Translate

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Η ΝΕΑ «ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ» ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΙΑΓΡΑΦΗΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤ΄ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΜΑΝΙΟΔΕΣΤΕΡΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ





Η ΝΕΑ «ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ» ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΙΑΓΡΑΦΗΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤ΄ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΜΑΝΙΟΔΕΣΤΕΡΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Του Παναγιώτη Π. Νούνη


Το εν λόγω αντιρρητικό δοκίμιόν μας φιλοδοξεί, κατά πρώτον, να αναιρέσει αποδεικτικά τα συστηματικά ψεύδη λοιδωρίες και τις σατανικές συκοφαντίες που ξεστομίζονται υπό τινών νεοΦαναριωτών Οικουμενιστών, κυρίως, κατά των «παροπλισμένων Καθηγητών» μας, και να συνηγορήσει ιδιαίτερα υπέρ της ηγετικής φυσιογνωμίας του αντιΟικουμενιστικού αγώνα μας, και μόλις πρόσφατα ιερώς Αποτειχισθέντα, Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση του σύγχρονου Ομολογητού της Φιλόκαλλης Ορθοδοξίας μας.

Καθώς επίσης, κατά δεύτερον, να αρχίσουμε έστω αργά, να προβληματίζουμε, δημόσια και σοβαρά, την παράδοξη στάση του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ», έναντι των ιερώς Αποτειχισθέντων Κληρικών Μοναχών και Λαϊκών, καθότι σε μόλις πρόσφατο και προηγούμενο κείμενό μας (δείτε εδώ: ΛΟΓΟΣ ΜΗ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΘΕΝΤΩΝ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/04/blog-post_86.html ) , συνηγορήσαμε υπερβολικώς υπέρ της συνεργάτιδος εφημερίδος μας, και αυτό εξάπαντος γέγονε, κυρίως, υπό την οπτική σκοπιά τινός αρχάριου και μαθητευόμενου αρθογράφου της. Τα πράγματα όμως μπορούμε να τα εξερεύνησουμε και από μία άλλη οπτική γωνία, λαμβάνοντας αποστάσεις ασφαλείας, ούτως ώστε να εξετασθώσι αντικειμενικώτερα τα πράγματα, αν η επιδίωξη μας και το μείζον ζητούμενο είναι πράγματι η αλήθεια των Θεολογικών και Εκκλησιαστικών ζητημάτων.

Φαίνεται, ότι έχει απόλυτο δίκαιον στην ειδική αξιολόγησή του, ο Εκκλησιαστικός Συγγραφέας και θεολόγος κύριος Παναγιώτης Τελεβάντος, με την μόλις πρόσφατη αντιρρητική αρθρογραφία του για το ζήτημα της εμπαθούς σπιλώσεως λοιδωρίας και συκοφαντήσεως των ορθοδόξων αντιΟικουμενιστών. [Δείτε εδώ: ΑΗΘΗΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΣΕΤΣΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, http://panayiotistelevantos.blogspot.com.cy/2017/05/blog-post_21.html ].

Από το άλλο στρατόπεδο όμως, των «βελούδινων αντιΟικουμενιστών», φαίνεται να ξεπροβάλλει, κατά την προσωπική μας άποψη,  μία εσφαλμένη στάση ή τάση και λαθεμένη θεολογική πεποίθηση, όταν ο διευθυντής του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» και  θεολόγος κύριος Γεώργιος Τραμπούλης, σημειώνει τα εξής παράδοξα ( κυρίως για την Ιστορία της εν λογω Εφημερίδος) πράγματα:

«Στα 50 χρόνια της εφημερίδος βασική αρχή είναι ότι ο αγώνας θα πρέπη πάντα να δίνεται μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας και όχι έξω από αυτήν. Αυτό παραλάβαμε και αυτό προσπαθούμε να διατηρήσουμε. (…) Και εμείς θεωρούμε ότι η ενότητα αποτελεί πρωταρχικό σκοπό για την ευόδωση των επιδιώξεων. Δεν πιστεύουμε όμως ότι η μη μνημόνευση αποτελεί στοιχείο ηρωισμού, αλλά ούτε και πρότυπο». [Δείτε εδώ: Αμοιβαίος σεβασμός δια την επίτευξιν της ενότητος, http://orthodoxostypos.gr/1721-2/ ]

Και αναντίρρητα, νομίζω ότι έχει άδικον, και αποδεικνύεται ως αμφίρροπως η στάση του αξιότιμου διευθυντού και θεολόγου κ. Γεωργίου Τραμπούλη, διότι, σύμφωνα με το ομολογιακό κείμενο περί της Νέας Εκκλησιολογίας του Πατριάρχη Βαρθολομαίου (δείτε εδώ: http://www.theodromia.gr/A9455A79.el.aspx ) εμπεριέχει, πληροφοριακώς, σαφώς και ευκρινώς, και την ανάλογη παρελθοντική ηρωϊκή ενέργεια των Τριών μακαριστών και ιερώς αποτειχισθέντων Μητροπολιτών και των Αγιορειτών Πατέρων, ως υψηλόν ηρωϊκόν και Ομολογιακό πρότυπον αγώνος, κατά του τότε αιρεσιάρχου και Αρχιοικουμενιστού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αθηναγόρα.

Δεν είναι μάλιστα τυχέον το γεγονός, ότι το εν λόγω σημείον, κατεγράφην, στην Νέα Ομολογία κατά των αιρετικών ενεργειών του πατριάρχη Βαρθολομαίου,  ως τελευταίον και όγδωον σημείον, από την εν λόγω αντιρρητικήν θεματολογία όπου αφήνει εμμέσως πλήν σαφώς, και καθαρώς, το θεολογικό μήνυμα, ότι: ο αγώνας κατά του Οικουμενισμού οδεύει σε μία πρότυπον ή και πρωτότυπον νέα διακοπή μνημοσύνου και Ιεροκανονική Αποτείχιση κατά των μανιοδέστερων Οικουμενιστών ταγών.

Το παράδοξον έγκειται: ότι αν κανείς παρατηρήση προσεκτικά, ανάμεσα στις υπογραφές των Λαϊκών, βρίσκεται και η υπογραφή του διευθυντού του «Ο.Τ.». [δείτε εδώ: «Τραμπούλης Γεώργιος» http://www.theodromia.gr/dat/15EF97CE/[el]file.pdf ].

Το ερώτημα που προκύπτει, αναντίρρητα, κατά του σεβαστού μας κυρίου διευθυντού του «Ο.Τ.», είναι: γιατί η ενέργεια της Διακοπής του Μνημοσύνου (ιεράς Αποτειχίσεως), κατά το 1970, να ήτο μία ηρωϊκή ενέργεια και μέγιστο πρότυπον Ομολογιακού αγώνος, και μάλιστα να ήτο πανάξια και επαινετή ενέργεια και δή αξία προς δημοσίευση από την ιστορική όντως εφημερίδα του αντιΟικουμενιστικού αγώνος, ενώ την σήμερον, εν έτει 2017, με τις ίδιες και τρις-χειρώτερες εκκλησιαστικές συνθήκες (μεταΚολυμβάριον εποχήν), η ίδια Κανονική ενέργεια που επιλέχθηκε από ορθοδόξους Κληρικούς, Μοναχούς και Λαϊκούς, να υποτιμάται, ως μη ηρωϊκή πράξη και δή ως μη πρότυπη ομολογιακή ενέργεια; Και μάλιστα, γιατί άραγε, να αφήνεται εμμέσως πλήν σαφώς να εννοηθεί, στο σύνολο πνεύμα ολοκλήρου της προτάσεως του διευθυντού, ότι η σύγχρονη ιερά Αποτείχισις είναι μάλλον… μία ενέργεια που θέτει τους αγωνιστάς ορθοδόξους αντιΟικουμενιστάς, εκτός (;!) της Εκκλησίας; Ή μήπως επαρανοήσαμε και επαρεξηγήσαμε το σύνολο σκεπτικόν και το βαθύτερον πνεύμα των θεολογικών πεποιθήσεων (και η καινοφανής γραμμή του «Ο.Τ.») του κυρίου διευθυντού;

Μήπως από την άλλη, πρόκειται, περί αμειγούς υιοθέτησις, είτε εν γνώσει είτε εν αγνοία, της οικουμενιστικής προπαγάνδας, καθώς έπραξε με απράδεκτον τρόπον σε Πρωτοχρονιάτικη Εγκύκλιόν του ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κύριος Ιερεμίας;

Ø  Δείτε παρακαλώ το τι επακριβώς εννοώ, εδώ: Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΙ ΚΑΘΟΤΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ κ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΔΙΑΚΗΡΥΤΤΕΙ ΕΜΠΡΟΣΘΕΝ ΤΟΥ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΟΛΚΗΣ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/12/blog-post_76.html , https://drive.google.com/file/d/0B-IiS5cE9vQxLUoxX05CQlg5NF96VzZnbUk4cnFuNmNsOFhv/view .

Ø  Και εδώ: Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΥΠΟΣΚΑΠΤΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΝ ΑΓΩΝΑ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/01/blog-post.html , https://drive.google.com/file/d/0B-IiS5cE9vQxenpaWDA3dGVORktyRC1SUE9venZNVDVfNWVR/view .

Άραγε, όταν ο «Ο.Τ.» κάλυπτε δημοσιογραφικώς (μέσα στη δεκαετία του 1970), συστηματικά και εβδομαδιαία, ενοείται αντικειμενικώς, την Διακοπή Μνημοσύνου κατά του αιρετικού Πατριάρχου Αθηναγόρα, δηλ. την συγγνωστή ιεροΚανονική Αποτείχιση, υπό των τριών σεβασμιώτατων Μητροπολιτών και  των σωρηδόν  Αγιορειτών Πατέρων, ο αγώνας εκείνων ήτο Ομολογιακός αγώνας, εντός ή εκτός, του κόλπου της Εκκλησίας;

Μη ξεχνάμε ότι και τα έκ τοτε  δημοσιεύματα, καθώς και η τότε συγκεχυμένη εκκλησιαστική κατάστασις, άφηνε να εννοηθεί, ότι η ενέργεια εκείνων οδηγούσε τάχα μου σε Σχίσμα. Αλλά εξ όσων φαίνεται, εκ των υστέρων, ήτο μία εσφαλμένη ερμηνευτική προσέγγισις, που εκπορευόταν κυρίως, είτε από την πάγια τακτική και ισχυρά προπαγάνδα των νεοΦαναριωτών (και Ελλαδικών) είτε και από την ημιμάθεια των αρθρογράφων και σχολιαστών του «Ο.Τ.» της εποχής.

Η Διακοπή του Μνημοσύνου του αιρετικού Πατριάρχου Αθηναγόρα εξ εκείνων των Επισκόπων, Κληρικών, Μοναχών και Λαϊκών, τότε, εθεωρείτο σύμφωνα με ιστορικά δημοσιεύματα της εποχής του «Ο.Τ.», ως πρότυπον αγώνος και στοιχείο ομολογιακού ηρωϊσμού, ενώ σήμερα, θεωρείται το ακριβώς αντίθετον!...

Συνεπώς λογικά και δικαιολογημένα απορούμεν (πλέον με ισχυρά στοιχεία) και όχι με Τελεβάντικες εικασίες-φωνασκίες: τί ακριβώς άλλαξεν στα περί της αντιαιρετικής γραμμής του «Ο.Τ.» κατά του αντιΟικουμενιστικού αγώνος κύριε διευθυντά; Μπορούμε να μάθουμε, συγκριτικά, ποιό είναι εκείνο το διακριτό σημείον του ομολογιακού αγώνος, των τότε μετά των σημερινών ορθοδόξων αντιΟικουμενιστών;

Το γεγονός, ή, η παράδοξη δικαιολογία, ότι οι σημερινοί αντιΟικουμενιστές Επίσκοποι δεν διεκόπτωσι την κοινωνία με τον αιρετικόν Πατριάρχην Βαρθολομαίον, δεν μπορεί να είναι σοβαρόν αντιαιρετικόν επιχείρημα, μίας σοβαρής ορθοδόξου εφημερίδος, και σίγουρα προσβάλλει και κατά την ιδική μας άποψη την διαχρονική ιστορία της.

Διότι, η Εκκλησιαστική Ιστορία, μας αποδεικνύει σε αρκετές περιπτώσεις, διαχρονικά, ότι ο αντιαιρετικός αγώνας, δεν ξεκινά πάντοτε από Μητροπολίτες, αλλά μάλλον αρχινά μαχητικά τόσον από Λαϊκούς όσον και από απλούς Μοναχούς που διακόπτουν απόλυτα την κοινωνία και την επικοινωνία με αιρετίζοντες Πατριάρχες και Αρχιεπισκόπους. Μάλιστα, είναι άκρως ακατανόητη η άποψη, ότι, είναι μέν σεβαστές οι απόψεις και οι ενέργειες των ιερώς Αποτειχισθέντων Πρωτοπρεσβυτέρων, Μοναχών και Λαϊκών, αλλά δεν συμφωνεί με τη  νέα εκκλησιαστική γραμμή της εφημερίδος.

 Πώς είναι δυνατόν να είναι μέν σεβαστές οι ενέργειες αυτών των συγχρόνων ομολογητών, όταν μάλλιστα υποβιβάζονται, και εμμέσως πλήν σαφώς, λοιδορούνται μάλιστα, και ως «εξωεκκλησιαστικές» ενέργειες;

Όπως και να έχει το ζήτημα, κυρίως για λόγους δημοσιογραφικής δεοντολογίας, είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί ο «Ο.Τ.», με την Νέα Διακοπή του Μνημοσύνου, έχει την υποχρέωση να καλύπτει λεπτομερώς και δημοσιογραφικά ετούτο το νεοφανές εκκλησιαστικό γεγονός. Συνεπώς, η σύγχρονη στάση, τάσις και οι απόψεις του διευθυντού της εφημερίδος «Ο.Τ.» δέν είναι μεμαρτυρημένη  από την διαχρονική ιστορία της, (πράγμα που το αποδεικνύουμε με σωρηδόν αποδεικτικά τεκμήρεια από το Αρχειακό υλικόν του «Ο.Τ.», σε υποσημειώσεις, προς το τέλος του δοκιμίου μας) αλλά ούτε και αρκετά καλά τεκμηρειωμένη σύμφωνα με την καθολική ιερά Παράδοση των Ορθοδόξων.1

Κριτήριον της Φίλης Ορθοδοξίας, αλλά και κριτήριον αντικειμενικής δημοσιογραφίας, που επιθυμεί να μάχεται υπέρ της θεολογικής αλήθειας των εκκλησιαστικών πραγμάτων, δέν μπορεί να τοποθετηθεί, ο τάδε ή ο δείνα θεωρητικός «αντιΟικουμενιστής» Μητροπολίτης. Κριτήριον, περί της Διακοπής του Μνημοσύνου κατά τινός ψευδεπισκόπου και ψευδοπροφήτου Πατριάρχου, Αρχιεπισκόπου ή Μητροπολίτου, δέν είναι άν τυχόν και όποτε αποφασίσει τις άλλος ισότιμος Επίσκοπος να διακόψει το μνημόσυνο αυτού, αλλά είναι, το αυταπόδεικτον γεγονός της διακηρυγμένης κακοδοξίας αυτού.

Η Διακοπή του μνημοσύνου τινός κακοδόξου λυκοποιμένος, γίνεται καθολικώς και ομοθυμαδόν, υπό του Βασιλείου Ιερατεύματος, τουτέστιν υπό του Κλήρου του Μοναχισμού και των Λαϊκών.

Το γεγονός, ότι οι «αντιΟικουμενιστές Επίσκοποι» δέν συμφωνώσι (είτε από δειλία, είτε από ποιμαντική διπλωματία, είτε από πανουργία…) με την διακοπή μνημοσύνου, και δέν τολμώσι να διενεργήσουν τέτοια Ιεροκανονικήν πρακτική, μάλιστα μερικοί καταντούσι επί σκοπιμότητος να την λοιδωρώσι και να την διαστρέφωσι επάνω στα πρότυπα της κακόδοξης Οικουμενιστικής προπαγάνδας, έπρεπε να ήτο εξ αντιθέτων ρωμαλέα κινητήριος δύναμη, ούτως ώστε η εφημερίδα των ορθοδόξων αντιΟικουμενιστών και καλοδόξων Οικουμενιστών να προβάλλει συστηματικά ως έσχατον ηρωϊκόν κατόρθωμα και πρότυπον Ομολογία Πίστεως την σύγχρονη ιεροΚανονικήν Αποτείχιση των γνωστών Κληρικών, Μοναχών και Λαϊκών.

Σύμφωνα με όσα προβληματίζω, πλέον εκφώνως, αρχίζω να υποψιάζομαι αργά αλλά σταθερά, μήπως ο κ. Π. Τελεβάντος έχει κάποιο εν μέρει δίκαιον σε όσα καταγγέλει εναντίον  του «Ο.Τ.»; Συνεπώς, απορώ και πάλιν λογικά: άραγε ο κ. Γ. Τραμπούλης μετα των συν αυτώ αδελφών και πατέρων της Εκδοτικής Επιτροπής του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ», θεωρούσι, την σύγχρονη και Νέα ιερά Αποτείχιση των Πρωτοπρεσβυτέρων και Αγιορειτών Πατέρων ως ένα αγώνα που δίδεται, εντός ή εκτός, του κόλπου της Εκκλησίας;

Μετά από ένα συνοπτικό, αλλά ανεξάντλητο ζήτημα, σκιαγράφημα και σκεπτικιστικό σχόλιο περί των νέων πεποιθήσεων του διευθυντού και της νεωτέρας γραμμής του «Ο.Τ.» πάμε τώρα  να συνθέσουμε και να σκιαγραφήσουμε και την κακόβουλη ενέργεια τινός ορκισμένου Οικουμενιστού, δηλαδή του Νο1 αχειρανθρώπου του Αιρεσιάρχου Πατριάρχη Κων/Πόλεως κ. Βαρθολομαίου.

Ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Τσέτσης, αποφάσισε, πάλιν και πολλάκις να καταθέσει την προπαγανδιστική άποψή του κατά των δήθεν «μη κατεπίγνωση» νεοΖηλωτών,  και εννοεί σαφώς τον κάθε νόρμαλ Ορθόδοξο αντιΟικουμενιστή που πολεμούσι με ανδρεία τόσον τον Οικουμενισμόν όσον και τους Οικουμενιστές.

Επιλέγει μάλιστα, ο ίδιος Κληρικός, εις την όλη ψευδο-ρητορική και εμπαθή στάση του, ένα απόσπασμα από κάποιο σύγγραμμα του όντως δημοφιλέστερου αγίου Νεκταρίου Κεφαλά για να μας αποδείξει ότι οι παπόδουλοι Οικουμενιστές, τιμούν και σέβονται όλους τους αγίους της Εκκλησίας, ενώ οι «νεοΖηλωτές» αντιΟικουμενιστές είναι άτιμοι ασεβείς και αγιομάχοι, ελέω τινός ζήλου νοσηρού και μη κατ΄επίγνωσις. Ποιοι είναι στη πραγματικότητα οι νεοΖηλωτές; Οι αντιΟικουμενιστές, που ως γνήσιοι Μακκαβαίοι προσπαθώσι να διασώσουν το πατροπαράδοτον σέβας; Ή μήπως, είναι οι φαύλοι Οικουμενιστές, που ελέω διπλωματικού και ά-θεολόγητου ζήλου, κατέστησαν εαυτούς, γνησίους «νεοΖηλωτές» και μανιοδέστερους των εραστών του εωσφορικού Συγκρητισμού και Φραγκολατινισμού;

Ως γνωστόν, οι λόγιοι κακόδοξοι Οικουμενιστές, τιμώσι με τα χείλη τους τους αγίους Πατέρες ενώ αποκόπτωσι, πού και πού, κανένα απόσπασμα που ωφελεί την Λατινόφρονα ή Οικουμενιστική προπαγάνδα τους και παρουσιάζονται ως δήθεν αγιόφιλοι και ευσεβείς άνθρωποι ενώ η πνευματική πραγματικότητα είναι παντελώς διαφορετική.  

Ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος, προσπαθεί, να παρουσιάσει μία στρεβλή και αλλοιωμένη εξάπαντος υποκειμενική εικόνα, μία εικόνα που του υποβάλλει η  κακοδοξούσα Ανωτέρα Εκκλησιαστική Αρχή του, δηλ. το Φανάρι, κατά των ισχυρά εξοπλισμένων ακαδημαϊκών Καθηγητών μας.

Μας παραθέτει, αποσπασματικά, τους θεολογικούς στοχασμούς του αγίου Νεκταρίου περί του χαρακτήρος του μη κατ΄ επίγνωσιν ζηλωτού. Και εμμέσως πλήν σαφώς κακολογεί ή συκοφαντεί (διαλέγετε και παίρνετε), ο εν λόγω κακολογώτατος Κληρικός, πάντες τους ακαδημαϊκούς και μη αντιΟικουμενιστές παραδοσιακούς Κληρικούς, Μοναχούς και Λαϊκούς, ως τέτοιους, δηλαδή ζηλόφθονους, φθονερούς, παράλογους, φιλόνεικους, αδιάκριτους, μισάνθρωπους και εμπαθείς «Ζηλωτές».

Εμείς θα ανταπαντήσουμε με συγκρατημένη νηφαλιώτητα, στο φαιδρόν κατηγορητήριον, όπου καπηλεύεται μέχρι και τους στοχασμούς του αγίου μας, ώστε να κατασυκοφαντήσει τους Πνευματικούς μας πατέρες και ακαδημαϊκούς δασκάλους. Θα χρησιμοποιήσουμε μάλιστα τά ίδια και απαράλακτα όπλα των Οικουμενιστών. Ο Άγιος Νεκτάριος καταγράφει, πέραν περί των μη κατ΄ επίγνωση «Ζηλωτών», και περί του αγαθού ζήλου, αλλά και περί του κατ΄επίγνωση ζηλωτού. Τουτέστιν, ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος, μας απέκρυψε τις επιπρόσθετες πολυσήμαντες πληροφορίες.

Σημειώνει ο άγιος Νεκτάριος κατά λέξη:

«Ζῆλος εἶναι ζέσις τις τῆς ψυχῆς ἐκδηλουμένης ὡς ὁρμή ἤ ὡς πάθος και ἐπιθυμία· (…) Ὁ ζῆλος εἶναι ἀγαθός ὅταν ἡ ὁρμή αὐτοῦ κινῆται πρός ἐργασίαν τοῦ ἀγαθοῦ, ὅταν ὅμως κινῆται προς τα φαῦλα, ὁ ζῆλος οὗτος εἶναι πονηρός. Ὁ ζῆλος ὁ ἀγαθός ζητεῖ την ἐπικράτησιν τῆς Βασιλείας τοῦ Θεού ἐπί τῆς γῆς, ζητεῖ τήν τελειότητα τῆς άρετῆς, μιμεῖται τό καλόν καί ἐπιποθεῖ τό ἀγαθόν. (…) Ὁ ἀγαθός ζῆλος εἶναι ἐκδήλωσις τῆς ἀγάπης τοῦ ἀγαθοῦ· (…) » [Μητροπολίτου Πενταπόλεως Ἁγίου Νεκταρίου Κεφαλᾶ, ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ, (ἦτοι μελέται Θρησκευτικαί καί Ἠθικαί), ἔκδοσις: Ἕβδομη, ἐκδόσεις: ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ, Ἀθῆναι 2008, σελ. 235].

Εμμέσως πλήν σαφώς, ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος αποκαλεί και κακολογεί, ως πονηρούς και φαύλους «Ζηλωτές», όλους σχεδόν τους αντιΟικουμενιστές και δή τους ακαδημαϊκούς διδασκάλους μας. Δεν βρίσκει ανάμεσα στους αντιΟικουμενιστές, έναν, αγαθόν και καλόν άνθρωπον ο δυστυχής Κληρικός. Συνεπώς, και εμείς οι μαθητές τους είμεθα τέτοιοι. Τον ευχαριστούμεν και του ευχώμεθα λοιπόν, να αποκτήσει τότε, τον προειρρημένο αγαθό ζήλο ώστε να αρχίσει να διακρίνει την αλήθεια από το ψεύδος, και να υπηρετεί γνησίως και ανιδιοτελώς τον Θεάνθρωπο αντί από ιδιοτέλεια τον αχειράνθρωπο του Φαναρίου.

Ο Άγιος Νεκτάριος, καταγράφει επίσης περί τον χαρακτήρα του κατ΄επίγνωσιν και κατά Θεόν Ζηλωτού:

«(…) Ὁ κατ΄ ἐπίγνωσιν ζηλωτής εἶναι ἀληθής ἔνθεος τῆς πίστεώς του λατρευτής· εἶναι ὄντως ὅλως ἀφοσιωμένος τῷ Θεῷ και αὐστηρῶς φυλάττει τον νόμου αυτόῦ· εἶναι τηρητής τῶν πατρίων του παραδόσεων και ἐργάζεται μετά θέρμης πολλῆς ὑπέρ τῆς δόξης του ὀνόματος τοῦ Θεοῦ· εἶναι ἐραστής τῶν ἐπαινούμενων ἔργων, και μετά διαπύρου πόθου σπεύδει να μιμηθῇ τά καλά· (…) Ὁ κατ΄ ἐπίγνωσιν ζηλωτής εἶναι φίλος τῶν καλῶν και ἐραστής πασών τῶν ἀρετῶν. (…) ὁ ζῆλος αὐτοῦ εἶναι πεφωτισμένος και κατ΄ ἐπίγνωσιν… φέρει τον τύπον τοῦ ἀληθοῦς χριστιανοῦ». [Μητροπολίτου Πενταπόλεως Ἁγίου Νεκταρίου Κεφαλᾶ, ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ, (ἦτοι μελέται Θρησκευτικαί καί Ἠθικαί), ἔκδοσις: Ἕβδομη, ἐκδόσεις: ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ, Ἀθῆναι 2008, σελ. 235-236].

Βέβαια, αφού ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος, αδυνατούσε ελέω στοχευμένης προπαγάνδας, να μας παραθέσει αντικειμενικά και σφαιρικά τα δύο είδη των ζηλωτών, εξ ανάγκης παραθέτουμε στην αγάπη σας και εμείς μερικά σπαράγματα από τά ἀκριβώς αντίθετα πράγματα έξ όσων λοιδωρεί ή συκοφαντεί τους διδασκάλους μας.

Ας κάνει τον κόπον λοιπόν, ο ίδιος νεοΟρθόδοξος Κληρικός, να μελετήσει, τον λόγον του αγίου Νεκταρίου, περί λοιδορίας, πού αντιγράφουμε συνοπτικώς:

«Ὁ λοίδορος εἶναι μοχθηρός, έπιρρεπής εἰς ψόγους, εἰς ὕβρεις και εἰς κατηγορίας· ἔχει καρδίαν ἀκάθαρτον. Το πνεῦμα αὐτοῦ εἶναι διεστραμμένον, ἡ δε ψυχή αὐτοῦ μοχηρά. (…) Ὁ λοίδορος οὐδόλως διαφέρει τοῦ δολοφόνου, διότι ὁ μέν αἵρει την ζωήν, ὁ δε την τιμήν, το βάθρον, ἐφ΄ οὗ στηρίζεται ἡ ζωή». [Μητροπολίτου Πενταπόλεως Ἁγίου Νεκταρίου Κεφαλᾶ, ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ, (ἦτοι μελέται Θρησκευτικαί καί Ἠθικαί), ἔκδοσις: Ἕβδομη, ἐκδόσεις: ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ, Ἀθῆναι 2008, σελ. 180].

Καί αν θέλει, ας προχωρήσει εν τέλει και στο περίφημον λόγον, περί συκοφαντίας και συκοφάντου, ίσως να τον ενδιαφέρει κάπως, να μελετήσει, από την θεόπνευστο γραφίδα του αγίου Νεκταρίου τον παγιωμένο και αμετανόητο χαρακτήρα του κάθε ορκισμένου και συκοφάντου της Πίστεως, ή άλλως πως, τινός αιρετίζωντος Αρχιοικουμενιστού, όπου συκοφαντώσι, κυρίως, το ιερόν Ευαγγέλιον και έπειτα τους Φίλους του Θεού:

« Συκοφαντία, ψευδής κατηγορία· συκοφάντης εἶναι ὁ ψεύστης. (…) Συκοφάντην τον διαβολέα και προσαγωγέα οἱ πάλαι και οἱ νῦν καλοῦσιν. (…) Σκορπίου ἰός γλῶσσα συκοφάντου. (…)· τεχνᾶται ψεύδη και διαβάλλει παντοῖα. Ἐξολοθρεύσει Κύριος πάντα τά χείλη τά δόλια. Ἡ γλῶσσα τοῦ συκοφάντου μισεῖ ἀλήθειαν. Ὁ συκοφάντης χαίρει πολλῷ πλέον, ὅσῳ τοῖς ἔργοις εὐδοκιμεῖ».

Τον εν λόγω περίφημον ἅγιον Νεκτάριον, ως γνωστόν, εταλαιπώρησεν και εβασάνισεν, ο «13ος και μέγας  Προφηταπόστολος» των φαύλων Οικουμενιστών και λοιπόν Μασσωνιστών, ο αιρεσιάρχης και σχισματικοαιρετικός Οικουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης όπου ενέσπειρε και εξέσχισεν στην Εκκλησία του Χριστού μας σε δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις, τους Παλαιοημερολογίτες και τους Νεοημερολογίτες. Ο ίδιος πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης, πρωτού ανέβει διά του θεομίσητου και εις τριπλούν καταραμένου Μεταθετού, εις τον Οικουμενικόν Θρόνον της Κωνσταντινουπόλεως, ήτο ήδη ένας καθαιρεμένος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών. Τούτο είναι το ηρωϊκόν πρότυπον των νεοΦαναριωτών και νεοΒατοπαιδινών. Τούτος είναι ο «άγιος» των νεοΟρθόδοξων Φαναριωτών.

Να σημειώσουμεν ωστόσο, ότι οι συκοφαντικές μομφές που εξαπολύει, αδίκως, ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Τσέτσης, όπως π.χ. όταν καταγράφει, περί των γραφθέντων του αγίου Νεκταρίου: « (…) Είναι ρήσεις του δημοφιλέστερου Αγίου της Ορθοδόξου Ελλάδος κατά τον εικοστό αιώνα, ο οποίος φαίνεται πως επ΄ εσχάτων λησμονήθηκε από τους ποικίλους αυτόκλητους «αμύντορες» της Ορθοδοξίας του Ελλαδικού χώρου (…)». [Σκιαγράφημα των «ου κατ΄επίγνωσιν» νεο-ζηλωτών, http://www.amen.gr/article/skiagrafima-ton-ou-katepignosin-neo-ziloton?utm_source=nl&utm_medium=email&utm_campaign=daynl&utm_content=epiloges2 ]

Να υπενθυμίσουμε για τα προειρημένα, ότι όσοι Οικουμενιστές Μητροπολίτες και αμύντορες της Κακοδοξίας, αλλά μάλλον και αμύντορες μίας στυγνής και αθέου ιδεληψίας, επ΄ ευκαιρίας της τότε αρνήσεως του Πρωθυπουργού κυρίου Αλεξίου Τσίπρα, όπως ορκισθεί εις το ιερό Ευαγγέλιον, σύμφωνα με τα Ελληνορθόδοξα θέσμια του Χριστιανικού Κράτους μας,  έσπευσαν τότε πάμπολλοι «Επίσκοποι» κατ΄ουσίαν λυκοποιμένες, να υποστηρίξωσι, την απαξιωτική και βλάσφημη ενέργειά του, ως καθόλα (sic) Ευαγγελική, οι οποίοι όλως παραδόξως ελησμόνησαν πράγματι την θεόπνευστη διάκριση και ερμηνευτική προσέγγιση του Αγίου Νεκταρίου, περί του Όρκου. Ενώ εκείνο το διάστημα η εν Ελλάδι ορθόδοξοι αμύντορες υπενθύμιζαν για το ζήτημα την θεοδίδακτη και απλανή ερμηνευτική προσέγγιση του αγίου Νεκταρίου.

Ωστόσον, να προσθέσουμε ως κατακλείδα, μία ακόμη τελευταία όμως αποδεικτική πρόταση, ότι ο π. Γεώργιος Τσέτσης συκοφαντεί αδυσώπητα, προφανώς (θέλουμε να πιστεύουμε) όχι από κακότητα, αλλά από υπερπερίσευμα στείρας ή απείρου ηλιθιότητος, είναι όπου στοχοποιεί άδικα, και κυρίως ανήθικα, τους μη αφοπλισμένους ακαδημαϊκούς Καθηγητές μας, όπως λ.χ. τόν λόγιο διδάσκαλόν μας και ιερώς Αποτειχισθέντα Πρωτοπρεσβύτερον Θεόδωρον Ζήσην,  ο οποίος Γέρων παπαΘόδωρος όντας ακαδημαϊκός Πατρολόγος, ως λαοπρόβλητος και θεοπρόβλητος, εξάπαντος ετερόκληρος αμύντορας της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, ουδέποτε ελησμόνησεν τον Άγιο Νεκτάριο. Και εξηγούμαι με πάσα σαφήνεια.

Να παραπέμψουμεν με κάθε ακρίβεια, όσους καϋμένους νεοσσούς ή γέροντες Οικουμενιστές, πασχίζουσι είτε να λοιδωρίσουσι  είτε να συκοφαντήσουσι, εξ ανοησίας ή διότι αγνοώσι, ή επιθυμώσι, να διαστρέφωσι την αλήθειαν του πράγματος: ο Πατρολόγος π. Θ. Ζήσης συνέγραψε ειδικό τομίδιον με τίτλον «Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΩΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ» (εκδόσεις: «Βρυέννοιος», Θεσσαλονίκη 2000, σσ. 203). Συνεπώς, πώς ακριβώς ελησμωνήθηκε υπό των νεοφανών Ομολογητών ο Άγιος του αιώνα μας;

Καθώς επίσης, ο ίδιος Όμότιμος Καθηγητής Πατρολογίας π. Θεόδωρος Ζ. είναι επίσημα εγγεγραμμένος στην Συμβουλευτική Επιστημονική Επιτροπή για την έκδοση των Απάντων συγγραφικών Έργων και Λόγων του Αγίου Νεκταρίου Επισκόπου Πενταπόλεως, εκδόσεις: της Ιεράς Μονής της Αγία Τριάδος, Αιγίνης. Άρα κοντολογίς, ως πότε θα αποδεικνύουμε συστηματικώς, ως αδιάβαστους, αφώτιστους και εμπαθείς, τους  ορκισμένους Οικουμενιστές;

Η Συντακτική Επιτροπή του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» διά μέσω του διευθυντού αυτής, μπορεί να έχωσι και να στοχάζονται ελεύθερα τις όποιες προσωπικές θεολογικές πεποιθήσεις επιθυμώσι να έχουν, αλλά όταν συγγράφωσι δημόσια, ότι, η ιερά Αποτείχισις δεν αποτελεί και δεν είναι στην συνείδησή τους (ή και στην Εκκλησιαστική γραμμή της εφημερίδος μας) «στοιχείον ηρωϊσμού» ή «πρότυπον» Ομολογίας Πίστεως, πολύ λυπούμεθα να διαπιστώσουμεν, εμείς οι μικροί και μαθητευόμενοι συνεργάτες τους, ότι δύο τινά θλιβερά πράγματα επισυμβαίνουσι:

(α) είτε υπάρχει σοβαρώτατον πρόβλημα από σωρηδόν καταμπαζωμένες συνειδήσεις στο πηδάλιον του «Ο.Τ.», (β) είτε υπάρχει χονδροειδέστατη ημιμάθεια, και συνεπώς αμάθεια, στο κατά γράμμα και κατά πνεύμα των Ιερών Κανόνων.

Και εξηγούμε ίνα μη παρεξηγηθώ.

Διότι, αξιότιμε κύριε διευθυντά μετά των συν αυτώ, πώς αλλοιώς να ερμηνευθεί ο Ιερός ΙΕ΄ Κανών της Πρωτοδευτέρας Αγίας Συνόδου, όπου καταγράφει με κάθε ακρίβεια και ευνόητη σαφήνεια:

 «οἱ τοιούτοι (δηλαδή οι ιερώς Αποτειχισθέντες) οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑπόκεινται πρό συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτούς τῆς πρός τόν καλούμενον Ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλά καί τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις άξιωθήσονται. Ού γάρ Ἐπισκόπων, ἀλλά ψευδεπισκόπων καί ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, και οὐ σχίσματι τήν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλά σχισμάτων καί μερισμών την Ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι». (ΠΗΔΑΛΙΟΝ, εκδόσεις: ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, σελ. 358)

Ο Ιερός Κανών πάντως, για όσους δύνανται να εννοήσουν καθαρά και ξάστερα, εννοεί προφανώς, ότι η διακοπή μνημοσύνου από τινός ψευδεπισκόπου εμπεριέχει αδιαμφισβήτητα στοιχείον ηρωϊσμού εξ ού και η πρέπουσα τιμή και αναντίρρητα προβάλλεται ως πρότυπον Ομολογίας Πίστεως. Πράγμα που δια την εφημερίδα «Ο.Τ.», την σήμερον, δέν αποτελεί πλέον (καθώς ομολογείται διά του επισήμου εκπροσώπου της) ως ηρωϊκόν στοιχείον αλλά ούτε κάν ως Ομολογιακόν πρότυπον αγώνος.

Ενώ κατά το ιστορικόν παρελθόν αυτού του «Ο.Τ.», εθεωρείτο αδιαμφισβήτητα, βάσει των συστηματικών δημοσιευμάτων π.χ. της χρονολογίας 1970 (όπου διερευνήσαμε και αποκαλύπτουμεν ένα προς ένα σε υποσημειώσεις μετά το τέλος του εν λόγω δοκιμίου μας) ως στοιχείον ηρωϊσμού αλλά και ως πρότυπον Ομολογιακού αγώνος.

Δεν υπάρχει, συγκριτικώς, από τον πρότερον «Ο.Τ.»,  διάσταση ή και αποκλίνουσα γραμμή αλλά και λανθάνουσα «δημοσιογραφική» κατάστασις, μ΄ αυτόν τον ύστερον «Ο.Τ.»;

Πού ακριβώς έγκειται το όλο ζήτημα και η προβληματική, όταν ο ιερός Κανών ορίζει αλλά και ξεκαθαρίζει αληθώς, ότι οι ιερώς Αποτειχισθέντες πρέπει να τιμούνται υπό των Ορθοδόξων;

Πώς ακριβώς τιμούνται, και αποδεικνύεται έμπρακτα ο σεβασμός προς τον ομολογιακό αγώνα τους, και δή από την εφημερίδα των Ορθοδόξων, όταν μάλλιστα υπάρχει η αναίδεια, να υποτιμάται, αυτή καθ΄ εαυτή η ενέργεια της Ιεροκανονικής αγίας Αποτείχισις, ως μία ενέργεια δήθεν μη ηρωϊκή και μη πρότυπος (αλλά μάλλον και ενέργεια που οδηγεί εκτός(!) Εκκλησίας), αλλά και να προσπερνάται μεθοδικά η εν λόγω ιεροκανονική ενέργεια των όσων αξιότιμων Κληρικών, Μοναχών και Λαϊκών;

Γιατί οι μανιοδέστεροι των εραστών του εωσφορικού Οικουμενισμού, οι εραστές της Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης, συκοφαντώσι νυχθημερόν τους ρωμαλέους διδασκάλους μας; Δεν είναι κρίμα και άδικο για την ψυχούλα τους;



Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Ορθόδοξος Θεολογών





ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ/ΑΡΧΕΙΑΚΑ ΤΕΚΜΗΡΕΙΑ:

1.      «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», Εβδομαδιαία Έκδοσις της ΠΟΕ, Συλλεκτικό DVD-1908 τεύχη, 50 χρόνια (1961-2011). Τα επόμενα στοιχεία που θα καταγραφώσι εκ του αρχειακού υλικού προέρχονται από την χρονολογία Διακοπής του Μνημοσύνου του Αρχιοικουμενιστού Πατριάρχου Αθηναγόρα το 1970. Ο Αριθμός Φύλλων που ερευνήθηκε ενδελεχώς για την κάλυψη της ιεροΚανονικής Αποτείχισης είναι από το 113 μέχρι το 130.

Ø  «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», Αριθ. Φύλλου 117, 20 Μαρτίου 1970, «Ο Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος έπαυσε το μνημόσυνον του Πατριάρχου».

Ø  «Ο.Τ.», Αριθ. Φύλλου 118, 10 Απριλίου 1970, «Η Ορθόδοξος συνείδησις εν εξεγέρσει. Παύεται το μνημόσυνον του Πατριάρχου Αθηναγόρου», σελ. 4.

Ø  «Ο.Τ.», Αριθ. Φύλλου 119, 1 Μαΐου 1970, «Θα διασπαθεί η Ορθοδοξία;», με ειδική φωτογράφιση μάλλιστα και των τριών ιερώς Αποτειχισθέντων Μητροπολιτών με πλούσια δημοσιογραφική κάλυψη του ζητήματος.

Ø  «Ο.Τ.», Αριθ. Φύλλου 127, 10 Οκτωβρίου 1970, (α) «Αφορμή: Η Διακοπή του Μνημοσύνου. Αυστηρά διαμαρτυρία του Αγίου Όρους προς τον Αθηναγόρα», σελ. 1. (β) «Το Άγιον Όρος προς Αθηναγόραν: Το εγκυκλιώδες γράμμα της ιεράς Κοινότητος», σελ. 3. (γ) «Δια το μνημόσυνον του Αθηναγόρου: Εκλήθει υπό της ιεράς Συνόδου ο σεβ. Παραμυθίας Παύλος. Εζητήθησαν «εξηγήσεις» δια την παύσιν του μνημοσύνου», σελ. 4.

Ø  «Ο.Τ.», Αριθ. Φύλλου 128, 1 Νοεμβρίου 1970, «Σθεναρή και άκαμπτος η στάσις των Αγιορειτικών Μονών έναντι του Οικουμενικού Πατριάρχου. Συνεχίζουν τους αγώνες κατά του Βέκκου. Απαιτείται λίβελλος αποκηρύξεως», σελ. 1, και αντιγράφω δειγματοληπτικά, ένα σημαίνον απόσπασμα, γραφθέν υπό του «Ο.Τ.», όπου εγκωμιάζεται ο ηρωϊσμός διά του ρωμαλέου θάρρους και της άκαμπτης επιμονής των Αγιορειτών Πατέρων και η υπερύψωσις  της ενεργείας τους ως πρότυπος Ομολογιακή ενέργεια: « (…) αι απαντήσεις των περισσότερων Μονών, χαρακτηρίζονται δια το θάρρος και την εμμονήν των επι της διακοπής μνημοσύνου του ονόματος του Πατριάρχου (…) », σελ. 4. Στο εν λόγω σημείον, η παρελθοντική ορθόδοξη γραμμή του «Ο.Τ.», δεν έρχεται σε αντίθεση με όσα παράδοξα εδιεκήρυξε ο σημερινός διευθυντής αυτού; Συνεπώς υφίστατο ή όχι σημαντική μετατόπισης της αντιαιρετικής γραμμής του «Ο.Τ.» κατά της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού;

Ø  «Ο.Τ.», Αριθ. Φύλλου 129, 20 Νοεμβρίου 1970, (α) «Εις την ιερά Σύνοδον Μητροπολίτης (ο Σισανίου και Σιατίστης κυρός Πολύκαρπος) καταγγέλλει τον Αθηναγόραν. Θα διακόψει το μνημόσυνου του Πατριάρχου. Τον θεωρεί αιρετικόν και εχθρόν της Ορθοδοξίας», σελ. 1. (β) «Μητροπολίτης καταγγέλει τον Αθηναγόραν», εκτενές έγγραφον του σεβ. Πολυκάρπου, σελ. 2. (γ) «Επειδή διέκοψαν το μνημόσυνον του Πατριάρχου: Θα διωχθούν οι τρείς Ιεράρχες;», σελ. 4.

Ø  «Ο.Τ.», Αριθ. Φύλλου 130, 10 Δεκεμβρίου 1970, (α) «Ο Οικουμενισμός συγκλονίζει την Εκκλησία;», σελ. 1. (β) «Η καταγγελία του σεβ. Σιατίστης Πολυκάρπου», όπου σχολιάζει και πάλιν ο  «Ο.Τ.»: « (…) εάν ο Πατριάρχης, δι όσων φρονεί, δημοσιεύει και κηρύττει, είναι αιρετικός, τότε αμέσως πρέπει να καταγγελθεί και να παύσει πάσα μετ΄ αυτού εκκλησιαστική επικοινωνία. (…)» σελ. 2.

Σημ. ιδική μας: Δηλαδή, αγαπητοί αναγνώστες του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», ο «Ο.Τ.», όχι μόνο κάλυπτε συστηματικά την τότε περίφημον Διακοπή Μνημοσύνου, κατά του Πατριάρχη Αθηναγόρα, αλλά μάλλιστα προέτρεπε Κλήρον και Λαόν, σύμφωνα με την αναντίρρητη αντιΟικουμενιστική γραμμή του, προς την Διακοπή Μνημοσύνου κατά του αιρετικού Πατριάρχη. Μη ξεχνάμε ότι μέχρι και ο Γέρων Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος καταθέτει την προσωπική αλλά και βαρυσήμαντη γνώμη του, ότι ο πατρ. Αθηναγόρας ήτο πράγματι αιρετικός. Το ζητούμενο είναι, γιατί άραγε υφίστατο σημαντική απόκλισις και έκπτωση από την πάγια παραδοσιακή γραμμή του «Ο.Τ.» και της παραδοσιακής γραμμής του οσίου πατρός Επιφανίου Θεοδωροπούλου, συγκριτικά, με τα όσα σωρηδόν αντικειμενικά στοιχεία που μόλις σας παραθέσαμεν; Εν τέλει μήπως είχαν δίκαιον οι Πρωτοπρεσβύτεροι και σεβαστοί θεολόγοι που κατήγγειλαν τον σύγχρονο «Ο.Τ.» ότι υποσκάπτει τον αντιΟικουμενιστικόν αγώνα; Δηλαδή, είναι ένα πράγμα, ο φίλτατος Εκκλησιαστικός Δημοσιογράφος (θεολόγος/φιλόλογος) κύριος Παναγιώτης Τελεβάντος, να καταγγέλει συστηματικά και άνευ μαρτυρικού υλικού και χειροπιαστών αποδείξεων, και ένα άλλον πράγμα αναντίρρητα, να καταγγέλνει ο υποφαινόμενος, με αποδείξεις, από το ίδιον το αρχειακόν υλικόν του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ».



ΠΗΓΗ: Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»,