Translate

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΠΕΡΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΥ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ





ΠΕΡΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΥ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ
Μέρος Η΄ (Τελευταίον)

Ως γνωστό το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως εισηγήθη, στο «Πανορθόδοξο Συνέδριο» του 1923, εισήγαγε και επέβαλε, πραξικοπηματικώς, αντιΣυνοδικά και αντιΚανονικά, ένα ιδιότυπο Λειτουργικό Σχίσμα με την παράνομη καινοτομία της Ημερολογιακής Μεταρρύθμισης. 

Πρόκειται καθαρά για μία κακόδοξη ενέργεια του «13ου Προφηταπόστολου» Οικουμενικού Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη μετα των συν αυτώ Προκαθημένων της Ελλάδος και της Κύπρου, που απώτερο στόχο και σκοπό, είχε και έχει, την Λειτουργική  και Εορτολογική ομοιομορφία των Ορθοδόξων Χριστιανών μετά των «ετεροδόξων Εκκλησιών», εξάπαντος εκείνων των σχισματικοαιρετικών Φραγκολατίνων και Λουθηροκαλβίνων. 

Η άνομη μεταβολή (γράφτε κατ΄ακρίβεια: το Ημερολογιακό Σχίσμα) του Παλαιού Ημερολογίου στο Νέο Ημερολόγιο, έγινε βιαίως, για να εορτάζουσι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, Χριστούγεννα και Πάσχα, με τους Παπικούς και τους Προτεστάντες της Αμερικής και της Ευρώπης. Με απώτερο δολερό σκοπό, την διαίρεση, την απόσχιση και τον κατατεμαχισμό, των Ορθοδόξων Χριστιανών, σε δύο και βάλε αντιμαχόμενες παρατάξεις.

Τα εν λόγω συμπεράσματα μας, δεν είναι καθόλου αυθαίρετα αλλά εκπηγάζουσι κυρίως  μέσα από την προσωπική έρευνα και μελέτη από τα Πατριαρχικά Πρακτικά του εν λόγω «Πανορθόδοξου Συνεδρίου» του 1923 επί πατριαρχίας του Αρχιοικουμενιστού Μελετίου Μεταξάκη.

[Δείτε εδώ: ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΟΗΤΩΝ ΟΠΑΔΩΝ ΤΟΥ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΜΕΤΑΞΑΚΗ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/03/blog-post_4.html ].

Η Ημερολογιακή καινοτομία, το Ημερολογιακό Σχίσμα, παραμένει ορθάνοικτη αιμοροούσα πληγή για την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, όπερ το καθιστά ως ένα νέο Λειτουργικό Σχίσμα, ή και αν θέλετε το  Μεταξάκειο Σχίσμα. Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί διαιρέθηκαν εν τέλει σε δύο μεγάλες παρατάξεις τους Νεοημερολογίτες και τους Παλαιοημερολογίτες. Οι δε Παλαιοημερολογίτες, διαιρέθησαν, σε σωρηδόν άλλες παλαιοημερολογίτικες σχισματικοαιρετικές παρασυναγωγές και παρατάξεις. Ενώ οι Νεοημερολογίτες, διαιρέθησαν, σε δύο ομάδες τους Οικουμενιστάς και τους αντιΟικουμενιστάς.

Οι Προκαθήμενοι και Μητροπολίτες των τοπικών Εκκλησιών όπου ακολουθούν το Νέο Ημερολόγιο, από το 1923 μέχρι τη σήμερον 2017, απαξιώνουν και δεν θέλουν ή, μάλλον αδυνατούν να θεραπεύσουν, ποιμαντικά, το εν λόγω Λειτουργικό Σχίσμα. Ένα μεγάλο εκκλησιαστικό και αντικειμενικό γεγονός, είναι: όπου η  σλαβική Εκκλησία της Πολωνίας, εγκατέλειψε άρδην, το Νέο Ημερολόγιο, και επέστρεψε εις τον ιερά Παράδοση του Παλαιού Ημερολογίου κατά το 2014.

Άραγε, με αυτή την καλόδοξη, παραδοσιακή  και ευχάριστη εκκλησιαστική ενέργεια της ιεράς Συνόδου, της Εκκλησίας της Πολωνίας, όπου θεραπεύει το Ημερολογιακό Σχίσμα, δεν προβληματίζει καθόλου τους αγίους Προκαθημένους είτε του Οικουμενικού Πατριαρχείου, είτε της Εκκλησίας της Ελλάδος είτε και της Εκκλησίας της Κύπρου;

Προφανώς, όχι!

Όχι μόνο δεν προβληματίζονται ΚΑΘΟΛΟΥ αλλά μάλλον έτι περαιτέρω, εισηγούνται «καινά δαιμόνια», δημιουργώσι και επιβάλλωσι νεώτερα και σύγχρονα σπέρματα Σχισμάτων, όχι μόνο Λειτουργικών, αλλά και Εκκλησιολογικών ή και Δογματικών Σχισμάτων. Δηλαδή ενσπείρωσι κακοδοξίες και αιρέσεις.

Ο Διάβολος τους χορεύει στο ταψί και οι ταλαίπωροι νομίζουν ότι και θαυματουργώσι. Μάλιστα ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος, εισηγήθηκε πρόσφατα, άκουσον-άκουσον, στον Πατριάρχη της Μόσχας και πάσης Ρωσίας κ. Κύριλλον, μάλλον είτε από άπειρη ηλιθιότητα είτε και από σατανόπνευστη δολοπλοκία, η Μεγάλη και Αγία Ρωσία να αποταχθεί, το Παλαιό της Ημερολόγιο, και να ενδυθεί το Νέο Ημερολόγιο!...

Δεν ξέρω, ποια θα ήτο η αντίδραση του μακαριώτατου αν του επρότεινε ο Μόσχας την εξ αντιθέτου ημερολογιακή μεταβολή στα εκκλησιαστικά δρώμενα της Κύπρου; Προφανώς θα τον περιγελούσε, απαξιωτικά και ειρωνικά, όπως πράττει πλέον σύσσωμη, η Εκκλησία της Ρωσίας, μετά την «αστρονομική ανεκδοτολογία» του Κύπρου.

Μάλιστα παρά ταύτα και δια ταύτα, εις την μοιχοΣύνοδο της Κρήτης υπήρξε μέσα στη εκκλησιαστική «αντζέντα» των Προσυνοδικών και Συνοδικών Κειμένων της θεματολογίας και τα, περί του Ημερολογιακού Ζητήματος, όπερ την τελευταία στιγμή το απέσυραν.

Γιατί άραγε απέσυραν τούτο το μείζον Εκκλησιαστικό ζήτημα όπου ταλανίζει σχεδόν 100 χρόνια την Εκκλησία; Ποιο Ποιμαντικό πρόβλημα εν τέλει έλυσε η «Πανορθόδοξη Σύνοδος»; Προφανώς κανένα, αλλά και εδημιούργησε απειράριθμα άλλα.

Προφανώς, το Οικουμενικό Πατριαρχείο μετα των συν αυτώ δεν επιθυμούν ΚΑΜΜΙΑ σκέψη ή, αν θέλετε ουδεμία ΣΟΒΑΡΗ συζήτηση για τη μεταβολή του Νέου Ημερολογίου, στο Παλαιό Ημερολόγιο, ώστε να επέλθει η Λειτουργική και Εορτολογική τάξη. Επιθυμώσι μάλλον να υφίσταται, διηνεκώς, το πραξικοπηματικό Λειτουργικό Σχίσμα του Μεταξάκη. Και ίνα μη καταστεί, μέγας Σχισματικός πατριάρχης τον εγκωμιάζωσι, ψευδώς, ως δήθεν «μέγα Προφηταπόστολο» της Οικουμενικής Εκκλησίας. Ούτε βέβαια οι Σλαβικές Εκκλησίες ή, και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων δύναται να διενεργήσωσι τέτοιον αποτρόπαιο, εκκλησιαστικό έγκλημα, ώστε να ξεσχίσωσι, έτι επι πλέον, την Εκκλησία με νέα Λειτουργικά και Ημερολογιακά Σχίσματα. Γι΄αυτό παραμένωσι στην ιερά Παράδοση του Παλαιού Ημερολογίου και δεν αποτολμείται ο νεωτερισμός.

Βέβαια ο κατήφορος των όπου γης Αρχιοικουμενιστών δεν έχει σταματημό. Διότι: μετά τη κακοΣύνοδο του Κολυμπαρίου μπορούμε να ομιλούμε καθαρά ΚΑΙ για Δογματικό ή ΚΑΙ για Εκκλησιολογικό Σχίσμα.

Οι σημαντικώτεροι λόγοι που έχουμε πλέον ένα Δογματικό ή αν θέλετε Εκκλησιολογικό Σχίσμα είναι, ότι:

(1) Άμα τη συγκλήση της «Πανορθόδοξης Συνόδου» της Κρήτης, ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ, τέσσερα Αυτοκεφάλα Πατριαρχεία (Ρωσίας, Γεωργίας, Βουλγαρίας και Αντιοχείας) να συμπαραταχθώσι και να συμμετάσχωσι στη εν λόγω Σύνοδο των Αρχιοικουμενιστών.

(2) Επίσης, ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ, και σωρηδόν ρωμαλέοι εξ Ελλάδος ή κ.ά. αγίων Μητροπολιτών όπως
συμμετάσχουσι στο εν λόγω, ληστρικότατο παίγνειο, του πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου. Σωρηδόν άλλες εκατοντάδες επισκόπων ανά τη οικουμένη δεν προσκλήθηκαν να παρευρεθώσι ή αν προσκλήθηκαν δεν πήγαν.

(3) Ωστόσο, ούκ ολίγοι εκ των Αρχιερέων της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, όπου συμμετείχαν, ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ να υπογράψωσι, όσα αιρετικά, κακόδοξα και νεοΕκκλησιολογικά Επίσημα «Συνοδικά» Κείμενα τους επέβαλε να υπογράψουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

(4) Μερικοί άλλοι Αρχιερείς, είτε είναι εν συνειδήσει Οικουμενιστές, είτε ημιΟικουμενιστές, είτε φιλοΟικουμενιστές, είτε ακόμη από δειλία και φόβο, μη βρεθώσι άνευ θρόνου και διεθνώς ρεζιλεμένοι, ΥΠΕΓΡΑΨΑΝ, και συνεπώς ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΣΑΝ, τινά αιρετικά και κακόδοξα ΑΠΟΦΑΣΙΣΘΕΝΤΑ τινών προμαγειρευμένων Προσυνοδικών και Επισήμων ψευδοΣυνοδικών Κειμένων.

(5) Δύο από τα τέσσερα Πατριαρχεία όπου αρνήθηκαν να συμμετάσχωσι στη ψευδοΣύνοδο της Κρήτης, ΔΕΝ αποδέχονται και ΔΕΝ αναγνωρίζωσι καθόλου την εν λόγω «πανορθόδοξη σύνοδο» καθώς θέλει ληστρικώς να αυτοτιτλοφορείτε.

(6) Μάλιστα, απεφάσισαν εν Συνόδω τόσο η Εκκλησία της Γεωργίας όσο και η Εκκλησία της Βουλγαρίας, ότι, όχι μόνο δεν την αναγνωρίζουν ως «Μεγάλη» «Πανορθόδοξη» και «Αγία» αλλά, και της ΑΠΟΡΙΠΤΩΣΙ όλες τις παγκακόδοξες αποφάσεις της.

(7) Η άρνησις μερικών Μητροπολιτών, όπως να μή υπογράψωσι τα διαβόητα και ληστρικά ψευδοΣυνοδικά Κείμενα της Κρήτης, έχει ως εκκλησιολογικό και συνοδικό εξάπαντος διφορούμενο και αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα-συμπέρασμα, ότι απορίπτωσι πολύ πιθανόν, πρακτικώς, και ολόκληρη τη μοιχοΣύνοδο της Κρήτης. Όσοι μητροπολίτες δεν την απορρίπτουν ετεροχρονισμένα, σημαίνει ότι, είτε συμφωνούν  είτε διαφωνούν ή, και δειλιούν να μας αποκαλύψουν την αλήθεια του πράγματος.

(8) Πλέον έχουμε και επίσημα ένα καμουφλαρισμένο Δογματικό Σχίσμα, διότι: το εκκλησιαστικό ζήτημα πώς επακριβώς να ονομάσουμε, εν Συνόδω, τους αιρετικούς και ετεροδόξους, είναι ζήτημα κατ΄εξοχήν Δογματολογικό και Εκκλησιολογικό. Ουδέποτε στην Ιστορία των Δογμάτων και των Συνόδων υφίσταται τέτοιος προβληματισμός ή και σχετικοποίηση της αλήθειας.

(9) Και από την στιγμή που θεσμοθετείτε, συνοδικά, μία ετεροδιδασκαλία και μία μη ορθόδοξη απόφαση, ότι από τούδε και στο εξής, οι ετερόδοξοι και οι πάσης φύσεως αιρετικοί «Παρατηρητές» (Μονοφυσίτες, Φραγκολατίνοι και Λουθηροκαλβίνοι) της συνόδου, ονομάζονται και εκείνοι, ως «Ετερόδοξες Εκκλησίες», σ΄αυτό ακριβώς το αποφασιστικό «συνοδικό» σημείο, εισάγεται, μία καινοφανής αλλότρια και νέα Συγκρητιστική Εκκλησιολογία όπου εκπορεύεται κυρίως, αποδεικτικά, από την σατανόπνευστη Βατικάνειο Εκκλησιολογία όπου υιοθετεί τα παναιρετικά Δόγματα του Οικουμενισμού.

(10) Οι άγιοι Πατέρες μας δίδαξαν συγκεκριμένη Αγιοπνευματική Συνοδικότητα και Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, ενώ, οι νύν αχρείοι και αθλίοι πατέρες-Προκαθήμενοι των τοπικών Εκκλησιών μας μας διδάσκουν μία νέα και δυσεβή Εκκλησιολογία, την Εκκλησιολογία του Οικουμενισμού. Το στραβό παραπάτημα και ο μέγας εκτροχιασμός των κακοδόξων Κολυμπαριστών είναι, ένα αλλότριο και ξένο Εκκλησιολογικό Δόγμα, όπου κατ΄ουσίαν ξεσχίζει την  Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία.

Εν κατακλείδι το δογματικό ζήτημα και το εκκλησιολογικό πρόβλημα που προκύπτει, μέσα από τα αιρετίζοντα αποφασισθέντα της Κρήτης, αλλά και από τις προειρημένες ενέργειες πολλών Κληρικών Μοναχών και Λαϊκών, δημιουργεί, αναμφιβόλως ένα σύγχρονο Δογματικό Σχίσμα με απροσμέτρητες πνευματικές και εκκλησιαστικές διαστάσεις.

Οι Εκκλησιολογικές, εξάπαντος οι αχαρτογράφητες ακόμη διαστάσεις μόλις που ξεπροβάλλωσι μαχητικά, και καταγράφονται και περιγράφονται εν δυνάμει στατιστικά, κυρίως ποιοτικά και όχι ποσοτικά, με τις ανά τη οικουμένη ιερές Αποτείχισεις.

Το αντιΟικουμενιστικό Κίνημα των ανά τη οικουμένη ιερών Αποτειχίσεων κατά των Οικουμενιστών Προκαθημένων ολοένα και γιγαντώνει σταθερά.

Όσο οι αιρετίζοντες αρχιΟικουμενιστές το πολεμώσι άλλο τόσο αυξάνεται και πληθύνεται. Η Εκκλησία της Κύπρου, όμως, μοιάζει να κοιμάται ή, ο Κλήρος, ο Μοναχισμός και ο Λαός είναι μουδιασμένοι προς το παρόν. Οι κύπριοι και ελλαδίτες θέλουμε το χρόνο μας ώστε να επεξεργαστούμε ορθολογικά και θεολογικά μία εν δυνάμει Εκκλησιαστική ανυπακοή. Ηδη στην Εκκλησία της Ελλάδος έχουμε βρωντερές και συντεταγμένες αποτειχίσεις βάσει της αγίας ανυπακοής. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στο Άγιον Όρος.

Μέσα σ΄αυτήν την ρωμαλέα και Προδρομική πολεμική ιαχή ή, αν θέλετε, αυτήν τη συγκρουσιακή δογματική πολεμική ξεκαθαρίζεται και το ποιόν πάμπολλων φημισμένων «αγίων» Μητροπολιτών ή Επισκόπων ή Πρεσβυτέρων ή Ηγουμένων, καθώς και βεβολευμένων Γερόντων ή Μοναχών και Λαϊκών θεολόγων.

Οι ιεροκανονικές ενέργειες, των κατά τόπους ορθοδόξων Εκκλησιών εκ τινών Κληρικών Μοναχών και Λαϊκών στο να ενεργοποιήσουν τον ΙΕ΄ιερό Κανόνα της Α΄Β΄ αγίας Συνόδου είναι, εκκλησιαστικό δικαίωμα, των απανταχού Ορθοδόξων Χριστιανών. Ένα δικαίωμα όπου οι υψηλόβαθμοι ρασοφόροι Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι και Μητροπολίτες το φοβούνται, όπως ο Διάβολος φοβείται το λιβάνι.

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Ορθόδοξος Θεολογών