Translate

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, (Β΄ ΜΕΡΟΣ) Η «ΙΕΡΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ» ΤΙΝΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΟΙ ΑΧΑΠΑΡΟΙ ΒΟΛΟΥΔΑΚΡΑΚΙΣΤΕΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΩΝ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ




Η «ΙΕΡΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ» ΤΙΝΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΟΙ ΑΧΑΠΑΡΟΙ ΒΟΛΟΥΔΑΚΡΑΚΙΣΤΕΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΩΝ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Β΄ ΜΕΡΟΣ

Έχει γίνει ευρέως γνωστόν, ότι μία χούφτα Αγιορείτες Πατέρες όπου αυτοπροσδιορίζονται σε γραπτά τους κείμενα ως «Αγιορείτες Πατέρες» χωρίς να αντιπροσωπεύουν την πλειοψηφία των Αγιορειτών πατέρων έχωσι διενεργήσει μία εσφαλμένη και πεπλανημένη διαχείριση του ΙΕ΄ ιερού Κανόνος της Α΄Β΄ Σύνόδου.

Και αυτό το σημειώνω, διότι, αρκετοί αποτειχισμένοι Αγιορείτες, διαφωνούσι, με το στραβό (παρα)δρόμο της ηγεσίας των «Αγιορειτών Πατέρων», διότι ελκύονται, εμπιστεύονται και αναπαύονται, σε υψηλό βαθμό από την ορθόδοξη διαχείριση και καλόδοξη διενέργεια της ιεράς Αποτειχίσεως, της ιεράς Τριανδρίας, των γνωστών  Πρωτοπρεσβυτέρων Θεσσαλονικέων, όπως του π. Θεοδώρου Ζήση, του π. Νικολάου Μανώλη και του π. Φωτίου Βεζύνια.

Μάλιστα το θράσσος της σχισματικοαιρετικής πλάνης τους τους καθοδηγεί, αδιακρίτως, ώστε να προσπαθώσι απέλπιδα να σκυλεύσουνε σε «θεολογικές ημερίδες» και την μνήμη… του οσίου Γέροντος Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου. Κούνια που τους κούναγε όμως…!

Οι ίδιοι και μεμονωμένοι «Αγιορείτες Πατέρες», εκ της ηγεσίας εξ αυτών, βρίσκωσι, όλως παραδόξως, άσυλο και καταφύγιο και στις αγκάλες ή στήλες του «Βολουδάκειου Τύπου», δηλ. ο πρότερος «Ορθόδοξος Τύπος», και ο δια της ληστρικής βίας, μεταλαχθής, από «ραδιενεργά απόβλητα» ύστερος «Ορθόδοξος Ρύπος».

Αμφότερες οι τάσεις: Βολουδακρακιστών μετά των μη ιερώς Αποτειχιστών Αγιορειτών, διασύρωσι και αμαυρώνουσι, το ορθόδοξο και απλανές κύρος του μακαριστού Γέροντος με την «θεολογική πιθανολογία» και αθεολόγητη μπουρδολογία που τους μαστίζει.

Δηλαδή θεωρούν κατά βάση, ότι: το δυνητικό περί της διακοπής του Λειτουργικού Μνημοσύνου βάσει του συγκεκριμένου ΙΕ΄ ι. Κανόνα είναι κοιλιόπνευστο ή άλλο δήθεν εφεύρημα, μία πλάνη του μακαριστού Κανονολόγου και οσίου Γέροντος Επιφάνιου, που δεν ερείδεται εις την απλανή και ορθόδοξη ερμηνευτική των ιερών Κανόνων.

Έτσι αλλοιώνωσι και στενεύωσι επικίνδυνα την ισχύ και το κύρος του παιδαγωγικού ιερού Κανόνος.

Ξεχνούν άραγε, ότι τη συντεταγμένη και ΔΥΝΗΤΙΚΗ ιερά Αποτείχιση  -προ του 1970- την ενορχήστρωσε και την οργάνωσε με απόλυτη Εκκλησιολογική και Εκκλησιαστική ακρίβεια και επιτυχία ο όσιος Γέρων Επιφάνιος;

Εξ όσων γνωρίζω προσωπικά και βάσει αντικειμενικών στοιχείων, αρκετοί Κληρικοί και Λαϊκοί, δημόσια ή και ιδιωτικά, υπονομεύωσι το απλανές κύρος του μακαριστού πατρός Επιφάνιου, και αποσιωπούν σκόπιμα, ή, διότι αγνοώσι, το εν λόγω ιστορικό γεγονός ή, μερικοί κουτοπόνηροι μεγαλόσχημοι ή και μικρόσχημοι Κληρικοί μας τον παρουσιάζουν, ότι ο ίδιος Γέρων δεν ενεργοποίησε αφ΄εαυτού τον εν λόγω ιερό Κανόνα της διακοπής του μνημοσύνου…  Αφήνοντας έτσι, το πονηρό υπονοούμενο, ότι ο Γέρων δεν συνευδοκούσε αλλά, και ότι δήθεν διαφωνούσε, με την ιερά Αποτείχιση από τους αιρετίζοντες Ποιμενάρχες. Όπερ αυτή η κουτοπονηρωσύνη, συνιστά, καθόλα και απόλυτα αναληθές, άτοπον, άστοχον και ανακριβές φλυαρολόγημα.

Ο Γέρων Επιφάνιος, και δεν διέκοψε το Λειτουργικό Μνημόσυνο, αλλά και ήτο υπέρ της ιεράς Αποτειχίσεως. Και όχι μόνο ήτο υπέρ της,  αλλά ήτο και ο κατ΄εξοχήν, εκκλησιαστικός εγκέφαλος, της ιεροκανονικής παύσεως του Λειτουργικού Μνημοσύνου κατά του Οικουμενικού Πατριάρχου κατά την περίοδο προ και μετά του 1970.

Άλλα επιχειρήματα των «Αγιορειτών Πατέρων» περί δήθεν «ακοινώνητων» Οικουμενιστών είναι, σαθρά και έωλα, σύμφωνα με την Ορθόδοξη Πατερική Εκκλησιολογία. Ποιος νορμάλ Ορθόδοξος, άλλωστε, δεν επιθυμεί οι τω όντι ορκισμένοι Οικουμενιστές, εξάπαντος να αποκοπώσι από το Σώμα της Εκκλησίας; Ναι αλλά, ποια ανώτατη Εκκλησιαστική Αρχή, ποιος θεσμικός φορέας και ποια απλανή και ορθόδοξη αυθεντία της Εκκλησίας, δύναται να τους αποκηρύξει, τελεσίδικα, δικάζοντας και καταδικάζοντας εκείνους; Μια χούφτα πλανημένοι «Ζηλωτές», ανίερως αποτειχισμένοι, και σχισματικοί Αγιορείτες Πατέρες;

Προφανώς και όχι, παρ΄εκτός και αν οι συγκεκριμένοι 5-6 Αγιορείτες πατέρες εξύψωσαν τους εαυτούς των σε μία φαντασιακή «Μείζωνα και Υπερτελή Σύνοδο Μοναχών» της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας και δύνανται στο πι και φι να αποκηρύξουν, αφ΄εαυτού των, αυτόγνωμα και αυτόματα, την επισκοπική αυθεντία του Οικουμενικού Θρόνου καθώς και άλλων Προκαθημένων;

Οι αθεολόγητοι Αυτοκεφαλαρχιστές των Αθηνών, τρίβωσι τα χέρια τους, με τους αθεολόγητους Καλόγερους Αγιορείτες, όπου οι δεύτεροι εφαρμώζωσι τινά εσφαλμένη ιερά Αποτείχιση, ενώ οι πρώτοι, αλλοιώνουσι μανικά, την Πατερική Θεολογία της ιεράς Αποτειχίσεως. Αμφότερες οι τάσεις, εξ όσων παρατηρώ προσεκτικά, συγκλίνωσι, στο αθεολόγητο, δηλαδή στο πλανερώς και κακοδόξως θεολογείν.

Αυτό που πρέπει να γίνει σε όλους μας αντιληπτό και δή σε όσους φλερτάρωσι ανόητα με την σχισματικοαιρετική ιδεοληψία του «Ζηλωτισμού» είναι, ότι: ακόμη δεν έχουμε «ακοινώνητους» Επισκόπους, δηλαδή αφορισμένους, καθαιρεμένους και αποκομμένους, τελεσίδικα, εκ της Εκκλησιαστικής Αμπέλου.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης μετά των συν αυτώ Προκαθήμενων, είναι πράγματι Αρχιοικουμενιστές και αιρετίζοντες επίσκοποι, εξάπαντος Ιούδες Ισκαριώτες, τουτέστιν ψευδαπόστολοι και ψευδεπίσκοποι. Διότι, συνυπέγραψαν τα κακόδοξα και Επίσημα «συνοδικά» Κείμενα της Ληστρικής Συνόδου του Κολυμπαρίου, και προσπαθώσι έτι επιπλέον, να μας τα επιβάλλωσι μάλιστα ως «Ορθόδοξη Κατηχητική» διδασκαλία της Καθολικής Εκκλησίας, αλλά όμως, δικαιούμαστε και δυνάμεθα έτσι, Εκκλησιολογικώς και Κανονικώς, να ενεργοποιήσουμε την αγιοπνευματική ισχύ του ΙΕ΄ ιερού Κανόνα της Πρωτοδευτέρας αγίας Συνόδου.

Όμως επαναλαμβάνω: τόσον ο Οικουμενικός Πατριάρχης όσον και οι απανταχού Προκαθήμενοι, είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, δεν είναι ακοινώνητοι, καθώς μερικοί ανίδεοι και αθεολόγητοι νομίζουν, δηλαδή δεν είναι επίσημα και εκκλησιαστικά αφορισμένοι ή και καθαιρεμένοι, συνεπώς ιερουργώσι -και αυτό άχρι καιρού- έγκυρα λειτουργικά και κανονικά ιερά Μυστήρια όπερ αγιάζουν τους καλοπροαίρετους πιστούς.

Οι Οικουμενιστές φερ΄ειπείν, αν και είναι εν δυνάμει καθαιρεμένοι και θέτουν αυτομάτως τους εαυτούς των εκτός Εκκλησίας, εξ αιτίας των αιρετικών δοξασιών τους, ιεροΚανονικά και τυπικά όμως είναι ακόμη εντός της Εκκλησίας, και κολάζονται οι ίδιοι, ώσπου επιμένουν και εμμένουν στις κατεγνωσμένες κακοδοξίες τους.

Όσοι Αγιορείτες και μη μας ομιλούν, περί ακοινώνητων Εκκλησιαστικών ταγών και περί άκυρων Μυστηρίων εβρίσκονται στη σατανική και εκ δεξιών πλάνη του «Ζηλωτισμού» και διενεργώσι μία εσφαλμένη κακόδοξη και ανίερη Αποτείχιση.

Μία μεγίστη απόδειξη της μεγίστης διαβολικής πλάνης των, βάσει τινάς απολυτοποιήσεως μιάς εσφαλμένης και μη ιεράς Αποτειχίσεως, είναι: όπου καταδικάζουν μέχρι και την επαινετή ή πρότυπον Εκκλησιολογική και Συνοδική στάση των Αυτοκέφαλων τοπικών Εκκλησιών της Βουλγαρίας και Γεωργίας.

Μάλιστα αρχηγέτης Γέρων Αγιορείτης, της παράταξης των Αποτειχισθέντων Αγιορειτών πατέρων, μου το εδήλωσε ευθαρσώς, σε προφορική μας επικοινωνία, ότι δηλαδή: σε μία υποθετική επίσκεψη του στην Βουλγαρία θα αποφύγει να έρθει σε Εκκλησιαστική Κοινωνία μετά του Πατριαρχείου της Βουλγαρίας…!

Το οποίον Πατριαρχείον της Βουλγαρίας, εκκλησιολογικώς, κατ΄ουσία διενήργησε εν ευρεία έννοια τινά ρωμαλέα ιερά Αποτείχιση από την Ληστρική Σύνοδο των Συγκρητιστών (Κρήτη, 2016) και απέρριψε αυτήν μετά των κακόδοξων οικουμενιστικών αποφάσεων της.

Πώς είναι δυνατόν, οι αντι-οικουμενιστές και αποτειχισθέντες Αγιορείτες να εφαρμόζωσι μία διευρυμένη διακοπή της Κοινωνίας (αντί την ιεροκανονική Αποτείχιση) με την καθόλου Εκκλησία, ακόμη και με εκείνες τις Τοπικές Εκκλησίες όπου φέρωσι εν Συνόδω ηχηρές αντιαιρετικές ενστάσεις στα κακόδοξα πραχθέντα, λεχθέντα και γραφθέντα των ετεροδόξων Οικουμενιστών;

Το αναντίρρητο γεγονός, ότι ο πατριάρχης της Βουλγαρίας μετά της ιεράς Συνόδου αυτού, ανέχεται άχρι καιρού τον Οικουμενικό Πατριάρχη και τον μνημονεύει, διό και τούτο δεν σημαίνει ποσώς, ότι και συμφωνεί ή, ότι ανέχεται τις κατεγνωσμένες και ληστρικότατες κακοδοξίες του. Ούτε σημαίνει, ότι ο πρώτος κοινωνεί με τινά ακοινώνητον ή και αφορισμένον Οικουμενικό Πατριάρχη αλλά μάλιστα, ούτε σημαίνει, ότι ο πρώτος μολύνεται δήθεν εις την πολυ-αίρεση αυτού δια της μνημονεύσεως του δευτέρου.

Επιπρόσθετα να πούμε: οι εν πλάνη Αγιορείτες και μη, Αποτειχισμένοι, υπερτονίζουν και απολυτοποιώσι κάπως αισθητά, την διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου, και την υποχρέωση της παύσεως του μνημοσύνου, όπερ και δεν είναι το αλάθητο κριτήριο του απλανώς και ορθοδόξως θεολογείν.

Εκκλησιολογικό κριτήριο τη σήμερον, είναι η κάθε ακριβής Ομολογία Πίστεως κατά του πολύ-αιρετικού Οικουμενισμού. Η οποία Ομολογία Πίστεως, δύναται, και να μη ενεργοποιήσει τη διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου. Δηλαδή δυνάμεθα να εφαρμώσουμε εν ευρεία εκτάσει, την ιερά Αποτείχιση, χωρίς κάν την διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου; Σύμφωνα με την Πατερική Διδασκαλία της Εκκλησίας, μάλιστα δυνάμεθα.

Μία άλλη πρότυπη, ηρωική, Εκκλησιολογική και Κανονική στάση, η ιερά μέση και Βασιλική Οδός, περί της ιεράς Αποτειχίσεως και της κανονικής διακοπής του Λειτουργικού Μνημοσύνου είναι εκείνη, των τριών Ομολογητών και ιερώς Αποτειχισθέντων, Πρωτοπρεσβύτερων: π. Θεοδώρου Ζήση, π. Νικολάου Μανώλη και π. Φωτίου Βεζύνια. Ανάμεσα και μεταξύ σ΄αυτούς τους τρείς Πρωτοπρεσβύτερους υφίστανται και άλλοι Πρεσβύτεροι, Ηγούμενοι, Γέροντες, Ιερομόναχοι και Μοναχοί Αγιορείτες και μή πατέρες και αδελφοί όπου βρίσκονται πλέον και εκτός του Αγίου Όρους. Ειδικά το τελευταίο σημείο είναι και το πλέον νομίζω σημαντικό, διότι, το κίνημα της ιεράς Αποτειχίσεως, διευρύνεται και εκτός του Αγίου Όρους και μεταβαίνει εις την Εκκλησία της Ελλάδος και αλλού. Τούτο, είναι και μία θετική οπτική, της εξορίας ή και αυτοεξορίας, τινών Αγιορειτών από το Θεοτοκοβάδιστο Όρος.

Βέβαια, πέραν του αναντίρρητου δυνητικού της διακοπής μνημοσύνου τινός ψευδεπισκόπου, υφίσταται και μία άλλη σημαντική ερμηνεία τινός έγκριτου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής, περί του ΙΕ΄ ιερού Κανόνος, όπου λέγεται σ΄αυτήν: ότι σε κάποια ιδιαίτερη και συγκεκριμένη περίπτωση αυτός ο ι. Κανών είναι και υποχρεωτικός, και σε κάποια άλλη μπορεί και να μη είναι υποχρεωτικός.

Λόγου χάριν: όσοι βρίσκονται σε απευθείας πνευματική και διοικητική Εκκλησιολογική και Κανονική σχέση και εξάρτηση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και μνημονεύωσι, τον αιρετίζοντα Οικουμενιστή Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, όπως π.χ. οι Αγιορείτες πατέρες αλλά και οι Μητροπολίτες των Νέων Χωρών κ.α., ο οποίος πατριάρχης μας επιβάλλει πλέον την πολυ-αίρεση και πανορθόδοξα διά «Μεγάλων» και «Αγίων Συνόδων», επιβάλλεται σύμφωνα με την ερμηνεία αυτή, σ΄αυτήν τη ειδική περίπτωση, η υποχρέωσις, τόσο των Αγιορειτών όσο και των ορθοδόξων Μητροπολιτών των εν Ελλάδι επαρχιών του Οικουμενικού Θρόνου, όπως διακόψωσι το Λειτουργικό Μνημόσυνο του αιρετίζοντα Οικουμενικού Πατριάρχου, διότι είναι η ανωτάτατη Εκκλησιαστική Αρχή τους.

Επειδή, αυτή η αμφιλεγόμενη κανονική ερμηνεία κυκλοφορεί ευρέως και δή προφορικά, θα παρακαλούσαμε θερμά τον ίδιο Καθηγητή, όπως μας αποσαφηνίσει, γραπτώς και λεπτομερώς, την εν λόγω ερμηνευτική αυτή προσέγγιση με τα ανάλογα αποδεικτικά στοιχεία λ.χ. με ιστορικά πατρολογικά και κανονικά επιχειρήματα.

Ποια είναι εκείνα τα απλανή και ορθόδοξα ερμηνευτικά κριτήρια ή και οι προϋποθέσεις όπου υποχρεώνουν, αναντίρρητα, τους Αγιορείτες και νεοχωρίτες Μητροπολίτες, ώστε να είναι υποχρεωμένοι να ενεργοποιήσουν την παύση του μνημοσύνου της ανώτατης Εκκλησιαστικής Αρχής των, δηλ. του Οικουμενικού Πατριάρχη;

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)