Translate

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ, Η ΑΜΑΡΤΙΑ

IEΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ



ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ
(Σειρά μαθημάτων πό τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην
Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως ερεμία)

Η ΑΜΑΡΤΙΑ

1. οσία τς μαρτίας

Σάν δημιούργημα τοΘεοῦ ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά πακούει στό θέλημα τοΘεο. παρακοή στό θέλημα τοΘεοεναι μία ναντίωση πρός Ατόν καί ατό εναι μαρτία. Πραγματικά ατό εναι ἡ ἁμαρτία, ἡ ἐναντίωση στό θέλημα τοΘεο. τσι τό δείχνει καθαρά τό πρτο μάρτημα πού πραξε ὁ ἄνθρωπος, τό λεγόμενο «προπατορικό μάρτημα». πως τό βλέπουμε πό τήν περιγραφή στό βιβλίο τς Γένεσης (κεφ. 3) τό μάρτημα ατό ταν μιά συνειδητή ναντίωση πρός τήν ξουσία τοΘεο. Ατή τήν ναντιότητα πρός τόν Θεό, πεισματική μάλιστα, τήν κφράζουν ολόγοι τν σραηλιτν πρός τούς προφτες, πού τούς συμβούλευαν νά βαδίσουν τήν δό τοΚυρίου («σττε ν τας δας καί δετε καί ρωτήσατε τρίβους Κυρίου αωνίους καί δετε ποία στίν ἡ ὁδός ἡ ἀγαθή καί βαδίζετε ν ατ», ερ. 6,16), ατοί παντοσαν: «χι, δέν θά τήν βαδίσουμε» («οπορευσόμεθα», ερ. 6,16). «Σς στειλα κήρυκες, λέγει Κύριος στούς σραηλτες, κούσατέ τους» («καθέστακα φ᾽ ἡμς σκοπούς, κούσατε τς φωνς τς σάλπιγγος»,ερ. 6,17), λλά ατοί πάλι μέ πεσμα παντοσαν: «χι, δέν θά τούς κούσουμε» («οκ κουσόμεθα», ερ. 6,17). Βλ. καί σ. 30,9.10. Σκληρή νυπακοή καί ναντιότητα πρός τόν Θεό.
ρίζα τς μαρτίας, κατά τήν Παλαιά Διαθήκη, εναι ἡ ὑπερηφάνεια. Τό βλέπουμε ατό, καθαρά πάλι, στό προπατορικό μάρτημα. Οπρωτόπλαστοι φαγαν τόν πηγορευμένο καρπό γιά νά γίνουν θεοί (Γεν. 3,5.6). μοίως στήν Βαβέλ οἱ ἄνθρωποι θελαν νά κτίσουν να πύργο πανύψηλο, μέχρι τόν ορανό, λέγοντες «ποιήσωμεν αυτος νομα» (Γεν. 11,4), νά γίνουμε, δηλαδή, φημισμένοι! προφήτης σαΐας πάλι χαρακτηρίζει τήν μαρτία ς περηφάνεια, καί προτρέπει τούς περόπτες καί βριστές, τούς νομίζοντες αυτούς ς πανύψηλα δένδρα, σάν τίς κέδρους τοΛιβάνου, τούς προτρέπει νά ταπεινωθον, γιατί ὁ ἄνθρωπος εναι μηδαμινός καί μόνο Κύριος εναι μέγας καί ψηλός. Καί θά τό ποδείξει ατό ἡ ἡμέρα κείνη τς καταστροφς τους. Εναι μεγαλοπρεπής καί καλλιεπής σχετική περικοπή, πως μάλιστα μς τήν ποδίδει Μετάφραση τν Ο´. Τήν παραθέτουμε:

«Οἱ ὀφθαλμοί Κυρίου ψηλοί, δέ θρωπος ταπεινός (δηλαδή, μηδαμινός)· καί ταπεινωθήσεται τό ψος τν νθρώπων, καί ψωθήσεται Κύριος μόνος ν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείν. μέρα γάρ Κυρίου σαβαώθ πί πάντα βριστήν καί περήφανον καί πί πάντα ψηλόν καί μετέωρον, καί ταπεινωθήσονται, καί πί πσαν κέδρον τοΛιβάνου τν ψηλν καί μετεώρων καί πί πν δένδρον βαλάνου Βασάν καί πί πν ψηλόν ρος καί πί πάντα βουνόν ψηλόν καί πί πάντα πύργον ψηλόν καί πί πν τεχος ψηλόν καί πί πν πλοον θαλάσσης καί πί πσαν θέαν πλοίων κάλλους. Καί ταπεινωθήσεται πς νθρωπος, καί πεσεται ψος νθρώπων καί ψωθήσεται Κύριος μόνος ν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείν» (σ. 2,11-17).

μοίως καί προφήτης Σοφονίας ταν μιλεγιά τήν κάθαρση τς ερουσαλήμ πό τούς μαρτωλούς καί τήν νάδειξη μις νέας ουδαϊκς κοινότητας μιλεῖ ἀκριβς γιά τήν κδίωξη τν περηφάνων καί τν λαζόνων πό ατήν:

«Θά πομακρύνω κ τομέσου σου – λέγει Θεός –
τούς περηφάνους λαζόνας σου
καί δέν θά ξακολουθες πλέον νά περηφανεύεσαι
πί τοῦ ἁγίου μου ρους» (Σοφ. 3,11).

πίσης, κατά τήν Παλαιά Διαθήκη, προσβολή κατά τοσυνανθρώπου εναι μαρτία κατά τοΘεο. Γιατό καί Δαβίδ γιά τήν μαρτία του πρός τήν Βηρσαβεέ καί τόν φόνο τοΟρίου τοΧετταίου επε, «μάρτηκα τΚυρί» (Β´ Βασ. 12,13). Καί γιά τήν διπλτου ατή μαρτία λέγει πρός τόν Θεό, «Σοί μόνῳ ἥμαρτον» (Ψαλμ. 50,6). Ο κφράσεις ατές το Δαβίδ δείχνουν τι μαρτία πρός τόν πλησίον συνιστᾶ ἁμαρτία πρός τόν Θεό καί ατό ρμηνεύεται κ τοῦ ὅτι Παλαιά Διαθήκη λέγει τόν νθρωπο ς εκόνα τοΘεο(βλ. Γεν. 1,27). πομένως μία προσβολή καί περιφρόνηση πρός τόν νθρωπο τήν εκόνα τοΘεο, ναφέρεται στό πρωτότυπο τς εκόνας, σΑτόν τόν Θεό. Γιατό καί οΠαροιμίαι λέγουν τι «ποιος κμεταλλεύεται τόν πτωχό προσβάλλει τόν πλάστη του» (14,31).
Ἡ ἁμαρτία, λοιπόν, εναι μία πράξη νυπακος στόν θεο Νόμο, εναι μία περιφρόνηση τοΓιαχβέ (Μαλαχ. 1,6), εναι κόμη μία πιστία καί θέτηση τς διαθήκης του (σ. 48,8. ερ. 3,20. σ. 24,5. ερ. 11,10. εζ. 16,59. σ. 6,7. Μαλαχ. 2,10) καί ποβαίνει μία ποστασία πό τόν Γιαχβέ (σ. 1,4.9. 46.8. ερ. 2,5.13. σ. 4,12). πειδή δέ σχέση τοΓιαχβέ μέ τόν σραήλ παριστάνεται μέ τόν γάμο (βλ. τά βιβλία τν προφητν σηέ καί ερεμίου), γιατό καί ἡ ἁμαρτία, ἡ ἀποστασία πό τόν Θεό, παριστάνεται ς μοιχεία καί πορνεία (ερ. 3,8. 13,27. εζ. 16,32. 23,43. Λευϊτ. 17,7. 20,5.6. Δευτ. 31,16. εζ. 6,9. 23,30). Καί πειδή πάλι ἡ ἁμαρτία εναι νοησία μέ τό νά ναντιώνεται στόν παντοδύναμο καί πάνσοφο Θεό (Κριτ. 20,6.10. ερ. 29,23), ὁ ἁμαρτάνων εναι μωρός καί νόητος (Δευτ. 32,6. σ. 32,5.6. Ψαλμ. 13,1. 38,9. 52,2). Καί κόμη, πειδή ἡ ἁμαρτία ναντιώνεται πρός τήν λήθεια τοΘεο, εναι γιατό ψέμα καί πάτη (Ησ. 57,4. σ, 12,1. Ψαλμ. 5,7). Καί ν σκεφθομε τι τήν μαρτία δέν τήν θέλει Θεός πού μς γαπτόσο πολύ καί μς δίνει τόσα καλά, ἡ ἁμαρτία χαρακτηρίζεται πάλι στήν Παλαιά Διαθήκη ς οκτρά χαριστία πρός τόν μέγα μας εεργέτη, τόν Θεό (σ. 1,2.3. μ. 2,9-12. σ. 11,1-4).  

Του Μητροπολιτου Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ. Ιερεμίου

(Συνεχίζεται)

  • Δείτε το εδώ σε PDF Google Drive και DOCS.