Translate

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΓΙΑΤΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙ ΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ;





Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΓΙΑΤΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙ ΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ;




Το τελευταίο διάστημα γίνομαι αποδέκτης περίεργων φοβερών και τρομερών γραπτών αλλά και προφορικών παραπόνων-καταγελιών από αρκετούς ανώνυμους ή και επώνυμους Λαϊκούς, Κληρικούς, Μοναχούς/Μοναχές της εκκλησιαστικής επαρχίας της ιεράς μητροπόλεως Γόρτυνος και Μεγαλουπόλεως.

Θα προσπαθήσω όμως μέρες Πεντηκοστής που είναι να συγκρατηθώ το κατά δύναμιν ώστε να μη δημοσιεύσω τινά ενυπόγραφα καταγγελτικά γράμματα και κείμενα που έλαβα κατά τινών μη Ευαγγελικών ενεργειών του σεβασμιωτάτου κ. Ιερεμία.

Θα προσφέρω όμως κάτι, ως μία πρόγευση του τι πρόκειται να ακολουθήσει στο μέλλον, ώστε να φροντίσει να αναλογιστεί προσεκτικά τις συνέπειες των όποιων πανούργων και απειλητικών κακόδοξων ή αντιΚανονικών ενεργειών και διωγμών που άρχισε φαίνεται να εξαπολύει άμεσα ή και έμμεσα ο ταλαίπωρος σεβασμιώτατος κ. Ιερεμίας Φούντας κατά των σωρηδόν εν λόγοις και πράξεσιν γνησίων και ορθοδόξων αντιΟικουμενιστών.

Δεν μπορώ όμως από την άλλη, να σιωπήσω, μπροστά στην ολοκληρωτική νεοΟρθόδοξη Δεσποτοκρατορία και φαύλη τρομοκρατεία του κ. Ιερεμία Φ. του και μεγίστου «αντιΟικουμενιστού». Ή μήπως, του και λεγομένου από αρκετούς μεγίστου κυρίου Κωλοτούμπα;

Δεν μπορώ να σιωπήσω, δυστυχώς για εσάς σεβασμιώτατε, αλλά ούτε και να κοιμηθώ από τις απέλπιδες κραυγές τινάς αδελφικής βοηθείας συμπαραστάσεως και να βουλώσω τα αυτιά μου, δήθεν απαθώς, από τους φρικτούς αλαλλαγμούς της ανασφάλειας και απογνώσεως του Κλήρου του Μοναχισμού και του Λαού της εν λόγω μητροπόλεως. Ειλικρινά δεν περίμενα τέτοιο φαιδρό κατάντημα για τον συγκεκριμένο λόγιο και ακαδημαϊκόν Επίσκοπο. Έχασα πάσα καλή ιδέα για αυτόν τον θαυμάσιο άνθρωπο όπου ο γράφων μαζί με το ιστολόγιόν του τα «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ» τον διακονούσε επτάκις της ημέρας.

Κάνει τα πάντα ο αθεόφοβος Μητροπολίτης προς τη δύση της ζωής του για να κατά-σκανδαλίσει πάν ελάχιστον αδελφόν και αδελφήν του…! Δεν γνωρίζω αν υφίσταντο τινές μυλόπετρες στη Δημητσάνα…

Εννοείται, αδελφοί και πατέρες, πως έπαψα ολοσχερώς από την Πρωτοχρονιά του 2017, να σχετίζομαι ιδιαίτερα και να συνεργάζομαι διαδικτυακώς, με την συγκεκριμένη Ιερά Μητρόπολη Γόρτυνος, για τον σημαίνον λόγο της ύπουλης  μεταστροφής και πανουργίστικης υπόσκαψης του αντιΟικουμενιστικού αγώνος από μέρους του ιδίου σεβασμιωτάτου κ. Ιερεμία. Έτσι συνειδητοποίησα κάπως αργά ότι ο σεβασμιώτατος Ιερεμίας μετά των συν αυτώ συνεργατών του με χρησιμοποιούσαν συστηματικά για να δημοσιεύω κείμενά τους.

Διέκοψα παντελώς την επικοινωνία μαζί του. Του διέκοψα το «διαδικτυακόν μνημόσυνο», μιας και συστηματικά του εδημοσίευα τα ενυπόγραφα θεολογικά του κείμενα, τις επίσημες επισκοπικές εγκυκλίους του, τις παλαιοδιαθηκικές ερμηνείες και αναλύσεις του κ.λπ. Έχω αποστείλει μάλιστα, τότε, γραπτά μηνύματα στο μητροπολιτικό γραφείον του, να μη ξαναδιανοηθούσι να με ενοχλήσουσι διότι με ρασοφόρους και δή επαγγελματίες κωλοτούμπες και γιαλατζί θεωρητικούς, δήθεν «αντιΟικουμενιστές», δεν επιθυμώ διόλου να συνεργάζομαι. Διότι όλες αυτές, οι δυστυχησμένες ψυχούλες, συνεργάζονται είτε εν γνώσει είτε και εν αγνοία τους με το πατέρα του ψεύδους.

Απεχθάνομαι και βδελύσουμε μετα πάσης θυσίας την σατανική διγλωσσία των πανούργων Επισκόπων. Όπου την εντοπίζω, επιθυμώ να την τσακίζω δυναμικά αστραπιαία και κατακέφαλα, όπως πράττω στο χωριό μου όταν περπατώ στα χωράφια και δέχομαι επιθέσεις από τις δηλητηριώδεις έχιδνες.

Φαντάζομαι τι σόϊ λυσσαλέους αφρούς που θα βγάζουν, ο σεβαμιώτατος και τα πειθήνια τσιράκια του, με τέτοιου είδους απόρριψη που έφαγε. Τα ήθελε και τα έπαθε. Επέλεξε τους φίλους του και συνάμα τους εχθρούς του. Έτσι με εξανάγκασε να σταθώ εναντίον του, όπως ακριβώς ο αδύνατος τσομπαναραίος Δαβίδ αντιμετώπισε ρωμαλέα τον πολεμοχαρή πάνοπλο και πανίσχυρο Φιλισταίον Γολιάθ με την θανατηφόρο σφενδόνη του, έχοντας μαζί και τον Παντοδύναμο άσαρκο Θεό Λόγο στη καρδιά την ψυχή και την διάνοιά του.

Για περισσότερες λεπτομέρειες παραθέτω προς το τέλος του αντιρρητικού σχολιασμού μας μερικά επιπρόσθετα διαδικτυακά τεκμήρεια. Ακολουθεί τώρα μία μερική αποκαλυπτική πρόγευση, από επώνυμους αναγνώστες μας, που διαβιούν στην εκκλησιαστική επαρχία του σεβασμιωτάτου.

Παραδείγματος Χάριν: Μία εν Χριστώ αδελφή η κυρία Γιαννούλα Μ. στις 20 Απριλίου 2017 μας απέστειλε προς ανάρτηση και δημοσίευση το κάτωθεν σχόλιο:

«Κύριε Νούλη, μην παραξενευεσαι με τις κολοτούμπες του Γορτυνος και Μεγαλουπόλεως κυρίου Ιερεμιου γιατί έκανε μεγαλύτερα εγκλήματα εναντίων της Ορθοδοξίας. Αυτά είναι πταισματα». 

Η απάντηση μας ήτο άμεση:

«Ο καθείς ερευνά και εντοπίζει ανάλογα με τις προσωπικές ευαισθησίες του... αν έχετε αποδεικτικά στοιχεία σοβαρά περι άλλων τινών εγκλημάτων, πληροφορείστε μας παρακαλώ στο προσωπικόν μας ηλεκτρονικό ταχυδρομείον.

Αν είναι κουβέντες του κομωτηρίου, αφήστε τις για κάποιαν άλλη φορά διότι δεν έχω χρόνο για χάσιμο, διότι με περιμένει μια αιωνιότης ατέλευστη».

Δείτε το άρθρο μου Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΥΠΟΣΚΑΠΤΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΝ ΑΓΩΝΑ με τον άνωθεν δημόσιο σχολιασμό μας, ΕΔΩ: http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/01/blog-post.html?showComment=1492682673542#c29853345605320346



Στις 22 Απριλίου 2017, έλαβα εν τέλει ένα προσωπικό και συγκλονιστικό μήνυμα που υπογράφεται από την ίδια αξιότιμη κυρία Γιαννούλα Μ.:

«Όπως γνωρίζεις ο Ιερεμιας Φούντας , Μητροπολιτης Γορτυνος και Μεγαλουπολεως, έχει ένα μοναστήρι στα Μεγαρα, το οποίο υπάγεται στο Μητροπολίτη Μεγάρων.

Οι μοναχές άρχισαν να του λένε ότι αυτά που λέει είναι υπέρ του οικουμενισμού.

Μία μοναχή , μάλιστα , που λέγεται Αρσενια(Μεγαλοσχημη), όταν είδε το blog σας του είπε τι πράγματα είναι αυτά που λέτε.

Ο Ιερεμιας της είπε να μην κοινωνησει ξανά και πώς θα πει στον Μητροπολίτη Μεγάρων να της πάρει το σχήμα.»

Δεν γνωρίζω με απόλυτη βεβαιότητα, αν όντως αυτά τα πράγματα που καταγγέλλει η κ. Γιαννούλα Μ. ευσταθούν, θα αναμένω όμως, λίγο χρόνο ακόμη, για να διασταυρώσω όλες τις πληροφορίες μου και από άλλες διάφορες οπτικές γωνίες για να καταλλείξω σε κάποιο ασφαλές και αδιαμφησβήτητο συμπέρασμα.

Όποιος αναγνώστης/τρια γνωρίζει επιπρόσθετα στοιχεία, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείον μας και τα υπόλοιπα στοιχεία μας είναι δημοσιεύμενα κάτωθεν χαμηλά του ιστολογίου μας.

Αν θέλει εξ αρχής, η Ιερά Μητρόπολη Γόρτυνος, ας διαψεύσει το εν λόγω μήνυμα, ότι πράγματι δεν εκβιάζει, δεν φοβερίζει, δεν απειλεί καμμία μοναχή ή και κανένα μοναχό, κανένα Κληρικό ή θεολόγο, και κανένα Λαϊκό, ώστε να τα εκλάβουμε ως «Ζηλωτικές» ανοησίες και υπερβολές.

Διαφορετικά, αν μετά την δημοσίευση και ανάγνωση ετούτου του αποκαλυπτικού μηνύματος, ο σεβασμιώτατος κύριος Ιερεμίας, συνεχίζει απτόητος τα βιολιά του, και δεν διαψεύσει τις μομφές και τις κατηγορίες, που ως άνανδρος λυκο-ποιμένας κυνηγάει τις ανδρείες και ομολογήτριες Καλόγριες, θα αναγκαστώ να δημοσιεύσω επιπρόσθετα στοιχεία και ντοκουμέντα που έχω στην κατοχή μου, ώστε να ενημερωθεί η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία της οικουμένης με τι είδους επίσκοπον έχουμε να κάνουμε.

Δεν έχω υπόψη μου πιο μοναστήρι βρίσκεται στα Μέγαρα, αλλά δεν αντιλαμβάνομαι με ποια εκκλησιαστική δικαιοδωσία παρεμβαίνει σε μοναστήρι που εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Μητροπολίτη Μεγαρέων και Σαλαμίνας; Μήπως του δίδει δικαιώματα ο σεβασμιώτατος Μεγάρων; Αλήθεια όμως, μιας και το έφερε η κουβέντα μας, τι γνώμη έχει για τον Οικουμενισμό ο επίσκοπος Μεγάρων και Σαλαμίνας;

Για το επιτίμιον της ακοινωνησίας της οσιολογιωτάτης Μοναχής Αρσενίας, αν ο Γόρτυνος είναι πράγματι ο Γέρων και πνευματικός οδηγός του μοναστηρίου, έχει προφανώς το Κανονικό δικαίωμα να το βάλει. Και η μεγαλόσχημη Μοναχή να το ανεκτεί με υπομονή, ακόμη κι αν είναι εν αδίκω επιβληθέν, διότι πρός το τέλος των ημερών θα την στεφανώσει ο Δικαιοκρίτης και Θεάνθρωπος της Δόξης.

Όσον αφορά εν κατακλείδι την μεγίστη απειλή του Ιερεμία του Τρομερού, ότι θα βάλει τον φιλάδελφον του Μητροπολίτη Μεγάρων για να «αποσχηματίσει» την νέα Ομολογήτρια Μοναχή, τούτο θα πρέπει να καταγραφεί, όχι στα ανέκδοτα της νεοΕλλαδικής Εκκλησιαστικής ιστορίας, αλλά να καταγραφεί στα ρεκόρ Γκίνες για την άπειρη ηλιθιότητα των αναξίων Επισκόπων που υποκρίνονται τους ορθοδόξους τους παραδοσιακούς και αντιοικουμενιστάς.

Θα απορείτε βέβαια: γιατί τόσον φανατικό μαίνος ο σεβασμιώτατος κατά τινών Μοναχών και Μοναζουσών του; Η απάντηση είναι απλή: για να μη διανοηθεί τις ελάχιστος Μοναχος και Μοναχή ή ο Κληρικός εντός της επαρχίας του να δώσει το γενικό πρόσταγμα για την αγία ανυπακοή και διενεργηθεί έτσι διακοπή εκκλησιαστικής επικοινωνίας και αδειάσουν οι ναοί του ή τέλος πάντων να γινεί και η διακοπή του μνημοσύνου του. Αυτό τρέμει ο σεβασμιώτατος Ιερεμίας.

Γι΄ αυτό και διαστρέφει με πανουργία την Πατερική Θεολογία μας, περί της ιεράς και κανονικής Αποτειχίσεως, και γι΄ αυτό μαχαίρωσε πισώπλατα, όπως έπραξε ο Εφιάλτης στον ήρωα βασιλέα της Σπάρτης Λεωνίδα, τον φίλο του και ιερώς αποτειχισθέντα νεοΟμολογητήν Πρωτοπρεσβύτερον των Θεσσαλονικέων π. Νικόλαον Μανώλη κατά την Πρωτοχρονιάτικη Εγκύκλιον που εξέδωσε στα όρια της επαρχίας του.

Αιδώς Γορτύνιοι! Αθλίοι και ανάξιοι ρασοφόροι που ανέχεστε την αδικία!

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Ορθόδοξος Θεολογών







ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ ΤΕΚΜΗΡΕΙΑ:

(1)                 ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ, Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΙ ΚΑΘΟΤΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ κ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΔΙΑΚΗΡΥΤΤΕΙ ΕΜΠΡΟΣΘΕΝ ΤΟΥ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΟΛΚΗΣ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/12/blog-post_76.html

(2)                 ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ, Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΥΠΟΣΚΑΠΤΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΝ ΑΓΩΝΑ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/01/blog-post.html

(3)                 ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ, ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΝΑ ΦΑΙΔΡΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ ΟΤΙ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/01/blog-post_22.html

(4)                 ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ, ΤΟ ΛΑΚΩΝΙΚΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/01/blog-post_31.html

(5)                 ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ, «Ο ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ», ΒΙΝΤΕΟ, https://www.youtube.com/watch?v=iHgJpuZzFGM

(6)                 ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ, Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΦΑΓΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΓΙΑΤΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΣ; , http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/01/blog-post_39.html


ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ), ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΣΕ Α-ΘΕΟΛΟΓΗΤΕΣ ΑΣΥΝΑΡΤΗΣΙΕΣ ΤΙΝΟΣ ΚΑΚΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΩΝ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΟΥ ΙΩΣΗΦ ΤΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΟΥ




«ΤΟΝ ΔΕ ΤΡΟΠΟΝ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ (ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ), ΣΙΩΠΗ ΤΙΜΑΝ ΜΕΜΑΘΗΚΑ» - ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
(Απάντηση σε σχολιασμό για την χωρίς Πατερική βάση αναφορά του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού για τη Γέννηση του Χριστού)
Του Β. Χαραλάμπους,  θεολόγου
_______________
O λόγος που αναγκαζόμαστε να γράψομε ένα ακόμη κείμενο για την αυθαίρετη περιγραφή του τρόπου της Γεννήσεως του Χριστού, που έδωσε ο π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός, η οποία δεν στηρίζεται σε καμιά Πατερική βάση, είναι η προτροπή σχολιαστού να διαβάσομε ‘’το βιβλίο του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού για τον Βίο της και θα καταλάβομε από που το πήρε ο γέροντας και τι εννοεί’’. 

Κατ’ αρχή το βιβλίο αυτό δεν αναφέρεται σε καμιά περιγραφική του τρόπου της Γεννήσεως του Χριστού και είναι ασέβεια προς τον Άγιο να θεωρείται συνήγορος σε τέτοια περιγραφική. Το βιβλίο που πιθανότατα αναφέρεται ο σχολιαστής, το οποίο αποδίδεται στον Άγιο Μάξιμο, τιτλοφορείται ‘’Εις τον βίον της Υπερευλογημένης Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου’’ και αποτελεί έκδοση του Ιερού Κελλίου Αγίου Νικολάου ‘’Μπουραζέρη’’.

Να προσθέσομε ότι το έργο αυτό δεν διασώθηκε στην ελληνική γλώσσα, αλλά στη γεωργιανή γλώσσα από τον μαθητή του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη, τον Άγιο Ιωάννη τον Ιβηρίτη, και μεταφράστηκε στα γαλλικά το έτος 1986.  Το βιβλίο που αποτελεί έκδοση του Ιερού Κελλίου Αγίου Νικολάου ‘’Μπουραζέρη’’, είναι μετάφραση από τα τα γαλλικά.  Ο σχολιαστής πιθανότατα αναφέρεται στο Ε΄ Κεφάλαιο που επιγράφεται ‘’Η Φανέρωσις (Θεοφάνεια)’’.  Σε καμιά περιγραφική του τρόπου της Γεννήσεως του Χριστού, δεν αναφέρεται ο Άγιος Μάξιμος. 

Ο π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός με τη διδασκαλία του περιγράφει τον τρόπο της Γεννήσεως του Χριστού, ως δήθεν επεξήγηση του Αείπαρθενου της Υπεραγίας Θεοτόκου.  ‘’Αυτομάτως όπως εκαθόταν βλέπει …στην αγκαλιά της το βρέφος χωρίς να αισθανθεί τους τρόπους του τοκετού, διότι το αειπάρθενον δεν θα ήταν ύστερα’’, αναφέρει ο π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός.   ‘’ Όπως εκάθητο εκεί μέσα, αυτομάτως βρίσκεται στην αγκαλιά της το βρέφος’’, συμπληρώνει παρακάτω. Ποιος Άγιος είχε προβεί σε τέτοια περιγραφική του τρόπου της Γεννήσεως του Χριστού;

Χωρίς πολλά λόγια, πιστεύω πως ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εις τον Λόγο του ’’Εις το γενέθλιον του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού’’, δίδει την απάντηση σε αυτό που αναφέρει για τη Γέννηση του Χριστού : «‘’τον δε τρόπον της Γεννήσεως (του Χριστού), σιωπή τιμάν μεμάθηκα».

Κανένας Άγιος της Εκκλησίας μας δεν προέβηκε σε αυθαίρετη περιγραφική του μυστηρίου της Γεννήσεως του Χριστού.  Η αυθαίρετη περιγραφική του τρόπου της Γεννήσεως του Χριστού, που έδωσε ο π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός, δεν στηρίζεται σε καμιά Πατερική βάση. Δεν μπορούμε να ‘’επεξηγούμε’’ κατά το δοκούν το μυστήριο της Γεννήσεως του Χριστού.  

Ξεκάθαρα ο π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός παραθέτει τον τρόπο  της Γεννήσεως του Χριστού και αυτό χωρίς καμμιά αμφιβολία αντιβαίνει στον λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, «‘’τον δε τρόπον της Γεννήσεως (του Χριστού), σιωπή τιμάν μεμάθηκα».  Δεν συντρέχει κανείς λόγος για την εκ των προτέρων στήριξη των οποιονδήποτε λόγων είπε  ο π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός.  Αυτό δεν είναι σωστό.   «‘’Τον δε τρόπον της Γεννήσεως (του Χριστού), σιωπή τιμάν μεμάθηκα» (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος).


’Ο ΓΑΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΟΣ’’ – π. ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ
Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
__________________
Το ‘’Ρωμαίϊκο οδοιπορικό’’ πρόβαλε βίντεο με τίτλο «Όσιος Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός : ‘’Τηρήστε τον νουν, πολεμήστε τα πάθη’’».  Ο  αυθαίρετος επιθετικός προσδιορισμός ‘’όσιος’’ δημιούργησε λύπη, γιατί η ‘’αγιοποιητική’’ αυτή μονομερής βιασύνη, αγνοεί ότι το έργο της αγιοκατάταξης αφορά την Εκκλησία και όχι τα ιστολόγια που μονομερώς τον στηρίζουν.  Επίσης η ‘’αγιοποιητική’’ αυτή μονομερής βιασύνη, αγνοεί τις κακοδοξίες που δίδαξε και που δυστυχώς προβάλλονται αδιακρίτως χωρίς ανασκευή. 

Στο βίντεο ‘’Τηρήστε τον νουν, πολεμήστε τα πάθη’’ που προβάλλεται, αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής ο π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός : ‘’Εάν λοιπόν γάμος ήταν ευλογία και όχι οικονομία θα έπρεπε ο Χριστός να κοινωνήσει με τον γάμο. Άλλωστε ο  γάμος είναι αθεράπευτος’’.  Αναπαύονται με αυτό οι προβάλλοντες την ομιλία του αυτή;  Συμφωνούν ότι ‘’ο γάμος είναι αθεράπευτος’’;

Θα πρέπει με σοβαρότητα να αναφέρω ότι στη νεότητα μας δοκιμάσαμε αυτή την έκφραση υποτίμησης του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού, για τον γάμο. Δεν είναι όμως εύκολο να αναφέρω αυτά που μου είπε ως έκφραση υποτίμησης του γάμου, γιατί θα εκφύγω των ορίων κοσμιότητας. 

Η  Ακολουθία επί μνήστροις ήτοι αρραβώνος άρχεται με το ‘’Ευλογητός ο Θεός ημών’’.  ‘’Αυτός ευλόγησον και τους δούλους σου τούτους, οδηγών αυτούς εν παντί έργω αγαθώ’’, εύχεται ο ιερεύς και ακολούθως ευλογώντας το δακτυλοθέσιον εύχεται : «Αυτός και νυν Δέσποτα, ευλόγησον το δακτυλοθέσιον τούτο ευλογίαν ουράνιον· και Άγγελος Κυρίου προπορευέσθω έμπροσθεν αυτών πάσας τας ημέρας της ζωής αυτών».

Στην Ακολουθία του Στεφανώματος  εύχεται ο ιερεύς, «Αυτός και νυν, Δέσποτα Κύριε ο Θεός ημών, κατάπεμψον την χάριν σου την επουράνιον επί τους δούλους σου τούτους…Ευλόγησον αυτούς, Κύριε ο Θεός ημών, ως ευλόγησας τον Αβραάμ και την Σάρραν.  Ευλόγησον αυτούς, Κύριε ο Θεός ημών, ως ευλόγησας τον Ισαάκ και την Ρεβέκκαν» κλπ.

Πως λοιπόν ο π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός, ισχυρίζεται ότι ‘’ο  γάμος είναι αθεράπευτος’’;  Είναι διδασκαλία αυτή να προβάλλεται από μια Αγιορείτικη Μονή, γιατί από αυτή πρωτίστως προβλήθηκε;  Είναι διδασκαλία αυτή να προβάλλεται από χριστιανικά ιστολόγια και μάλιστα με το αυθαίρετο πρόθεμα ‘’όσιος’’;

ΤΟ ‘’ΡΩΜΑΙΪΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ’’ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΣΥΓΧΥΣΗ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΕΙΩΝ
(Από τη μια προβάλλει την προσωπική ερμηνευτική προσέγγιση του Μητροπολίτη Μόρφου και από την άλλη τα λεχθέντα του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού)
Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
__________________
H τελευταία πρακτική ιστολογίων που μονομερώς στηρίζουν τον π. Ιωσήφ Βατοπαιδινό, να δημοσιεύουν κείμενα του Μητροπολίτη Μόρφου, και στο θέμα των προφητειών, δημιούργησε σύγχυση ανάμεσα στους πιστούς. Ο λόγος που αναφερόμαστε αποκλειστικά στο θέμα των προφητειών, είναι το γεγονός ότι ο Μητροπολίτης Μόρφου αναφέρεται κυρίως  στα λεχθέντα του Οσίου Παϊσίου, με τη γνωστή παραμυθία του Οσίου για το πρόβλημα της Κύπρου, ενώ ο π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός τρομοκρατούσε τον κόσμο περί λυσσαλέας πληγής στην Κύπρο. 

Δημιουργούν τα ιστολόγια αυτά μεγάλη σύγχυση στο απλό λαό, η οποία επιδεινώνεται με τη συνεχιζόμενη σιωπή όσων επιμένουν να μην τοποθετούνται στο θέμα των λεχθέντων του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού, ενώ γνωρίζουν την αλήθεια.  Τούτο το πρόβλημα της ‘’σιωπής’’ παρατηρήθηκε ακόμα πιο έντονο, μετά την έκδοση των λεγομένων ‘’προφητειών’’ του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού, ενός  βιβλίου εκατοντάδων σελίδων.

Η προσωπική αυτή ερμηνευτική προσέγγιση του Μητροπολίτη Μόρφου αναφορικά με τα λεχθέντα του Οσίου Παϊσίου, έχει δημοσιευθεί και στην Ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Κύπρου.  Το πρόβλημα όμως δεν δημιουργείται με τη δημοσίευση στην Ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Κύπρου.  Παρατίθεται όπως είναι φυσικό η προσωπική ερμηνευτική προσέγγιση του Μητροπολίτη Μόρφου, και τούτο αποτελεί  δημοκρατικό δικαίωμα παρουσίασης. Αυτό φυσικά δεν συνεπάγεται και πλήρη αποδοχή της προσωπικής ερμηνευτικής του Μητροπολίτη Μόρφου, από τα υπόλοιπα μέλη της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου. 

Το οξύτατο πρόβλημα σύγχυσης δημιουργήθηκε με την ‘’ανάμειξη΄’’ της προβολής της προσωπικής ερμηνευτικής του Μητροπολίτη Μόρφου για τα λεχθέντα του Οσίου Παϊσίου, με τις λεγόμενες ‘’προφητείες’’ του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού, από τα ιστολόγια που μονομερώς στηρίζουν τον π. Ιωσήφ Βατοπαιδινό.  Παλαιότερα προβλήθηκαν οι λεγόμενες ‘’προφητείες’’ του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού, από το ‘’Ρωμαίϊκο οδοιπορικό’’. 

Οι «ακοές πολέμων» (1981, 1993, 1995, 1998, 1999) του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού, που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν, ακόμα προκαλούν λύπη.  Ας θυμίσουμε μερικά από αυτά :
Το έτος 1995, κυκλοφόρησε φυλλάδιο με επίτιτλο Ι. Μ. Βατοπαιδίου με τη καλούμενη ‘’προφητεία’’ του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού, όπoυ αναφέρει ότι  «η Κύπρος θα δεχθεί προσωρινό ράπισμα από τους Τούρκους».

Bίντεο αναρτημένο στο διαδύκτιο, που τιτλοφορείται «Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ - ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ» (από εκπομπή του Τηλεοπτικού Σταθμού ο Λόγος, κατά το έτος 1998, στο Πρόγραμμα  – Ορθοδοξία και Ορθοπραξία, με τον θεολόγο κ. Νικολαΐδη),  που δικαιολογημένα προστέθηκε από τον αναρτήσαντα, τίτλος προβολής, που αναγγέλλει ότι «ο πόλεμος θα ξεκινήσει από την Κύπρο».

Στο βίντεο αυτό λοιπόν, «Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ  ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ»  αναφέρεται μεταξύ άλλων  «…τώρα όμως θα πω και τούτο, να έχει θάρρος ο λαός μας, διότι θα δεχθούμε πληγή από τους Τούρκους λυσσαλέα.  Μην τρομάξουμε, είναι μέσα στα Θεία σχέδια, θα γίνει κι αυτό
Ερώτηση – Θα είναι όμως σύντομα αυτό;
Γέροντας  Ιωσήφ Βατοπαιδινός  -  Σύντομα, σύντομα πολύ σύντομα… »

Όταν ο π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός ήταν Ηγούμενος του Τιμίου Σταυρού της Μίνθης, στην Μητροπολιτική περιφέρεια Πάφου, τρομοκρατούσε τον κόσμο με τις καλούμενες «προφητείες» του, περί Παγκοσμίου πολέμου με ημερολογιακή τοποθέτηση (με βάση μαρτυρίες) στις 7 Ιουλίου 1999.  Ακολούθως επειδή ο πόλεμος δεν πραγματοποιήθηκε, η ημερομηνία μετετέθη στις 14 Αυγούστου 1999 και όταν και πάλι δεν πραγματοποιήθηκε η ημερομηνία «κύλησε» στις 8 Σεπτεμβρίου 1999, για να διαψευστεί και πάλι.  Μάλιστα  κληρικός της Μητροπόλεως Πάφου τότε, έδωσε συνέντευξή σε ραδιοσταθμό της Πάφου, αναφορικά με το σάλο που δημιουργήθηκε, κυρίως στο μαθητόκοσμο από τις περί πολέμων ακοές. 

‘’Φυσικά’’ θα ισχυριστεί κανείς  ότι και ο  Όσιος Παΐσιος μίλησε για καταστροφή στην Κύπρο και αυτό είναι αληθές, όμως με τη μεγίστη διαφορά ότι ο Όσιος Παΐσιος μίλησε γι’ αυτή 12 ημέρες πριν την Τουρκική εισβολή του Ιουλίου του 1974.  Στο βιβλίο «Γέρων Παΐσιος  1924-1994, Προφητείες του γ. Παϊσίου για Εθνικά Θέματα -Αλεξανδρούπολη 2014 (Επιλογή κειμένων: Ανέστης Μαυροκέφαλος)», αναφέρεται το εξής από τον κ. Τσέτο Χρήστο, ε.α.  Θεσσαλονίκη «Κατάγομαι από το Χιλιομόδι Κορινθίας.  Είμαι απόστρατος αξιωματικός, επισμηναγός στο βαθμό.  Την 8η Ιουλίου 1974 επισκέφτηκα τον Γέροντα Παΐσιο στο κελί του.  Καθίσαμε μαζί αρκετές ώρες, σχεδόν όλο το απόγευμα.  Μιλήσαμε για αρκετά θέματα.  Στο τέλος άρχισε να μου μιλάει για την επικείμενη απόβαση των Τούρκων στην Κύπρο.  Ήταν τόσο σαφής.   Στο τέλος άρχισε να μου μιλάει για την επικείμενη απόβαση των Τούρκων στην Κύπρο.  Ήταν τόσο σαφής.  Έβλεπε τα πράγματα σαν να γινόταν εκείνη τη στιγμή.  Δηλαδή, έβλεπε τα πλοία να πλησιάζουν το λιμάνι της Κερύνειας και την αποβίβαση των τεθωρακισμένων στην παραλία.  Έβλεπε τον Τούρκικο στρατό και τα αυτοκίνητα να προελαύνουν, έβλεπε τα χωριά που κατελάμβαναν οι Τούρκοι, να αδειάζουν.  Έβλεπε τους Τούρκους να σκοτώνουν τους Κυπρίους και να κάνουν διάφορα κακά. Τα διηγόταν με τέτοιο τρόπο, σαν να ήταν παρών.  Μου έκανε τρομερή εντύπωση.  Όταν είδε ότι γινόταν πάλη σώμα με σώμα με τους Κυπρίους, όταν χύθηκε το πρώτο αίμα, ο Γέροντας σήκωσε τα χέρια στον ουρανό και με δάκρυα στα μάτια είπε ‘’Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον’’».

Ο Όσιος Παΐσιος τότε που στη φοιτητική μας ζωή ο π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός τρομοκρατούσε τον κόσμο περί ‘’λυσσαλέας πληγής στην Κύπρο’’, μας ανέπαυσε με  λόγους παρηγοριάς.  Η χαρακτηριστική του φράση «οι Τούρκοι τα κόλυβα τα έχουν τυλιγμένα στο ζωνάρι τους, λίγο να κουνηθούν θα πέσουνε», ηχεί ακόμη παρηγορητικά.  Θα προσθέσω και τη συμβουλή του Γέροντα Γεωργίου Καψάνη, ‘’Μη μας παιδί μου, αυτός όλο λέει πως θα γίνουν και τίποτα δεν γίνεται’’. Από τη μια προβάλλει το ‘’Ρωμαίϊκο οδοιπορικό’’, αλλά και άλλα ιστολόγια που μονομερώς στηρίζουν τον π. Ιωσήφ Βατοπαιδινό, την προσωπική ερμηνευτική προσέγγιση του Μητροπολίτη Μόρφου και από την άλλη τα λεχθέντα του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού και έτσι δημιουργείται συνεπακόλουθα σύγχυση στον πιστό λαό. 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, Ο ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 27η Απριλίου 2017

Ο ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
  • Δείτε το εδώ και εδώ σε PDF και DOCS

   Όπως και άλλοτε, σε παλαιότερη ανακοίνωσή μας, επισημάναμε, ένα από τα μεγαλύτερα εκκλησιολογικά και εορτολογικά προβλήματα που αντιμετώπισε η αρχαία Εκκλησία κατά την διάρκεια των τριών πρώτων αιώνων της ιστορίας της, ήταν το πρόβλημα του κοινού εορτασμού του Πάσχα. Κατά την χρονική αυτή περίοδο δεν υπήρχε σ’ όλες τις τοπικές εκκλησίες γενική ομοιομορφία εορτασμού του, ως προς την ακριβή ημερομηνία. Μάλιστα κατά τον 2ο αιώνα η ασυμφωνία αυτή έλαβε σοβαρές διαστάσεις, που οδήγησε σε έριδα μεταξύ των εκκλησιών της Μικράς Ασίας και της Ρώμης επί των ημερών του επισκόπου Σμύρνης αγίου Πολυκάρπου, (168 μ. Χ. περίπου) και του Πάπα Ρώμης Ανικήτου, (155-166μ.Χ.). Οι Μικρασιάτες εόρταζαν το Πάσχα μαζί με το εβραϊκό στις 14 του εβραϊκού μήνα Νισάν, (ο μήνας Νισάν είχε διάρκεια 29 με 30 ημέρες και συμπίπτει την περίοδο μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου), και γι’ αυτό ονομάζονταν «Τεσσαρεσκαιδεκατήτες». Αντίθετα οι Ρωμαίοι εόρταζαν το Πάσχα την πρώτη Κυριακή μετά την εαρινή ισημερία. Επειδή λοιπόν υπήρχε κίνδυνος να δημιουργηθεί σχίσμα, μετέβη στη Ρώμη ο άγιος Πολύκαρπος περί το 154, για να συζητήσει το θέμα με τον Πάπα, ωστόσο δεν υπήρξε λύσις. Τη λύση έδωσε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος (325), η οποία καθόρισε συνοδικά και απόλυτα δεσμευτικά για όλες τις Εκκλησίες τον χρόνο κοινού εορτασμού της κορυφαίας αυτής εορτής. Όπως είναι γνωστό, ορίστηκε ως χρόνος εορτασμού, η πρώτη Κυριακή, μετά την πρώτη πανσέληνο, μετά την εαρινή ισημερία, με την απαραίτητη προϋπόθεση να έχει προηγηθεί ο εορτασμός του εβραϊκού Πάσχα. Ο 1ος Κανόνας της εν Αντιοχεία Συνόδου, (341), ο οποίος διασώζει το γράμμα και το πνεύμα του απολεσθέντος σχετικού Ιερού Κανόνος της Α΄ Οικουμενικής τονίζει ρητά την παραπάνω προϋπόθεση: το «(μη) μετά Ιουδαίων επιτελείν το Πάσχα». Στον μη συνεορτασμό του Πάσχα με τους Εβραίους αναφέρονται επίσης και οι «Διαταγές των Αποστόλων»: «Δει υμάς αδελφοί τους τω Χριστού εξηγορασμένους τιμίω αίματι, τας ημέρας του Πάσχα ακριβώς ποιείσθαι μετά πάσης επιμελείας μετά τροπήν ισημερινήν…μηκέτι παρατηρούμενοι μετά ιουδαίων εορτάζειν. Ουδεμία γαρ κοινωνία  ημίν νυν προς αυτούς…» (Ε΄ 17, ΒΕΠΕΣ 2,89).
Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από άρθρο στην εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», (9.4.2017), με τίτλο: «Η ΕΑΡΙΝΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ», του διακεκριμένου αστροφυσικού επιστήμονος κ. Δ. Σιμοπούλου, επ. Δ/ντού του Ευγενιδείου Πλανηταρίου. Σύμφωνα με τον κ. καθηγητή: «Στις 11 Απριλίου, τον ουρανό μας θα στολίσει η πρώτη εαρινή πανσέληνος, η πρώτη δηλαδή πανσέληνος μετά την εαρινή ισημερία. Γι’ αυτόν τον λόγο, άλλωστε, όλες οι χριστιανικές Εκκλησίες (περιλαμβανομένης φέτος και της Ορθοδόξου) την επόμενη Κυριακή θα γιορτάσουν το Πάσχα, αφού ακολουθούν τις εντολές της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, που συγκάλεσε ο Μέγας Κωνσταντίνος το 325 μ. Χ. στη Νίκαια της Βιθυνίας….». Στη συνέχεια παραθέτει απόσπασμα από σύγγραμμα του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών κυρού Χριστοδούλου, ο οποίος είχε επισημάνει ότι: «... αξιοσημείωτον τυγχάνει το γεγονός ότι η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος, θελήσασα να ορίση την ημέραν εορτασμού του Πάσχα, δεν ώρισε μήνας και ημέρας του Ιουλιανού Ημερολογίου, αλλ’ έθετο ως σταθεράν βάσιν του υπολογισμού την εαρινήν ισημερίαν, δηλ. ώρισε τα κατά τον εορτασμόν ουχί ημερομηνιακώς, αλλ’ αστρονομικώς, και τούτο διότι το κανονικώς ενδιαφέρον δεν είναι η ημερομηνία, αλλ’ η ισημερία». Και συνεχίζει: «Για να βρούμε επομένως την ημερομηνία της εορτής του Πάσχα ενός τυχόντος έτους, αρκεί να γνωρίζουμε ποια είναι η ημερομηνία της πρώτης εαρινής πανσελήνου και στη συνέχεια να βρούμε την πρώτη Κυριακή που ακολουθεί μετά την πανσέληνο αυτή. Με άλλα λόγια, η διαφορά του εορτασμού του Πάσχα που συνήθως υπάρχει μεταξύ Ορθοδόξων και Δυτικών δεν αφορά κάποια δογματικά θέματα της χριστιανικής θρησκείας».
  Εδώ ο κ. καθηγητής δεν ακριβολογεί. Δεν είναι μόνον  η εαρινή ισημερία και η πανσέληνος, που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν, αλλά και ο μη συνεορτασμός του χριστιανικού με το εβραϊκό Πάσχα, όπως και  ο μη εορτασμός του χριστιανικού πριν από το εβραϊκό Πάσχα.
Παρά κάτω κάνει λόγο για τον κύκλο του Μέτωνος και για την διαφορά εορτασμού του Πάσχα των Ορθοδόξων με το Πάσχα των παπικών: «Η Ελληνική Ορθόδοξος Εκκλησία, παρόλο που όπως είπαμε έχει αποδεχθεί από το 1924 το νέο Γρηγοριανό Ημερολόγιο για τις ακίνητες εορτές, εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να χρησιμοποιεί το Ιουλιανό Ημερολόγιο αλλά και τον κύκλο του Μέτωνος για τον προσδιορισμό της ημερομηνίας του Πάσχα. Έτσι πολλές φορές, αντί να γιορτάζουμε το Πάσχα την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο της άνοιξης, εμείς το γιορτάζουμε μετά τη δεύτερη εαρινή πανσέληνο. Μερικές φορές μάλιστα το γιορτάζουμε τη δεύτερη Κυριακή της δεύτερης πανσελήνου της άνοιξης, αντί της πρώτης Κυριακής μετά την πρώτη εαρινή πανσέληνο που όρισε η Σύνοδος της Νικαίας. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι και το γεγονός της διαφοράς που έχουν συνήθως στον εορτασμό του Πάσχα οι ανατολικές και δυτικές Εκκλησίες».
  Και στο σημείο αυτό πιστεύουμε, ότι δεν ακριβολογεί ο κ. καθηγητής. Η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία μας εορτάζει το Άγιο Πάσχα με ακρίβεια, σύμφωνα με την απόφαση της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, προσαρμοσμένο στο Ιουλιανό ημερολόγιο, μετά την απαράδεκτη ημερολογιακή αλλαγή του 1924. Το πασχάλιο έμεινε ανέγγιχτο, διότι εάν εθίγετο, όχι απλά θα δημιουργούσε εορτολογική διάσπαση και στις κινητές εορτές, αλλά και θα παρέβαινε την απόφαση της Α΄ Οικουμενικής. Αντίθετα η Δύση κατά τον 16ον αιώνα, (1582), επί Πάπα Γρηγορίου του ΙΓ΄ υιοθέτησε το νέο ημερολόγιο, (το Γρηγοριανό), το οποίο αντικατέστησε το λανθασμένο Ιουλιανό, ως προς την εαρινή ισημερία. Σύμφωνα με το Ιουλιανό, η εαρινή ισημερία μετατοπιζόταν κατά μία μέρα κάθε 128 χρόνια, γεγονός μη επιθυμητό, ενώ σύμφωνα με το Γρηγοριανό, η εαρινή ισημερία μετατοπίζεται μόλις μία ημέρα κάθε 3.300 χρόνια. Οι Ρωμαιοκαθολικοί όμως μαζί με την αλλαγή του ημερολογίου συμμετέβαλαν και τον Πασχάλιο Κανόνα, κατά τρόπον, που αντιβαίνει προς τον σχετικό Κανόνα της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Και τούτο διότι έκτοτε έπαυσαν να παρακολουθούν το εβραϊκό Πάσχα. Εορτάζουν μεν το Πάσχα κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο της εαρινής ισημερίας, χωρίς όμως να λαμβάνουν υπ’ όψιν, αν έχει προηγηθεί ο εορτασμός του εβραϊκού Πάσχα. Επειδή δε οι μεταγενέστεροι Ραβίνοι έχουν αλλάξει επίσης το παλαιό εβραϊκό πασχάλιο, το αποτέλεσμα είναι ότι συχνά το Πάσχα των Λατίνων να προηγείται του εβραϊκού, πράγμα το οποίο έρχεται σε αντίθεση με τον όρο της Α΄ Οικουμενικής, ο οποίος προβλέπει να εορτάζεται το Πάσχα των χριστιανών πάντοτε μετά το εβραϊκό.
  Βεβαίως γνωρίζουμε, ότι υπάρχει πρόβλημα με το λανθασμένο Ιουλιανό, ημερολόγιο, όπως και με το πρόβλημα λόγω του κύκλου του Μέτωνος. Ωστόσο για μας τους Ορθοδόξους προέχει, σε σχέση με την ημερολογιακή ακρίβεια, η εορτολογική ενότητα όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, έστω στις κινητές εορτές και βέβαια στο Πάσχα. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος προτιμά χάριν της ενότητος και της πιστής τηρήσεως των ιερών συνοδικών θεσπισμάτων να εορτάζομε το Πάσχα έστω και με εσφαλμένη χρονολογία: «Πανταχού τη Εκκλησία μετ’ ακριβείας επόμεθα, την αγάπην και την ειρήνην προτιμώντες απάντων. Ει γαρ και εσφάλετο η Εκκλησία, ου τοσούτον κατόρθωμα από της των χρόνων ακριβείας ήν, όσον έγκλημα από της διαιρέσεως και του σχίσματος τούτου …Ουδέ γαρ η Εκκλησία χρόνων ακρίβειαν οίδεν. Αλλ’ επειδή παρά την αρχήν πάσιν έδοξε τοις πατράσι διηρημένοις ομού συνελθείν και ταύτην ορίσαι την ημέραν, την συμφωνίαν πανταχού τιμώσα και την ομόνοιαν αγαπώσα, κατεδείξατο το επιταχθέν» (Εις τους τα πρώτα Πάσχα νηστεύοντας, PG 48,870-872).
  Η αλλαγή του ημερολογίου από τους παπικούς και η συνεπακόλουθη αλλαγή του Πασχαλίου έφερε, κατά θεία οικονομία, και ένα θετικό αποτέλεσμα: Το να μην συνεορτάζουμε οι Ορθόδοξοι το Πάσχα τις περισσότερες φορές με τους Παπικούς την ίδια ήμερα. Αυτός ο μη κοινός συνεορτασμός έρχεται σε απόλυτη συμφωνία με τους Ιερούς Κανόνες και τους αγίους Πατέρες, οι οποίοι καθώς απαγόρευαν τις συμπροσευχές με αιρετικούς, κατά μείζονα λόγον απαγόρευαν κάθε εορτολογική (επι)κοινωνία με τους αιρετικούς και επομένως κοινό συνεορτασμό του Πάσχα. Ο απαράβατος δηλαδή όρος της Α΄ Οικουμενικής: το «(μη) μετά Ιουδαίων επιτελείν το Πάσχα», ισοδυναμεί με το ιεροκανονικό και αγιοπατερικό παράγγελμα: «μη μετά αιρετικών-ετεροδόξων επιτελείν το Πάσχα».
 Τα όσα αναφέραμε παρά πάνω, ασφαλώς δεν σημαίνουν ότι αμφισβητούμε την επιστημονική- αστρονομική εγκυρότητα των παρατηρήσεων του κ. καθηγητή. Απλώς ο κ. καθηγητής είδε το θέμα μόνον από αυστηρή επιστημονική σκοπιά, ενώ το θέμα έχει και την εκκλησιολογική του διάσταση, την οποία φυσικό είναι  να μην γνωρίζει ο κ. καθηγητής, η οποία όμως, (εκκλησιολογική διάσταση), είναι πολύ ουσιώδης, σύμφωνα με όσα επισημαίνει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, όπως είδαμε προηγουμένως.
  Κλείνοντας, θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή του πιστού λαού του Θεού, όταν διαβάζουν παρόμοια δημοσιεύματα, τα οποία συχνά δεν απηχούν τη γνώμη της Εκκλησίας, επειδή εξετάζουν τα πράγματα με μια μονομέρεια, να καταφεύγουν στην Εκκλησία. Η αγία μας Εκκλησία, δια των θεοφόρων Πατέρων, έχει λύσει τα προβλήματα αυτά και ακολουθεί όχι τις υποδείξεις του κάθε επιστήμονος, αλλά το συμφέρον της σωτηρίας του εκκλησιαστικού πληρώματος. Υπέρτατος σκοπός και έργο της Εκκλησίας δεν είναι η διακονία της επιστήμης και της ιστορίας, (τις οποίες σέβεται απόλυτα), αλλά η διακονία της σωτηρίας των ανθρώπων, η οποία θα πρέπει να είναι και το ζητούμενο από όλους μας. Εν προκειμένω, ο εορτασμός του Πάσχα είναι για μας ο εορτασμός των επινικίων του θανάτου μας, του θανάτου της αμαρτίας και του παλαιού ανθρώπου, με τον θάνατο του Κυρίου μας και ο εγκαινιασμός της νέας βιωτής μας, η οποία καταυγάζεται από το ανέσπερο φως της Αναστάσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Γι’ αυτό και επιμένει η Εκκλησία μας να μας δείξει την αβυσσαλέα διαφορά του δικού μας Πάσχα με το εβραϊκό, το οποίο είναι μια μακρινή ανάμνηση μιας ενθετικής απελευθέρωσης, σκιά και αχνή προτύπωση  του  δικού μας αιωνίου  και κοσμοσωτηρίου χριστιανικού Πάσχα.

Εκ του Γραφείου επί τω Αιρέσεων και των Παραθρησκειών


ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΑΐΣΙΟΣ, ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

«Διαρρήξωμεν τους δεσμούς αυτών και απορρίψωμεν αφ’ ημών τον ζυγόν αυτών» (Ψαλμ. Β’3)

  • Δείτε το εδώ και εδώ σε PDF και DOCS.

Πονηροτέρα αίρεση όλων των αιώνων από τον Οικουμενισμό, δεν θα υπάρξει στην Ιστορία της Ανθρωπότητος, αφού μαζί με την Παγκοσμιοποίηση στον κοινωνικό -πολιτικό-οικονομικό χώρο αποτελούν το απαισιότερο και φρικωδέστερο δίδυμο-κίνημα που γνώρισε και βιώνει ο πλανήτης με τελικό στόχο, όπως όλοι μας γνωρίζουμε από την Ιερά Αποκάλυψη, την επικράτηση και κυριαρχία του «υιού της απωλείας».
Διαισθανόμενος ο Βύθιος Δράκων, ο πλανών την Οικουμένην, ότι ο «καιρός εγγύς εστίν» παίζει το τελευταίο του χαρτί, χρησιμοποιώντας όλα τα πτυχία και διπλώματα του ο αλητήριος, για να κερδίσει όσο περισσότερες ψυχές μπορέσει στην αιώνια καταδίκη του. Γνωρίζει δε, πολύ καλά, ότι τούτο το κατορθώνει όχι τόσο δια της βίας (διωγμούς, εξορίες κ.α.), όσο δια μέσου της αιρέσεως, εφ’ όσον έχει αποδειχθεί το ισχυρότερό του όπλο στο διάβα των αιώνων. Και πράγματι, ο εκ της αιρέσεως κίνδυνος καθίσταται σαφώς ισχυρότερος, επειδή δια της νοθείας της πίστεως επιδιώκεται η ματαίωσης της εν Χριστώ απολυτρώσεως και άρα η κατά χάριν θέωσις τού Ανθρώπου. Αξίους, κατά πάντα συμμάχους στο καταστροφικό του αυτό έργο βρίσκει πάντοτε «καλοθελητές» μόνο που τώρα σε τούτη την εσχατιά των αιώνων, όλοι τούτοι οι «παρατρεχάμενοι» έχουν βαλθεί να ξεπεράσουν και αυτόν τον ίδιο τον «Μέντορά» τους στην δολιότητα και την πανουργία του.
Τελικά οι οικουμενιστές αποδεικνύονται οι χειρότεροι εχθροί της εκκλησίας, ύπουλος εχθρός και δια τούτο ο πιο θανάσιμος κίνδυνος. Άνθρωποι αξιοθρήνητοι, έρμαια των ακορέστων φιλοδοξιών τους για εξουσία και δόξα τού αιώνος τούτου. Οδηγοί τυφλοί, δεινότατοι. Αρέσκονται να αναμειγνύουν την αλήθεια με το ψεύδος στα παράνομα σχέδιά τους για να κερδίσουν το θαυμασμό και τον έπαινο των ανθρώπων. «οὐαὶ αὐτοῖς, ὅτι τῇ ὁδῷ τοῦ Κάϊν ἐπορεύθησαν, καὶ τῇ πλάνῃ τοῦ Βαλαὰμ μισθοῦ ἐξεχύθησαν,καὶ τῇ ἀντιλογίᾳ τοῦ Κορὲ ἀπώλοντο.». Γεμάτοι αυθάδεια με εωσφορικό εγωισμό και άμετρη αλαζονεία διαστρεβλώνουν κυριολεκτικά τα λόγια του Θεού και των Αγίων Του. Εδώ επαληθεύεται πάλι ο λόγος του Χριστού: «ὑποκριταί! καλῶς προεφήτευσε περὶ ὑμῶν Ἡσαΐας λέγων· μάτην δὲ σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίας ἐντάλματα ἀνθρώπων». Και αλλού πάλι: «ὑμεῖς οὖν πολὺ πλανᾶσθε». Εναντιώνονται συνεχώς στον Θεό πειράζοντες Αυτόν σαν να μην έχει επανειλημμένως μιλήσει και δώσει τέρατα και σημεία για όλα αυτά που αυτοί υπερμαχούν μανιωδώς. Ενδεικτικά μόνο να αναφέρουμε για τον «Τόμο» της Αγίας Ευφημίας, για την φοβερά οργή Του, που ξέσπασε στην Κέρκυρα (Άγιος Σπυρίδων) και την παραδειγματική τιμωρία στους τολμήσαντας την άμικτον-μίξην Λατινόφρονας επί Βέκκου στο Άγιον Όρος. «Οὐ γάρ εἰσιν ἐν γωνίᾳ πεπραγμένα τοῦτα.»
Προκαλούμε λοιπόν, κάποιον από όλους αυτούς τους καταφρονητές που λαλούν υπέρογκα. Τολμά μήπως δημόσια να αμφισβητήσει κάτι από αυτά; Αλλά τι λέμε τώρα; Αυτά δεν τους αγγίζουν επειδή δεν έχουμε την ίδια Πίστη. Έχουν δημιουργήσει στην φαντασία τους έναν δικό τους θεό, στα μέτρα τους. Και σίγουρα, όχι βέβαια, τον Έναν και Μοναδικό, Αληθινό Θεό της Ορθοδοξίας. Γιατί ο Θεός ημών είναι ταπεινός και αποστρέφεται τους απειθείς και υπερηφάνους. Ξένοι παντελώς από τον Χριστό και αλλότριοι Αυτού. Σπουδαγμένοι στην Εσπερία, σε Βατικάνιες Σχολές και με προτεσταντικές αντιλήψεις και πρακτικές, έχουν διαποτιστεί  «ἄχρι ἁρμῶν τε καὶ μυελῶν» από τα θολά νερά και ρεύματα του ορθολογισμού και εν πολλοίς του αθεϊσμού και έτσι από μόνοι τους έχουν αποκοπεί από τον ομφάλιο λώρο της ορθόδοξης πνευματικότητας και πατερικής παραδόσεως που αποτελούν την μόνη απλανή οδό προς την ουράνια μακαριότητα. Τους μοναδικούς πυλώνας εισόδου στην πόλη του Ζώντος Θεού. Το απύθμενο θράσος τους φθάνει στον παραλογισμό, αφού και αυτόν τον Θεόν θέλουν να διορθώσουν. Χρόνια τώρα, δυστυχώς δηλητηριάζουν τις ψυχές των πιστών, αφού όπως χαρακτηριστικά λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος «είναι χειρότεροι και από το δηλητήριο, γιατί αυτό φθάνει μέχρι την βλάβη του σώματος, ενώ αυτοί την σωτηρία της ψυχής λυμαίνονται». Περιφρονούν τους πάντες και υποτιμούν την νοημοσύνη των πιστών επειδή απορρίπτουν τα αιρετικά τους φρονήματα και ανοίγματα με αποκορύφωμα την περιβόητη ψευδοσύνοδο. Τι και αν γράφονται τόσα και άλλα τόσα λέγονται που αποδεικνύουν περίτρανα την παρανομία και την αναισχυντία τους; Το χαβά τους αυτοί. Ξέρουν όμως να λοιδορούν, να συκοφαντούν, να υβρίζουν και να απειλούν. Ουκ ηβουλήθησαν συνιέναι. Και δυστυχέστατα επαληθεύτηκαν οι φόβοι μας για την στάση της Ιεραρχίας αλλά και της Ι. Κοινότητος του Αγίου Όρους, σχετικά με τις αποφάσεις της  ψευδοσυνόδου…ως συνευδοκούντες αυτής!!! Για αυτούς λέγει ο Κύριος «εἰ τυφλοὶ ἦτε, οὐκ ἂν εἴχετε ἁμαρτίαν· νῦν δὲ λέγετε ὅτι βλέπομεν· ἡ οὖν ἁμαρτία ὑμῶν μένει». Και πάλιν «ουχ ομολόγουν, εφοβούντο γαρ, ίνα μη αποσυνάγωγοι γένονται». Πάντως η μεθοδικότητα, η σπουδή και η τακτική των οικουμενιστών προς υλοποίηση και εφαρμογή των αποφάσεων της Β’ Βατικανής Συνόδου είναι πράγματι «αξιοζήλευτες». Αφού και ο ίδιος ο Πάπας, ο πάτρωνάς τους, δεν θα πιστεύει ότι έχει τόσο υπάκουα κοπέλια, που και αυτοί οι Ουνίτες ωχριούν μπροστά στην δολιότητα και την υποκρισία τους.
Όμως έχουν ήδη διανύσει πολύ και μακρύ δρόμο μέσα στα χαώδη και ζοφερά μονοπάτια της αιρέσεως και δια τούτο δεν μπορούν να διακρίνουν το φως από το σκοτάδι και την αλήθεια από το ψεύδος (αίρεση) «οὐκ ἔγνωσαν οὐδὲ συνῆκαν, ἐν σκότει διαπορεύονται·» λέει ο Ψαλμωδός. Αλλά αρκετά τώρα ασχοληθήκαμε με όλους αυτούς τους καταφρονητές και πραγματικά θεομπαίχτες Οικουμενιστές. Όπως έστρωσαν, ας κοιμηθούν. Αυτοί όψονται.
Το λοιπόν αδελφοί και πατέρες, όλοι όσοι έχουμε την Αληθινή Πίστη και ανήκουμε στην Εκκλησία του Χριστού, όσοι εβαπτίσθημεν και ενεδύθημεν Αυτόν, όσοι φρονούμε, όσοι ομολογούμε Αυτόν και όσοι τιμούμε τους Πατέρες μας «ὡς ἀρτιγέννητα βρέφη που ἐπιποθούμε τὸ λογικὸν και ἄδολον γάλα» της διδασκαλίας των, ας γίνουμε και εμείς άξιοι μιμητές των, κατά πάντα, για να μας δεχτούν μετά θάνατον, στις αιώνιες σκηνές ως τέκνα των αγαπητά και γνώριμους φίλους κατά τον Μ. Αντώνιο.
Γνωρίζουμε όλοι μας ότι λειτουργούν πνευματικοί νόμοι που δεν υπόκεινται, ούτε επηρεάζονται από ανθρώπινες παρεμβάσεις και κοσμικούς συμβιβασμούς κατά το γεγραμμένον «πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ λαμβάνει ἔνδικον μισθαποδοσίαν». Τα σημερινά αδιέξοδα, οι ανασφάλειες κυρίως στον κοινωνικό χώρο, η καταρράκωσις των ανθρωπίνων αξιών, ως μη ώφειλε, και γενικά η απαξίωσις της αγαπημένης μας Πατρίδος είναι σίγουρα τα οψώνια της αποστασίας μας από τον Θεό μας. Εκείνο όμως, που ιδιαίτερα επισύρει τη θεία οργή περισσότερο όλων, όπως έχει συμβεί και σε άλλες ιστορικές στιγμές, είναι, φευ, η προδοσία της Πίστεως. Πιστεύουμε ακράδαντα και είμεθα πεπεισμένοι πως σε τούτη ακριβώς την χρονική συγκυρία, η προσωπική ευθύνη της επιλογής του καθ΄ ενός εξ ημών απέναντι της στάσης του προς τον σατανοκίνητο Οικουμενισμό, έχει προεκτάσεις σωτηριολογικού χαρακτήρος, πλέον βαρυνούσης σημασίας επειδή το διακύβευμα είναι αυτή η Πίστις ήτοι η σωτηρία μας. Ό λόγος των Πατέρων είναι σαφής και ξεκάθαρος και δεν επιδέχεται παρερμηνεία. Θα αναφέρουμε εδώ μόνο δύο Πατέρες ενδεικτικά. Ο Μ. Αθανάσιος μας προειδοποιεί: «κάθε άνθρωπος που έχει την δυνατότητα να κρίνει, θα κολασθεί ακολουθώντας αμαθή και πλανεμένο ποιμένα που δέχεται ψευδή δοξασία ως αληθινή»  και επίσης μας λέγει: «όποιος θέλει να σωθεί, πρώτα από όλα πρέπει να κρατήσει την καθολική (Αποστολική) πίστη. Αν κάποιος δεν την κρατήσει καθαρή και ολόκληρη, χωρίς αμφιβολία θα κολασθεί». Ο δε Άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος χαρακτηρίζει τους αιρετικούς άθεους ενώ όσοι αποδέχονται αιρετικές διδασκαλίες καταδικασμένους «εις απώλειαν». Ο πάνσοφος Δημιουργός και Κύριος μας Ιησούς ζητεί και τώρα να καθαρίσει την Άλωνά Του, την ήρα από το σιτάρι, την Πανάμωμο Νύμφη Του Εκκλησία από τον μολυσμό της αιρέσεως. Ανάγκη επιτακτική είναι πλέον να διακόψουμε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους, ακολουθώντας το παράδειγμα των Αγίων μας, που όσο πιο πολύ απομακρύνονταν από τους αιρετικούς, τόσο πιο πολύ ενώνονταν με τον Θεόν. Εξάλλου είναι η μόνη ενδεδειγμένη οδός. Δεν δύναται πλέον, ορθόδοξη συνείδηση που ζει και αγαπά τον Χριστό να ανέχεται αυτούς. Δια τούτο και εμείς εδώ στο Άγιον Όρος αρκετοί Πατέρες, διακόψαμε το μνημόσυνο, επειδή ποθούμε και αγαπούμε να είμεθα με τον Χριστό και τους Αγίους μας, εφαρμόζοντας την εντολή Του «διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι υμάς». Και ενώ θα έπρεπε σύσσωμο το Άγιον Όρος να προβεί στην διακοπή μνημοσύνου, συνταράσσοντας τα θεμέλια της οικουμένης δίνοντας αλλά και δεικνύοντας τον μοναδικό δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί, όχι μόνον αυτό δεν έγινε αλλά και όσους αυτόν ακολουθούμε αντιμετωπίζουμε την μήνιν και τα επακόλουθα αυτής. Και επειδή αρκούντος έχουν αναλυθεί και απαντηθεί τα περί νομίμου δικαιώματος (ως θεραπευτικού μέσου και τρόπου) θεολογικώς και… Αγιορειτικώς, ιερών κανόνων και δη του ΙΕ’ της Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861) ως δήθεν «δυνητικού» και επειδή δεν είναι λίγοι, δυστυχώς, αυτοί που μας καταλογίζουν πως δημιουργούμε σχίσμα και διαιρέσεις!!! Έτι δε, και πως είμαστε εκτός Εκκλησίας (sic). Θα θέλαμε λοιπόν να ρωτήσουμε. Πρώτον: Επί Αθηναγόρου οι διακόψαντες «ένθεν – κακείθεν» το μνημόσυνον, ήταν εκτός Εκκλησίας και δημιούργησαν σχίσματα και διαιρέσεις; Και δεύτερον, επειδή πάλι από πολλούς ακούγεται να λένε πώς πρέπει όλοι μαζί να προχωρήσουμε στη διακοπή μνημοσύνου. Απλά ρωτάμε. Δεν θα ισχύουν πια αυτές οι «ΘΕΩΡΙΕΣ» τους; «Ω συμβουλίας εχθίστης! Ω παραινέσεως του δυσμενούς». Ικανόν εστί. Το λοιπόν, όποια άλλη προσέγγιση είναι αμάρτυρη εκκλησιαστικώς και αθεμελίωτη καθώς και θεολογικά ανακριβής ή μάλλον ειπείν, είναι επιλογή του «ΒΟΛΕΜΑΤΟΣ».
Άπειρες ευχαριστίες και δοξολογίες αναπέμπομεν στον Ποιμένα τον καλόν και μόνο Αρχιποίμενα Χριστόν μας, που και σήμερα όπως έλεγε και ο «παππούλης μας», μας χαρίζει ήδη «νέους Μάρκους Ευγενικούς και Γρηγορίους Παλαμάδες, δια να συγκεντρώσουν όλα τα κατασκανδαλισμένα αδέλφια μας, δια να ομολογήσουν την Ορθόδοξον Πίστιν, να στερεώσουν την Παράδοσιν και να δώσουν χαράν μεγάλην εις την Μητέρα μας». Ημέρα τη ημέρα γινόμαστε μάρτυρες και κάποιας νέας απομακρύνσεως-διακοπής μνημοσύνου από τους φιλενωτικούς Οικουμενιστές, είτε μέσα στον Άγιον Όρος είτε εκτός αυτού, και δια τούτο χαιρόμαστε αλλά και θα χαιρόμαστε. Προσευχόμεθα και ευελπιστούμε στον Κύριο μας, αυτό που ξεκίνησε να γίνει χιονοστιβάδα που στο πέρασμά της να εξαλείψει κάθε πονηρά και δόλια επιθυμία όλων αυτών που επιβουλεύονται την Μητέρας μας Ευσέβεια για να μεγαλύνεται ο Δομήτωρ Αυτής και Κύριος των δυνάμεων Ιησούς Χριστός.
Ιδού λοιπόν, ο αγώνας ο καλός άρχισε και η πρόσκλησις είναι προσωπική και εξίσου βέβαια και ο στέφανος της ομολογίας «ὃν ἐπηγγείλατο ὁ ἀψευδὴς Θεὸς» και «ὃν ἀποδώσει μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος Κριτής»
Ας ακολουθήσουμε όλοι μας στα ίχνη που βάδισαν οι Θεορρήμονες και Πνευματέμφοροι Πατέρες μας και ας γίνουμε μιμητές των καθώς γέγραπται, τιμή Οσίου, μίμησις Οσίου, ΚΑΤΑ ΠΑΝΤΑ, και έτσι και αυτοί με την σειρά τους να μας παρουσιάσουν μπροστά στον Χριστόν μας, καυχώμενοι εν Κυρίω και λέγοντες «ιδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία, ἅ μοι ἔδωκεν ὁ Θεός» (ΗΣ. Η’ ,18). Γένοιτο – γένοιτο.
Τω δε μόνω σοφώ Θεώ σωτήρι ημών, δόξα και μεγαλοσύνη, κράτος και εξουσία και νυν και εις πάντας τους αιώνας· αμήν.

                                            ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ
ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ Ι.Μ. ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΟΥ
                                                                                                        ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ


Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Η ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, ΤΑ ΠΛΑΤΩΝΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ




ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΛΥΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, ΤΑ ΠΛΑΤΩΝΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ
(Τι είναι το παράδοξο της ανάλυσης; Ποια είναι σημασία του για την ιστορία της αναλυτικής φιλοσοφίας;)

Εξ αρχής να σημειώσω ότι προτού αποπειραθώ να απαντήσω στα εν λόγω πολυσύνθετα φιλοσοφικά ερωτήματα θα πρέπει να γίνει μάλλον μία θαυμαστή και επιλεκτική  «περιδιάβαση των υδάτων» -όπως ακριβώς διενεργήθει κάποτε με την Ερυθρά Θάλασσα- , δηλαδή,  ένα εν δυνάμει περιγραφικό ξεκαθάρισμα όρων και πραγμάτων με απώτερο σκοπό να καταλείξω σε κάποιο σημείον στις επιθυμητές απαντήσεις που αναζητώ.
Σ΄ αυτό το μεταφιλοσοφικό κίνημα της Αναλυτικής Φιλοσοφίας είναι κάπως δύσκολο να εφαρμωσθεί ή να σημειωθεί με απόλυτη ακρίβεια ένας φιλοσοφικός ορισμός. Διότι σύμφωνα με το «δίλλημα του ορισμού» ένας ορισμός δεν μπορεί να είναι ορθός αλλά συνάμα και να μας πληροφορεί για κάτι νέο. [1] Συνεπώς θά πρέπει λογικά να μελετήσουμε μερικές σημαντικές προσωπικότητες αλλά και πολυσήμαντα χαρακτηριστικά ή γνωσιολογικά δεδομένα περί της Αναλυτικής Φιλοσοφίας, ώστε να έχουμε κυρίως μία πιό κρυστάλλινη εικόνα για το περιεχόμενο του επιστητού της.
Θεμελιωτές της Αναλυτικής Φιλοσοφίας (στο εξής: Α.Φ.) ήτο κατ΄ αρχήν ο περίφημος Gottlobe Frege, o Bertrand Russell, o G. E. Moore, έπειτα το μαθητούδι του Ράσσελ ο ανεπανάλητος Ludwig Wittgenstein, ο Κύκλος της Βιέννης, οι αναλυτές του Καίημπριτζ, η Σχολή της Οξφόρδης κ.ά. [2] Επίσης, για να εννοήσουμε τί ακριβώς είναι η αναλυτική φιλοσοφία θα πρέπει μάλλον να (ανα)γνωρίσουμε μερικά στερεοτυπικά χαρακτηριστικά, ώστε να έρθουμε σε ετεροχρονισμένο στάδιο αυτής της απαντήσεως να τα ανασκευάσουμε αντιρρητικά.
Μερικά από τα στεροτυπικά χαρακτηριστικά της Α.Φ. είναι τα εξής:
«(α΄) Ότι είναι ένα Κίνημα του 20ου αιώνα. (β΄) Ότι σχετίζεται απόλυτα με την Αγγλόφωνη ακαδημία. (γ΄) Ότι είναι η συνέχεια του Βρεττανικού Εμπειρισμού. (δ΄) Ότι υφίσταται συσχετισμός μετά των Θετικών επιστημών (Θετικισμός ή Επιστημονισμός). (ε΄)  Σημαίνουσα και κεντρική σημασία η «Γλωσσική Στροφή». (ζ΄) Υπέρβαση της Μεταφυσικής κ.ο.κ.» [3]  Σύμφωνα όμως με τις θεμελιώδεις αρχές της Α.Φ. κανένα εκ των προειρημένων στερεοτυπικών χαρακτηριστικών δεν θεωρείται πως έχουσι καθολικήν ισχύν για ολόκληρην την αναλυτικήν φιλοσοφία. Πρόκειται καθαρά για κυρίαρχες εσφαλμένες προκαταλήψεις γι΄ αυτό το λόγο προφανώς πρέπει να ανασκευασθώσι. [4] Λόγου χάριν η Α.Φ. δέν είναι υπόθεση της Αγγλόφωνης ακαδημίας διότι μερικοί πατέρες της αναλυτικής φιλοσοφίας ήταν Γερμανοί ή Αυστριακοί (π.χ. Φρέγκε, Βίττγκενσταϊν, Κύκλος της Βιέννης, κ.λπ.). [5]
Εντούτοις για να μπορεί κανείς να ορίσει εν δυνάμει την Α.Φ. θα πρέπει με κάποιον ιδιαίτερο τρόπο να υφίστανται τινές αναγκαίες και επαρκείς συνθήκες. Παραδείγματος χάριν: ο Βίτγενσταϊν δέν θα ήτο σπουδαίος αναλυτικός φιλόσοφος, αν δεν εμαθήτευε στον Ράσσελ. Τούτο το γεγονός βέβαια δεν είναι εγγύηση ότι πάντες οι μαθητές του Ράσσελ έγιναν αναλυτικοί φιλόσοφοι. Ή, ο Γκότλομπ Φρέγκε δεν θα ήτο σήμερα ο πατέρας της Α.Φ. αν δεν ήτο κατ΄ αρχήν Μαθηματικός και έπειτα κατά νομοτελειακήν συνέπεια της ιδιοφυΐας του δέν μαθηματικοποιούσε την Λογική κ.ο.κ. Αυτό βέβαια από την άλλη δεν σημαίνει ότι ο κάθε μαθηματικός μετατρέπεται επαρκώς ή και αναγκαστικώς σε Αναλυτικόν Φιλόσοφον. [6]
Ένα ακόμη κυρίαρχο στερεοτυπικόν χαρακτηριστικόν είναι τα περί της «Γλωσσικής Στροφής». Ότι δήθεν η Α.Φ. είναι εκείνο το φιλοσοφικόν Κίνημα πού επέρασε την γλωσσική στροφή. Παρ΄ όλα αυτά υφίστανται ισχυρές προσωπικότητες που εθεμελίωσαν την Α.Φ. αλλά δέν επέρασαν διόλου από το εν λόγω σημείον. Η γλωσσική στροφή επιμένει στο νόημα των προτάσεων καί θεμελειούται αναντίρρητα επάνω στην Φιλοσοφία της Γλώσσας του και δημιουργού της Γκ. Φρέγκε. Τελικά, η γλωσσική στροφή είναι ή δεν είναι θεμελειώδες κριτήριον της Α.Φ.; Εξάπαντος να σημειωθεί, ότι η γλωσσική στροφή δεν είναι αναγκαίο κριτήριον για να είναι κανείς αναλυτικός στοχαστής. Συνεπώς η απάντησις στο ρητορικόν μας ερώτημα είναι αποφατική δηλ. αρνητική. Η Γλωσσική στροφή δεν είναι αυστηρόν κριτήριον περί τινάς διακρίσεως μεταξύ αναλυτικών και μη αναλυτικών φιλοσόφων διότι καθώς προαναφέραμεν υφίσταντο αρκετοί αναλυτικοί φιλοσοφούντες πού δεν έχουν περάσει από την εν λόγω στροφή. [7]
Φαίνεται όμως, ότι ο σπουδαίος μαθητής του Ράσσελ, ο Λούντβιγχ Βίττγκενσταϊν βρήκε μία οξυνούστατη οριοθέτηση στα περί της Α.Φ. όπου προτείνει το εξής: η αναλυτική Φιλοσοφία είναι κάτι ωσάν τις «οικογενειακές ομοιότητες».  [8] Τούτο σημαίνει, ότι δεν υπάρχουν εκείνες οι αναγκαίες και επαρκείς συνθήκες που να μας αποδεικνύσωσι με πάσα σαφήνεια, ότι ένα και μόνον χαρακτηριστικόν πρόκειται για εκείνο το ουσιώδες και κοινό σημείον αναφοράς μίας οικογένειας αλλά προφανώς υπάρχουσι πολλαπλά πανομοιότυπα ή και ετερογενή στοιχεία.  Το ακριβώς ανάλογον ισχύει και στα περί της Α.Φ. Ότι δηλαδή ισχύει στα περί των οικογενειακών ομοιοτήτων, έχει αναλογική σημασία και για την αναλυτική Φιλοσοφία. Πράγμα που ως επιχείρημα αναντίρρητα και είναι ολίγον δύσκολο να καταριφθεί. Τά σπουδαία χαρακτηριστικά της Α.Φ. είναι πολυποίκιλα όπως δηλαδή  επισυμβαίνει σε μίαν μεγάλη οικογένεια με πολλαπλές ομοιότητες («family resemblances») αναμεταξύ των μελών της. [9]

Το ελληνικό Λεξικό της Φιλοσοφίας σημειώνει το πλέον σημαντικό για το εν λόγω ζήτημα που μας απασχολεί:
«η ανάλυση είναι το ασυναγώνιστο μέσο, με το οποίο μπορεί να αποκαλυφθεί η λογική υφή της πραγματικότητας». [10]

Να σημειώσω παράλληλα, ότι η λέξη «αναλύω» σύμφωνα με το λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας σημαίνει, ότι:
«εξετάζω κάτι προσεκτικά και διεξοδικά με σκοπό να το ερμηνεύσω» ή «χωρίζω ένα σύνολο στα μέρη που το αποτελούν εξετάζοντας παράλληλα τις μεταξύ του σχέσεις». Ενώ το λεξίδιον «αναλυτικός», σημαίνει: «αυτός που χαρακτηρίζεται από λεπτομέρεια και ακρίβεια». [11]
Ενώ στο λεξικό τώρα της Αρχαίας Ελλήνικης Γλώσσας η λέξη «ναλύω» ετοιμολογείται ως εξής:
«χαλαρώνω, λύνω, αποδεσμεύω, απολύω, τερματίζω κάτι, καταργώ, ακυρώνω, εξαλείφω λάθη κ.α.». [12]

Ωστόσο, η Α.Φ. διακρίνεται σε προοδευτική καθώς και οπισθοδρομική ανάλυση. Η Αριστοτελική συλλογιστική Λογική (Λογική των όρων: Υποκείμενο + Κατηγορούμενον)  εμπεριέχει ένα αρχαίον σημαντικόν είδος αναλυτικής φιλοσοφίας,  το οποίον μετεξελίχθει έπειτα από αιώνες, χάριτι του Κάντ και του Φρέγκε, στην μοντέρνα κατηγορική Λογική του. Τούτη η πολυσήμαντη μοντέρνα Λογική και αναλυτική Φιλοσοφική σκέψη ώθησε εκ νέου (μετεξέλιξη της Νεώτερης Φιλοσοφίας) και την σύγχρονη άνοδο των Θετικών Επιστημών. [13]
Πρόκειται μάλλον, για μία εκπληκτική τεχνολογική και συνάμα επιστημονική επανάσταση, όπου π.χ. μπορούμε πλέον να ομιλούμε για μη Ευκλείδιες Γεωμετρίες, για σύγχρονη Μαθηματική και Αναλυτική σκέψη, για ανάπτυξη της Φυσικής, Κβαντικής Φυσικής, καθώς και της Αστρονομίας ( π.χ. «μέθοδος της συντρέχουσας μεταβολής»), για δημιουργία λογισμικών στο τομέα της Πληροφορικής επιστήμης κ.ο.κ. Έγινε επίσης μία σημαίνουσα διάκριση μεταξύ της Φιλοσοφίας από την Ψυχολογία και επετεύχθη η άνοδος της δευτέρας στο Πειραματικόν πεδίον. Οι θεμελιωτές και πατέρες της Αναλυτικής Φιλοσοφίας υποστηρίζουν ότι δεν πρέπει να διατυπώνεται κάτι αν δεν είναι απόλυτα σαφές και κατανοητόν. Συνεπώς δουλειά της Α.Φ. είναι να διασαφηνίζει αναλυτικά και άριστα τις προτάσεις και να τις αποδεικνύει αν είναι αληθείς, ψευδείς ή και ανόητες. [14]
Η δημοσίευση λόγου χάριν του «Begriffsschrift» (Εννοιογραφία) από τον Γ. Φρέγκε άφησε εποχή στην ιστορία της Λογικής, διότι, δημιουργήθηκε ένας νέος λογισμός και μία νέα Συμβολική Γλώσσα (ή Συμβολική Λογική) που σκοπός της ήταν να αποκαλύψει με σαφήνεια τις λογικές σχέσεις που βρίσκονται συνεσκιασμένα στην καθημερινή γλώσσα. [15] Ωστόσο, ο προτασιακός λογισμός του Φρέγκε έχει καθιερωθεί ως βασική διδασκαλία του μαθήματος της Τυπικής Λογικής. Πρόκειται για τον πυρήνα της νεώτερης Μαθηματικής Λογικής. [16]
Επίσης, ο μεγάλος πατέρας της Αναλυτικής Φιλοσοφίας, ο Γκότλομπ Φρέγκε, έθεσε τα ισχυρά θεμέλια με τον «κατηγορικό λογισμό» για την νεώτερη εξέλιξη της μοντέρνας λογικής διά της επινοήσεως της «Θεωρίας της Ποσοδείκτισης», όπου με ετούτον τον τρόπο έγινε η υπέρβαση από την παραδοσιακή Αριστοτελική συλλογιστική. Για πρώτη φορά η τυπική λογική είχε την δυνατότητα να αντιμετωπίσει δύσκολα επιχειρήματα που εμπεριείχαν προτάσεις με πολλαπλή ποσοδείκτιση. Σήμερα στον δικό μας αιώνα μελετώνται από το πρίσμα των καινοτομιών του Φρέγκε συγκεκριμένοι κλάδοι της Λογικής όπως η τροπική και χρονική λογική. [17] Ο Φρέγκε θεμελίωσε και τον επιστημονικό κλάδο της Φιλοσοφίας της Λογικής με αποτέλεσμα να εισαχθεί σημαίνουσα διάκριση μεταξύ της Φιλοσοφίας από την Ψυχολογία. Εισηγήθηκε επίσης μία ακόμη διάκριση ανάμεσα στις «έννοιες» και τα «αντικείμενα». [18]
Εισήγαγε επιπρόσθετα μία ακόμη διάκριση ανάμεσα στην «αναφορά» και την «νοηματοδότηση» (νόημα) μίας έκφρασης. [19] Παραδείγματος χάριν: ο αστέρας Αυγερινός διαφέρει ως προς την νοηματοδότηση του πλανήτου Έσπερος αλλά όμως και οι δύο πλανήτες, σύμφωνα με την επιστήμη της Αστρονομίας, αναφέρονται αμφότεροι στην Αφροδίτη. Ο Φρέγκε θεωρούσε ότι η αναφορά μίας πρότασης είναι η τιμή της αλήθειας της. Ωστόσο, θεωρούσε ότι μία αξιοπρεπής επιστημονική γλώσσα καί κάθε όρος πρέπει να έχει μία αναφορά αλλά και κάθε πρόταση πρέπει να είναι είτε αληθής είτε ψευδής. Τούτο όλο το θεώρημα πρόκειται για αμφιλεγόμενη εφαρμογή διότι δημιουργεί πολλές δυσκολίες στη Φιλοσοφία της Λογικής. [20] Έθεσε τα θεμέλια για την Φιλοσοφία των Μαθηματικών (Μαθηματικοποίηση της Λογικής): περί της φύσεως των αριθμών και της Μαθηματικής αλήθειας. [21]
Ο Χάνς Σλούγκα σημειώνει με αρκετά δόση ακρίβειας τα επόμενα για το «γενεαλογικό δέντρο» της Αναλυτικής Φιλοσοφίας:
«Η αναλυτική φιλοσοφία έχει γενικά την τάση να ασχολείται με τη γλώσσα μ΄ένα ιδιαίτερο τρόπο, υποστηρίζοντας ότι η δομική, τυπική, λογική διευρεύνηση της γλώσσας είναι θεμελιώδης από φιλοσοφική σκοπιά. Οι αναλυτικοί φιλόσοφοι συχνά εντοπίζουν στενούς δεσμούς ανάμεσα στη φιλοσοφία της γλώσσας και στη μελέτη της λογικής και των θεμελίων των μαθηματικών». [22]
Πάμε τώρα μετά απ΄ όλα τα θεμελιώδη και γενεολογικά στοιχεία της Α.Φ. να τοποθετήσουμε και το τελευταίο πάζλ της που είναι το γνωστό και «Παράδοξο της Ανάλυσης» του Μούρ. [23] Το «παράδοξο της ανάλυσης» είναι ένα εννοιολογικόν επιχείρημα το οποίον είναι παντελώς αδύνατο να αποδώσει μία ακριβή ανάλυση της έννοιας, αλλά να είναι συνάμα και πληροφοριακό, για κάποιον που αντιλαμβάνετε εκ των προτέρων το νόημά του. [24]
Στις πανεπιστημιακές σημειώσεις του Δρ. Ανδρέα Βραχίμη το ζήτημα του εν λόγου παραδόξου γίνεται νομίζω απόλυτα ξεκάθαρο με τον εξής τρόπον: Αν η ανάλυσης («analysans») μίας έννοιας είναι ορθή, τότε το νόημά της είναι ταυτόσημο μ΄εκείνο του αναλυομένου («analysandum»). Αν όμως μία ανάλυσης μας δίδει πληροφορίες για το αναλυόμενον, τότε το νόημά της δεν είναι ταυτόσημο με το αναλυόμενον. Δηλαδή, το νόημα μίας ανάλυσης δεν είναι δυνατόν και να είναι ταυτόσημο και συνάμα διαφορετικό από το αναλυόμενον. Συνεπώς, μία ανάλυση, δεν μπορεί να είναι και ορθή αλλά και να μας δίδει πληροφορία για το αναλυόμενον. [25]
Η σημασία του εν λόγω παραδόξου της ανάλυσης είναι τεράστια και άκρως ενδιαφέρουσα διότι γίνεται μία ακατάπαυστη φιλοσοφική προσπάθεια ώστε να επιλυθεί και να απαντηθεί αυτό το παράδοξον από την πρό Χριστού αρχαιότητα με τον Φιλόσοφο Πλάτωνα (βλεπ. το Παράδοξον του Μένωνα) και ετεροχρονισμένα εις την μετά Χριστόν εποχήν από τους Frege, Ryle, Quine κ.α. νεωτέρους και σύγχρονους φιλοσόφους. [26]
Διαφωνώ με την συγκεκριμένη μεταφυσική άποψη του θείου Πλάτωνα όπου θεωρεί, ότι τίποτα δεν μαθαίνει ο άνθρωπος  διότι τα περί της γνώσεως είναι απλώς ένα ζήτημα της ανάμνησης της ψυχής του ανθρώπου. Και διαφωνώ, διότι κατ΄ αρχήν, έχω σχηματίσει μία πρώτη άποψη μελετώντας έγκριτους ακαδημαϊκούς σχολιαστές του Πλάτωνα. [27] Και κατά δεύτερον, συλλογιέμαι ότι η στάσις του στα περί της έμφυτης γνώσης του ανθρώπου, κατά την προσωπική μου άποψη φαίνεται να συνδέεται και να συσχετίζεται αυτή μάλλον άρρηκτα με την γνωστή Πλατωνική διδασκαλία στα «περί της ερωτικής αναμνήσεως των ιδεών», [28]  «περί της προϋπάρξεως και πτώσεως της ψυχής» και  στα «περί του αμεταβλήτου κόσμου των ιδεών». [29]
Θέλω να πώ ότι παρατηρώ και εντοπίζω ένα από ρίζας άκρως αμφιλεγόμενο και πολυσυζητημένο Φιλοσοφικό Δόγμα στην Οντολογία και Ανθρωπολογία του. Συνεπώς, γιατί να αποδεκτώ αδιαμφισβήτητα, την πλατωνική επίλυση-απάντησή του στο παράδοξον του Μένωνα; Θεωρώ μάλιστα ότι η γνώση είναι βέβαια διδακτή και όχι αδίδακτη.
Παρόμοια θεωρώ, ότι και στο νεώτερο και σύγχρονο ευρύ πεδίον της Αναλυτικής Φιλοσοφίας, ότι: μάλλον δεν μπορώ να υποστηρίξω μία ανάλογη πλατωνική απάντηση διότι μου μοιάζει να είναι άκρως μή ικανοποιητική και μή ορθόδοξη. Πιο διεξοδικός και αποδεικτικός λόγος, για αυτό το καταλεικτικόν μου συμπέρασμα, νομίζω είναι η σύνολη παραφραστική και περιγραφική ιστορική πορεία της Α.Φ. καθώς σε αδρές γραμμές σας παρουσιάσαμε εκ των προτέρων στο δοκίμιον.
Η φιλοσοφική ανάλυση, έχω τον λογισμό, ότι: μπορεί όντως να μας πληροφορήσει για κάτι. Συνεπώς ένας στεγανοποιημένος και αδιαμφισβήτητος πάγιος ορισμός της αναλυτικής φιλοσοφίας θα είναι εσφαλμένος.
Διαφωνώ εξίσου, με μία ανάλογη και τέτοιου είδους πλατωνική απάντηση, στο παράδοξο της ανάλυσης, διότι: ο κάθε άνθρωπος με την γέννησή του δεν κουβαλεί καθόλου έμφυτες ιδέες και γνώσεις. Ούτε κάν διενεργείται κάποια ερωτική ανάμνηση από το βασίλειον των ιδεών ενώ μάλιστα είναι κυρίως ανυπόδεικτη και άκρως θρησκόληπτη η Πλατωνική θεωρία στα περί της προυπάρξεως των ψυχών μαζί και η κατά φύση αθανασία της ψυχής.
Ως γνωστόν, αυτή η θεωρία των ιδεών και της μετεμψυχώσεως καθώς και των υπολοίπων πλατωνικών θεωριών προσκρούωσι πλέον στον πανίσχυρο κυμματοθραύστη της Ευαγγελικής Θεολογίας και της Χριστιανικής Πατερικής Φιλοσοφίας περί του Δόγματος της Αναστάσεως του Θεανθρώπου Χριστού. [30] Το οποίον θεολογικό δόγμα δεν είναι θεωρία ούτε ιδέα, δεν είναι κάν φιλοσοφική ή θεολογική ιδεολογία αλλά ιστορικόν μεμαρτυρημένον και αδιαμφισβήτητον γεγονός. Διότι απλούστερα, αυτός ο νοητός κόσμος των ιδεών και η προΰπαρξη, ή και αλεπάλληλη ανακύκληση, ή, και η κατά φύση αθανασία της ψυχής ανοίκωσι καθαρά σε ετερόδοξα ή και αλλόθρησκα θρησκευτικο-φιλοσοφικά Συγκρητιστικά Δόγματα ( π.χ. Ορφισμού, Πυθαγωρείων, κ.ά.) και στην φιλοσοφικο-θεολογική εξάπαντος συγκρητιστική και αχαλίνωτη φαντασία, πλύν μυθοπλασία, του μεγάλου Συγκρητιστού και Φιλοσόφου Πλάτωνα.


Του Παναγιώτη Π. Νούνη
Ορθόδοξος Θεολογών και Ορθόδοξος Φιλοσοφών
16/3-16/4 2017

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ/ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
[1] Ανδρέα Βραχίμη, Ακαδημαϊκές Σημειώσεις περι της Σύγχρονης Φιλοσοφίας, Εισαγωγή: «Τι είναι αναλυτική φιλοσοφία;», σελ. 20.
[2] Α. Βραχίμη, Σημειώσεις, σελ. 8, σελ. 9.
[3] Του αυτού, ένθ. ανωτ., σελ. 10.
[4] Του αυτού, ένθ. ανωτ.,  σελ. 11.
[5] Του αυτού, ένθ. ανωτ.,  σελ. 12.
[6] Του αυτού, ένθ. ανωτ.,  σελ. 14.
[7] Του αυτού, ένθ. ανωτ., σελ. 16-20.
[8] Του αυτού, ένθ. ανωτ. σελ. 22-25.
[9] Hans-Johann Glock, WHAT IS ANALYTIC
PHILOSOPHY?, Cambridge University Press, First published in print format 2008, p. 34-39, p. 204-224.
[10] Θεοδόσης Πελεγρίνης, ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, Γ΄ έκδοση, εκδόσεις: «Ελληνικά γράμματα», Αθήνα 2005, σελ. 58-59.
[11] Γεωργίου Δ. Μπαμπινιώτη, ΜΙΚΡΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, Β΄ έκδοση, εκδόσεις: ΚΕΝΤΡΟ ΛΕΞΙΚΟΛΟΓΙΑΣ, Αθήνα 2009, σελ. 82.
[12] Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας
[13] Ανδρέα Βραχίμη, Ακαδημαϊκές Σημειώσεις, Β΄ Μέρος, «Η έννοια της Ανάλυσης», σελ. 1-33.
[14] Άντονυ Κέννυ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, Κεφάλαιο 5ο, David Pears-Anthony Kenny, Από τον Μίλλ στο Βίτγκενσταϊν, μετάφραση: Δέσποινα Ρισσάκη, εκδόσεις: ΝΕΦΕΛΗ, Αθήνα 2005, σελ. 334.
[15] Α. Κέννυ, Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας, ένθ., ανωτ., σελ. 334.
[16] Του αυτού, ένθ. ανωτ.,  σελ. 334.
[17] Του αυτού, ένθ. ανωτ.,  σελ. 335.
[18] Του αυτού, ένθ. ανωτ.,  σελ. 335.
[19] Του αυτού, ένθ. ανωτ.,  σελ. 336.
[20] Του αυτού, ένθ. ανωτ.,  σελ. 336.
[21] Του αυτού, ένθ. ανωτ.,  σελ. 337.
[22] Χάνς Σλούγκα, ΦΡΕΓΚΕ (Η γέννηση της σύγχρονης λογικής και οι ρίζες της αναλυτικής φιλοσοφίας), εισαγωγή-μετάφραση: Μιλτιάδης Ν. Θεοδοσίου, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2009, σελ. 64.
[23] Stanford Encyclopedia of Philosophy, Conceptions of Analysis in Analytic Philosophy, 4. Moore, https://plato.stanford.edu/entries/analysis/s6.html#4
[24]   Robert Audi,  THE CAMBRIDGE DICTIONARY OF PHILOSOPHY, SECOND EDITION, CAMBRIDGE UNIVERSITY PRESS, 1999,  Λήμμα: «paradox of analysis», σελ. 644. https://is.muni.cz/el/1421/podzim2014/LJMgrB07/um/Cambridge_Dictionary_of_Philosophy.pdf
[25] Ανδρέα Βραχίμη, Ακαδημαϊκές Σημειώσεις, σελ. 34.
[26] Ανδρέα Βραχίμη, Ακαδημαϊκές Σημειώσεις, σελ. 35-36.
[27] Θεοδώρου Ζήση, ΠΛΑΤΩΝΙΚΑ (Εισαγωγή στον Πλάτωνα), εκδόσεις: «ΒΡΥΕΝΝΙΟΣ», Θεσσαλονίκη 1995, σελ. 83-134.  
[28] Κ. Δ. Γεωργούλη, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, Πέμπτη έκδοση βελτιωμένη, εκδόσεις: ΠΑΠΑΔΗΜΑ, Αθήνα 2007, σελ. 169-236.   
[29] Νίκου Ματσούκα, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, εκδόσεις: Π. ΠΟΥΡΝΑΡΑ, Θεσσαλονίκη 2009, σελ. 182-228.
[30] Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου, ΕΜΠΕΙΡΙΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (Κατά τις προφορικές ακαδημαϊκές παραδόσεις του Καθηγητού π. Ιωάννου Ρωμανίδη), Τόμος Β΄, εκδόσεις: ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΓΕΝΕΘΛΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, έκδοση Α΄, 2011, σελ. 206-242, σελ. 452-458, σελ. 459-486.

ΠΗΓΗ: ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΕΙΟΝ ΚΥΠΡΟΥ, ΤΜΗΜΑ ΚΛΑΣΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Π. ΝΟΥΝΗ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΑΡΙΝΟ Β΄ ΕΞΑΜΗΝΟ ΤΟΥ 2017.