Translate

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΝΑ ΑΥΘΑΙΡΕΤΟ ΚΑΙ «ΖΗΛΩΤΙΚΟ» ΣΧΟΛΙΑΣΜΟ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΑΚΟΙΝΩΝΗΣΙΑΣ ΜΕ ΤΑ ΑΚΥΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ




ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΝΑ ΑΥΘΑΙΡΕΤΟ ΚΑΙ «ΖΗΛΩΤΙΚΟ» ΣΧΟΛΙΑΣΜΟ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΑΚΟΙΝΩΝΗΣΙΑΣ ΜΕ ΤΑ ΑΚΥΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ
Του Παναγιώτη Π. Νούνη


Το επόμενο σχόλιο του κ. Ανέστη το αλλιεύσαμε από το Ιστολόγιο ο «ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ» όπου πλέον, καθότι το εδήλωσε και γραπτώς, διενεργεί και θα διενεργεί λογοκρισία στις ιδικές μας απαντήσεις. [Δείτε εδώ]. Για ποιο λόγο πράττει τέτοια ενέργεια; Ερωτήστε τον ίδιο. Πρόκειται όμως για μία μεγίστη απόδειξη ότι δεν σέβεται καθόλου τους επώνυμους αναγνώστες και σχολιαστές του.
Ούτε τον ενδιαφέρει η αντικειμενική ενημέρωση, ούτε η αλήθεια των θεολογικών ζητημάτων, παρά μόνο η «παιδαγωγική» προπαγάνδα του. Όπου μας διώχνουν όμως οφείλουμε να φεύγουμε. Είναι κατανοητό, νομίζω, ότι όταν μερικοί δεν έχουν απαντήσεις σε ουσιαστικά ερωτήματα, και κατά βάση στριμωχθούσι, ελέω ημιμάθειας και αμάθειας, το ρίχνουν στη ειρωνία, στη λάσπη, στη συκοφαντία, και έπειτα στο άνανδρο εξοστρακισμό.
Συνεπώς και εμείς, εν αμύνει και πάλι, θα χρησιμοποιήσουμε τον δικό μας ιστοχώρο ώστε να δίδουμε απαντήσεις, μέσω της Δαβιδικής μας σφενδώνης, και απολογία παντί τω αιτούντι.

Του Π.Π.Ν.

Ο ΑΥΘΑΙΡΕΤΟΣ «ΖΗΛΩΤΙΚΟΣ» ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Anestis είπε...
Κε Νούνη
συγνώμη που παρεμβαίνω ως τρίτος, αλλά το εκκλησιαστικά ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΟΣ σε καμμία περίπτωση δεν σημαίνει ΑΚΥΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ. Κι εγώ είμαι αποτειχισμένος από το δεσποτη της ενορίας μου (άλλη, όχι του π. Φωτίου), διότι τον θεωρώ εκκλησιαστικά ακοινώνητο λόγω συμπόρευσής του με τον οικουμενισμό (αφού αποδέχεται την ψευδο-σύνοδο της Κρήτης), αλλά ΠΟΤΕ δεν θα θέσω θέμα εγκυρότητος μυστηρίων. Αν δεχθώ την άποψή σας, τότε σίγουρα ανήκω στο σχίσμα, το οποίο όμως έρχεται σε αντίθεση με τον 15ο της ΑΒ' και άλλους κανόνες. Οι κανόνες αυτοί (περί διακοπής εκκλησιαστικής κοινωνίας - ακοινωνησίας) αναφέρονται, όπως θα ξέρετε καλύτερα από μένα, στην ΠΡΟ συνοδικής καταδίκης περίοδο. Η παύση ιερωσύνης / εγκυρότητας μυστηρίων αποφασίζεται μόνο από έγκυρη Πανορθόδοξη Σύνοδο, και άρα ισχύει ΜΕΤΑ συνοδικά. Άλλο το ένα άλλο το άλλο. Άλλο εκκλησιαστική ακοινωνησία, άλλο άκυρα μυστήρια. Το ένα αφορά τη δική μας προσωπική συμπεριφορά απέναντι σε αιρετίζοντες ποιμένες, το άλλο αφορά κρίση Οικουμενικής "εν Αγίῳ Πνεύματι" Συνόδου. Πιστεύω ότι είναι μεγάλη πλάνη να συνδέουμε τα δύο...
27 Ιουνίου 2017
Του κ. Ανέστη

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΑΚΟΙΝΩΝΗΣΙΑΣ ΜΕ ΤΑ ΜΗ ΕΓΚΥΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

Προς αξιότιμο κ. Aνέστη
Μπορεί αυτό που λέτε εξ αρχής να μη σημαίνει για εσάς, αλλά ποιος στη τελική εζήτησε την προσωπική σας άποψη; Προφανώς όχι εμείς. Εν πάσι περιπτώση να σας απαντήσω όμως ίνα μη θεωρηθεί ότι απαξιώνω, πλήρως, την αυθαίρετη και άτοπη παρέμβασή σας. Για άλλους όμως, πεπλανημένους νόες, που καλλιεργώσι σχισματικές τάσεις και «ζηλωτικές θεωρίες» σημαίνει και παρασημαίνει κ. Ανέστη μου, ότι ο ακοινώνητος Κληρικός ιερουργεί και άκυρα Μυστήρια.  
Εικάζω ότι άπαντες σ΄αυτό το σημείο θα συμφωνούμε.
Όπως σημαίνει λ.χ. για τον φίλτατο θεολόγο Βασίλη Μαυρίδη (ιεροκήρυκα της ιεράς μητροπόλεως Λεμεσού, όπου έκανε τον «Άθλο του Ηρακλή» και διέκοψε το μνημόσυνο, όχι της Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Αρχής του όπου και την διακονεί, αλλά τινός ετέρου μητροπολίτου εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρά από τη μόνιμη κατοικία του, όπερ δεν έχει κατ΄ουσίαν είτε εκκλησιαστική σχέση είτε και πνευματική εξάρτηση) που καλλιεργεί δημόσια, ως γνωστό, το καταγγελόμενο και από αυτόπτες και αυτήκοους μάρτυρες, ότι σε κηρύγματα και κατηχήσεις του διακηρύττει, δυστυχώς, την σχισματικοαιρετική θεωρία περί των ακύρων Μυστήριων.
Μάλλιστα έχει γίνει τόσος σάλος μεταξύ των στενωτέρων φίλων του όπου τον ελέγχωσι και τον επιτιμώσι προσωπικά, ιδιωτικά, ενίοτε και δημόσια, για την ετεροδιδασκαλία που κηρύττει. Η αντίδρασις του είναι να τους αποφεύγει συστηματικά, όπως ο διάβολος αποφεύγει το λιβάνι, διότι, παραμένει αγύριστο κεφάλι μέσα στη αιρετική του πλάνη.
Εμείς είμεθα καρδιακοί φίλοι του λίαν αγαπητώτατου και εκλεκτώτατου θεολόγου Βασίλη, τον γνωρίζουμε σχεδόν είκοσι χρόνια, και του ασκούμε σήμερα φιλικώτατο δημόσιο έλεγχο, διότι δημόσια και ιδιωτικά κυρήττει τις κακοδοξίες του, και διότι άλλοι πνευματικοί γνωστοί φίλοι και αδελφοί μας, επροσπάθησαν κατ΄ιδίαν να τον συνεφέρωσι, και δεν κατάφεραν τίποτε, διότι, παραμένει αδιάλλακτος και άκαμπτος στην κακόδοξη τακτική του.
Εμείς οι Χριστιανοί, αγαπητέ κ. Ανέστη, δεν έχουμε το δικαίωμα να αποκηρύξουμε τους αιρετίζοντες επισκόπους, ως ακοινώνητους ή και ως έκπτωτους. Παρ΄εκτός μόνο δικαιούμεθα, να διαμαρτυρώμεθα εντόνως, ιεροΚανονικά, για τις κακοδοξίες τους.
Δυνάμεθα όμως να διακόψουμε το Λειτουργικό Μνημόσυνο τους, για να μη μολυνώμεθα (όχι από τα εγκυρώτατα Μυστήρια που ιερουργώσι) από την κακοδοξία του κηρύγματός τους, αλλά συνάμα, και για να δημιουργηθεί αναταραχή στη Εκκλησία ώστε να συγκληθεί άμεσα μία από Θεού Ορθόδοξη και Αγία Σύνοδος για να δικάσει το όλο ζήτημα. Έχουμε το δικαίωμα και την υποχρέωση, να ενεργήσουμε, διακοπή από την αίρεση, διακοπή Κοινωνίας Συγκοινωνίας και Επικοινωνίας με τους κάθε λογής αιρετικούς και ετεροδόξους, αλλά δεν έχουμε δικαίωμα να διενεργήσουμε, διακοπή Κοινωνίας με την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, αλλά ούτε και να  αποκηρύξουμε (ως άτομα) τους Οικουμενιστάς Κληρικούς  ως ακοινώνητους.  
Αν λαθεύω στη εν λόγω εκκλησιολογική άποψη είμαι ολόθερμα ανοικτός ώστε να με διορθώσουσι οι εμπειρώτεροι στα θεολογικά πράγματα.
Είναι ένα πράγμα να ενεργήσει κανείς, εν συνειδήσει και ατομικά, το Κανονικό του δικαίωμα, της Διακοπής του Λειτουργικού Μνημοσύνου, και ένα άλλο, παντελώς διακριτό πράγμα, ένα άτομο να αποκηρύξει, ως ακοινώνητον, κάποιον εκκλησιαστικό φορέα της κακοδοξίας.
Νομίζω, ότι υφίστατο σημαντική διάκρισις και διαφορά, μεταξύ της έννομης ιεροκανονικής διαμαρτυρίας, εντός Εκκλησιολογικών ορίων, από την αποκήρυξη (από μεμονώμενα άτομα) τινός Κανονικού Κληρικού, ως δήθεν αφορισμένου και παντελώς ακοινώνητου, από την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία.
Την ακοινωνησία, τον αφορισμό, το ανάθεμα, την καταδίκη, την διενεργεί, την επιβάλλει και την διακηρύττει (και δεν την θεωρεί, καθώς αναπλάττομεν φαντασιακά υποκειμενικές και κακόδοξες θεωρίες) νομίμως και Κανονικώς μία ιερά Σύνοδος (Κλήρος, Μοναχισμός και Λαϊκοί όπου βρίσκονται συνΟδώ) όπου δικάζει, και εν τέλει καταδικάζει, ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΑ, τους υπόδικους αιρετικούς.
Το γεγονός π.χ. ότι θεωρείτε, εσείς προσωπικά, ως ακοινώνητο τον Επίσκοπό σας, τούτο εμπεριέχει κατά τον λογισμό μας, το σχισματικοαιρετικό «Ζηλωτικό» σπέρμα, όπου ο «ακοινώτητος Οικουμενιστής» (και ο καταδικασμένος ΜΟΝΟ στην ΙΔΙΚΗ σας συνείδηση, λές και η συνείδησίς σας κατέστει, μαγικώς, ως Ανώτατο Συνοδικό Δικαστήριο) πατριάρχης ή μητροπολίτης, διενεργεί, ή αν θέλετε ιερουργεί ως «ακοινώνητος Επίσκοπος» και «ακοινώνητα» ή αν θέλετε και άκυρα Μυστήρια.
Γιατί λέγω τέτοιο πράγμα; Το λέγω διότι είναι η Εκκλησιολογική και λογική μαθηματική προέκτασις της εαυτόλογης υποκειμενικής καταδίκης των κατά τη ιδική σας πάντοτε άποψη και ιδία γνώμη ως αιρετικών προ Συνοδικής διαγνώμης. Διότι ένας ακοινώνητος Κληρικός, συνδέεται Εκκλησιολογικά, και με τα άκυρα Μυστήρια.
Εσείς λέτε το ακριβώς αντίθετο, ότι δήθεν ο εκκλησιαστικά ακοινώνητος Κληρικός δεν έχει καμμία σχέση με άκυρα Μυστήρια. Για να δούμε όμως, άραγε, αληθεύει η απόλυτη βεβαιότητα και ο αμφιλεγόμενος συλλογισμός-δογματισμός σας;
Οι Παπικοί, οι Μονοφυσίτες, οι Προτεστάντες, οι Αγγλικανοί είναι ή δεν είναι εκκλησιαστικά ακοινώνητοι;
Ασφαλέστατα και είναι, διότι σύμφωνα με τη Ορθόδοξη Πατερική Εκκλησιολογία, είναι και επίσημα ως εκκλησιαστικά ακοινώνητοι!
Συνεπώς κύριε Ανέστη μου, όλοι αυτοί ως ακοινώνητοι ψευδοΚληρικοί και ψευδοδιδάσκαλοι, διότι είναι εν Συνόδω και τελεσίδικα, αφορισμένοι ως αιρετικοί, όποτε ιερουργώσι, ιερουργούν έγκυρα ή άκυρα Μυστήρια;
Προφανώς και τελεσιουργώσι άκυρα Μυστήρια οι εν λόγω ακοινώνητοι ψευδεΕπίσκοποι και αφορισμένοι αιρετικοί.
Συνεπώς και πάλι, πώς ακριβώς το «εκκλησιαστικά ακοινώνητος» δεν συνδέεται (κατά τον επιπόλαιο «ζηλωτισμό» και δογματισμό σας), μάλιστα καθώς εσείς γράφετε «σε καμμία περίπτωση», περί των ακύρων Μυστήριων;
Προσέξατε καλά, ότι στο προειρημένο παράδειγμά μου υφίστατο ΜΙΑ ή μάλλον πολλές, σημαίνουσες περιπτώσεις, όπου ο αφορισμένος ακοινώνητος ΣΗΜΑΙΝΕΙ ότι είναι και άδεκτος σε Εκκλησιαστική Κοινωνία; Και αν τυχόν, ως καθαιρεμένος ψευδοΚληρικός, ιερουργήσει Μυστήρια, αυτά θεωρούνται και ως μη έγκυρα, δηλαδή τελετουργεί άκυρα Μυστήρια.
Είτε θέλετε να το παραδεχθείτε, είτε όχι, αυτό που μας λέτε υποδόροια, συνεσκιασμένα, πεπλανημένα, και εμμέσως πλήν σαφώς, είναι, όταν διακηρύττετε και μάλλιστα αποκηρύττετε, εσείς ως άτομο, ότι ό τάδε ή ο δείνα Κληρικός της Εκκλησίας, είναι αΚοινώνητος, τότε εμφιλοχωρεί ανιεροκρύφια και η σατανική πλάνη των ακύρων Μυστηρίων.
Οι οικουμενιστές είναι κακόδοξοι αιρετικοί, και ως εδώ νομίζω ότι άπαντες συμφωνούμε.
Αλλά όμως, αγαπητέ κ. Ανέστη, δεν έγιναν ακόμη ακοινώνητοι, διότι ΚΑΜΜΙΑ Σύνοδος δεν τους έχει ακόμη δικάσει ή και καταδικάσει σε ακοινωνησία. Τους καταδικάζουν μερικοί βεβλαμένοι σουπερ-Ορθόδοξοι όπερ είναι και αθεολόγητοι και εμπαθείς. Και με το δίκαιο τους οι Οικουμενιστές, σε μερικές περιπτώσεις, όπου μας κατηγορούν ως φανατικούς.
Και διότι, μάλλιστα άλλοι, ορθόδοξοι αντιΟικουμενιστές, τους ανέχονται και τους θεωρούν ως κοινωνητούς και συγκοινωνώσι και έχουν εκκλησιαστική επικοινωνία μαζί τους, χωρίς κάν να διενεργώσι τη διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου τους, μία ακόμη τρανή απόδειξις ότι η αντικειμενική εκκκλησιαστική πραγματικότητα είναι διαφορετική, εξ όσων εσείς θεωρείτε ή, νομίζετε ή θέλετε να την παρουσιάσετε, ελέω του συσκοτισμένου καρκινώματος του σχισματικοαιρετικού «Ζηλωτισμού».
Βέβαια, καθώς παρατηρώ το σχολιασμό σας, νομίζω, ότι κάνετε και κάποιο άλλο λάθος.
Ο ΙΕ΄ ιερός Κανών, δεν νομοθετεί, ούτε διακηρύττει, αλλά ούτε υποχρεώνει την ακοινωνησία εκ των Επισκόπων. Αλλά νομοθετεί εν Αγίω Πνεύματι το δυνητικό (και άρα μη υποχρεωτικό) της καλόδοξης και επαινετής Ομολογιακής διενέργειας της ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ από αιρετίζοντα Επίσκοπο.
Οι ιεροί Κανόνες, αν είναι ποτέ δυνατόν, να νομοθετώσι την διακοπή της Εκκλησιαστικής Κοινωνίας ή την ακοινωνησία με την Εκκλησία. Αυτό το παπαγαλίζουν πολλοί θερμοκέφαλοι και είναι κατά την προσωπική μας εκτίμηση μία φρικτή βλασφημεία κατά του αγίου Πνεύματος. Και τούτο που σημειώνω δεν είναι αυθαίρετο αλλά το διευκρινίζετε καθαρά και ξάστερα εντός της παρενθέσεως. Οι ιεροί Κανόνες μας παρέχουν το δυνητικό δικαίωμα της διακοπής του Λειτουργικού Μνημοσύνου του αιρετίζωντος επισκόπου και όχι την ακοινωνησία μας με την Τοπική μας Εκκλησία.
Νομίζω, ας μας το ξεκαθαρίσωσι οι εμπειρώτεροι στα ιεροκανονικά γράμματα, ότι υφίστατο προφανώς λεπτώτατη θεολογική και εκκλησιολογική διάκρισις μεταξύ της διακοπής μνημοσύνου και της διακοπής κοινωνίας με την Εκκλησία. Ενίοτε το δεύτερον, είτε σας αρέσει είτε όχι, σύμφωνα με την ιεροκανονική διδασκαλία της Εκκλησίας μας εμπίπτει στο χώρο του Σχίσματος.
Όσοι προτείνουν την διακοπή της Κοινωνίας από την Καθολική Εκκλησία, είναι Σχισματικοί, και για να στηρίξουν την πλάνη τους, διδάσκουν την θεωρία περί «συγκοινωνούντων Δοχείων», περί «ακύρων Μυστήριων» και αποκηρύττωσι ή και καταδικάζωσι, ΑΤΟΜΙΚΑ, ως έκπτωτους και ακοινώνητους τους Προκαθημένους όπου αιρετίζωσι.
Εμείς, ποιοι ακριβώς είμεθα όπου θα αποκηρύξουμε ένα Κληρικό, τον όποιονδήποτε, όπου έπεσε σε κακοδοξία, ως αυτόματα καθαιρεταίο, έκπτωτο, και ακοινώνητο;
Είμεθα υπερΣύνοδος του σύμπαντος κόσμου, ή, και βαλτοί του «Μεγάλου Αρχιτέκτονος του Σύμπαντος» που είναι εραστής των Σχισμάτων; Ή μήπως είμεθα ανόητοι «Ζηλωτές»;
Απεταξάμην λοιπόν, τον ηλίθιο «Ζηλωτισμό» και τον παναιρετικό Οικουμενισμό, διότι πατέρας αμφότερων αυτών είναι ο «Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος» ο Αντίδικος εχθρός του ανθρώπου όπερ και απεταξάμην εβδομηκοντάκις επτά εκ της αγίας μας βαπτίσεώς.
Οι αναγνώστες του «Παιδαγωγού» ας προβληματιστούν, βαθέως, γιατί επιβάλλει την λογοκρισία κατά των απαντήσεων και σχολιασμών μας, και όταν κατ΄ουσία δεν απαντά καθόλου στα ουσιώδη θεολογικά μας ερωτήματα.
Του Παναγιώτη Π. Νούνη