Translate

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΟ ΚΑΙ «ΖΗΛΩΤΙΚΟ» ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΗΜΑΤΗ



ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΟ ΚΑΙ «ΖΗΛΩΤΙΚΟ» ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΗΜΑΤΗ
Του Παναγιώτη Π. Νούνη
Εξ αρχής να αποσαφηνίσω (το κατά δύναμιν) κάτι το σημαντικώτατον, προτού σας κοινοποιήσω το εχθεσινό αντιρρητικόν σχόλιόν μου όπου το κατέγραψα εις το προσωπικόν μου προφίλ στο «Φέϊζμπουκ», κατά τινός προβληματικού κειμένου (κακο)γραμμένον υπό του σεβαστού φίλου και θεολόγου κ. Παναγιώτη Σημάτη.
Όλος ο καταιγισμός άστοχων και άσφαιρων πυρών, υπό μερικών «Ζηλωτών» αντιΟικουμενιστών, κατά της τριανδρίας των ιερώς Αποτειχισμένων Πρωτοπρεσβυτέρων, στηρίζεται κυρίως επάνω στην εξής εύλογη ως ένα βαθμό προβληματική και λογική αντίφαση:
Πώς είναι δυνατόν, οι τρείς Πρωτοπρεσβύτεροι (π. Θεόδωρος Ζήσης, ο π. Νικόλαος Μανώλη και ο π. Φώτιος Βεζύνιας) να διακοπτώσι από την μιά το Λειτουργικόν Μνημόσυνον του οικείου και αιρετίζωντος Μητροπολίτου τους, ενώ ταυτόχρονα από την άλλη, οι ίδιοι Κληρικοί να προτρέπωσι, αλλά και να συμβουλεύωσι τους μαθητές και τα πνευματικά τους παιδιά, εαν θέλωσι, να παραμένουν σταθεροί και σε αγαστή Μυστηριακή Κοινωνία και να συνεχίζουν αυτά, απρόσκοπτα, να μνημονεύουν ή και να συμμετέχωσι σε Λατρευτικές Συνάξεις όπου μνημονεύεται ο αιρετίζων Επίσκοπος;
Αν δεν θέλωσι, οι υπό αυτών ποιμενόμενοι, να εφαρμώσουν την εν λόγω Ποιμαντική Οικονομία, μπρορούσι, ελεύθερα, να ακολουθήσωσι το ιδικό τους ρωμαλέον παράδειγμα, εκείνο της Ποιμαντικής Ακρίβειας της Διακοπής του Μνημοσύνου και της Διακοπής της επιΚοινωνίας με κάθε Αρχιοικουμενιστή και φιλοΟικουμενιστή Πατριάρχη, Επίσκοπο, Μητροπολίτη ή και Πρεσβύτερο.
Δηλαδή, επαναλαμβάνω πιο απλά, το μείζον ερώτημα που προβληματίζει πολλούς αναγνώστες μας: πώς είναι δυνατόν οι ιερά Τριανδρία των συγχρόνων Ομολογητών πατέρων μας, να διενεργώσι για τον εαυτόν τους την Κανονική Ποιμαντική Ακρίβεια (που τους παρέχει το ισχυρόν δικαίωμα ο ΙΕ΄ ιερός Κανών της αγίας Πρωτοδευτέρας Συνόδου) ενώ για τα πνευματικά τους παιδιά, να προτείνωσι, την Κανονική Ποιμαντική Οικονομία;
Δεν είναι λογική αντίφασις ετούτη η παράδοξη ενέργεια;
Απαντούμεν: ΟΧΙ δέν είναι αντίφασις, σύμφωνα με την Πατερική Θεολογία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας. ΟΧΙ δέν είναι αντίφασις, σύμφωνα με την ιερά Παράδοση των Ορθοδόξων. ΟΧΙ δέν είναι αντίφασις, σύμφωνα με το γράμμα και το πνεύμα των ιερών Κανόνων και της Αγίας Γραφής.
Και γιατί δέν είναι αντίφασις παρακαλώ;
Διότι: η λογική αρχή της αντίφασις είναι θεμέλιον και βάση της Αριστοτελικής Λογικής, και δεν είναι καθόλου θεο-λογικόν κριτήριον του απλανώς ορθοδόξως και αλλιευτικώς θεολογείν  τον λαόν του Θεού.
Σύμφωνα δηλαδή, με την κοινή λογική, οι πιο πάνω ενέργεια είναι όντως αντιφατική και παράδοξη ενέργεια, αλλά μόνον ΦΑΙ-ΝΟ-ΜΕ-ΝΙ-ΚΩΣ.
Διότι τις Ποιμαντικές και ιεροΚανονικές ενέργειες δεν τις εξετάζομεν υπό τινών φιλοσοφικών ή και φιλολογικών κριτηρίων αλλά υπό τινών απλανών θεολογικών και κανονικών κριτηρίων.
Αυτήν όμως την ειδοποιόν διαφορά ο εκλεκτός και λόγιος θεολόγος κύριος Παναγιώτης Σημάτης και μερικοί (μεμονωμένοι) Αγιορείτες Μοναχοί, όφειλαν ή και οφείλουν, να την έχωσι λάβει σοβαρά υπόψιν τους και να μη την παραθεωρώσι, λες και είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια. Διότι ως γνωστόν, στις λεπτομέριες κρύβεται ο Διάβολος.
Πολλώ δε μάλλον θα πρέπει να γίνει κατανοητόν, στους αναγνώστες «Ζηλωτικών» Ιστολογίων, ότι ο κ. Παν. Σημάτης και ο Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός δεν έχωσι κανονικό ποίμνιον να διαποιμαίνουν και ως εκ τούτου δεν δύνανται να αντιληφθώσι, ευκρινώς και σαφώς, αλλά και με ποιμαντική συμπάθεια, εξάπαντος αγαπητικώς, το Χριστεπώνυμον πλήρωμα όπου βρίσκεται εν πλήρει συγχύσει ελέω του ληστρικού Νεομεσαίωνα εκ Φαναρίου και της σφοδρωτάτης λαίλαπας του αντιΧρίστου και σατανοκινήτου Οικουμενισμού.
Η εν λόγω φαινομενική αντίφασις και κανονικές ενέργειες υπό των τριών Πρωτοπρεσβυτέρων είναι επαινετή, καθότι είναι η μέση και Ιερά Βασιλική Οδός όπου προστατεύει από επικίνδυνες ατραπούς το Βασίλειον Ιεράτευμα.
Παράλληλα είναι και μία μεγίστη ένδειξη καθώς και περίτρανη απόδειξις ότι δεν έχωσι διακόψει την Μυστηριακή Κοινωνία με την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, και όσο παραμένωσι σε αυτήν την μετριοπαθέστατην ηρωϊκήν στάση είναι καθόλα Εκκλησιολογικόν και ακαταμάχητον επιχείρημα, ότι πολεμώσι εκ παραλλήλου αμφότερες τις δαιμονικές διασπαστικές τάσεις, το Σχίσμα και την Αίρεσιν.
Διότι, είναι ορθή ποιμαντική μέθοδος αλλά συνάμα και ορθόδοξη ιεροΚανονική ενέργεια σύμφωνα με την πάγια Πατερική Θεολογία μας, ενώ κάθε αντίθετον που λέγεται κατά εκείνων, προέρχεται είτε από παχυλήν ημιμάθεια και αμάθεια είτε από εμπάθεια, είτε και από απουσία αδελφικής συμπόνιας περί του ακατήχητου λαού, όπου και καθοδηγεί δυστυχώς τις γραφίδες τινών όπως τον κύριο Παναγιώτη Σημάτη και άλλους προς το αιρετικόν άκρον του «Ζηλωτισμού» και του Σχίσμστος, δια τον υπερβάλλοντα και άμετρον φόβον κατά της αιρέσεως του Συγκρητισμού.
Λίγη εν Χριστώ διάκρισις, διάκρισις δε των πνευμάτων, κύριε Σημάτη μου δεν θα έβλαπτε κανέναν μας. Δυστυχώς, εγώ προσωπικά, και άλλοι αξιόλογοι πατέρες, Κληρικοί και Μοναχοί καθώς και Λαϊκοί θεολόγοι δεν σας έχουμε καθόλου εμπιστοσύνη διότι προωθείτε, είτε εν γνώσει είτε εν αγνοία σας, το σατανόπνευστο Σχίσμα του αντιΟικουμενιστικού αγώνος, υποσκάπτετε τον αντιαιρετικό αγώνα, αλλά και σπέρνετε το ανίερο Σχίσμα μέσα στην Εκκλησία μας.
Καταγγέλνω λοιπόν την απαράδεκτη στάση του συναδέλφου και αδελφού μας κ. Παναγιώτη Σημάτη, ως μία ανίερη ενέργεια και αντιΚανονική σχισματικοαιρετικήν Αποτείχιση. Εννοώ την ιδικήν του αποτείχιση και των ομοφρόνων του. Αλλά και την ανόητη ενέργειά του να κατακρίνει τους ιερώς Αποτειχισθέντας, ως δήθεν κακοδόξους ποιμένες, την θεωρώ, ως ενέργεια άκρως αμαρτωλή και κακόβουλη, διότι ιεροκατακρίνει δημόσια, διότι δεν γνωρίζει να κρίνει και να συγκρίνει με αντικειμενική και αμερόληπτη επιστημοσύνη, και έτσι αδικεί οικτρώς τους εν λόγω Ομολογητές Κληρικούς.
Γι΄ αυτόν τον λόγο, αδελφοί και πατέρες, θα πρέπει προφανώς να εκπαιδευθούμεν καλώς, όσοι ανησυχούμεν περί τέτοιων ζητημάτων, ώστε να διακρίνουμεν κατ΄αρχήν τους ιερώς από τους ανιέρως Αποτειχισθέντας.
Τέλος, επιβεβαιώνω και πιστοποιώ, για χάριν της αλήθειας, ότι: οι τρείς Πρωτοπρεσβύτεροι (σημειώστε, ότι οι δύο Κληρικοί μου είναι παντελώς άγνωστοι προσωπικά) σύμφωνα με τις προσωπικές μου έρευνες και μελέτες δια το όλο ζήτημα, η Διακοπή του Μνημοσύνου αυτών, η διενέργεια της Ποιμαντικής Ακρίβειας, αλλά και η ποιμαντική προτροπή τους περι της Ποιμαντικής Οικονομίας στα περί του βίου των μαθητών και πνευματικών παιδιών τους, είναι καθόλα ορθόδοξη και ιεροΚανονική ενέργεια, και όσοι λένε τα ακριβώς αντίθετα είναι άκρως φεφανατισμένοι και σχισματικοαιρετικοί «Ζηλωτές», και σε βάθως καθαρά αθεολόγητοι, διότι αγνοώσι κατά βάση την Ορθόδοξη Πατερική Εκκλησιολογία.
Απομένει, να προσευχώμεθα θερμώς, όπως ανανήψει και μετανοήσει, εμπράκτως, για την μεγίστη πτώση του ο αξιότιμος θεολόγος κ. Παναγιώτης Σημάτης, όπου κατέγραψε δυστυχώς ένα φοβερά  αθεολόγητον κείμενον. Τα ίδια ακριβώς θα ισχύωσι και κατά του Αγιορείτου Μοναχού Μακαρίου Κουτλουμουσιανού, αν όντως συμφωνεί και συνυπογράφει, απόλυτα, το στρεψόδικον και α-νόητο κείμενο του Σημάτη.
Του Παναγιώτη Π. Νούνη
Ορθόδοξος Θεολογών

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΕΨΕΣΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΝ ΜΑΣ ΣΧΟΛΙΟ ΟΠΟΥ ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΦΙΛ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK:

ΚΡΙΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΡΡΗΤΙΚΟ* ΣΧΟΛΙΟΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΗΜΑΤΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΑΝΟΥ
Πρόκειται για άκρως στρεψόδικον Α-ΘΕ-ΛΟ-ΓΗ-ΤΟΝ και σοφιστικόν κείμενον, όπου διαστρέφει την αλήθειαν των πραγμάτων, εξάπαντος και αδικεί κατάφωρα τους ιερώς Αποτειχισμένους Κληρικούς (π. Θ. Ζήση, π. Ν. Μανώλη και π. Φ. Βεζύνιας) στηριζόμενον στο κριτήριον της Αριστοτελικής Λογικής.
Η βάση της Αριστοτελικής λογικής όπου διαποτίζει τους φιλοσοφούντας θεολόγους, είναι η λογική αρχή: είτε το ένα ή είτε το άλλο.
Δηλαδή, όταν διενεργείται κάτι ταυτόχρονα, και το ένα αλλά και το άλλο (το αντίθετό του), υφίστατο αντίφαση σύμφωνα με την πάγια κοινή λογική.
Αντίφαση ως προς τι και σύμφωνα με ποιόν κριτήριον;
Σύμφωνα με την Αριστοτελική λογική και το κριτήριον της κοινής λογικής, άρα της φιλοσοφίας.
Δηλαδή ο αξιότιμος Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός [και ο θεολόγος κ. Παναγιώτης Σημάτης] δεν διενεργεί αμειγώς, απλανή, θεολογική κριτική, με ορθόδοξα Πατερικά κριτήρια, αλλά διενεργεί «λογική κριτική» βάση της αριστοτελικής λογικής.
Γι΄ αυτό δεν δύναται να αντιληφθεί, σαφώς και ευκρινώς, ότι οι ορθόδοξοι Ομολογιακοί αγώνες και οι αντιαιρετικοί αγώνες δεν κρίνονται με φιλοσοφικά και λογικά κριτήρια αλλά με ορθόδοξα θεολογικά και απλανή κριτήρια.
Συνεπώς, οι αντιφάσεις που επιλέγει να επικρίνει, είναι φαινομενικές, με βαθειά ΟΡΘΟΔΟΞΑ Εκκλησιολογικά και Πατερικά κριτήρια.
Προφανώς, αστόχησεν ο Μοναχός Μακάριος [και ο κ. Παν. Σημάτης], διότι ΑΔΙΚΕΙ τους ιερώς Αποτειχισμένους Πρωτοπρεσβυτέρους και ελπίζω αυτό να γίνεται από καθαρή θεολογική άγνοια και όχι για άλλους λόγους... και εννοώ, ότι ελπίζω ο Μοναχός Μακάριος (μαζί με τον κ. Π. Σημάτη) να μη υιοθετεί σχισματικοαιρετικές θεωρίες και τάσεις και από ιερώς αποτειχισμένος Καλόγερος, μεταβληθεί, από παγίδα του Αντιδίκου, σε σχισματικοαιρετικός Κακόγερος.
Του Παναγιώτη Π. Νούνη
*Το πιό πάνω σχόλιό μας και οι αντιρρήσεις μας εγράφθησαν εξ αιτίας του κειμένου που ακολουθεί στην επόμενη πηγή, δηλ. στο Ιστολόγιον «ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ». ΠΗΓΗ: Ιστολόγιον «Αποτείχιση και Πατερική Παράδοση», https://paterikiparadosi.blogspot.com.cy/2017/05/blog-post_416.html?m=1

ΠΗΓΗ: Χρονολόγιον του «Φέϊζμπουκ: Παναγιώτης Νούνης», https://web.facebook.com/panagiotisnouni/posts/1386333988126902


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΣΧΑ: «ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ ΕΤΥΘΗ ΧΡΙΣΤΟΣ»!

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 29η  Μαΐου 2017

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΣΧΑ: «ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ ΕΤΥΘΗ ΧΡΙΣΤΟΣ»!

   Η μεγάλη εορτή του Πάσχα, η Λαμπρή, όπως την ονομάζει ο λαός μας, δεν είναι μια συνηθισμένη εορτή, αλλά η «εορτή των εορτών και η πανήγυρις των πανηγύρεων», κατά την οποία «θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής της αιωνίου απαρχήν», κατά τον ιερό υμνογράφο. Δεν είναι μόνο η μεγαλύτερη, αλλά και η αρχαιότερη εορτή της Εκκλησίας μας, αφού σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες άρχισε να εορτάζεται, κάθε χρόνο από την ημέρα που αναστήθηκε ο Χριστός. Αλλά και κάθε Κυριακή του έτους η Εκκλησία μας εορτάζει Πάσχα, αφού η Κυριακή είναι αφιερωμένη στην Ανάσταση του Κυρίου, κατά την οποία ψάλλονται αναστάσιμα τροπάρια. Ωστόσο υπάρχουν δυστυχώς και εκείνοι οι οποίοι, όχι απλά δεν χαίρονται την ημέρα αυτή, αλλά προσπαθούν με χίλιους δυο τρόπους να διαστρέψουν το νόημά της. Επιχειρούν να σπιλώσουν το άγιο περιεχόμενό της, προκειμένου να συμπαρασύρουν και άλλους στην απιστία και στην απώλεια.
  Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από άρθρο στην εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» (Μ. Σάββατο 15-4-2017) του κ. Παντελή Μπουκάλα, με τίτλο: «ΤΟ ΠΕΣΑΧ, ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ Η ΛΑΜΠΡΗ».
  Σ’ αυτό ο αρθρογράφος κάνει κατ’ αρχήν μια ιστορική αναδρομή στο Πάσχα των Εβραίων της Παλαιάς Διαθήκης, τύπος του οποίου υπήρξε το Πάσχα της Καινής. Στη συνέχεια όμως μνημονεύει ένα γεγονός που συνδέεται άμεσα με το εβραϊκό Πάσχα, που τον συγκλονίζει κυριολεκτικά, ένα γεγονός που αδυνατεί να το ερμηνεύσει, το θεωρεί ασυμβίβαστο με την αγάπη και την δικαιοσύνη του Θεού. Αποτελεί γι’ αυτόν πέτρα σκανδάλου, πάνω στην οποία σκοντάφτει. Γράφει: «Σε οποιαδήποτε εκδοχή κι αν έχει τύχει να δω, μεγαλοβδομαδιάτικα, κινηματογραφημένη τη σκηνή του θανάτου των πρωτοτόκων, σκέφτομαι ότι ο Χριστός δεν μπορεί να είναι υιός αυτού του μακελάρη Θεού, που σκότωσε ακόμα και τα πρωτογέννητα των ζώων». Και παρά κάτω: «Σε τι είχαν προλάβει άραγε να φταίξουν τα παιδιά των Αιγυπτίων ώστε να πρέπει να θανατωθούν; Ποιος νέος Θεός, Θεός της αγάπης, θα αναλάμβανε αυτό το φορτίο, και πάμπολλα άλλα αιματηρά, χωρίς να δει την αίγλη του να αμβλύνεται εξαρχής;».
   Εδώ αναφέρεται στην τελευταία, (από τις δέκα), και σκληρότερη «πληγή», που έδωσε ο Θεός στους σκληρόκαρδους Αιγυπτίους, οι οποίοι αρνούνταν να αφήσουν τους υπόδουλους Εβραίους, να έρθουν στη γη της επαγγελίας, σύμφωνα με την υπόσχεση που έδωσε σ’ αυτούς ο Θεός, για να ζήσουν ελεύθεροι, αλλά ήθελαν να τους κρατούν με τη βία, για να τους χρησιμοποιούν ως δούλους. Κατά τον αρθρογράφο ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με τον Χριστό της Καινής, αφού ο Χριστός αποκάλυψε όλη την αγάπη του Θεού στον άνθρωπο, ενώ ο Θεός της Παλαιάς, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας «μακελάρης», ένας Θεός άδικος και σκληρός τιμωρός, ένας φονιάς, σαν αυτούς τους φονιάδες, που κάθε τόσο βλέπουμε στα κανάλια να σκοτώνουν εν ψυχρώ αθώους ανθρώπους σε τρομοκρατικά χτυπήματα.
   Η  θεωρία, περί του ότι δήθεν ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης είναι Θεός άδικος και σκληρός και ότι άλλος είναι ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης και άλλος ο Θεός της Καινής, είναι πολύ παλαιά, ανάγεται στον 2ον μ. Χ. αιώνα. Οι πρώτοι που την δίδαξαν, ήταν οι οπαδοί του Μαρκίωνος και οι Μανιχαίοι. Στη συνέχεια στα νεώτερα χρόνια, πήραν τη σκυτάλη κάποιοι Γερμανοί θεολόγοι Προτεστάντες ορθολογιστές, όπως ο Αδόλφος Χάρνακ και ο Φράντς Ντέλιτς, και αυτούς κατόπιν τους διαδέχθηκαν οι νεώτεροι «νεοπαγανιστές». Οι άγιοι Πατέρες είχαν επισημάνει την διεστραμμένη αυτή θεωρία και μας έδωσαν στους λόγους και στις ομιλίες τους θεοφώτιστες απαντήσεις. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σε ομιλία του στο κατά Ματθαίον ευαγγέλιο παρατηρεί ότι ο νομοθέτης και των δύο Διαθηκών είναι ένας και ο αυτός και ότι ο Θεός έχει προσαρμόσει το περιεχόμενο εκάστης Διαθήκης, ανάλογα με την διαφορά της κάθε εποχής: «Ημείς γαρ ένα και τον αυτόν φαμέν εκατέρων των Διαθηκών νομοθέτην προς το δέον πάντα οικονομήσαντα και τη των καιρών διαφορά, την διαφοράν εκατέρας νομοθεσίας αρμόσαντα», (Ομ.16,6-7. PG. 57,247). Ο ίδιος ιερός πατήρ αναφερόμενος στο χωρίο του αποστόλου Παύλου «Ου θέλω δε υμάς αγνοείν, αδελφοί, ότι οι πατέρες ημών πάντες υπό την νεφέλην ήσαν, και πάντες δια της θαλάσσης διήλθον,…», (Α΄ Κορ.10,1- 5), υπογραμμίζει ότι «ο Θεός που τιμώρησε τους Εβραίους για την απείθεια και σκληροκαρδία τους, θα τιμωρήσει με την ίδια αυστηρότητα και εμάς τους πιστούς της Καινής Διαθήκης, εάν αθετήσουμε τον άγιο νόμο του. Ο απόστολος ήθελε μεταξύ άλλων να δείξει ότι είναι μεγάλη η συγγένεια της Παλαιάς Διαθήκης προς την Καινήν… Είναι λοιπόν φανερό ότι ο Θεός είναι ένας και ο αυτός. Αυτός ο οποίος έστρωσε κάτω νεκρούς τους ιουδαίους στην έρημο, ο ίδιος θα τιμωρήσει από εμάς όσους αμαρτάνουν», (PG. 51,244-245). Ο Μέγας Βασίλειος, σε ομιλία του στον προφήτη Ησαΐα, αναφέρει ότι ο Θεός και όταν ακόμη τιμωρεί, δεν παύει από του να ευεργετεί ως Θεός ελεήμων και φιλάνθρωπος. Σχολιάζοντας τον λόγο του προφήτου: «και επάξω την χείρά μου επί σε και πυρώσω σε εις καθαρόν, τους δε απειθούντας απολέσω και αφελώ πάντας ανόμους από σου και πάντας υπερηφάνους ταπεινώσω», (1,25), παρατηρεί: «Κοίταξε το αγαθόν τέλος της δικαίας κρίσεως του Θεού και των τιμωριών που επιβάλλονται κατά την κρίση… Μ’ αυτόν τον τρόπο παροξύνεται ο Θεός, προκειμένου να ευεργετήσει τους αμαρτωλούς. Διότι δεν τιμωρεί για να αφανίσει, αλλά παιδαγωγεί για να επανορθώσει», (Ερμ. εις τον προφήτην Ησαΐαν, 1,55-59. ΒΕΠΕΣ 56,92,95). Ο δήθεν σκληρός Θεός της Παλαιάς Διαθήκης αποδεικνύεται Θεός γεμάτος από αγάπη και πατρική ευσπλαχνία, όταν λέγει δια του προφήτου Ησαΐου: «Εμφανής εγενήθην τοις εμέ μη επερωτώσιν, ευρέθην τοις εμέ μη ζητούσιν. είπα· ιδού ειμί τω έθνει, οίουκ εκάλεσάν μου το όνομα, εξεπέτασα τας χείράς μου όλην την ημέραν προς λαόν απειθούντα και αντιλέγοντα», (65,1-2), δηλαδή «φανέρωσα τον εαυτό μου σ’ εκείνους οι οποίοι δεν με ρώτησαν, διότι με αγνοούσαν. Ευρέθηκα από εκείνους, οι οποίοι δεν ζητούσαν να με βρουν. Διαρκώς σαν πατέρας στοργικός άπλωσα τα χέρια μου για να αγκαλιάσω λαόν, ο οποίος απειθεί και αντιλέγει».
  Ως προς το ερώτημα «Σε τι είχαν προλάβει άραγε να φταίξουν τα παιδιά των Αιγυπτίων, ώστε να πρέπει να θανατωθούν;», θα μπορούσαμε να απαντήσουμε μεταξύ άλλων τα εξής: Ο Θεός ως δημιουργός των πάντων, που έφερε τα πάντα στην ύπαρξη «εκ του μη όντος», είναι ο απόλυτος κυρίαρχος της ζωής και του θανάτου. Επειδή Αυτός μόνος παρέχει το δώρο της ζωής και της υπάρξεως, Αυτός μόνος μπορεί και να το αφαιρέσει, όταν εκείνος το κρίνει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μια τέτοια ενέργεια είναι αυθαίρετη, άδικη, ή χωρίς αγάπη. Ούτε πάλι σημαίνει, ότι κάθε φορά που αφαιρεί το  δώρο της ζωής, πρέπει οπωσδήποτε να έχει προηγηθεί κάποια αμαρτία από την πλευρά του ανθρώπου, που να αποτελεί την αιτία για την αφαίρεση της ζωής του. Αυτό συμβαίνει σε πάμπολλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα στα βρέφη και τα νήπια που αποθνήσκουν στη νηπιακή ηλικία, χωρίς να έχουν διαπράξει  κάποια προσωπική αμαρτία. Ας θυμηθούμε εδώ το ερώτημα που έθεσαν οι μαθητές στον Κύριο: «ραββί, τις ήμαρτεν, ούτος η οι γονείς αυτού, ίνα τυφλός γεννηθή; απεκρίθη Ιησούς· ούτε ούτος ήμαρτεν ούτε οι γονείς αυτού, αλλ’ ίνα φανερωθή τα έργα του Θεού εν αυτώ», (Ιω.9,2-3).
  Στο σημείο αυτό θα ρωτούσε κανείς: Μα πως είναι δυνατόν ο Θεός να είναι δίκαιος και να είναι Θεός αγάπης, όταν αφαιρεί τη ζωή αθώων νηπίων, που δεν αμάρτησαν σε τίποτε; Η Θεία αγάπη και η Θεία δικαιοσύνη υπερβαίνει τόσο πολύ την ανθρώπινη αγάπη και δικαιοσύνη, ώστε πολλές φορές αδυνατούμε να την εννοήσουμε, επειδή κρίνουμε τις ενέργειες του Θεού σύμφωνα με τα δικά μας κριτήρια και σύμφωνα με την αντίληψη που έχουμε περί αγάπης και δικαιοσύνης, ή με το νοηματικό περιεχόμενο που έχει δώσει στον όρο «δικαιοσύνη» η επιστήμη της νομικής, (βλέπε π.χ. την παραβολή των εργατών του αμπελώνος, όπου οι εργάτες της ενδεκάτης ώρας αμείβονται όπως και εκείνοι της πρώτης. Ή την παραβολή του ασώτου, όπου ο άσωτος αποκαθίσταται στα πρώτα δικαιώματά του, ενώ είχε κατασπαταλήσει την περιουσία του πατέρα του). Τα κρίματα του Θεού είναι ακατανόητα.Το μεγαλύτερο και πολυτιμότερο αγαθό, επί τη βάσει του οποίου εμείς οι άνθρωποι, συνήθως κρίνουμε και αξιολογούμε τις πράξεις των ανθρώπων, αλλά και αυτού του Θεού, είναι το αγαθό της παρούσης πρόσκαιρης ζωής. Για τον Θεό όμως δεν έχουν έτσι τα πράγματα.  Το ύψιστο αγαθό, η υψίστη δωρεά του Θεού δεν είναι η παρούσα πρόσκαιρη ζωή, αλλά η αιώνια. Αν δεν υπήρχε η πέραν του τάφου πραγματικότητα, η αιώνιος ζωή και η αιώνιος κόλασις, τότε πράγματι ο Θεός θα ήταν άδικος και χωρίς αγάπη στις ενέργειές του. Τώρα όμως όχι. Πως μπορούμε να πούμε, ότι αδικήθηκαν τα πρωτότοκα των Αιγυπτίων, εάν ο Θεός, αφαιρώντας από αυτά την πρόσκαιρη ζωή, χάρισε σ’ αυτά την αιώνια; Ο πεπερασμένος ανθρώπινος νους αδυνατεί να συλλάβει την αγάπη και την δικαιοσύνη του Θεού, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν αυτά τα δύο γνωρίσματα - ιδιώματα του Θεού μεταξύ τους. Η αγάπη του Θεού συμπλέκεται και συνυφαίνεται τόσο αρμονικά με την δικαιοσύνη του, ώστε ούτε η αγάπη του να καταργεί την δικαιοσύνη του, ούτε η δικαιοσύνη την αγάπη του, αλλά  η μία να είναι έκφραση της άλλης. Ο ιερός Χρυσόστομος στην ερμηνεία του 142ου  Ψαλμού αναφέρει τα εξής χαρακτηριστικά: «Δικαιοσύνην ενταύθα την φιλανθρωπίαν λέγει. Και πολλαχού της Γραφής ίδιοι τις αν επί του σημαινομένου τούτου την δικαιοσύνην λαμβανομένην και μάλα εικότως. Παρά μεν γαρ τοις ανθρώποις το δίκαιον απεστέρηται του ελέους, παρά δε τω Θεώ ουχ’ ούτως, αλλ’ αναμέμικται τω δικαίω και έλεος και τοσούτον ως και αυτήν την δικαιοσύνην φιλανθρωπίαν καλείσθαι», (PG. 55,448).
   Πέραν όμως από τη θεολογική προσέγγιση του θέματος της σφαγής των νηπίων των Αιγυπτίων, υπάρχει και η ιστορική προσέγγιση. Θέλουμε να υπενθυμίσουμε στον συντάκτη πως το γεγονός αυτό είναι ένα επαναστατικό συμβάν, η απελευθέρωση χιλιάδων εβραίων δούλων από τη δουλεία των Αιγυπτίων. Γνωρίζει στ’ αλήθεια ο κ. Π. Μπουκάλας κάποια επανάσταση στην ιστορία που να έγινε αναίμακτη; Στην προκείμενη περίπτωση την κύρια ευθύνη για την σφαγή των νηπίων τη φέρουν οι ίδιοι οι σκληρόκαρδοι Αιγύπτιοι, οι οποίοι, μπροστά στο ενδεχόμενο να χάσουν τους χιλιάδες άμισθους δούλους αρνούνταν την ελευθερία τους και πληρώθηκαν ανάλογα με τις επιλογές τους. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Αποσιωπάται η γενοκτονία των αρσενικών νηπίων των εβραίων από τους Αιγυπτίους, για τον έλεγχο των γεννήσεων, στην οποία προέβαιναν συστηματικά, με βασιλική διαταγή (Εξοδ.1,16). Η θανάτωση χιλιάδων νηπίων των Εβραίων, δεν θα έπρεπε να λαμβάνεται υπόψη από όσους «σκανδαλίζονται» από τη σφαγή των νηπίων των Αιγυπτίων; Κλείνοντας το θέμα αυτό, τονίζουμε ότι οι πράξεις βίας, τρομοκρατίας, φόνων και γενοκτονιών δεν εκπορεύονται από το Θεό της αγάπης και της δικαιοσύνης, αλλά είναι καρπός της ανθρώπινης αμαρτίας, την οποία ανέχεται ο Θεός, διότι σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου.
  Στη συνέχεια ο συγγραφέας καταπιάνεται με τον απόστολο Παύλο και τον ρόλο που έπαιξε στη διαμόρφωση και εξάπλωση του Χριστιανισμού, αλλά και στο ρόλο που έπαιξε για να αποσυνδεθεί το χριστιανικό Πάσχα από το εβραϊκό, επειδή αυτό είναι συνυφασμένο με αιματοχυσίες και φόνους.  Γράφει: «Ο Παύλος, ο θεμελιωτής και πολιτικός οργανωτής του Χριστιανισμού, αυτοπροσδιοριζόταν ως απόστολος των εθνών…. Είχε συνειδητοποιήσει λοιπόν ότι για να διεθνοποιηθεί η νέα θρησκεία, έπρεπε να μη στραφεί ανοιχτά κατά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στο περιβάλλον της οποίας θα δρούσε…. Γνώριζε επίσης ο απόστολος των εθνών, ότι για να αναπτυχθεί στις τρεις ηπείρους η νέα θρησκεία, όφειλε να στοιχειοθετήσει τη δική της επαγγελία, απομακρυνόμενη από την Παλαιά Διαθήκη και τις ιστορίες της, [όπως η ιστορία του εβραϊκού Πάσχα με τις δέκα πληγές του Φαραώ]…. Στο νου των μη Ιουδαίων χριστιανών, των Ελλήνων λ.χ. και των Ρωμαίων, δεν ήταν εύκολο να συνεχιστεί εσαεί η ταύτιση της μεγάλης πασχαλινής γιορτής με το ποτάμι του αίματος που έπνιξε την Αίγυπτο. Δεν ήταν εύκολο να συνεχίσουν να γιορτάζουν την Ανάσταση, σαν νίκη επί του θανάτου, δοξάζοντας τον μαζικό και άδικο θάνατο…».
   Η αντίληψη ότι ο Παύλος ήταν δήθεν «ο θεμελιωτής και πολιτικός οργανωτής του Χριστιανισμού», δεν ευσταθεί. Ο Παύλος υπήρξε ένα πλήρες και τέλειο όργανο του Αγίου Πνεύματος. Δεν είχε δικά του σχέδια και οραματισμούς, αλλά υποτασσόταν πάντοτε στο θέλημα του Θεού. Η «διεθνοποίηση της νέας θρησκείας», η εξάπλωσή της σ’ όλο τον κόσμο, δεν ήταν μια δική του υπόθεση και επινόηση, αλλά ήταν μέσα στο προαιώνιο σχέδιο του Θεού για την σωτηρία όλης της ανθρωπότητος. Γνώριζε επίσης πολύ καλά ο Παύλος ως άριστος ραβίνος της εποχής εκείνης, ποια σχέση υπήρχε μεταξύ του εβραϊκού και του χριστιανικού Πάσχα και ότι το εβραϊκό ήταν τύπος του Χριστιανικού.  Όταν ο Παύλος προβάλλει το χριστιανικό Πάσχα, αυτό δεν σημαίνει ότι καταδικάζει τις ενέργειες του Θεού που συνδέονται με το εβραϊκό Πάσχα, όπως η θανάτωση των πρωτοτόκων των Αιγυπτίων. Πουθενά στις επιστολές του δεν φαίνεται να παρουσιάζει τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης άδικο και σκληρό. Αντίθετα παρουσιάζει τον Θεό σ’ όλες τις ενέργειές του τόσο στην Παλαιά Διαθήκη, όσο και στη Καινή κατά πάντα δίκαιες και γεμάτες από φιλανθρωπία.
 Το συμπέρασμα λοιπόν από όλα όσα παραθέσαμε είναι, ότι ο Θεός της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης είναι ένας και ο αυτός. Οι ενέργειές του τόσο στην εποχή της Παλαιάς, όσο και στην εποχή της Καινής Διαθήκης είναι κατά πάντα θεοπρεπείς, γεμάτες από αγάπη και δικαιοσύνη. Η βία και ο φόνος δεν είναι επινόηση του Θεού, αλλά  το τραγικό αποτέλεσμα της πτώσεως και της αλλοτριώσεως του ανθρώπου από τον Θεό, τον εαυτό του και τον πλησίον. Είναι το τραγικό αποτέλεσμα της υποδουλώσεώς του στον προαιώνιο εχθρό του τον διάβολο, ο οποίος τον εξωθεί στη βία και στην αιματοχυσία σύμφωνα με τον λόγο της Γραφής: «εκείνος ανθρωποκτόνος εστίν απ’ αρχής» (Ιω.8,44). Ωστόσο ο Θεός εν τη πανσοφία, τη αγάπη και τη δικαιοσύνη του την χρησιμοποιεί κατά την κρίση του, όπου και όταν χρειάζεται, με μοναδικό σκοπό την ευεργεσία και την σωτηρία του ανθρώπου. Ο αγαπητός μας κ. Π. Μπουκάλας, μη διαθέτοντας προφανώς ανάλογη θεολογική παιδεία και επιζητώντας να εισχωρήσει με την λογική του σ’ αυτά, που υπερβαίνουν την λογική, καταλήγει σε λανθασμένα συμπεράσματα. Τον παρακαλούμε λοιπόν να μαθητεύσει στον απόστολο των εθνών Παύλο, τον οποίο έχει σε τόσο μεγάλη εκτίμηση και να μελετήσει τον θεόπνευστο λόγο του: «Ω βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού! ως ανεξερεύνητα τα κρίματα αυτού και ανεξιχνίαστοι αι οδοί αυτού!  τις γαρ έγνω νουν Κυρίου; η τις σύμβουλος αυτού εγένετο;» (Ρωμ.11,33-14).

Εκ του Γραφείου επί τω Αιρέσεων και των Παραθρησκειών






Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΟΛΔΑΒΙΑΣ κ. ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΔΙΕΝΕΡΓΕΙ ΑΔΙΚΟΝ ΔΙΩΓΜΟ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ/ΛΑΪΚΩΝ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ



Ο ΝΕΟΦΑΝΗΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΟΥΝΓΚΟΥΡΕΑΝΟΥ ΡΩΜΑΛΕΟΣ ΗΡΩΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΜΑΕΣΤΡΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΟΙΜΝΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΓΙΑ ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΟΛΔΑΒΙΑΣ κ. ΘΕΟΦΑΝΗ. ΑΞΙΟΣ!!!

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΟΛΔΑΒΙΑΣ κ. ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΔΙΕΝΕΡΓΕΙ ΑΔΙΚΟΝ ΔΙΩΓΜΟ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ/ΛΑΪΚΩΝ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ

Του Παναγιώτη Π. Νούνη


Έγκυρες πληροφορίες μας αναφέρουσι ότι ο σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Ιασσίου και Μητροπολίτης της Μολδαβίας και Βουκοβίνης κ. Θεοφάνης εξαπολύει σφοδρώτατον διωγμό έναντι Κλήρου και Λαού ευσεβών προσκυνητών πιστών και μελών της ιεράς Σκήτης Ορασένι νομού Μποτοσάνι της Ρουμανίας.

Ακριβώς πρίν ένα μήνα (26/4/2017) το ομολογιακό και μαχητικόν Ιστολόγιον «ΚΑΤΑΝΥΞΗ» εδημοσίευσε την αποκαλυπτικήν είδηση ότι ο εν λόγω Αρχιεπίσκοπος Ιασσίου και Μητροπολίτης Μολδαβίας αναγνωρίζει απόλυτα τις κακόδοξες αποφάσεις της Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης. [Δείτε ΕΔΩ]



Ιδιαίτερη εντύπωση κάνει το γεγονός, ότι ο σεβασμιώτατος κ. Θεοφάνης είναι φεφανατισμένος υπερμάχος της «Πανορθόδοξης Συνόδου», όπως πλείστοι άλλοι ομοφρώνες του, με το φαιδρό αποτέλεσμα να πιστεύει, ανοήτως, ότι όσοι πολεμούμε τις αιρετικές αποφάσεις της Συνόδου των Αρχιοικουμενιστών αποστατών Κληρικών είμεθα δήθεν «εχθροί της Εκκλησίας». Βέβαια αν δεν το πιστεύει αυτό, να υποθέσουμε ότι είναι λοίδωρος, πανούργος και συκοφάντης των Ορθοδόξων αντιΟικουμενιστών;

Οι Χριστιανοί πρέπει να γίνουμε, αν δεν εγίναμε ακόμη, και να μεταβληθώμεν ως αδυσώπητοι και ανελέητοι κατά όσων ψευδεπισκόπων Μητροπολιτών υπερασπίζονται μετά εωσφορικής μανίας την Σύνοδον της Κρήτης. Οι αποφάσεις της νεοπαγούς Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης είναι πλέον αδιαμφησβήτητο ιστορικόν γεγονός ότι πρόκειται για δυσσεβή κακοδοξήματα και αιρετικά φλυαρήματα τινών πανούργων και επαμφοτεριζόντων ψευδεπισκόπων και σατανοκίνητων νόων.

Να σημειωθεί, ότι η αντιαιρετική πολεμική των ορθοδόξων Χριστιανών εστιάζει απόλυτα στις κακόδοξες ενέργειες και αποφάσεις των Αρχιοικουμενιστών και ορκισμένων Οικουμενιστών, και όχι βέβαια έναντι των ιερών τους προσώπων. Προτρέπουμε τον κύριον Θεοφάνη να μελετήσει και πάλιν (ετούτην την φορά από ορθόδοξην και πατερικήν οπτικήν) το «ιερό» Κοράνιον (ούπς! το ιερόν Ευαγγέλιον) ήθελα να πώ.

Συνεπώς, ο Αρχιεπίσκοπος Ιασσίου, αντί να (καθ)ίσταται ως καλός ποιμήν, κατήντησεν, ως γνήσιος ψευδοπροφήτης και λυκοποιμήν, διώκτης των Ορθοδόξων Ρουμάνων αδελφών μας, εξ αιτίας της πανούργας και πιθηκίστικης αναγνωρίσεως των ληστρικών αποφασισθέντων του Κολυμπαρίου.

Να υπενθυμίσουμε, ότι ο εν λόγω Αρχιοικουμενιστής της Μολδαβίας κ. Θεοφάνης βρισκόταν πρόσφατα καλεσμένος, στην Κύπρο, υπό του Αρχιοικουμενιστού και μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου. Τον υποδέχθηκε τότε στο αεροδρόμιον, ο «έτερος Καππαδόκης» και ορκισμένος οικουμενιστής ο θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Μεσσαορίας κ. Γρηγόριος. [Δείτε εδώ: Ιστοσελίδα «ΡΟΜΟΦΑΙΑ», Ο Μητροπολίτης Μολδαβίας και Μπουκοβίνας στην Κύπρο, http://www.romfea.gr/ekklisia-kyprou/13587-o-mitropolitis-moldabias-kai-mpoukobinas-stin-kupro ]

Ο σεβασμιώτατος των Οικουμενιστών κ. Θεοφάνης, έχει ιδιαίτερη συμπάθεια εξ όσων πληροφορούμε για τον Ιερομάρτυρα και Ομολογητήν Αρχιεπίσκοπον Κύπρου Κυπριανόν.

Βέβαια, καθότι γίνεται πλέον φανερόν, εκ των φιλοΟικουμενιστικών ενεργειών αμφοτέρων των σύγχρονων αρχιεπισκόπων, ούτε ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος αλλά ούτε κάν και ο θαυμαστής αυτού του Ιερομάρτυρος ο Αρχιεπίσκοπος εκ της Μολδαβίας κ. Θεοφάνης, δεν ακολουθώσι το ορθόδοξον Πατερικό πνεύμα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας. Όπου ο Ιερομάρτυρας και νέος Ομολογητής της Εκκλησίας του Χριστού ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός έχυσε μαρτυρικώς το αίμα του υπό της Ισλαμικής μάχαιρας και Μωαμεθανικής αγχόνης.

Ο ίδιος ο άγιος Ιερομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός, κατά την περίοδον του 1821 εξέδωσε μίαν τινά ιστορικήν Αρχιεπισκοπικήν Εγκύκλιον κατά των εωσφοριστών Φραγμασσωνιστών και Συγκρητιστών της Κύπρου. Εκαταδίκαζεν δηλαδή τον Μασσωνισμόν ελέω του πεπλανημένου διαθρησκειακού συγκρητισμού. Οι σημερινοί όμως Αρχιοικουμενιστές, Πατριάρχες και Αρχιεπίσκοποι, προπαγανδίζωσι συστηματικώς, τον Διαθρησκειακόν Οικουμενισμόν, ταυτόσημη σατανική ιδεολογία εκπορευόμενη αναντίρρητα από της Μασσωνικές και Θεοσοφικές Στοές του Σατανά, ενώ από την άλλη οι ομότιμοι στην αρχιερωσύνη του Ιερομάρτυρος, δειλιούσιν, όπως καταδικάσωσι εκ νέου τον πολύ-αιρετικόν Μασσωνισμό.

Ο εν λόγω φανατικός οπαδός του Οικουμενισμού, ο ψευδοπροφήτης κ. Θεοφάνης, φαίνεται να έχει ιδιαίτερες φιλίες και σχέσεις με τους σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες Αλεξανδρουπόλεως κ. Άνθιμον και Λεμεσού κ. Αθανάσιον καθώς και με τον Ηγούμενο της ιεράς μεγίστης Βα(λ)πεδίου, όπου η τελευταία δια του γ. Εφραίμ, κατέστην ισχυρώτατον όργανον αλγεινής εσωτερικής και εξωτερικής μικρο-ποιμαντικής προπαγάνδας υπέρ των κακοδόξων ενεργειών και υπέρ των νεοΦαναριώτικων οικουμενιστικών σχεδιασμών υπέρ της αντιΧρίστου Πανθρησκείας.

Βέβαια, ο Ηγούμενος Εφραίμ, μόλις επληροφωρήθημεν, ότι επροσπαθούσε καιρό τώρα δια μέσω μεσολαβητών του, να επιβάλλει την πολυσχιδήν προσωπικότητά του στην Ιερά Μονή του Σταυροβουνίου. Προσπαθούσε δυστυχώς, να επιβάλλει (!) ο ίδιος την ώρα της φιλοξενίας του στην όντως φιλόξενη και Μοναστική Πολιτεία της εν Κύπρω Ακροπόλεως της Ορθοδοξίας.

Απαιτούσεν, ο τω όντι αθεόφοβος οπαδός και ορκισμένος προπαγανδιστής του κακοδόξου Κολυμβαρισμού, να φιλοξενηθεί, υπό των Σταυροβουνιωτών πατέρων, κατά τις δύσκολες μεσημεριανές ώρες όπου το Ιερόν Κοινόβιον είναι κλειστό για άπαντες, σχεδόν για ένα δίωρον, καθότι οι Μοναχοί ξεκουράζονται ελέω των πολυποίκιλων διακονημάτων και του δύσκολου προγράμματος των ακολουθιών.

Οι πατέρες του Σταυροβουνίου βέβαια του έστειλαν το ξεκάθαρον μήνυμα, ότι θα τον υποδεχθούσι, μετά το μεσημέρι όπου ανοίγωσι οι πύλες του Μοναστηρίου για όλους τους ταπεινούς προσκυνητές… ο πολύς όμως Ηγούμενος Εφραίμ, φαίνεται ότι επικράνθην και γάρ επροσβλήθην, μάλλον, διότι εμμέσως πλην σαφώς αντιλήφθηκεν, κάλλιο αργά παρά ποτέ, ότι ήτο άκρως ανεπιθύμητος να φιλοξενηθεί σύμφωνα με τις ιδικές του παράλογες ιδοτροπίες, το ιδικόν του θέλημα, και τις θρασύτατες απαιτήσεις, αλλά και ότι οι Σταυροβουνιώτες πατέρες δεν θα του εχαρίζωντο κατά την διάρκεια της φιλοξενίας για όσα ανόητα και δουλικά μασκαραλίκια διαπράττει υπέρ των Αρχιοικουμενιστών και κατά των Ορθοδόξων αντιΟικουμενιστών.

Μη ξεχνάτε, ότι έχει γίνει βούκινο στην οικουμένη, ότι ο Ηγούμενος του Βα(λ)τοπεδίου κ. Εφραίμ, διεξάγει συντονισμένους και ανεπίσημους διωγμούς στο Άγιον Όρος κατά των συμμοναστών του Αγιορειτών Πατέρων.

Το ηχηρόν ράπισμα, εν τέλει, το έφαγε με το γάντι από την Ιερά Μονή Σταυροβουνίου, τούτο ας γίνει αντιληπτόν για κάθε κατεργάρη Οικουμενιστή ή φιλοΟικουμενιστή που προσπαθεί να παρουσιάσει στην οικουμένη τον εαυτόν του ως γνήσια παραδοσιακόν και ορθόδοξον.

Ο μέν Αλεξανδρουπόλεως, ως γνωστόν, είναι κατεγνωσμένος λυκοποιμήν της Αλεξανδρούπολης, ταυτόσημων φρονημάτων με εκείνα των Αρχιοικουμενιστών του Φαναρίου και της Θεσσαλονίκης, διό και το βρωντοφωνάζουσι μέχρι και οι πέτρες του Θερμαϊκού αλλά και του ποταμού Έβρου, αφού κατά την Μεγάλη Εβδομάδα μέχρι και την Διακαινήσιμο Εβδομάδα του Πάσχα κατάφερε, άκουσον-άκουσον, αυτός ο ανελέητος τύρρανος, να φυλακίσει, με ένα ανυπόστατο κατηγορητήριον και με δικαστικόν διωγμό, έναν αντιΟικουμενιστή Αρχιμανδρίτη του.

Ο δε σεβ. Λεμεσού, τι να πώ και τι να λαλήσω περί αυτού;

Μπορεί να εφημολογήθει, καλώς ή κακώς, ότι δεν υπέγραψε το ένα κακόδοξον κείμενο στη Κρήτη, αλλά, μερικοί Επίσκοποι εκατάντησαν ως «τζάμπα Ομολογητές». Διότι, ως γνωστόν, όσοι υπαγώμεθα κάτω από την εκκλησιαστική εποπτεία του, έδωσε την παράδοξη ευλογία(;!), να διαβαστεί, εντός της Θεοσώστου επαρχίας μας μία νέα Ληστρική Αρχιεπισκοπική «Κατηχητική» Εγκύκλιος, όπου ανεγνώριζε (!), τις αιρετικές αποφάσεις της Συνόδου των Κολυμπαριστών οπαδών του Οικουμενισμού, και όπου εμμέσως πλήν σαφώς εδιοχετεύθην έτσι το φοβερόν δηλητήριον του Συγκρητισμού στο Χριστεπώνυμον πλήρωμα της πόλεως Λεμεσού. Το γεγονός, ότι δεν υπέγραψε ένα από τα κακόδοξα κείμενα, αλλά υπέγραψεν όλα τα άλλα, δεν γίνεται αυτομάτως ομολογητής, διότι και τά υπόλοιπα εμπεριέχωσι κακοδοξίες ολκής. Ούτε είναι ομολογητής-Επίσκοπος, όταν εγκωμιάζει δημοσίως τον αιρεσιάρχην Πατριάρχην κ. Βαρθολομαίον ενώ από την άλλη λοιδωρεί και συκοφαντεί τους αντιΟικουμενιστές. Ήδη, ας το μάθετε και αυτό, ο Λεμεσού, εμπράκτως αναγνωρίζει τινές αποφάσεις της Ληστρικής Συνόδου, επευλογώντας με ληστρική «Ποιμαντική Οικονομία», την εξάπαντος αντιΚανονική ιεροτελεστία των Μεικτών Γάμων, ορθοδόξων μετά των αιρετικών.

Στην γενέτηρά του μητροπολίτου Λεμεσού, εις το χωριόν Επισκοπήν-Κουρίου, λίαν προσεχώς, ο ταπεινός παπάς του χωριού, θα ιερουργήσει λ.χ. το «Μυστήριον του Γάμου» μίας ορθόδοξης γυναικός μετά του αγαπητικού της ανδρός όπου είναι ετερόδοξος-αιρετικός (Φραγκοπαπικός) με τις «ευλογίες» του σεβ. κυρίου Αθανασίου. Ο Λαϊκός Οικουμενισμός αλώνει τα χωριά και τις πόλεις μας, δια μέσω των συγκρητιστικών τελετουργιών, εξ αιτίας της άγνοιας των παπάδων, θεολόγων και επισκόπων μας.

Τέτοια παράδοξα πράγματα, άνομες μείξεις, και παιγνίδια του Διαβόλου, εδιενεργούσαν οι Άγιοι της Εκκλησίας μας;

Πάμε να δούμε τώρα τι έγινε στη Μολδαβία.

Στις 5 του Μαΐου 2017 το Βασίλειον Ιεράτευμα των αντιΟικουμενιστών και ιερώς Αποτειχισθέντων Κληρικών και Λαϊκών της Μολδαβίας, αντιστάθηκε ρωμαλέα, κατά των «εκκλησιαστικών» διωκτικών ενεργειών του λυκοποιμένος κ. Θεοφάνη.

Ο εν λόγω κακόδοξος Οικουμενιστής και Αρχιεπίσκοπος Ιασσίου, απέστειλεν μίαν ισχυράν ομάδα τριάντα περίπου Κληρικών του, όπως επιβάλλωσι με το έτσι θέλω έτερον Κληρικόν, ίνα μνημονεύει το «πανάγιον» όνομά του, μιάς και ο σύγχρονος Ομολογητής και εφημέριος (έγγαμος Κληρικός) της Σκήτεως ο π. Ιωάννης Ουνγκουρεάνου (Pr.Ioan Ungureanu) , αρνείτο, ακριβώς μετά την σατανοκίνητον Σύνοδον της Κρήτης, να τον μνημονεύει, διότι εφήρμωσε, Κανονικώς, το δικαίωμά που του παρέχει, δυνητικώς και ένεκα τινάς ρωμαλέας ομολογιακής διαμαρτυρίας, ο ΙΕ΄ Ιερός Κανών της Πρωτοδευτέρας Αγίας Συνόδου.

Το εκπληκτικόν και ωραίον παράδοξον του Ομολογιακού και ηρωϊκού αγώνος, αυτών, των Ρουμάνων αντιΟικουμενιστών αδελφών μας, είναι που άπαντες οι ενορίτες είναι συνεννωμένοι και ομοθυμαδόν απόλυτα σύμφωνοι με τον παπά τους, διό και συμφωνούσι με μία καρδιά και μία ψυχή, στην Διακοπή του Μνημοσύνου, εξάπαντος του αιρετίζωντος Αρχιεπισκόπου Ιασσίου κ. Θεοφάνους. Στην Ελλαδική και Κυπριακή επικράτεια, κάποιοι ακόμη ξύνονται και άλλοι ίσως προβληματίζονται,  ενώ οι Βαλκανικές και Σλαβικές χώρες μας διδάσκωσι την ορθόδοξη Πατερική Θεολογία και Ορθοπραξία δια της διακοπής κοινωνίας και επικοινωνίας με τους κακοδόξους αρχιεπισκόπους πατριάρχες και επισκόπους των.

Έν τέλει, έχει γίνει ο φόβος και ο τρόμος, τόσον των σκληροπυρηνικών Αρχιοικουμενιστών όσον και μερικών «βελούδινων αντιΟικουμενιστών» ο εν λόγω ΙΕ΄ Ιερός Κανών. Αυτό που ανησυχεί, και προφανώς καίγει πολλών τας συνειδήσεις, ενώ απασχολεί τους μορφωμένους σχολαστικώς, είτε από ημιμάθεια είτε από αμάθεια, αμφότερες τις αντιμαχόμενες παρατάξεις, είναι η  Διακοπή ή καί η μη Διακοπή του Μνημοσύνου του οικείου Επισκόπου, Μητροπολίτου ή και Πατριάρχου αυτών.

Το μέγα ζητούμενον βέβαια, και το κέντρον βάρους, κατά την προσωπικήν μας εκτίμηση, που πρέπει να απασχολεί τον κάθε νόρμαλ Ορθόδοξον και πολεμίον του πανθρησκειακού Οικουμενισμού, δεν είναι η διακοπή ή η μή διακοπή της κοινωνίας με τον Επίσκοπον ή Μητροπολίτην ή και Πατριάρχην, ούτε κάν η Διακοπή του Μνημοσύνου αυτών, αλλά το κύριον είναι η μη διακοπή της Κοινωνίας μας μετα της θείας καί Θεανθρωπίνης Φύσεως του Χριστού μας.

Η Καθολική ιερά Παράδοση των Ορθοδόξων, προσφέρει το δυνητικό δικαίωμα, και την αναντίρρητη υποχρέωση, σε όσους έχωσι ξεκάθαρα τα ζητήματα Πίστεως, εξάπαντος καλυπτώμενοι βάσει των Ιερών Κανόνων και της Αγίας Γραφής, δια της ιεράς Αποτειχίσεως, να προχωρούσι στη Διακοπή του Μνημοσύνου κατά τινών αδιαμφισβήτητων αιρετιζόντων Επισκόπων ή Μητροπολιτών ή Πατριαρχών. Αλλά ως εκεί! Πρόκειται δηλαδή για το έσχατον σημείον αντίστασης, και το πυρηνικόν υπερόπλον στο οπλοστάσιον του κάθε Χριστιανού (Κληρικού, Μοναχού και Λαϊκού) έναντι της οιασδήποτε Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Αρχής. 

Καθότι σημειώνει και μας εντέλλει ευαγγελικώς ο Απόστολος Πέτρος:

«ἵνα διά τούτων γέννησθε κοινωνοί θείας φύσεως ἀποφυγόντες τῆς ἐν κόσμῳ ἐν ἐπιθυμίᾳ φθορᾶς».

Δεν λέγει όμως, αξιότιμοι αδελφοί και πατέρες: «γέννησθε κοινωνοί ανθρωπίνης φύσεως», όπως π.χ. το Λειτουργικό και Κοινωνικό μνημόσυνον του Μητροπολίτου και Πατριάρχου, αλλά τονίζει ο θεηγόρος Απόστολος του Χριστού, να γίνουμεν Κοινωνοί της θείας, και εννοεί προφανώς, της Θεανθρωπίνης Φύσεως, και να αποφεύγουμεν την σατανική (δια)φθορά του εκκοσμικευμένου πνεύματος, καθώς και τις αιρέσεις, που λαγκοδέρνωσι τους ταλαίπωρους εκκλησιαστικούς ψευδεπισκόπους μας.

Δεν είναι φαιδρόν το κατάντημα των αιρετιζόντων Οικουμενιστών που πασχίζωσι, να επιβάλλωσι, δια πολυποίκιλων ραδιουργιών και τεχνασμάτων, ενίοτε δια της βίας, των μνημόσυνον του ονόματός τους;

Άραγε, από πού προήλθεν τέτοια σαθρή, φαύλη, δυσσεβής, ανίερη, ιεροκρατική και κληρικαλιστική νοοτροποία τινας (εξ)αναγκαστικής Επισκοπομονιστικής και εξάπαντος ανθρωποκεντρικής Εκκλησιολογίας; Γιατί σώνει και καλά να εμένουμε και νά πιθηκίζουμε πάν ότι κακόν και σαθρόν εκ των ετεροδόξων Λουθηροκαλβίνων και Φραγκοπαπικών; Γιατί σεβασμιώτατε μητροπολίτα Περγάμου κ. Ιωάννη, διαστράψατε ριζηδόν την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία μας σε, Φιλοσοφίζουσα και κακόδοξη Εκκλησιολογία; Γιατί άραγε;

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Ορθόδοξος Θεολογών



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ ΤΕΚΜΗΡΕΙΑ:

1.  Ιστοσελίδα «OrtodoxINFO.RO», Părintele Ioan Ungureanu de la Schitul Orăşeni, primeşte dojana arhierească pentru întreruperea pomenirii, http://ortodoxinfo.ro/2017/03/21/parintele-ioan-ungureanu-de-la-schitul-oraseni-primeste-dojana-arhiereasca-pentru-intreruperea-pomenirii/ .

2.  ALERTĂ la Schitul Orășeni: MMB a trimis 30 de preoți și poliția pentru a-l schimba pe părintele Ioan Ungureanu (Satul Sfântului Sila prigonit înainte de canonizarea acestuia), http://sinodultalharesc.tk/alerta-la-schitul-oraseni-mmb-trimis-30-de-preoti-si-politia-pentru-l-schimba-pe-parintele-ioan-ungureanu/ .


4.  Daniel Vla – Ortodoxie, Țară, Românism,  Părintele IOAN UNGUREANU, predică la Duminica Slăbănogului – explicații despre situația de la Schitul Orășeni, https://danielvla.wordpress.com/2017/05/13/parintele-ioan-ungureanu-predica-la-duminica-slabanogului-explicatii-despre-situatia-de-la-schitul-oraseni/ .

5.  Διωγμός στη Σκήτη Ορασένι Νομού Μποτοσάνι Ρουμανίας. 5 Μαΐου 2017, https://www.youtube.com/watch?v=D6k7BgpBrDw

6.  Preotul Ungureanu arata hartia primita de la Mitropolie, https://www.youtube.com/watch?v=CiF2ExoEYfE .