαντασμένοι αντιΟικουμενιστές, όπου αντί να πολεμώσι με χειρουργική ακρίβεια την παναίρεση του Οικουμενισμού ή, και
στηλιτευτική πολεμική κατά μέτωπον κατά των Κολυμπαριστών Οικουμενιστών, πολεμώσι εξ ανοησίας τους το ίερο πρόσωπο του Οικουμενικού Πατριάρχου μας και υποσκάπτωσι επι πλέον και τον Αγιώτατο Οικουμενικό Θρόνο της Μεγάλης Εκκλησίας μας.
Του Παναγιώτη Π. Νούνη
Ορθόδοξος Θεολογών