Translate

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Η ΑΝΙΕΡΗ ΜΕΓΙΣΤΗ ΒΑΛΤΟΠΕΔΙΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ (Π.Ε.Θ.)





ΑΝΤΙΡΡΗΤΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ κ. ΑΝΘΙΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΙΕΡΗ ΜΕΓΙΣΤΗ ΒΑΛΤΟΠΕΔΙΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ (Π.Ε.Θ.)



Του Παναγιώτη Π. Νούνη



  •  Δείτε το παρακαλώ εδώ, εδώ και εδώ σε  PDF και DOCS.


Κατ΄αρχάς να σημειώσουμε, ότι η εν λόγω Ημερίδα «Ελληνορθόδοξη παιδεία ή άθεα γράμματα», συνδιοργανώνεται, από τρείς σημαντικότατους φορείς, όπως: την ιερά Μητρόπολην της Θεσσαλονίκης, με τις προσωπικές ευλογίες του σεβασμιωτάτου μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κυρίου Ανθίμου, από την Πανελλήνιον Ένωσιν Θεολόγων (Π.Ε.Θ.) καθώς και από αρκετά Ορθόδοξα Χριστιανικά Σωματία της συμβασιλεύουσας Πόλης. Εκλεκτοί ομιλητές της ιδίας Ημερίδος θα είναι, οι εξής: ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κύριος Παύλος. Ο Γενικός Γραμματέας της Π.Ε.Θ. κύριος Παναγιώτης Τσαγκάρης μαζί και η Καθηγήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής κυρία Μαρία Μαντουβάλου.



Θέλω να αποσαφηνίσω, ιδιαίτερα, κάτι το εξίσου σημαντικόν, ώστε να διευρύνω κάπως το οπτικόν διερευνητικόν και κριτικόν θεολογικό πεδίον των φιλότιμων αναγνωστών μου: ότι εντός του θρησκειολογικού και θεολογικού πλαισίου της λεγομένης ή μάλλον κατεγνωσμένης δήθεν ουδετερόθρησκης ή νέο-αθεΐας, είτε της Νεοεληνικής ή Νεοκυπριακής παιδείας, δηλ. των αθέων ή θρησκόληπτων γραμμάτων που προπαγανδίζονται ή και προσηλυτίζονται τα δύσμοιρα παιδάκια μας δια μέσω κυρίως των ελλειματικών Θρησκευτικών κ.ά. λοιπών μαθημάτων στη δημόσια εκπαίδευση, σύμφωνα με την ακριβήν Πατερικήν ορολογίαν και ορθόδοξην Θεολογίαν, της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, «αΘεΐα» σημαίνει: το κάθε ετερόδοξον, κακόδοξον και αιρετικόν δόγμα. Η αΘεΐα ταυτίζεται με την αίρεσιν και η αίρεσις ταυτίζεται με την αΘεΐαν.



Ο ά-Θεος λοιπόν, σύμφωνα με τους θεοφόρους Πατέρες, είναι: ο κάθε ετερόδοξος, κακόδοξος και αιρετικός άνθρωπος, είτε Κληρικός, είτε θεολόγος είτε και απλός οπαδός του α-Θεϊσμού. Σύμφωνα δε με την Προφητική παράδοση, ό άΘεος, είναι ένας ανόητος και άφρων τύπος ανθρώπου. Ανόητοι είναι και οι πάσης φύσεως αιρετικοί. Α-νοησίες είναι και οι κάθε λογής-λογής κακοδοξίες, ετεροδοξίες και αιρετικές πλάνες.



Ο μέγας Δογματολόγος της εποχής μας, ο όσιος Ησυχαστής και Προφήτης των ακαδημαϊκών εδράνων, ο Γέρων π. Ιωάννη Ρωμανίδης ξεκαθάριζε αυτό το ζήτημα, ως εξής:



«Τι εννοούν (οι Πατέρες) με την λέξη άθεος; Εννούν ότι αυτός ο θεός στον οποίον πιστεύουν αυτοί (οι αιρετικοί) δεν υπάρχει. Είναι ανύπαρκτος… Αυτός ο θεός δεν υπάρχει. Ποιος Θεός υπάρχει; Ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ, του Ιακώβ (…)».1



Αλλού ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης μας αποσαφηνίζει συγκριτικά, με ιδιαίτερη έμφαση, ότι υφίστατο μεγίστη διάκριση εκείνου του δήθεν θεού της Μεταφυσικής Φιλοσοφίας και της Σχολαστικής Θεολογίας από τον μόνο αληθινό Θεό της Φιλόκαλλης Ορθοδοξίας:



«Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας λέγανε, αιώνες τώρα, ότι ο θεός του fiolioque ή της σχολαστικής θεολογίας δεν υπάρχει. Όταν έρχεται ο Νίτσε και λέει ότι ο θεός πέθανε, καλά έκανε, σωστά τα λέει. Διότι, όταν ο Νίτσε λέη «θεό», εννοεί τον θεό της μεταφυσικής (φιλοσοφίας), της σχολαστικής παραδόσεως των Φράγκων. Αυτός ο θεός δεν υπάρχει… Εντάξει, πρέπει να συμφωνήσουμε και εμείς. Βέβαια, αυτός ο θεός πού πίστευαν οι Ευρωπαίοι χρόνια τώρα, αυτός ο θεός δεν υπάρχει. Είναι ανύπαρκτος. Καλά κάνουν και τον απεκήρυξαν. Μόνο όταν κανείς πή ότι ο Θεός των Ορθοδόξων δεν υπάρχει, εκεί πρέπει να γίνη συζήτηση».2



Έχωντες κατά νούν τα πιο πάνω εύστοχα Ρωμανίδεια λεχθέντα και γραφθέντα, και κριτικά σκεπτόμενοι και προβληματιζόμενοι μετα της σύνολης Εκκλησιαστικής επικαιρότητος, θέλω να διατυπώσω τις επόμενες  απορίες μου:



Πώς είναι δυνατόν, ο «παναγιώτατος» Μητροπολίτης της Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος, ο και λεγόμενος ο νέος Άνθιμος ο Τρισμοιχεπιβάτης (υπήρξεν μάλιστα και ένας ακόμη αιρετικός Οικουμενικός πατριάρχης ο μονοφυσίτης Άνθιμος, ο και εις διπλούν Μοιχεπιβάτης, όπου εκατεδικάσθην μαζί με τον Αιρεσιάρχην πατριάρχην της Αλεξανδρουπόλεως Σεβήρον τον Μονοφυσίτη κ.α. από την αγία Ε΄ Οικουμενικήν Σύνοδον) δύο μητροπολιτικών θρόνων, σύν ενός, με τη οικουμενιστική κακοδοξία αυτού, ο οποίος καλλιεργεί και επευλογεί (διατάζει, εγκαλεί, δικάζει και καταδικάζει, ιδιοτελώς και μεροληπτικώς, και άνευ τινός Εκκλησιαστικού δικαστηρίου με τον αδυσώπητον και φεφανατισμένον διωγμό ενθέων ομολογητών και δή ρωμαλέων Πρωτοπρεσβυτέρων της επαρχίας του, αλλά και με το να επιβάλλει τυρρανικώ τω τρόπω το ειδεχθές  απαγορευτικόν του Ευαγγελικού αντιΟικουμενιστικού αγώνος) την άΘεον και «ένθεον» οικουμενιστικήν παιδεία στα εκκλησιαστικά και θεολογικά πράγματα, δηλ. μέσα στην Εκκλησιαστικήν επαρχία του, και γενικώς σ΄ολόκληρον την επικράτεια, και να καταγγέλνει, μονομερώς, τις άθεες μεθοδεύσεις της διακηρυγμένης προ πολλού α-Θέου Κυβερνήσεως των Εκκλησιομάχων του ΣΥΡΙΖΑ;



Την ιδικήν του κατεγνωσμένη  αΘεΐαν ή και κακοδοξίαν ποίος ή ποιοί ακριβώς δύναται να την καταγγείλουσι, δικάσουν και έπειτα καταδικάσωσι, αμερόληπτα;3





Πιο απλούστερα, εντοπίζω μία αντίφαση: πώς είναι δυνατόν ένας ορκισμένος άΘεος ρασοφόρος και Αρχιοικουμενιστής μητροπολίτης, που καλλιεργεί επι σειρά ετών την άΘεον και οικουμενιστικήν προπαγάνδα του Φαναρίου, και που συντηρεί τον θρησκόληπτον εωσφορισμόν των Μασσωνικών και ανίερων Στοών, και μάλιστα που ποτίζει τον πολυθεϊστικόν και θρησκειολογικόν συγκρητισμό της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ.ο.κ. να εγκαλεί από την μιά την οικουμενιστικήν (και άθεον) Πολιτειακήν παιδείαν, και έπειτα να επευλογεί τέτοιου είδους ένθεες ημερίδες που προτάσσουν την Ελληνορθόδοξη παιδεία, ενώ από την άλλη, στα θεολογικά και εκκλησιαστικά πράγματα, όπου είναι ο απόλυτος Εκκλησιαστικός Μονάρχης, τα δηλητηριάζει με το υδροκυάνειον του αΘεϊσμού και Οικουμενισμού;



Μήπως γιατί εν τέλει δεν είναι ο απόλυτος Μονάρχης αλλά ένας «Σατράπης» και πειθήνιο κοπέλιν του «μεγάλου Βασιλέως» της Πόλεως;



Όταν οι άθεοι ή και «ένθεοι» Συρηζαίοι κ.ά. λογής κομματικής φατριάς φωνασκούσι παράφωνα, ότι  «ο θεός δεν υπάρχει» ή ότι «ο θεός επέθανε», και προσπαθώσι να μας επιβάλλουσι τα «άθεα γράμματα» και την «αθεϊστική παιδεία» τους, έχουσι απόλυτον δίκαιον με τη στάση τους… διότι φέρνωσι ως επιχειρήματα θέσεις και απόψεις μιας χούφτας «εκκλησιαστικών ανδρών» αναξίων λυκοποιμένων, που μάλιστα κατά τον Θεοφόρο άγιο Πατέρα και Μέγα Γρηγόριον τον Θεολόγον θα εξυβρίζοντο… χωρίς περιστροφές, ως κατοίκοι του Πλανήτη των Πιθήκων, ή υπήκοοι στο Βασίλειον του Κεκοπιθηκισμού, ή, άλλως πως θα αποκαλούντο ως αθλίοι και πανούργοι Κερκοπίθηκοι, που φλερτάρωσι ελέω τραγελαφικού και ανόητου πιθηκισμού με τον Φραγκισμόν και Οικουμενισμόν.4



Διότι αν τυχόν και εγνώριζαν έναν Φίλο του Θεού, ή είχαν προσωπική πείρα και εμπειρία μαζί Του, εννοώ προσωπική σχέση μαζί με τον αληθινό Θεό, τότε θα συνειδητοποιούσαν πόσο δίκαιον είχαν, που εφωνασκούσαν καλώς ότι ο «θεός είναι μακαρίτης». Αλλαλάζουν φαίνεται το κενό περιεχόμενον της καρδίας τους.



Γιατί άραγε όλοι εμείς, οι δήθεν ένΘεοι, να στεκόμαστε απέναντί τους, αφού είναι αληθινοί ομολογητές της αΘεΐας τους;



Ο εν λόγω θεός του α-Θεϊσμού, είναι και παραμένει ζωντανός, και αυτό είναι πέραν πάσης αμφιβολίας εν μέρει δίκαιον και αληθές, διότι προέρχεται από μία εσφαλμένη και αποκλίνουσα αθεϊστική ή σκεπτικιστική φιλοσοφική ή και θεολογική παράδοση, εκείνην της Σχολαστικής Θεολογίας ή και της Μεταφυσικής Φιλοσοφίας. Ποιόν θεό γνωρίζει κανείς διά μέσω του στοχασμού της Μεταφυσικής φιλοσοφίας; Ποιόν θεό γνωρίζει κανείς δια μέσω της κακοδόξου Φραγκολατινικής ή Λουθηροκαλβινικής θεολογίας; Ως γνωστόν, στα θεολογικά γράμματα υπάρχει συγκεκριμένο πρόσωπο που διενεργεί εισβολή και κατοχή στην καρδία του ανθρώπου όπου επιζητεί μανικώς την αυτοθεοποίησιν αυτού. Ποιος είναι ο πατέρας των αιρέσεων, ο πατέρας του ψεύδους και ο άρχων του κόσμου τούτου; Και εν τέλει ποιόν Θεόν, γνωρίζει κανείς διά μέσω της ορθοδόξου Ησυχαστικής και Πατερικής Θεολογίας;



Τρία τινά πρέπει να (επι)συμβαίνουν στην τραγική περίπτωση του μητροπολίτου Ανθίμου του Τρισμοιχεπιβάτου:



(1) είτε μας υποκρίνεται τον Αρχιοικουμενιστή και είναι καθόλα, ορθόδοξος Επίσκοπος, της Εκκλησίας του Χριστού, όπερ και οι διάφορες κριτικές και αντιρρήσεις εναντίον του είναι μάλλον ακραίος «Ζηλωτικός» δάκτυλος. Όμως οι επίσημες και θεσμικές ενέργειές του και πράξεις του κατά τινών ορθοδόξων κληρικών του είναι αδιαμφησβήτητα φθονερές, κακόδοξες και κακόβουλες ενέργειες, ενέργειες που κανένας φωτισμένος ή και θεόπτης επίσκοπος δεν θα διενεργούσε. Συνεπώς το πρώτο υποθετικό σενάριον, καταρίπτεται, άπαξ και διαπαντώς, διό και (ανα)γνωρίζεται πάν δέντρον από τους καρπούς του.



(2) είτε είναι διχασμένη Εκκλησιαστική προσωπικότητα, και χρήζει επειγώντος Ψυχιατρικής παρακολούθησις από την γνωστή Γηριατρική Ψυχιατρική Κλινική της Θες/νίκης.



(3) Είτε είναι δαιμονισμένος, και πεπλανημένος σε μία μάλλον εξαιρετικά παγιωμένη εωσφορική κατάσταση την οποία του καλλιεργεί ο ταυτόσημος φαυλεπίφαυλος Φαριζαϊκός αυλικός περίγυρός του. Διότι, μπορεί μέν να κοινωνεί, φαινομενικώς, το Τίμιον Σώμα και Τίμιον Αίμα του Χριστού μας, προφανώς αμετανόητα και αναξίως, αλλά συνάμα κοινωνεί, και από το ανίερον ποτήριον του δαιμονιώδους ψυχοκτόνου οικουμενισμού. Είναι δυνατόν κανείς μας, να υπηρετεί, δύο κυρίους;




Τα ταυτόσημα σχεδόν, ισχύωσι, και στα περί της περιπτώσεως του μητροπολίτου Σισανίου κ. Παύλου: πώς είναι δυνατόν ο σεβασμιώτατος Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος, ο οποίος συναναστρέφεται συμβατικά και συστηματικά μετα των λυκοποιμένων και λυκανθρώπων Αρχιοικουμενιστών ακαδημαϊκών και άλλων κακοδόξων Κληρικών, ενώ παράλληλα αποδέχεται και αναγνωρίζει τις άΘεες και συγκρητιστικές αποφάσεις της Ληστρικής Συνόδου (της Κρήτης) των αποστατών Προκαθημένων και Ιεραρχών, να μας ενημερώνει, άκουσον-άκουσον για την άθεο και οικουμενιστική παιδεία των σχολείων; Ας αποφασίσει επί τέλους ποιόν ρόλο θα υποδύεται μέσα στο Σώμα της Εκκλησίας. Τον ορθόδοξο ρόλο τινός σοβαρού Επισκόπου, ή μάλλον τον κακόβουλο ρόλο τινός λυκοποιμένα που διενεργεί σωρηδόν συμβιβαστικές λυκοφιλίες;



Οι επίσκοποι της Εκκλησίας του Χριστού, είναι για να διενεργώσι κακόδοξη  μικρο-πολιτικήν ή ορθόδοξη ποιμαντικήν; Είναι για να ορθοτομούν τον λόγο της αληθείας ή για να διενεργώσι τον λόγο του ψεύδους της σατανική  διγλωσσία;



Η απόλυτη μοναρχία (είτε πολιτική είτε εκκλησιαστική) λ.χ. των κακοφρόνων μητροπολιτών γεννάει την αναρχία, τον κληρικαλισμό, τον «Ζηλωτισμό», τον ευσεβισμό και τον τυρρανικό Δεσποτισμό. Αυτό ακριβώς μας διδάσκεται καθαρά και ξάστερα τόσον από την Πολιτική Ιστορίαν όσον και από την Πολιτική Φιλοσοφίαν. Ενώ η ιστορία, κοντολογίς, μας διδάσκει: όταν η συγκέντρωση όλων σχεδόν των εξουσιών, βρίσκεται στο ίδιον και αυτό πρόσωπον, είναι φύση αδύνατον να αντιμετωπισθώσι άκρως αντικειμενικά δίκαια και αμερόληπτα τα υπό εξουσίαν πράγματα. Γι΄ αύτο τον λόγο ο Επίσκοπος, ίνα μη καταστεί, τελικά, ένας βλοσυρός τύρρανος μονάρχης και δεσπότης, προϋποτείθεται, ότι έχει περάσει από την κάθαρση και θεραπεία των παθών του και δύναται όντως κεκαθαρμένος και φωτισμένος, να φωτίζει και να θεραπεύσει ή και να επιλέγει θεραπευμένους για την διαποίμανση του λαού του Θεού. Σε αντίθετη περίπτωση εξαπλούται και επιβιώνει η ασθένεια του συσκοτισμού και το αθεράπευτον της προσωπικότητος του ανθρώπου.



Αν όμως οι Επίσκοποι διενεργούσαν τω όντι την κύρια πρωταρχική και ιερά αποστολή τους, δηλαδή να επισκοπεύωσι ορθά και ορθόδοξα, την Πίστη των Ορθοδόξων, σήμερα, δεν θα είχαμεν καμμίαν ά-Θεον κυβέρνηση πάνω από τα κεφάλια μας, και θα ήτο παντελώς αχρείαστες ή και άχρηστες τέτοιου είδους «ενημερωτικές» Ημερίδες.



Οι πιο πάνω μικρο-πολιτικές ενέργειες και τακτικισμοί των Εκκλησιαστικών ταγών μας, είναι παρόμοιες με τις ανάλογες διαχρονικές πολιτικές ενέργειες των ιστορικών Μοναρχιών. Παραπέμπω πιο κάτω σε ενδεικτική βιβλιογραφία, περί της πολιτικής φύσεως της Μοναρχίας, ούτως ώστε να μπορεί κανείς να μελετήσει σοβαρά και να συγκρίνει ή και να κρίνει εν τέλει, τις Ελληνιστικές ή Μακεδονικές λόγου χάριν μοναρχίες, με τα σημερινά καμώματα των συγχρόνων «ορθοδόξων Μακεδονομάχων»  πώς πού και με ποιόν τρόπον ακριβώς θεμελίωσαν τις σύγχρονες εκκλησιαστικές δεσποτείες τους. Όπως π.χ. δεν μπορούμε να ταυτίζουμεν την βασιλική εξουσία (βασιλεία ή δεσποτεία ή μοναρχία) με τον μονάρχη ή βασιλέα, διότι πρόκειται για ταυτολογία, έτσι ακριβώς, πρόκειται για  ταυτολογία, όποιος ταυτίζει την Εκκλησιαστική εξουσία της Αρχιερωσύνης με τον κάθε Επίσκοπο.5 Μπορούμεν να πούμε, ότι η βασιλεία είναι ο βασιλειάς, ή έστω το ανάποδον; Ή μήπως μπορούμε να πούμε, ότι η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία είναι ο τάδε ή ο δείνα επίσκοπος και πατριάρχης; Μπορούμε να ταυτίσουμε το εκάστοτε πρόσωπον με τον θεσμόν ή και τον εκάστοτε εκκλησιαστικό θεσμό με τα εκασταχού εκκλησιαστικά πρόσωπα που διακονούν αυτόν; Προφανώς όχι!



Ο Επίσκοπος, δέν ταυτίζεται με το Μυστήριον της Ιερωσύνης, διότι το μυστήριον αυτό είναι οι άκτιστες ενέργειες της Αρχιερωσύνης του Χριστού μας, πολλώ μάλλον δεν ταυτίζεται με την Εκκλησία, διότι προφανώς ο κάθε Κληρικός είναι λ.χ. όργανον εξάρτημα και δημιούργημα του Χαρισματικού εκκλησιαστικού Σώματος εξ Αυτής. Η εν λόγω αρχιερατική ή ιερατική εξουσία δεν είναι οντολογικό κατόρθωμα τινός Επισκόπου ή ιερέως αλλά μάλλιστα, εκπηγάζει και προέρχεται, από την μυστηριακή άκτιστη μήτρα της Αρχιερατικής Δόξης και ενεργείας του Θεανθρώπου Χριστού μας. Συνεπώς, ούτε κατά διάνοιαν δύναται να ταυτιστεί, ο επίσκοπος με την Εκκλησία.



Διότι η Εκκλησία είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος της Δόξης, η Εκκλησία είναι Εκείνου, είναι η αποκλειστική και μοναδική Νύμφη του, αλλά είναι ένα Σώμα και ταυτόσημη του Νυμφίου Χριστού, διότι μόνον ο Χριστός μας μπορεί και θέλει να ταυτίζεται με Εκείνην, δηλ. την Εκκλησίαν Του, καθώς μας διδάσκωσι οι Θεοφόροι Πατέρες. Η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, π.χ. δεν μπορεί να είναι: η εκκλησία του Ζηζιούλα, του Ανθίμου, του Βαρθολομαίου, του Ελπιδοφόρου, του Νανάκη, του Ιερωνύμου, του Ζήση, του Μεταλληνού, του Βολουδάκη, του Σεραφείμ, του Χρυσοστόμου, του Αθανασίου, του Τελεβάντου ή του Νούνη. Διότι προφανώς όλοι αυτοί, είναι κύτταρα και μέλη του Θεανθρωπίνου Σώματος Αυτής και όχι η ταυτότητα της Εκκλησίας.



Συνεπώς καταλλείγουμεν στο φοβερόν και ασφαλές συμπέρασμα του αγίου Γέροντος Παϊσίου:

« (…) Επίσης, ας γνωρίσωμεν καλά ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία μας δεν έχει καμμίαν έλλειψιν. Η μόνη έλλειψις, που παρουσιάζεται, είναι η έλλειψις σοβαρών Ίεραρχών και Ποιμένων με πατερικές αρχές. Είναι ολίγοι οι εκλεκτοί. Όμως, δεν είναι ανησυχητικόν. Η Εκκλησία είναι Εκκλησία του Χρίστου και Αυτός την κυβερνάει. Δεν είναι Ναός, που χτίζεται από πέτρες, άμμο και ασβέστη από ευσεβείς και καταστρέφεται με φωτιά βαρβάρων, αλλά είναι ο ίδιος ο Χριστός (…)».6



Γιατί άραγε, οι εν λόγω ευαίσθητοι (sic) «ορθόδοξοι» μητροπολίτες, δεν μας ενημερώνουσι ως έχωντες την αδήριτον υποχρέωση να ενεργούσι, που εκπηγάζει από την αρχιερατική τους θεσμική ιδιότητα, και για την κακόδοξη Κατηχητική παιδεία που υποβόσκει ΕΝΤΟΣ της Εκκλησίας μας, και εννοώ τον  συγκρητισμόν και οικουμενισμόν όπου  μας λανσάρονται ως ορθόδοξη και δήθεν Πατερική Θεολογία από την ίδια την διοίκηση της Εκκλησίας; Θα απαντηθεί όπωσδήποτε στον επίλογο η εν λόγω μεγίστη έμπονη απορία που κατατρώγει κάθε καλοπροαίρετη ψυχή.

Αν πράγματι τους ενοχλούσι τα άθεα και κακόδοξα γράμματα της Πολιτείας, τα προβληματικά θρησκευτικά, γιατί τότε οι ίδιοι δεν καθαρίζουν τον σταύλο του Αυγεία, δηλαδή να καθαρίσουσι τα του εκκλησιαστικού οίκου τους, ως ορθόδοξοι Ηρακλείς, ώστε να διδάσκώμεθα, άπαντες πλέον, τα ένθεα και τα ορθόδοξα γράμματα-νάματα διά μέσω των Κατηχητικών και ιερών Κηρυγμάτων της Εκκλησίας μας; Μήπως ο άΘεος ή Λουθηροκαλβινικός Πολιτειοκρατισμός απαγορεύει των Επισκόπων, Πρεσβυτέρων, Διακόνων, Μοναχών/ουζών, Λαϊκών θεολόγων και απλών πιστών να κηρύττωσι και να ορθοτομώσι την ορθή και αληθινή δοξασία του ιερού Ευαγγελίου;



Θα πώ όμως κάτι και για την δύσμοιρη Π.Ε.Θ. εις την οποία δυστυχώς μέχρι στιγμής ανοίκω, προσωρινά ακόμη, ως εγγραμμένον μέλος της.



Είναι αδιανόητον η Παγκύπριος Ένωση Ελλήνων Θεολόγων της Κύπρου (Π.Ε.Ε.Θ.) να καταγγέλει διά των εκπροσώπων της και επίσημα συγκεκριμένους κύπριους ιεράρχες και γενικώς την διοίκηση της Εκκλησίας της Κύπρου, ότι διενεργούσι μέσω αρχιεπισκοπικών Θεολογικών Ημερίδων τινά ανίερον προσηλυτισμόν και προπαγάνδα υπέρ των ληστρικών αποφάσεων της Συνόδου των Αρχιοικουμενιστών, και η εξ Ελλάδος ομότιμη Π.Ε.Θ. να ποιεί την νήσσαν στο ταυτόσημον ζήτημα.7



Και επειδή κάμνω υπομονή πολύ καιρό τώρα τους αδελφούς και πατέρες ώστε να δώ πότε ακριβώς θα φιλοτιμηθούσι για να ξεκαθαρίσουν απόλυτα το ζήτημα της Συνόδου της Κρήτης, επιθυμώ, όπως διαγραφώ άμεσα από μέλος της Π.Ε.Θ. και να διακόψω την συνεργασία μου μαζί τους, για τρείς εξίσου σημαντικότατους λόγους, διότι:



(1)   Δεν εκφράζει πλέον, επισήμως, την ορθόδοξη γραμμή ή παραδοσιακή θέση ή πατερική στάση των θεολόγων μελών της, περί της Ληστρικής και παγκακόδοξης Συνόδου της Κρήτης. Δεν τόλμησε δηλαδή να διατυπώσει γραπτώς και επίσημα ΟΥΔΕΜΙΑ αποδεικτική θεολογική θέση.

(2)   Η Π.Ε.Θ. χρηματίζεται με τρισχίλια αργύρια, ή και λαμβάνει μεγάλη οικονομική ενίσχυση «3.000 (τρείς χιλιάδες ευρώ) για κάθε τεύχος» του περιοδικού των απανταχού Ελλήνων θεολόγων «ΚΟΙΝΩΝΙΑ», από την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου…!8

(3)   Παίζουσι την τυφλόμυγα, στο ζήτημα των φοβερών αιρετικών πλανών και νεοβαρλααμικών κακοδοξιών του Γέροντος Ιωσήφ του Χαμογελαστού, όπου τις αποκαλύπτωσι συστηματικά προς τιμήν τους τρείς κύπριοι θεολόγοι: ο κ. Βασίλειος Χαραλάμπους ο κ. Ανδρέας Κυριακού και ο κ. Παναγιώτης Τελεβάντος.



Έλειψε να ληφθεί ένα είδος οικονομικής ενίσχυσης από κάποιαν ιεράν Μητρόπολη που να ορθοδοξεί και να διενεργεί γνήσιον αντιΟικουμενιστικόν αγώνα; Έλειψαν τα ορθόδοξα ιερά Κοινόβια και Ησυχαστήρια που διενεργώσι τον ίδιο ομολογιακόν αγώνα κατά των νεοΦαναριωτών Οικουμενιστών για να υποστηρίξουν οικονομικώς το περιοδικόν μας; Έλειψαν οι αντιοικουμενιστές αλλά και εύποροι θεολόγοι ή κληρικοί, ομογενείς ή και γηγενείς, που μελετούσι και αγαπούσι σφόδρα το εν λόγω περιοδικόν μας για να το προστατεύσουν από τέτοια μεγίστην πτώσιν… να χρηματίζονται από το εκκοσμικευμένο μοναστικό σύστημα (Βαλτοπέδιον) της ενδοΕλλαδικής ή και εξωΕλλαδικής εκκλησιαστικής Πολιτικής του Φαναρίου;



Ως γνωστόν, οι επίσημες διακηρύξεις του σεβαστού Ηγουμένου αυτής Γέροντος Εφραίμ Βατοπαιδινού είναι υπέρ της Ληστρικής Συνόδου. Επευλογεί ανίερον συμμετοχήν νεοΒατοπαιδινών Μοναχών του σε Συμπροσευχές μετα τινών αιρετικών Φραγκολατίνων. Διενεργεί, τώρα τελευταία, έντονο προπαγανδιστικόν και παρασκηνιακόν αγώνα υπέρ του λαοπλάνου Φαναρίου, και κατά των υγιών και ιερώς αποτειχισθέντων αντιΟικουμενιστών συλλειτουργών και αδελφών του. Ο ίδιος Γέρων είναι υπέρ (!) των «κατ΄οικονομία» Συμπροσευχών μετα των Σχισμαστικών και Αιρετικών. Προσπαθεί με κάθε μέσω, ακόμη και δια της βαλτοπεδινής «ελεημοσύνης» του, να επιβάλλει την προσωπικότητά του, να προσεταιρισθεί, σκόπιμα, και να εκμεταλευθεί το υψηλότατον και ορθόδοξον κύρος παραδοσιακών Ιερών Κοινοβίων για να παρουσιάσει φαίνεται μίαν ψευδώνυμον αλλά παγκόσμιον διαδικτυακήν «καλή» εικόνα προς τους οπαδούς του.

Ωστόσον, το πλέον τρομακτικόν, είναι που ο π. Εφραίμ, φαίνεται με μόλις πρόσφατα θλιβερά δημοσιεύματα, τα οποία διεσταύρωσε ο γράφων, ότι είναι και ο μέγας αρχηγέτης-ανδρείκελον του σιωπηλού και ανεπίσημου, μέχρι στιγμής, εν αδίκω διωγμού της Αθωνικής Μοναστικής Πολιτείας κατά εκείνων των Αγιορειτών Πατέρων που διέκοψαν Ιεροκανονικώς το μνημόσυνο του σύγχρονου Αιρεσιάρχου και πολυΜοιχεπιβάτου Οικουμενιστού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.9



Οι συμπτώσεις είναι πολλές, κατά των βαλτοπεδινών πατέρων, πολλώ δε μάλλον μετά της χρηματίζουσας και ΑΝΟΜΗΣ σιωπής των οργανομένων συναδέλφων ελλαδιτών θεολόγων της Π.Ε.Θ., για το ίδιον ακριβώς ζήτημα, και ΔΕΝ είναι καθόλου τυχαίες.

 

Ο μακαριστός Δογματολόγος και Προφήτης της Ρωμηοσύνης, π. Ιωάννης Ρωμανίδης, έλεγε ένα συγκλονιστικόν ρηθέν, παρόμοιον με το προαναφερόμενον του αγίου Γέροντος Παϊσίου, όπου κάπως ελάχιστα θα το παραφράσουμεν:

 

«τώρα ο Διάβολος κάνει διακοπές, διότι το διακόνημά του το έχουν αναλάβει οι Επίσκοποι και οι Ηγουμένοι».10

 

Συνεπώς τι σόϊ συμπέρασμα να βγάλει κανείς, είτε για τις πολιτικάντικες τακτικές του μητροπολίτου Θεσσαλονίκης, είτε για τον επιθετικά «οικονομικόν» (με όλες τις εννοιολογικές μορφές) τακτικισμό του Εφραίμ, είτε δια την «σιωπή των αμνών» της Π.Ε.Θ.; Ο καθένας ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα...



Παναγιώτης Π. Νούνης



Ορθόδοξος Θεολογών









ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1.      Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου, ΕΜΠΕΙΡΙΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (Κατά τις προφορικές παραδόσεις του π. Ιωάννου Ρωμανίδη), 8. Αθεΐα, θρησκεία, Εκκλησία, Τόμος Β΄, εκδόσεις: Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου, σελ. 452.



2.      Του αυτού, ΕΜΠΕΙΡΙΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ, ένθ. ανωτ., σελ. 453.



3.      Βρείτε και μελετήστε κάπου εδώ την απάντηση: ΟΙ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΙ π. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ ΚΑΙ π. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΝΩΛΗΣ «ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝ ΑΥΤῼ» ΠΡΟ ΤΩΝ ΘΥΡΩΝ ΤΙΝΑΣ ΒΡΟΝΤΕΡΗΣ ΙΕΡΑΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/12/blog-post_2.html, ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ κ. ΑΝΘΙΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΤΙΖΩΝ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΣΟΒΑΡΩΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΛΟΓΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/12/blog-post_54.html



4.      ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ, ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΝΟΥΡΓΩΝ ΨΕΥΔΟΪΕΡΕΩΝ ( ἤ ΚΕΡΚΟΠΙΘΗΚΩΝ), http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_87.html



5.      Hans-Joachim Gehrke, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, Φύση της Μοναρχίας, Δυναστικές αρχές, Λατρεία των Μοναρχών, Ηγετικός κύκλος, Ιεραρχία της αυλής, Αυλική ζωή κ.ο.κ., μετάφραση: Άγγελος Χανιώτης, β΄ έκδοση, εκδόσεις: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 2009, σελ. 78-94. « (…) Καθώς η κατάσταση (στις Μοναρχίες) δεν ήταν πάντοτε ευνοϊκή, ήταν υποχρεωμένος (ο Μονάρχης) να χρησιμοποιεί κάθε φορά άλλους τρόπους συμπεριφοράς για να βρεί από τους αρχόμενους εκείνη την εσωτερική αποδοχή που είναι απαραίτητη για πραγματική νομιμότητα και διαρκή εξουσία, και αυτοί οι τρόποι συμπεριφοράς μπορούσαν μερικές φορές να είναι αντιφατικοί. (…)».



6.      Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου, Επιστολή κατά του Οικουμενισμού και κατά του μοιχεπιβάτου και αιρετικού Οικουμενικού Πατριάρχη Κων/Πόλεως Αθηναγόρα,  προς τον π. Χαράλαμπον Βασιλόπουλον τόν ιδρυτήν της Εκκλησιαστικής εφημερίδος ο «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», http://www.impantokratoros.gr/GeronPaisios-Athinagoras.el.aspx



7.      Γεώργιος Κυριάκου (θεολόγος, πρόεδρος της Π.Ε.Ε.Θ. Κύπρου), «ΣΤΗΜΕΝΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ» Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ «ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ» ΣΥΝΟΔΟ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/06/blog-post_59.html



8.      Τριμηνιαίο Δελτίο Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων: «ΚΟΙΝΩΝΙΑ», έτος Νθ΄, Τεύχος 2ον, Απρίλιος-Ιούνιος 2016, Αθήνα, σελ. 208. «Ευχαριστίες: Το ΔΣ της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων ευχαριστεί θερμά την Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους για τη χορηγία των 3.000 Ευρώ για την έκδοση του Περιοδικού της «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» για κάθε τεύχος του έτους 2016». Σημείωσις δική μου: Πώς είναι δυνατόν, μετά από τέτοια ενισχυτική χορηγία για κάθε τεύχος, προσέξτε ότι η χορηγία δώθηκε ειδικά μέσα στο έτος του 2016, να αναμένουμεν το επίσημον περιοδικόν όργανο των απανταχού Ελλήνων θεολόγων, να ορθοτομήσει, τον ορθόδοξον λόγον της αληθείας, περί της «Πανορθόδοξης Συνόδου» της Κρήτης; Οί ρίζες της νεοΒαλτοπεδινής σεκουραλιστικής ψευδο-μοναστικής πνευματικότητος, προεκτείνονται οικονομικώς και Νέο-βαρλααμικώς πανταχώθεν. (π.ν.)



9.      Μοναχός Ιλαρίων Αγιορείτης, Ποιοί προεξάρχουν στις διώξεις των Αγιορειτών! Ενοχλούνται από τις διαμαρτυρίες, αλλ' όχι από τις αιρετικές ενέργειες! https://paterikiparadosi.blogspot.com.cy/2017/05/blog-post_44.html



10.  Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ, Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Σ. Ρωμανίδης (Ο «προφήτης τῆς Ρωμηοσύνης» προσωπογραφούμενος μέσα από άγνωστα ή λίγο γνωστά κείμενα), εκδόσεις: Ἁρμός, 2η ἔκδοση, 2003, σελ. 83-84.