Translate

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΜΙΑ ΕΝΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥΣ ΤΟΥ π. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ




ΜΙΑ ΕΝΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥΣ ΤΟΥ π. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ


Του Παναγιώτη Π. Νούνη




Ακολουθεί, ένας προσωπικός προβληματισμός-σχολιασμός μου επάνω σε φιλοσοφικούς και θεολογικούς στοχασμούς του Δογματολόγου πατρός Νικολάου Λουδοβίκου καθώς και η απάντησις αυτού:

Χριστός Ανέστη π. Νικόλαε!

(…)

Ευχαριστούμε για το εξαιρετικόν μάθημα και την πολύτιμη εκπομπή σας (δείτε τα πρώτα δεκαπέντε λεπτά):  https://www.youtube.com/watch?v=H--Lyha_x7o

Γράφω σε ειδικό σχόλιο [κάτωθεν του βιντέου]:

«Μία όμως, ίσως, σοβαρή ένσταση, διότι η απολυτότητα του πατρός Νικολάου «περι της απροϋπόθετης αποδοχής και αγάπης» του Χριστού μας προς το πλάσμα του, καθώς μας εδήλωσε ο π. Ν. Λουδοβίκος, προσκρούει, επάνω σε μία εκ των πολλών Ευαγγελικών διηγήσεων [και λεχθέντων του Θεανθρώπου Χριστού, Κατά Ιωάννην, κεφ. Η΄, 11]: στο «πορεύου και μηκέτι αμάρτανε»... αυτό το συγκεκριμένο δεν είναι Θεανθρωπολογική και Ευαγγελική προϋπόθεσις;

Ή μήπως, σε άλλο ζήτημα, λ.χ. οι θαυματουργικές παρεμβάσεις Του, δεν εγίνοντο βάσει προϋποθέσεων; Η βάση των θαυμαστών ενεργειών Του δεν ήταν η ανοικτή διάθεση και ΠΙΣΤΗ του ανθρώπου που το επιζητούσε μανικώς;

Ο Θεάνθρωπος Χριστός μας, δεν ζητούσε την Ομολογία Πίστεως των ανθρώπων, την επιβεβαίωσην ότι και τον πιστεύουν ως Κύριον και ότι τον εμπιστεύονται, ώστε να τους θεραπεύσει τα αιτήματά τους;

Και απορώ πραγματικά: πώς και γιατί διαφεύγει αυτό το σημαίνον σημείον το «μηκέτι αμάρτανε» του αξιότιμου Κληρικού και Δογματολόγου Καθηγητού.

Για να προτείνει ο Χριστός μας στον εν μετανοία άνθρωπο, το πορεύου και μηκέτι αμάρτανε, τούτο τι ακριβώς σημαίνει; Μπορεί ο άνθρωπος, να ζήσει, χωρίς να αμαρτάνει; Και αν ξαναμάρτανε τι θα επισυνέβαινε;

Ο Χριστός μας, αργολογούσε και διετύπωνε περιττές κουβέντες; Προφανώς όχι!

Τότε ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος γιατί δεν συμπροβληματίζει την εν λόγω προϋπόθεση που θέτει ο ίδιος ο Χριστός μας;»

Του Παναγιώτη Π. Νούνη







Μια σύντομη απάντηση στην καλοπροαίρετη απορία του κ. Νούνη.

Είναι νομίζω φανερό ότι η φράση 'πορεύου και μηκέτι αμάρτανε' , αφορά την αμοιβαιότητα μεταξύ Χριστού και ανθρώπου, ΜΕΤΑ την απρουπόθετη εκδήλωση της αγάπης Του και εν όψει της σύναψης πλέον, αμφίδρομης σχέσης.

Οσον αφορά την επιζητούμενη ανθρώπινη πιστη, κάποιες φορές, πρόκειται για την Πδκική (Παλαιοδιαθηκική) στοιχειώδη πίστη στον 'απεσταλμένο του Θεου' και όχι για την τέλεια και καινοφανή πίστη της Πεντηκοστής.

Μ' άλλα λόγια, ο Χριστός ζητά όχι την τέλεια πίστη -γνώση περί Αυτού, αλλά την εισαγωγική αυτή πίστη που θα του επιτρέψει να εκδηλώσει την αγάπη Του χωρίς να παρεξηγηθεί  τελείως (έν τω άρχοντι των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμονια'...).

Αλλωστε η δ/λία για την απρουπόθετη Ενσάρκωση είναι μέρος της θεολογίας σειράς όλης κορυφαίων Πατέρων (μόνη ουσιαστικά εξαίρεση ο Ακινάτης), και η έννοιά της, μεταξύ άλλων, είναι πως η Ενσάρκωση, ως γεγονός, υπερβαίνει απείρως την περί αυτής προσδοκία και πίστη των Προφητών της ΠΔ.

Συγχαίρω τον κ. Νούνη για την ερώτησή του...  π. Ν.Λ.

Του πατρός Νικολάου Λουδοβίκου



ΠΗΓΗ: π. Νικόλαος Λουδοβίκος, «Το Θείον Πάθος», https://www.youtube.com/watch?v=H--Lyha_x7o