Translate

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ, ΜΟΝΑΧΟΥΣ, ΛΑΪΚΟΥΣ, ΦΟΙΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΟΙΤΟΥΣ ΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΧΟΛΩΝ



ΠΗΓΗ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ, ΜΟΝΑΧΟΥΣ, ΛΑΪΚΟΥΣ, ΦΟΙΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΟΙΤΟΥΣ ΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΧΟΛΩΝ

(ΓΙΑΤΙ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ ΕΙΝΑΙ «ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΗΣ ΑΝΤΙΧΑΛΚΗΔΩΝΙΟΣ» ΔΗΛΑΔΗ ΑΙΡΕΤΙΖΩΝ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΟΣ;)

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

  •  Δεῖτε παρακαλῶ ἐδῶ, ἐδῶ καί ἐδῶ σέ μορφῆ PDF, DOCS  καί Google Drive.

Ἡ τελευταία φορά πού ἀσχοληθήν κριτικά μέ τόν προσωπικό Καθηγητήν μας Ἐλλογιμώτατον κύριον Χρυσόστομον Σταμούλην ἦτο στίς 30 Νοεμβρίου 2016 γράφωντας μερικά ἀκόμη τινά ἀντιῤῥητικά λεξίδια κατά τῶν λεχθέντων τοῦ πού ἐξεφράσθησαν στήν ἐκπομπή «ΣΤΑ ΑΚΡΑ» μέ εἰδικόν τίτλον τοῦ δοκιμίου μας: Ο «ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΗΣ ΑΝΤΙΧΑΛΚΗΔΩΝΙΟΣ» ΚΑΙ ΜΑΕΣΤΡΟΣ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ «ΤΙ ΓΥΡΕΥΕΙ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ»; [Δεῖτε το ΕΔΩ]. Ἐπίσης, σέ μία ἄλλη πρόσφατη (2 Δεκεμβρίου 2016) δημόσια κριτική μας, ὅπερ ἐδημοσιεύθην στην Ἐκκλησιαστική Ἐφημερίδα «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» κατά τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ συγγραφέως καί θεολόγου κ. Παναγιώτη Τελεβάντου, συνθέσαμε εἰς τήν συνάφεια τοῦ Ποιμαντικο-πολιτικοῦ Ζητήματος, ἕνα εἰδικόν ἀφιέρωμα-κριτικήν καί κατά τοῦ Δογματολόγου Καθηγητοῦ μας κ. Χ. Σταμούλη. [Δεῖτε το ΕΔΩ].

Ἀπ΄ ὅτι πληροφοροῦμεθα ὅμως, ὁ ἀξιότιμος κύριος Καθηγητής μας, προβληματίζεται ἔντονα διά τίς συστηματικές κριτικές πού τοῦ ἀσκοῦμε κατά τῶν (κατά την ἰδικήν μας ἄποψιν) κακόδοξων λεχθέντων καί γραφθέντων του. Μάλιστα λέγεται, ὅτι σε πρόσφατα Πανεπιστημιακά Μαθήματα πού τόν πληρώνει τό Ἑλληνικόν Δημόσιον, δηλ. ὁ βαρειά φορολογούμενος καί Λαός τοῦ Θεοῦ, ἐξομολογεῖται εἰς τούς φοιτητές του τά ἐσώψυχα παράπονά του «περί τοῦ Νούνη».

Δηλαδή, ὁ ἀθεόφοβος Καθηγητής μας, διενεργεῖ τινά ἀκαδημαϊκά μαθήματα, ὡς μισθοφόρος καί ἐπαγγελματίας τῆς Πίστεως, κατά τοῦ ὑποφαινόμενου. Μάλλιστα προκαταλαμβάνει τό αἰσθηματικόν (ἀντί τό λογικόν) κέντρον τῶν ἐν ἀγνοίᾳ φοιτητῶν του, καθότι ἐκμεταλεύεται, μεθοδικῶς καί ἀριστοτεχνικῶς, τήν θεσμική του ἰδιότητα καί διενεργεῖ κακόβουλην προφορικήν καί κριτικήν-διδασκαλίαν ἐναντίον μας. Ἀσκεῖ μίαν χαμηλῆς νοητικῆς ὑποστάθμης χειραγώγησις ἤ τινά ντουσιέρα ἐγκεφάλου ἤ καί προπαγάνδα, καί προσωποποιεῖ τό κακό, εἰς τόν Φονταμενταλιστήν καί φανατικόν φοιτητή του κ.ἄ., ἐξάπαντος ἐφευρίσκει εὔκολα τόν ἔξωθεν «κακόν λύκον» τοῦ γνωστοῦ παραμυθιοῦ, τόν καί ὑπογράφωντα τοῦτο τό κείμενον.

Τό διακόνημα μας στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας, εἶναι νά ὑποψιάζουμε καί νά προβληματίζουμε τους ἀδελφούς/ές μας, κυρίως λογικῶς καί ἀποδεικτικῶς, «ποῖος εἶναι ποιός» κυρίως στόν Ἐκκλησιαστικόν χῶρον, ἀσχέτως του ἄν ἐμεῖς οἱ ἴδιοι προσωπικά, θρέφουμεν δυστηχῶς δύο ἀνήμερα θηρία μέσα μας: εἴτε τόν καλόν λύκον εἴτε καί τόν κακόν λύκον. Πράγματι ἔχει ἕνα ἀπόλυτον δίκαιον ὁ ἀξιαγάπητος Καθηγητής μας, ὅτι δέν εἴμεθα καθόλου οἱ χαζοβιῶλες Κοκκινοσκουφῖτσες τοῦ ἐξαιρετικά διδακτικοῦ παραμυθιοῦ. Ἐάν μᾶς θεωρεῖ εἴτε ὡς ἄξεστους, εἴτε ὡς χωριᾶτες ἤ ἀκόμη καί ἠλιθίους, ἐμεῖς τόν εὐγνωμονοῦμε βαθέως, γιά πᾶν ὅτι καλόν μᾶς ἔσπειρε ὡς δάσκαλός μας.

Μᾶς λοιδωρεῖ καί ἐν πανουργίᾳ μᾶς πολεμεῖ ὁ ἐν λόγῳ Καθηγητής μας, χωρίς νά ἐπίζητεῖ, γραπτῶς, τινές ἐξηγήσεις διά τό τᾶδε ἤ τό δεῖνα κριτικόν σημεῖον πού ἐγράψαμεν κατά τῶν σωρηδόν πεπλανημένων διαχρονικῶν ἀπόψεών του. Προσευχώμεθα ὅμως, ὁ Καλός Θεός νά τοῦ χαρίζει χρόνια καί νά τά κόβει ἀπό ἐμᾶς, ἵνα προβληματιστεῖ ἔτι περαιτέρῳ διά τό ψευδόδοξον ἀκαδημαϊκόν χάλιν πού ἐδημιούργησεν ἐντός και ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας μετά τῶν σύν αὐτῷ ΚΑΙΡΟΣκόπων συναδέλφων του.

Τί και ποῖον ἀκριβῶς φοβεῖτε ἵνα συγγράψει συγκεκριμένες ὀνομαστικά κριτικές ἀντιρρήσεις κατά τοῦ γράφωντος; Εἴμεθα ἀνοικτοί διά κάθε καλοπροαίρετην κριτικήν καί διάλογον. Ἐπιθυμόμεν διακαῶς τήν ἐν δυνάμει δικαίαν κριτικήν κατά τῶν θεολογικῶν γραπτῶν μας ἵνα γίνουμε καλύτεροι στό θεολογεῖν. Ὁ ἴδιος ὅμως, ὡς ἀκαδημαϊκός Καθηγητής τῆς Δογματικῆς, ἀρέσκεται μᾶλλον, νά διαλέγεται μέ ὅσους κυρίως συμφωνεῖ.

Ἐξάπαντος ἐκ τῆς πανεπιστημιακῆς του ἰδιότητος, εἶναι σέ  θέσιν ἰσχύως, καί ὄλοι οἱ ὑπόλοιποι, προφανῶς εἴμεθα τινά ὑφιστάμενα ἀνδρείκελα ἤ μαθητές χαϊβάνια τοῦ. Πάγια φασιστική ἀντιἘκκλησιαστική τακτική τῶν ἀκαδημαϊκῶν Οἰκουμενιστῶν. Εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστόν, ὅτι σέβομαι καί ἐκτιμῶ ἐξ ἴσου στόν ἴδιον καί ταυτόσημον βαθμόν, τόσον τούς Οἰκουμενιστές Καθηγητές μου, ὅσον καί τούς ἀντιΟἰκουμενιστές. Μέχρι ἐχθές καί προχθές, ἀπεδείξαμεν πρακτικῶς, ὅτι δυνάμεθα φυσιολογικῶς νά ἀσκήσουμε τήν ἀνάλογον σφοδρήν καί ῥηξικέλευθον κριτικήν καί στους κάθε λογῆς ἀντιΟἰκουμενιστές ἀκαδημαϊκούς διδασκάλους καί Κληρικούς μας. [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ].

Ἀκολουθῶ βασικά τήν πάγια ἀκαδημαϊκήν μεθοδολογία-διδασκαλία τοῦ Δογματολόγου καθηγητοῦ μου κ. Χ. Σταμούλη, ὅπου μᾶς ἐδίδασκεν, κυρίως: ὅτι διενεργώντας τινά θεο-λογικήν κριτικήν, διαλύεται θερμοπυρηνικά τό ἄκαμπτον παρωχημένον Σύστημα, π.χ. μίας Ἐκκοσμικευμένης Ἐκκλησίας ἤ καί Θρησκείας. Ἄν δέν ἀσκηθεῖ κριτική, τότε τό μή κρινόμενον ἤ ἄ-κριτον πράγμα, μεταβάλλεται, σέ ἕνα ἰσχυρόν ἤ ἰσχύον ἄκαμπτον Σύστημα. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ μας ΔΕΝ μπορεῖ ἐκ τῆς διπλοειδοῦς ἤ Διφυσίτικης ὑπερΦύσεώς Της, νά μεταβληθεῖ, σέ σκληρόπετσον ψυχοβλαβές ἀνθρωποειδές Σύστημα, διότι τά παντοειδοῦς Οὐμανιστικά Συστήματα δέν δύνανται νά θεραπεύσωσι τήν Προσωπικότητα τοῦ Ἀνθρώπου ἄλλά ἔτι περαιτέρω δύνανται, νά ἀλλοιώσωσι, την θεραπευτικήν μέθοδον καί συνὉδόν τῆς ἀμειγῶς τέλειας ὀντολογικῆς Ψυχοθεραπείας. Πάνω κάτω, ὁ δάσκαλος Σταμούλης τούτα τά καλόδοξα ἐνθυμοῦμεν νά μᾶς ἐδίδασκεν!...

Τώρα πού τά τελευταία χρόνια γέγονα Ἀπόφοιτος (2012) Φοιτητής του καί τά ἔβαλα σε μίαν ἄμεσον ἐφαρμοφήν, γιατί τόν ἐνοχλοῦσι;

Μήπως, διότι καί ὁ ἴδιος ὑπηρετεῖ, διακονεῖ, συντηρεῖ καί καλοταΐζει τό ἀκαδημαϊκόν καί ἐκκοσμικευμένον Ἐκκλησιαστικόν Οὐμανιστικόν παλιοΣύστημα;

Ἐξάπαντος ἐμεῖς, ὡς ἔσχατοι καί ἄσημοι Κριτικοί θεολογοῦντες τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπικαιρότητος ἀκολουθοῦμεν τό πάγιον μότον ἤ «δόγμα πίστεως» τοῦ κακόδοξου θεολογικοῦ Συνδέσμου ὁ «ΚΑΙΡΟΣ» καί «ἀναβαθμίζουμεν» ἔτσι τήν Ἐκκλησιαστικήν ἀρθρογραφία μέ τις λογικές ἀντιρρητικές συγγραφές μας. Δύνανται ἐλευθέρως, οἱ κύριοι/ες συνάδελφοι, νά συγγράψωσι τίς ἰδικές των ἀντιρρήσεις κατά τῶν γραπτῶν μας. Ποῖος τους ἐμποδίζει νά ἐφαρμόσουσι τό Συνταγματικόν δικαίωμάν τους, περί τοῦ ἐλευθέρου, προφορικοῦ ἤ γραπτοῦ, στοχασμοῦ τους; ΚΑΝΕΝΑΣ! Ἤ, μᾶλλον, ἕνας!

Ἡ αἱρετίζουσα ὡς ἐπί το πλείστον, διανοουμενίστικη ἀλαζωνία τους.

Τό καίριον ἐρώτημα πού περιλαμβάνει ὁ τίτλος τοῦ ἐν λόγῳ δοκιμίου μας δέν εἶναι καθόλου αὐθαίρετον, διότι εἶναι ἕνα σημαντικώτατον ἐρώτημα πού μᾶς ἐτέθει ἤ τείθεται ἀπό ἐν ἐνεργείᾳ ἦδη συμπροβληματιζομένων ἀξιότιμων κυρίων/ιῶν συναδέλφων/ισσῶν καί (συν-)Φοιτητῶν περί τοῦ αἱρετίζωντος Δογματολόγου κυρίου Χρυσόστομου Σταμούλη. Δόξᾳ τῷ Θεῷ μερικοί μικρώτεροι συνάδελφοι ἔχωσι καλοπροαίρετες ἰσχυρές ἀμφιβολίες καί ἀμφισβητήσεις στά περί τῶν αἱρετικῶν Καθηγητῶν μας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. Γι΄ αὐτόν τον λόγον ἔχω τινά συναδελφικήν ὑποχρέωσιν νά τούς ἀπαντήσω, ἀποδεικτικῶς, στό ἐπόμενον ἐρώτημα:

·         «γιατί ὁ κ. Χρυσόστομος Σταμούλης εἶναι Οἰκουμενιστής Δογματολόγος

Δέν ἔχω ἰσχυρισθεῖ ποτέ μου, ὅτι π.χ. «ὁ Σταμούλης εἶναι Μασσώνος». Οἰκουμενιστής εἶναι, ὁ ἄνθρωπος. Ἄλλοι συναδέλφοι του καθηγητάδες πολύ πιθανών καί νά εἶναι. Ὁ ἴδιος ὅμως, εἶναι κάτι παραπλήσιον τοῦ Μασσώνου. Μασσωνίζει, διότι οἰκουμενίζει ἀσύστολα καί ἐντεταλμένα, ὡς ἐλεϊνό πιόνι-φερέφωνον στήν πανθρησκειακήν σκακιέρα τοῦ Αἱρετικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.

Ἐξάπαντος, κάθε λογῆς πλανεμένος Οἰκουμενιστής (Κληρικός, Μοναχός ἤ Λαϊκός) μασσωνίζει. Τοῦτο δέν εἶναι ἀνυπόστατη μομφῆ ἤ ἀναπόδεικτη συκοφαντία.

Ἡ Δογματική Διδασκαλία τῶν ἐωσφοριστῶν παλιοΜασσώνων, εἶναι ταυτόσημη μέ τά Δόγματα τοῦ σατανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Γιά νά βγάλω τέτοιο φρικτόν ἐπιστημονικόν συμπέρασμα, ἔχω παρατηρήσει, ἔχω μελετήσει, σέ κάποιο βάθος, τόσον τήν Οἰκουμενιστικήν Συμβολικήν, ἀλλά ὅσον καί τήν Μασσωνικήν Συμβολικήν. Κοινή Συμβολική ἤ Δογματολογική συνισταμένη καί τῶν δύο ἐωσφορικῶν θρησκευτικῶν καί δογματικῶν Συστημάτων εἶναι: ὁ πανμοιχειανικός Συγκρητισμός.

Δέν εἶναι ΚΑΘΟΛΟΥ τυχαίον ἤ οὔτε παράδοξη σύμπτωσις, πού οἱ Μασσωνικές Στοές ἀλλά καί πάμπολλοι «νεοΧριστιανοί» Καθηγητές (π.χ. Ματσούκας, Σταμούλης, Ὑφαντῆς, κ.ἄ.) τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν ἤ καί νεοΦαναριῶτες Κληρικοί (π.χ. Πατριάρχης Ἀθηναγόρας, Μητροπολίτης Ἀρκαλοχωρίου κ. Ἀνδρέας, κ.ἄ.) ἐγκωμιάζουσι καί προωθοῦσι τόν ἀντίχριστον Νίκον Καζαντζάκην. Ἡ θρησκόληπτη ψευδοΛογοτεχνία τοῦ Καζαντζάκη, ὀδηγεῖ, στόν Συγκρητισμόν, τόν Μασσωνισμόν ἤ και ἄλλως πως στόν λαϊκόν (ἁπλοϊκόν) Οἰκουμενισμόν. Περιλαμβάνει δηλ. λογοτεχνικῷ τῷ τρόπῳ τόν ἐωσφορικόν ἀχταρμᾶ τοῦ πανθρησκειακοῦ Συγκρητισμοῦ. Συνεπῶς, ὁ θεσμικός ἀκαδημαϊκός κύριος Χ. Σταμοῦλης καί οἱ σύν αὐτῷ ἀθεολόγητοι συναυτουργοί τοῦ Ληστρικοῦ ἐν Κολυμπαρίῳ Ἐκκλησιαστικοῦ ἐγκλήματος, εἶναι σημαντικοί ἀκαδημαϊκοί φορεῖς, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ Συγκρητισμοῦ, τοῦ Ὠριγενισμοῦ, τοῦ Καζαντζακισμοῦ, ἀλλά συνάμα καί τοῦ Μασσωνισμοῦ.

[Δεῖτε μάλιστα ἐδῶ καί μία μόλις πρόσφατην καί καταπληκτικήν ἀντιΤεκτονικήν μελέτη τοῦ Ὁσιολογιωτάτου Μοναχοῦ π. Σεραφείμ Ζήση: Ἐπιφανής Μασόνος διανοούμενος, ὁμιλητής στήν Ἱ. Μητρόπολη Κορίνθου!]

Δηλαδή, ὑφίστατο (ἀπό μέρους τῶν Οἰκουμενιστῶν), μέ μία βαθύτερη μελέτη στά γραπτά τους, τινά ὀρθολογιστική καί μαθηματική σκέψις στίς κακόδοξες ἐνέργειές των. Ἕνα νεοΦιλελεύθερο Νεοεποχήτικον ἄθεο-λόγητον μοτίβον.

Ὡστόσον, οἱ Μασσωνικές Στοές, ὁμιλῶσι καί προωθοῦσι συστηματικῶς, πέραν τοῦ βλάσφημου Καζαντζάκη, καί τόν πρώην Πρεσβύτερον ἤ Ἐκκλησιαστικόν Συγγραφέα, τόν Φιλόσοφον Ὠριγένην! Στό ἴδιον καί τό αὐτόν μῆκος κύματος, ὁ νεωτεριστής Σταμούλης καί τά σύν αὐτῷ φερέφωνᾳ, προωθοῦσι καί θεωροῦσι, τόν Αἱρεσιάρχην Ὠριγένην, ὡς ἕναν μεγάλον Πατέρα (sic) τῆς Ὀρθοδοξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, θέτωντας αὐτόν ἀνάμεσα στήν χορεία τῶν Μεγάλων Θεοφόρων Πατέρων. Βέβαια λέγεται, ὅτι διά τά πιό ἐπάνω προλεγόμενα ζητήματα, τήν Νεοελληνικήν Ἀκαδημαϊκήν ἀρχήν τήν ἀρχίνησεν ὁ μακαριστός Καθηγητής Νίκος Ματσούκας, ὅπερ ὁ Σταμούλης ἐγκωμιάζεται ὡς ὁ πανάξιος διάδοχος τοῦ μακ. Καθηγητοῦ.

Εἰρήσθω ἐν παρόδῳ, ὅτι ὁ Καθηγητής Ματσούκας, ὄντως ἀπενεχοποιεῖ στά θεολογικά του συγγράμματα τόσον τόν Καζαντζάκην ὅσον καί τόν Αἱρεσιάρχην θεολόγον Ὠριγένη. Κατά τήν θεολογική ἄποψιν τοῦ Ματσούκα ἀλλά καί τῶν θλιβερῶν ἀπογόνων του, πρόκειται διά (δῆθεν) ἀδικημένες φυσιογνωμίες. Ὄντως ὁ Σταμούλης, εἶναι πανάξιος συνεχιστής τοῦ διαβρωτικοῦ και κακόδοξου ἔργου τοῦ μακαριστοῦ Φιλόσοφου Καθηγητοῦ του. Μάλιστα δέ, ὁ περίφημος Φιλόσοφος Νίκος Ματσούκας εἶναι ὁ νεοφανῆς «ἅγιος» τῶν Οἰκουμενιστῶν. Ἀφοῦ δέν παράγουσι τινά τῷ ὄντι ἅγιον, συσκευάζωσι καί ἁγιοποιῶσι τινές ἀμφιλεγόμενες ἐκκλησιαστικές προσωπικότητες πού ἐθεολογούσαν πλανερῶς καί φιλοσοφικῶς.

Οἱ Μασωνικές στοές, ἐγκωμιάζωσι καί ἕτερες σύγχρονες ἱστορικές προσωπικότητες πού ἦτο Ἐκκλησιαστικές, π.χ. Πατριάρχες ὅπως τούς Ἀρχιοικουμενιστές Μελέτιον Μεταξάκην καί Ἀθηνάγοραν. Οἱ νεοΦαναριῶτες Κληρικοί καί ἀκαδημαϊκοί  Καθηγητές μας, μᾶς διδάσκουσι, προωθοῦσι καί ἐγκωμιάζουσι ὑπερβολικῶς καί τούς δύο ἤ κ.ἄ.

Ἀλλά ὅμως, μέχρι καί λ.χ. ὁ πρώην νεοΒατοπαιδινός καί Ἁγιορείτης Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος μέ τόν θεολόγον κ. Σταῦρο Ὀλύμπιον, διαφημίζωσι συστηματικῶς, τόν Σχισματικοαιρετικόν καί Τρισμοιχεπιβάτην Οἰκουμενιστήν-πατριάρχην Μελέτιον Μεταξάκην διά μέσῳ τοῦ ἐπισήμου Περιοδικοῦ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ. (Σ΄ ὅλα σχεδόν τά τεύχη τοῦ 2016 ἐγκωμιάζεται ὁ Μεταξάκης).

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ: Ὅλα αὐτά διά βαθύν καί ἔντονον συμπροβληματισμόν. Δέν ἐκφράζουμεν τινά τελεσίδικον δικαστικήν ἤ ἐπίσημον θεολογική γνώμη, οὔτε θεωροῦμεν, ὅτι σώνει καί καλά πρέπει νά ληφθεῖ σοβαρά ὑπόψιν ἡ ὅποια προσωπική μας ἅποψις. Προφανῶς, ἀπλῶς καταγράφουμεν, παρατηρησιακές κριτικές διαπιστώσεις, με ἐλεύθερο κριτικό πνεῦμα, μέσα στό Ἡμερολογιακόν μας Ἱστολόγιον. Ἐνίοτε ὁ ἐπίσημος θεολογικός λόγος, δύναται νά θεωρηθεῖ, κυρίως, ὁ γραπτός λόγος διά τινῶν Ἐκκλησιαστικῶν Ἐφημερίδων ἤ καί Περιοδικῶν. Ἐνίοτε λαμβάνουμε καί τινά ὑποκειμενική στάση στά θεολογικά πράγματα διότι ΚΑΝΕΝΑΣ ἐπιστημολόγος δέν δύναται νά βγεῖ ἀπόλυτα ἐκτός τῆς ἀντικειμενικῆς παρατηρήσεως.  

ΑΠΟΣΑΦΗΝΙΖΩ: Οἱ ἐπόμενες ἀποδεικτικές ὑποκειμενικές ἤ καί ἀντικειμενικές θέσεις μας, δέν εἶναι ἀδιαμφισβήτητα ἤ ἀδιαφιλονίκητα τινά πεπαγιωμένα καί ἀναντίρρητα ἤ ὁλοκληρωμένα ἀλάθητα θέσφατα. Προφανῶς λαθεύουμεν, εἴτε ἐν γνώσει εἴτε καί ἐν ἀγνοίᾳ συστηματικά. Οὔτε κἄν φιλοδοξοῦμε, ἀλλ΄οὔτε πρόκειται (οἱ ἀπόψεις μας) νά ὑποκαθιστῶσι τινές Συνοδικές Διαγνῶμες. Τοῦτο θά ἦτο τό πλέον τραγελαφικόν ἀστεῖον. Οὔτε ἀπαιτοῦμε ὑπό τῶν διαδικτυακῶν (ἁπανταχοῦ) φιλότιμων καί φιλόπονων φιλαναγνωστῶν μας νά μᾶς ἔχουσι τινά ἀπόλυτον καί τυφλή ἐμπιστοσύνη σέ ὅσα κατά καιρούς ἤ καθημερινά γράφουμε, κριτικῶς, διότι εἴμεθα τρεπτοί καί κυρίως ἐμπαθεῖς ἄνθρωποι καί πλανευώμεθα ἐπί πολλῶν ζητημάτων. Δέν ἔχουμε ΟΥΔΕΜΙΑ ἐμπιστοσύνη στό λογισμόν μας ἤ ἀκόμη και γιά τόν (δῆθεν) ἐπιστημολογικόν συλλογισμόν μας. Δηλαδή, σᾶς προτείνουμε μίαν χρήσιμον ἐπιλογήν, νά ἀμφισβητεῖτε πᾶν ὅτι ἀστήρικτον καί ὑποκειμενικόν γράφουμε καί εἶναι ἰδίως Πατρολογικά ἤ Δογματολογικά ἀναπόδεικτον.

ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ: Ὅλως παραδόξως, ἐξ οἰκουμενιστικῶν γραφίδων, ἐσίγησαν παντελῶς τά ὅπλα καί τά θεολογικά ἐπιχειρήματα παρά τινῶν σημαντικῶν θεολογικῶν ἤ καί δογματολογικῶν γνωμοδοτήσεων ὅπου ἐκατέγραψεν καί διενήργησεν, ὁ μακαριστός Δογματολόγος τῆς Θεσσαλονίκης Νίκος Ματσούκας, στά περί τήν «Πανορθόδοξον Σύνοδον» τῆς Κρήτης ἤ γενικά διά τήν Δογματικήν Διδασκαλίαν του στά περί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Μάλλιστα οἱ ἀνόητοι ἀρχιΟἰκουμενιστές ξέθαψαν καί χρησιμοποιήσαν, τινά ἀνόνητα ψευδοθεολογικά (ἁπλοϊκά) καί σοφιστικά ἐπιχειρήματα ἀπό τόν περίφημο Λέοντα τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἕτερον Καθηγητήν Δογματολόγον Παναγιώτην Τρεμπέλα καί ἀπό τόν Δογματολόγον Ἰωάννην Καρμίρη. Γιά τόν σύγχρονο Δογματολόγον Νικόλαο Ματσούκα, οὔτε λόγος. Ἀπόλυτη τσιμουδιά, ἰδιαίτερα, ἄκρα τοῦ τάφου (=Ληστρικοῦ Φαναρίου) σιωπῆ στον κάμπον (=στήν οἰκουμένη) βασιλεύει. Λαλοῦσι πολλοί θεόστραβοι, ἀλλά δέν παίρνωσι κοτζάμ καλό σπυρί (χαμπάρι) ἀπό το λόγιο κετάπι τοῦ Ματσούκα. Γιατί ᾆραγέ; Τοῦτο πρόκειται νά τό ἀποδείξουμεν στήν συνέχεια ἤ πρός τό τέλος τῆς ἀνοικτῆς ἐπιστολῆς μας.

Κοντολογίς, τί ἀκριβῶς θέλω να πῶ;

Θέλω νά πῶ ἀκριβῶς, τοῦτο: Οἱ ἁπανταχοῦ Θεολογικές Σχολές τοῦ κόσμου ἔχωσι ἀλωθεῖ ἤ καί ἀλλοτριωθεῖ ἐπικίνδυνα ἀπό τό νευροβιολογικόν καί ὑλικοπνευματικόν δηλητήριον τοῦ Συγκρητισμοῦ καί μετεμορφώθησαν σέ πρότυπα (!) ἀκαδημαϊκά κέντρα πού χειραγωγοῦσι πρός τόν Νεοαθεϊσμόν, Οἰκουμενισμόν ἤ Μασσωνισμόν. Δηλαδή, οἱ Θεολογικές Σχολές ἔχουσι «ἀναδημιουργηθεῖ» στά πρότυπα τῶν Μασσωνικῶν Στοῶν. Πρόκειται καθαρά, γιά ἀνοικτές «ἀκαδημαϊκές» Μασσωνικές Στοές. Εἴτε συχνάζει κανεῖς σέ Μασσωνικήν Στοά εἴτε στίς Θεολογικές Σχολές, ἀπ΄ τό ἴδιο καί ἀπαράλακτον πονηρό πνεῦμα ἐμπνέεται.

Συναφῶς, προτείνω (ἵνα ἀρθοῦν οἱ λογῆς παρεξηγήσεις καί νά ξεκαθαρίσει ὁλοσχερῶς το σκιερόν τοπίον) εἰς τούς λίαν ἀγαπητούς συναδέλφους τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, Φοιτητῶν καί Καθηγητῶν μας, ὅπως σέ πρῶτον βήμα: νά γίνει, ἕνα Θεολογικόν Κείμενο τύπου «Ὁμολογίας Πίστεως» (στά ἀρχέτυπα τῶν καταδικαστικῶν Συνοδικῶν ἀποφάνσεων κατά τοῦ Μασσωνισμοῦ) ὅπου νά καταδικάζεται ἀπό τήν κάθε Χριστιανική Θεολογική Σχολήν, ὁ Μασσωνισμός καί ὁ Θεοσοφισμός, καί νά ὑπογραφθεῖ ὑπό πάντων, ὅπως λ.χ. τοῦ ἐργατικοῦ Προσωπικοῦ, τῶν Καθηγητῶν καί τῶν Φοιτητῶν.

Καί σε ἄλλο ἐπόμενον στάδιον νά γίνει, ἕνα ἀνάλογον ἀντιΤεκτονικόν ἔγγραφον καί νά συνυπογράφεται πρό τῆς ἔγγραφῆς Φοιτητῶν στήν Θεολογικήν Σχολήν ἀλλά καί πρό τῆς Ὁρκωμοσίας τῶν Ἀποφοίτων. Καθῶς ἐπίσης νά ὑπογράφεται τό ἴδιον, ὡς βασικώτατη προϋπόθεσις γιά νά εἰσαχθεῖ τις ὡς ἀκαδημαϊκόν Προσωπικόν στίς Θεολογικές Σχολές. Ὅποιος τυχόν ἀρνεῖται νά τό ὑπογράψει, νά δημοσιεύεται ἁπλῶς ἤ ἄρνησίς του, ἔπειτα νά παραιτεῖται οἰκειοθελῶς ἤ καί νά ἀπολύεται ἀναγκαστικῶς, καί νά ἀναζητήσει φοίτησιν ἤ ἐργασία ἀπό τις… Μασσωνικές Στοές ὅπου ἐν πανουργίᾳ ὑπηρετεῖ. Σύμφωνοι, κ. Χ. Σταμούλη, κ. Μ. Κωνσταντίνου, κ. Π. Ἰωάννου, κ. Γ. Μαρτζέλο μου;

Ποίες εἶναι τώρα, οἱ ἀντικειμενικές ἀποδείξεις, ὅτι ὁ Νεορθόδοξος Σταμούλης εἶναι αἱρετίζων Δογματολόγος;

Οἱ ἀποδείξεις εἶναι, οἱ ἑξῆς:

Α΄. Στά περί Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν: Ἐνῷ, τό ἀπλανές σημεῖον ἀναφορᾶς, πάντων τῶν Δογματολόγων, εἶναι ὁ Μέγας Δογματολόγος καί Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας ὁ Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, οἱ προαναφερόμενοι Δογματολόγοι, ἰδίως ὁ σεβ. Περγάμου, ὁ σεβ. Μεσσηνείας,  ὁ κ. Χ. Σταμούλης καί ὁ κ. Γ. Μαρτζέλος, σχετικοποιῶσι τήν επί μέρους ἤ ὅλην τήν Καθολικήν Δογματικήν πανοπλίαν πού ὁ Ἅγιος Δογματολόγος τῆς Ἐκκλησίας μᾶς ἐπαράδωσεν.

                    i.            Παραδείγματος χᾶριν ὁ ἅγιος Δογματολόγος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, γράφει ἐπί λέξει: «Ἔστι δέ ἡ μέχρι τοῦ νῦν κρατοῦσα λαοπλάνος θρησκεία τῶν Ἰσμαηλιτῶν, πρόδρομος οὗσα τοῦ Ἀντιχρίστου.» (ΕΠΕ, Ἅπαντα τά ἔργα, Τόμος 2ος, ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ: ΠΕΡΙ ΑΙΡΕΣΕΩΝ, 101: Ἰσμαηλῖται-Ἀγαρηνοί-Μωαμεθανισμός, σελ. 306).

                  ii.            Ὁ Ἀρχιοἰκουμενιστής Δογματολόγος κ. Χρυσόστομος Σταμούλης καί οἱ συν αὐτῷ ἀθλίοι δογματολόγοι συνέπραξαν μετά τῆς φαύλης ἀλογίας τοῦ Αἱρεσιάρχου Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καί ἵδρυσαν ἀμειγῶς Τμήμα ἀντιΧριστιανικῶν Ἰσμαηλιτικῶν, Ἀγαρηνῶν καί Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν μέσα στό Χριστιανικόν Τμήμα Θεολογίας. Τέτοια ὀργανωμένη Ληστρική Ἀκαδημαϊκή ἔφοδος καί συνάμα αἱρετική αἰσχύνη δέν ξαναέγινεν στα Ἐκκλησιαστικά Χρονικά. Ἐνῷ στά περί τοῦ Ἰσλάμ, ἦδη ἐδιδασκώμεθα προετῶν, θρησκειολογικῶς, μαζί μέ ἅπαντα τά ἀρχαία καί σύγχρονα Θρησκεύματα.

                iii.            Εἰσήγαγαν δηλαδή, θεσμικῶς, τήν Θρησκεία τοῦ Ἀντιχρίστου, στήν Θεολογικήν Σχολήν μας, καί ἔχωσι ἀκόμη μερικοί τό θράσος καί τά μούτρα νά ὡμιλοῦσι, ἤ να μᾶς κουνοῦσι δεικτικά τό δάκτυλο;

Β΄. Στά περί τοῦ Αἱρεσιάρχου Ὠριγένους: Ὁ Ἅγιος Δογματολόγος ὁ Ἰωάννης Δαμασκηνός σημειώνει καί μᾶς πληροφορεῖ, ὅτι ὁ προστάτης ἅγιος τοῦ ἀξιοθρήνητου Δογματολόγου καί ἀδελφοῦ μας κ. Χρυσόστομου Σταμούλη, ὁ ἕτερος Ἅγιος καί Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἐμαρτύρησεν, ἐξ αἰτίας τοῦ γεγονότος ὅταν ἐσυκοφαντήθει, ὅτι (δῆθεν) ἐφρονοῦσε καί ἐδιεκήρυττεν τίς αἱρέσεις τοῦ Ὠριγένους! Ὁ δέ κακόφρων καί δυστυχῆς Σταμούλης θεωρεῖ τόν Φιλόσοφον Ὠριγένη ὡς Πατέρα (!!!) τῆς Ἐκκλησίας!... Κατά τά ἄλλα ὁ Σταμούλης εἶναι καί ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας. Ποῖας Ἐκκλησίας; Τῆς νέοἘκκλησίας πού ἵδρυσαν οἱ Ἀγουριδικοί ῥέμπελοι καί ἀχαΐρευτοι; Προφανῶς ναί, καί ἄς μή κακοφαίνεται τοῦτος ὁ σκληρός λόγος. Φίλος μέν Σταμούλη, φιλτάτη δέ ἡ Ἀλήθεια.

                    i.            Σημειώνει τά ἐπόμενα φοβερά ὁ ἱερός Δαμασκηνός: «Ἥμαρτε Θεόφιλος λοιδορήσας Ἰωάννην τον Χρυσόστομον προς Εὐδοξίαν την βασίλισσαν, ὅτι τά τῆς Ὠριγένους αἱρέσεως φρονεῖ· ἐχθραινομένη ἡ αὐγούστα προς Ἰωάννην τον εἰρημένον προφάσει τοῦ ἀμπελῶνος τῆς χῆρας, καί διά τήν ἀμαρτίαν ταύτην (τῆς συκοφαντίας, ὅτι ὁ Ἰωάννης Χρυσόστομος εἶναι Ὠριγενιστής) οὐκ ἐδυνήθη ὁ Θεόφιλος παραδοῦναι τήν ψυχήν, ἄχρις οὗ ἦλθεν ἡ εικών τοῦ Χρυσοστόμου· και προσκυνήσας αὐτήν παρέδωκε το πνεῦμα.» (ΕΠΕ, Τόμος 3ος, Περί Εἰκόνων, Λόγος Γ΄, σελ. 340).

                  ii.            Στα ἴδια ἀκριβῶς χνάρια τοῦ Νίκου Ματσούκα, ὁ Μανουσάκης, ὁ Σταμουλάκης (Κάλλος τό Ἅγιον, σελ. 174), ὁ Νανάκης, ὁ Βαρθολομαῖος (Συνάντηση μέ τό Μυστήριον, σελ. 104)… κ.ἄ.!

                iii.            Μάλιστα, ὁ «ὀρθόδοξος» πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος θεωρεῖ ὡς θεολόγον τῆς Ἐκκλησίας τόν ἀναθεματισμένον Πρεσβύτερον Ὠριγένην. [Δεῖτε ΕΔΩ].

                iv.            Τό φοβερόν ἐρώτημα πού προκύπτει, εἶναι σαφῶς: ᾆραγέ, οἱ Οἰκουμενιστές «νεοΧριστιανοί» καί ὀπαδοί τοῦ Ὠριγενισμοῦ, καί φίλοι τοῦ Ὠριγένους, θά δυνηθῶσι εὔκολα νά παραδώσουσι τήν ψυχούλα τους;

                  v.            Ὁ ἱερός Δαμασκηνός, ὡς ἅγιος Δογματολόγος, κατατάσσει τόν Ὠριγενισμόν στην 63ην-64ην  (ξγ΄-ξδ΄) Αἵρεσιν, στό περίφημον Δογματολογικόν ἐγχειρίδιόν του.

                vi.            Σημειώνει δηλαδή: «Ὠριγενιανοί: οἱ ἀπό τινος Ὠριγένους. Αἰσχροποιοί δε οὗτοι εἰσίν, ἀρρτοποιοῦντες κατά τά ἑαυτῶν σώματα φθορᾷ παραδιδόντες…» (ΕΠΕ, Τόμος 2ος, Περί Αἱρέσεων, σελ. 258).

Γ΄. Ἡ Ἁγία Ε΄ Οἰκουμενική Σύνοδος (533) τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπεφάσισεν τελεσίδικα: ὅτι ὁ Πρεσβύτερος Ὠριγένης ἦτο καί εἶναι Αἱρεσιάρχης καί συνεπῶς μετά θάνατον ἀνεθεματίσθην. Δηλαδή ΔΕΝ εἶναι Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας. Το Ζήτημα τοῦ Ὠριγενισμοῦ εἶναι λελυμένον πρό δεκαπέντε αἰώνων! Γιατί ᾆραγε μερικοί στενοκέφαλοι προσπαθῶσι νά τόν ἀθωώσουν καί ἐξυψώνουσι τό σπιθαμιαῖον ἀνάστημάν τους ὑπερ ἄνω τῆς ἁγιοΣυνοδικῆς ἀποφάνσεως;

        i.            Ὁ ταλαίπωρος Ὠριγένης, εἶναι ἕνας Ἐκκλησιαστικός Συγγραφέας, ὁ ὁποῖος, διέσπειρε, φρικτές κακοδοξίες στό Χριστεπώνυμον πλήρωμα.

      ii.            Ὅποιος δέν ἀναθεματίζει τόν Φιλόσοφον Ὠριγένη καί τά κακόδοξα συγγράμματα αὐτοῦ, προνοεῖτο ἕνας ἀνάλογος Ἐκκλησιαστικός ἀναθεματισμός καί γιά τούς διαχρονικά ὀπαδοῦς του. [Δεῖτε ΕΔΩ]

    iii.            Αὐτά ὅλα, οἱ προειρημένοι Δογματολόγοι καί Κληρικοί γιατί μᾶς τά ἀποσιωποῦσι;

    iv.            Δέν εἶναι σημαίνουσα ἀπόκρυψις τινῶν οὐσιωδέστερων Ζητημάτων Πίστεως; Καί ἡ σημαίνουσα ἀπόκρυψις τέτοιων στοιχείων δέν συνιστά Ἐκκλησιαστικόν ἀδίκημα, ἐκείνο τῆς αἱρέσεως;

      v.            Διαλέγετε καί παίρνετε… ναί οὐ;

Δ΄. Ἀλλοῦ, ὁ ἱερός Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, διενεργεῖ Ὀμολογία Πίστεως κατά τοῦ Ὠριγενισμοῦ, ὡς ἐξῆς: « Ἀποβάλλομαι δέ καί τά Ὠριγένους ληρήματα, τήν τε τῶν ψυχῶν προΰπαρξιν, καί τήν ἄλογον μετεμψύχωσιν, καί τήν τερατώδη ἀποκατάστασιν. Ταύτα φρονῶ καί ὄντως ὁμολογῶ καί μετά ταύτης τῆς πίστεως εὔχομαι παραστῆναι τῷ φρικτῶ τοῦ Χριστοῦ βήματι».

                    i.            Δύνανται ὁ Αἱρεσιάρχης πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος καί οἱ σύν αὐτῷ κακόδοξοι ἀκαδημαϊκοί νά διενεργήσουσι τινά ἀνάλογον Ὁμολογίαν Πίστεως, τέσσερις μόλις γραμμές, καί νά συνυπογράψωσι τινά λίβελλον καί ἀναθεματισμόν κατά τοῦ Ὠριγένους καί κατά τοῦ Ὠριγενισμοῦ;

                  ii.            Τό ἐπίθετον πού ἀποδώσαμεν, στον κ. Σταμούλη, ὅτι εἶναι «Μονοφυσίτης ἀντιΧαλκιδώνιος», δηλαδή το ἄκρως ἀντίθετον ἐξ ὅσων ὁ ἴδιος δηλώνει, τό στηρίζουμεν σέ τοῦτην τήν σχολιογραφεία μας: «Οἱ Αντιχαλκηδόνιοι Ἀρμένιοι δὲν εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεανθρώπου, διότι εἶναι αἱρετικοὶ Μονοφυσίτες[Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ]. Παραθέτουμεν ἐκεῖ καί τίς ἀνάλογες παραπομπές γιά τήν κακόδοξον ἀπόκλιση ἤ σύγκλιση κ.ἄ. τινῶν Καθηγητῶν ΚΑΙ πρός τόν Μονοφυσιτισμόν!...

                iii.            Περιττόν νά σᾶς ἀναφέρω, ὅτι οὐκ ὁλίγοι Οἰκουμενιστές Καθηγητάδες, διαστρέφωσι οἰκτρῶς τόν Ἰωάννη Δαμασκηνό, στά περί τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ.  [Μεταπατερικός οἶστρος καί διαβολή κατά τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ” (13 ΜΑΪΟΥ 2016), Ἀριθ. Φύλλου 2116, σελ. 1, σελ. 7. (Δεῖτε ΕΔΩ)].

                iv.            Ῥωτῆστε ὅμως τόν ἐκλεκτό Δογματολόγο κ. Σταμούλην, ποῖα εἶναι ἡ ἄποψις τῆς Ἐκκλησίας, ποιές οἱ ἀποφάσεις τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί ποιές οἱ ἀντιαιρετικές θέσεις τῶν Θεοφόρων Πατέρων μας, γιά τόν Μονοφυσιτισμόν.

                  v.            Πάντως ὁ Μέγας Δογματολόγος Ἰ. Δαμασκηνός ἀποσαφηνίζει τό Ζήτημα τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ καί τό καθιστά, σαφῶς, ὡς ἕνα αἱρετικόν σύστημα. (ΕΠΕ, Τόμος 1ος, ΕΚΔΟΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ, Γ΄ 47. Περί τῶν δύο φύσεων· κατά Μονοφυσιτῶν, σελ. 288-296).

Δ΄. Περί τῆς Δαρβίνειας «Θεωρίας τῆς Ἐξελίξεως»: ὡστόσον, ὁ Νεοβαρλααμῖτης κύριος Χρυσόστομος Σταμούλης, στό δογματολογικόν βιβλίον τοῦ «Κάλλος τόν Ἅγιον»,  στήν σελίδα 314 καταγράφει ἐπί λέξει, τά ἑξῆς:

         i.            «Ἡ διαφορά ἀνθρώπου και ζώου δέν εἶναι διαφορά εἶδους, εἶναι διαφορά βαθμοῦ

        ii.            Μᾶς παραπέμπει ὅμως στήν πιό πάνω θεολογική γνῶμη του, μέ κάθε βιβλιογραφικήν ἀκρίβεια στούς ἀμφιλεγόμενους Δογματολόγους Καθηγητές: Μητροπολίτην Περγάμου κ. Ἰωάννην Ζηζιούλα καί στόν μακαριστό Νικόλαον Ματσούκα.

      iii.            Συνεπῶς, ὁ Καθηγητής κ. Σταμούλης, συμφωνεῖ καί ἐγκρίνει τίς συγκεκριμένες πεπλανημένες καί κοιλιόπνευστες, ἐξάπαντος μή ἀντικειμενικές, ἀπόψεις τους ὑπέρ τοῦ Νεορδαβινισμοῦ; Ναί ἤ ὄχι; Ρωτῆστε τον!...

      iv.            Πῶς δύναται νά συμβιβαστεῖ, συγκριτικά, ἡ νεοΔαρβίνειος «Θεωρία τῆς Ἐξελίξεως» πού εἰσάγεται ἀπό ἀρκετούς πανηλίθιους Νεορθοδόξους Θεολόγους-Κληρικούς-Λαϊκούς, ἀδιακρίτως, ὡς δῆθεν ὀρθή στα ὀρθόδοξα Θεολογικά πράγματα, μέ τό περίφημον Θεόπνευστον καί Πατρολογικόν ῥηθέν: «τό γάρ ἀπρόσληπτον, ἀθεράπευτον· ὄ δε προσελήφθη, τοῦτο και πταῖσαν σώζεται…»; (Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, ΕΠΕ, Τόμος 5ος, Δογματικά-Ἀντιρρητικά-Ἁγιολογικά, Α΄ Δογματικοί Λόγοι, σελ. 100).

       v.            Δηλαδή κ. Σταμούλη μου, τί ἀκριβῶς ἐπροσέλαβεν ὁ ἄσαρκος Λόγος;

      vi.            Ἐπροσέλαβεν πρό 2.000 ἐτῶν μία ἀνθρώπινην φύση, ποῦ συνεχῶς ὁλοένα ἐξελίσεται, καί μεταβάλλεται μάλιστα ἀπό εἶδος σέ εἶδος;

    vii.            Πῶς τότε θά θεραπευθῶσι οἱ σημερινές, οἱ ἐπόμενες, καί μεθεπόμενες γενεές ἀνθρώπων, ἐφ΄ὅσον λ.χ. ἀληθεύει ὁ προειρημένος «θεωρητικός» καί «ἐπιστημονικός» ἰσχυρισμός, ὅτι δῆθεν ὁ ἄνθρωπος ἐξελίσεται, συνεχῶς, ἀπό καί σέ διαφορετικόν εἶδος;

   viii.             Δηλαδή ἡ Τριανδρία τῶν Δογματολόγων, ἀμφότεροι συνηγωροῦσι, ἀδιακρίτως, ὑπέρ τοῦ Νεοδαρβινισμοῦ. Εἶναι ἔτσι ἤ δέν εἶναι ἔτσι;

      ix.            Ἡ ἀδιακρίσια τους, ἔγκειτο κυρίως, σέ ἀκαδημαϊκόν-ἐπιστημονικόν ἐπίπεδον καί ἔπειτα σέ πνευματικο-θεολογικόν. Ἐμεῖς ἀσκοῦμε τό κατά δύναμιν κριτικήν στά ἀκαδημαϊκά πράγματα. Οἱ ἔχοντες νοῦν Χριστοῦ, ἄς κρίνωσι τέλος πάντων δίκαια τά ὑπόλοιπα.

       x.            Μερικοί μάλιστα, (π.χ. ὁμόφρωνες τοῦ Σταμούλη, καί ἕτερος Καθηγητής μας ὁ π. Εἰρηναῖος Δεληδήμος) ἀλλοιώνουσι καί ταυτίζωσι τήν νεοΔαρβίνειον Πιθηκοδημιουργία, μετά τῆς ἀληθοῦς Ἐπιστημονικῆς Ἐξελίξεως πού περιγράφει κριτικά ὁ Μέγας Βασίλειος.

      xi.            Ὁ Μέγας Βασίλειος ἀφήνει πουθενά τό (νεοΔαρβινικόν) ἐπιστημονικόν ἐνδεχόμενον, ὅτι ἡ Δημιουργία τοῦ Ἀνθρώπου, δύναται νά μή ἔγινεν ἐκ τοῦ μηδενός, ἤ ἀκαριαία, διά τῶν ἄκτιστων Δημιουργικῶν ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ, ἀλλά μέσῳ, τῆς ἀμοιβάδος, ἤ ἔμμεσα διά τινός κοινοῦ προγόνου μέ τά ἄλογα πιθηκοειδῆ, ἤ ἄμεσα διά τινῶν χιμπατζίδων, ἤ ἄλλως πως;

    xii.            Πάση θυσία δηλ. θά πρέπει νά πιστέψωμεν τά ἀναπόδεικτα Παραμύθια τοῦ νεοΔαρβινισμοῦ; Ἄλλα παραμύθια, πιό δημιουργικά καί πιό ἐπιστημολογικά, δέν δυνάμεθα νά συσκευάσωμεν;

   xiii.            Κανένας ἐκ τῶν προειρημένων τριῶν ἀμφιλεγόμενων Νεορθοδόξων Δογματολόγων δέν τό καταγράφει, ἀντικειμενικά καί με κάθε σαφήνεια, (ὅτι ὑφίστατο σημαίνουσα διάκρισις μεταξύ: ἀληθοῦς καί ψευδοῦς Ἐπιστήμης) ἀλλά οὔτε κἄν ἀφήνωσι ἀνοικτόν τό ἐνδεχόμενο νά πρόκειται περί ἀναπόδεικτης Θεωρίας, ἐνῷ ἐπροϋφίσταντο καί ὑφίσταντο σύγχρονες ἤ καί παλαιές ῥωμαλέες καί καθαρά ἀμειγῶς ἐπιστημονικά τεκμηρειωμένες φωνές, ἀπό τόν χῶρον τῶν Θετικῶν Ἐπιστημῶν, πού ἀναιροῦσι ἐπιστημονικά, καί δέν παραδέχονται ποσῶς τήν Θεωρία τῆς Ἐξελίξεως.

  xiv.            Μάλιστα δέ οἱ ἴδιοι λοιδωροῦσι τήν κάθε ἀντίθετην ἐπιστημονικήν φωνή, πού θεωρεῖ ὡς προβληματικήν, τήν λεγόμενη «Θεωρία τῆς Πιθηκοδημιουργίας».

    xv.            Ποῦ βρίσκεται ἡ θεολογική τους ἀντικειμενικότητα; Προφανῶς σέ κάποιο ἄλλο καί παράλληλον (!) Σύμπαν; Κύριος οἶδεν!

  xvi.            Ὁ μακαριστός Δογματολόγος τῆς Θεσσαλονίκης, κάτι ψιλοδιατυπώνει ἀμυδρᾶ κατά τῶν ἀνόητων «Συμβατιστῶν», καί γιά τό ἀναπόδεικτον τῶν Ἐπιστημονικῶν Θεωριῶν, ἀλλά ἡ πλάστιγγα γέρνει κυρίως πρός τινά ἀπόλυτον ὑπεράσπιση μίας ἀναπόδεικτης νεοΔαρβινικῆς Θεωρίας. (Νίκος Ματσούκας, Δογματική καί Συμβολική Θεολογία, Τόμος Β΄, σελ. 168).

 xvii.            Δηλαδή, ἀντί ὡς ἔγκριτοι Καθηγητές καί δή ὡς Δογματολόγοι, νά ἀποσαφηνίσουσι, στόν σύγχρονο ἄνθρωπο/πιστό πλήρως τήν ὀρθόδοξη Πατερικήν Ἀνθρωπολογία, ὅπου συναφῶς καί ἀλληλοπεριχωρεῖται μετά τῆς Χριστολογίας καί Σωτηριολογίας, ἔτει περαιτέρῳ διαστρέφωσι τήν θεολογικήν πραγματικότητα διά τῆς Ἀριστοτελίζουσας καί Σχολαστικῆς Θεολογίας.

xviii.            Ὁ Ἅγιος καί Μέγας ἀπλανῆς Δογματολόγος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός ὅμως, ἐπιλύει τό ζήτημα ἅπαξ καί ὁριστικῶς διατυπώνοντας τήν ἀπαρασάλευτον ὀρθόδοξην Πατερική Ἀνθρωπολογία τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅπερ ἀπουσιάζει (σέ τοῦτο εἰδικά τό σημεῖον) ἀπό τήν θεολογική σκέψη τῶν προειρημένων Δογματολόγων: «Ὁ ἄνθρωπος εἰδικώτατον εἶδός ἐστιν». (ΕΠΕ, Ἅπαντα τά ἔργα τοῦ Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ).

  xix.            Συνεπῶς κ. Σταμούλη μας, σύμφωνα μέ τόν Πατέρα τῶν Δογματολόγων, καί τήν ἀπλανή Δογματικήν Διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ διαφορά ἀνθρώπου και ζώου, εἶναι μέν διαφορά βαθμοῦ, ἀλλά εἶναι δέ καί διαφορά εἶδους!

    xx.            ᾎραγέ, γιά ποῖον ἀκριβῶς λόγον, σχετικοποιεῖτε, ἐτοῦτην τήν Ἀνθρωπολογικήν Διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας;

  xxi.            Ἀπό ἀγνῆμή ἀγνῆ, ἄγνοια;

Ε΄. Περί τῶν νεοΒαρλααμίτικων «Θεολογικῶν τάσεων»: Ἐξάλλου ὁ νεωτεριστής Δογματολόγος καί ἰδικός μας πολύτιμος Καθηγητής, διακηρύττει γραπτῶς, ἐνίοτε καί προφορικῶς, ὅτι οἱ διάφορες Βαρλααμίζουσες «θεολογικές τάσεις» (συμπεριλαμβανομένων καί τῶν αἱρετιζόντων «μεταΠατερικῶν» τάσεων) θά πρέπει κάποτε νά ἀναγνωρισθῶσι καί νά ἐγκεντρισθῶσι σέ «Λειτουργικόν Ἐκκλησιασμόν» τους. (Κάλλος τό Ἅγιον, σελ. 22).

        i.            Πρόκειται γιά καθαρά εἰσαγώμενον καί ὑψηλόν Ἀγγλικανικόν Δόγμα, τουτέστιν Φιλελεύθερος Θεολογικός Συγκρητισμός, πού διενεργεῖτο ἦδη στήν Ἀγγλικανική καί Λουθηροκαλβινική Κοινότητα.

      ii.            Φυσικόν εἶναι ὁ Σοφιστής κ. Σταμούλης, νά προσπαθεῖ, συστηματικῶς νά μᾶς μυήσει στόν χθαμαλόν Ἀγγλικανικό Συγκρητισμό, ἤ και ὑψηλόν Λουθηροκαλβικόν τρόπον θεολογικῆς σκέψεως, ἐφ΄ ὅσον ἦτο Φοιτητής καί ὑπότροφος τῆς Ἀγγλικανικῆς ἐκκλησίας.

    iii.            Ἡ Αἱρετική τάσις τῶν ΟὐμανιστικῶνΦιλοσοφικῶν, ἐξάπαντος ἐκείνων τῶν λ.χ. κτιστῶν θεολογικῶν κριτηρίων, τοῦ Βαρλααμισμοῦ ἤ τῆς «Μεταπατερικῆς Θεολογίας» πού προπαγανδίζεται κυρίως ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολην Δημητριάδος, ἤ, τήν «Θεολογική Ἀκαδημία» τοῦ Βόλου, προσπαθεῖ ἀπέλπιδα, νά λάβει τινά Ἐκκλησιακόν χαρακτήρα, γιά νά «ἐνσαρκωθεῖ» δηλαδή στά καθ΄ ἡμᾶς, ὅπερ καί συνιστά μεγίστην Ἐκκλησιολογικήν ἤ Δογματολογικήν διαστροφῆν, μιᾶς καί τό Ζήτημα τοῦ Βαρλααμισμοῦ εἶναι παντελῶς καί τελεσίδικα λελυμένον ἀπό τόν 14ον αἰῶνα διά τῆς Ἁγίας Θ΄ (9ης) Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως (1341-1351).

Στ΄. Περί τοῦ ΚΑΙΡΟΣκόπου καί «ἀναβαθμισμένου Ὀρθοδοξισμοῦ» ἤ καί ἄλλως πως περί τοῦ νεοΝικολαϊτισμοῦ: Ὁ «Δογματολόγος τῆς Ἐκκλησίας» καί ἀξιότιμος κ. Σταμούλης, γέγραψε ἐπίσης ἕνα ἄλλον αἱρετίζων δογματολογικόν ἐγχειρίδιον μέ τόν τίτλον «Θανατηφόρος Ἔρως» ἤ ἄν θέλετε «Ἔρως καί Θάνατος». Περιττόν καί νά τό ἀναφέρουμεν, ὅτι ὁ κ. Χρυσόστομος διδάσκει ἀνάμεσα στά νέοὈρθόδοξα ληρήματα καί κάμποσα ὀρθά ἤ καί ὀρθόδοξα πράγματα, ἀλλ΄ ἀνακατεμένα δυστυχῶς μέ ἕνα εἶδος λ.χ. ὑδροκυανόμελο. Νά τήν προσδιωρίσομεν λ.χ. ὡς «Θεολογία τοῦ Ὑδροκυανόμελου»; Μείξις ἄμεικτος, τινός γνήσιου Κρητικοῦ ῥακόμελου, μετά τινῶν ἐλάχιστων σταγονιδίων τινός τοξικοειδοῦς ὑδροκυάνειου πού δύναται κακόβουλα νά ξεπαστρέψει ἄμεσα μίαν ἀγέλην ἀπό δεκάδες ἑκατοντάδες Ἀφρικανικούς ἐλέφαντες.

         i.            Στό συγκεκριμένον ἐρωτόλογον μυθιστοριογράφημα, ὁ ἀξιόλογος κ. Σταμούλης ἐγκωμιάζει μέχρι τρίτου Οὐρανοῦ, τόν δυσσεβῆ ἀρχηγέτην τοῦ Νεορθοδοξισμοῦ ἤ καί Νεονικολαϊτισμοῦ  Φιλόσοφον κ. Χρῆστο Γιανναρᾶ.

        ii.            Δηλαδή ὁ χαρισματικός κ. Χ. Σταμούλης εἶναι φανατικός λάτρης τοῦ Γιανναρᾶ. Συνεπῶς δέν εἶναι καθόλου αὐθαίρετο τό ἐπίθετον κατά τοῦ Σταμούλη ὡς «Νεονικολαΐτη» Δογματολόγου.

      iii.            Ὁ φίλτατος Σταμούλης ἀξιολογεῖ «ὡς ἀπόλυτα θετική» (σελ. 92) τήν κακόβουλην και κακόδοξην κριτικήν τοῦ Γιανναρᾶ περί τῆς Φιλοκαλίας καί δή κατά τοῦ ἱεροῦ Πηδαλίου συνταχθέντος ὑπό τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.

      iv.            Ὁ κ. Χρῆστος Γιανναρᾶς κατηγορεῖ ὅμως, ἀδίκως, παρερμηνεύει, διαστρέφει, λοιδωρεῖ, ἱεροκατακρίνει, συκοφαντεῖ καί κακοποιεῖ βάναυσα τον Ἅγιον Νικόδημον τόν Ἁγιορείτην καί ὁ «παλιοΚαιρίτης» Δογματολόγος Σταμούλης τοῦ κρατεῖ ὡς χάννος τό ψευδόδοξον ἰσοκράτημα!...

       v.            Ὁ καλός Καθηγητής μας, ὅμως, μᾶς ἀποσιωπεῖ παράδοξα τήν περίφημον γραπτήν καί ἀντιρρητικήν κριτικήν μελέτη, κατά τῶν στυγνῶν κακοδοξιῶν τοῦ Γιανναρᾶ, τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασίλειου Βολουδάκη μέ τίτλον «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ» (Ἐκδόσεις: «ΥΠΑΚΟΗ», 1993, σσ. 270) ὅπου ὁ αἱρετίζων Φιλόσοφος Γιανναρᾶς τήν ἄφησεν παντελῶς, ἀναπάντητη. Προφανῶς τοῦ φάνηκε βαρυστόμαχη. Γιατί ᾆραγέ;

      vi.            Ὁ κακόφρων ἐρωτομανῆς κ. Σταμούλης, ἐγκωμιάζει (σελ. 93), καί τό ἄλλο ψυχοπαθολογικόν «Φαινόμενον», τόν Νεονικολαΐτην π. Φιλόθεον Φάρον!...

    vii.            Μή ξεχνάμε διόλου, ὅτι ὁ Ὠριγενισμός ἤ ὁ Νικολαϊτισμός (ἀκόμη και ὁ «λογοτεχνικός» μανικός Καζαντζακισμός), ἐπρόκειτο, διά τινά αἰσχροποιά δυσσεβῆ καί αἱρετικά Συστήματα. Οἱ αἱρέσεις ὡς γνωστόν διαστρέφωσι καί τήν ποιότητα τοῦ ἦθους τῶν φορέων τους.

   viii.            Ὁ ἀγαπητός κ. Σταμούλης, στό ἴδιον ἐγχειρίδιον σημειώνει καί ὑπερασπίζεται δεινῶς τίς σχιζοειδεῖς πεπλανημένες ἐρωτολογίες τοῦ Γιανναρᾶ καί διατυπώνει (σελ. 148-150) σοβαρές ἀντιρρήσεις τόσον κατά τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Θεοκλήτου Διονυσιάτου ἀλλά καί ὅσον κατά τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, ὅπου και φυσικά μᾶς παραπέμπει στά ἰδικά τους ἐγχειρίδια διά σύγκριση.

      ix.            Ὁ Σταμούλης ὁμως, δέν εἶναι καί τόσον ξεκάθαρος στό ζήτημα, ὥστε νά μή εἶναι παντελῶς ἀποσαφηνισμένον, ποῖον ἀκριβῶς εἶναι τό δογματολικόν ζήτημα ἤ σφάλμα στούς προειρημένους λόγιους Γέροντες. Ὑπάρχει γενικῶς μία ἀσάφεια στούς πεπλανημένους νόες. Χωρίς τοῦτο νά σημαίνει, ὅτι ἐμεῖς εἴμεθα εἴτε οἱ φωτισμένοι εἴτε καί ἀπλανεῖς τῆς ὅλης ὑπόθεσις.

       x.            Γιατί δεν μᾶς σημειώνει, καθαρά καί ξάστερα, ποῖα ἦτο τά θεολογικά σφάλματα τοῦ π. Θεόκλητου Διονυσιάτου; Ποῦ καί πῶς ἀκρίβως ἀδίκησεν ἤ ἐπαρεξήγησεν τόν Γιανναρᾶ; Τά ἴδια ἰσχύωσι καί στά περί τοῦ π. Θ. Ζήση.

      xi.            Ἄν ὑποθέσουμεν ὅμως, ὅτι λ.χ. ἔσφαλλαν τόσον ὁ π. Θεόκλητος Δ. ὅσον καί ὁ π. Θεόδωρος Ζ., καί ἀδίκησαν κάπως τά πράγματα στά περί τοῦ ἔρωτος καί στά περί τοῦ νεοΝικολαΐτου κ. Χ. Γιανναρᾶ, ἐναπομένωσι τά σωρηδόν ἄλλα ἀκόμη Δογματολογικά Ζητήματα πού ἔθιξε δημόσια, γραπτῶς καί καταγγελτικά, ὁ π. Βασίλειος Βολουδάκης!... Τί γίνεται τότε καί μέ ἐκείνα κ. Χρυσόστομε;

    xii.            Πῶς ἀκριβῶς νά τά συγκαλύψωμεν; Πῶς νά τά συσκευάσωμεν, τεχνολογικῶς, ὥστε νά καθαρθεῖ παντελῶς τό ὄνομα τοῦ Γιανναρᾶ;

   xiii.            Γιατί ὅμως ὑπερασπίζεστε με τόσον πάθος τόν μυθομανῆ Φιλόσοφον Γιανναρᾶ;

  xiv.            Γιατί κατηγορεῖτε σφόδρα, τούς ἀμείλικτους κατηγόρους τοῦ Γιανναρᾶ, ὅτι δῆθεν ἐνήργησαν μέ τινά «μανιώδη καταδίωξη ἀνθρώπων»;

Ζ΄.  Περί τοῦ Φονταμενταλισμοῦ: Οἱ στρίγκλοι/ες Οἰκουμενιστές/τριες τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ βεληνεκοῦς τοῦ πεφιλημένου δασκάλου μας κ. Χ. Σταμούλη, κατηγωροῦσι-λοιδωροῦσι-συκοφαντοῦσι, ὁμοθυμαδόν, ὡς μία ἐκπαιδευμένοι ἀγέλη λύκων, πᾶν ὅποιον διατυπώνει τεκμηρειωμένες ἀντιρρήσεις καί λογικές ἐνστάσεις, ὡς δῆθεν «φονταμενταλιστήν» ἤ καί «φανατικόν». Τοῦτο τό ψυχόλεθρον καί κακόβουλον σύστημα τῆς συκοφαντίας, εἶναι καί τό κερασάκι ὑπέρ πάντων τῶν ἀποδείξεων περί τῆς ὑποστατῆς αἱρετίζουσας Παρασυναγωγῆς τῶν «ὀρθοδόξων» Συγκρητιστῶν.

                                 i.            Οἱ κακόφρωνες Οἰκουμενιστές, ἐξ αἰτίας τοῦ ὅτι, εἴτε Προτεσταντίζουσι,  εἴτε Παπίζουσι, συνήθως, ἀδιάκριτα καί ἀνελέητα, χωρίζονται κυρίως στούς Συντηρητικούς Οἰκουμενιστάς καί στούς Φιλελεύθερους Οἰκουμενιστάς.

                                ii.            Ἐξάπαντος κοινή συνισταμένη καί τῶν δύο οἰκουμενιστικῶν τάσεων, εἶναι τό παμπόνηρο πνεῦμα πύθωνος (αἱρετικῆς πλάνης) ὅπου ἀποδεικνύεται ἐξ ἀμφοτέρων μέ ἕναν  ἄκρως θρησκόληπτον καί συντηρητικόν συναισθηματισμόν.

                              iii.            Ψυχολογία τοῦ Φονταμενταλιστοῦ Οἰκουμενιστῆ ἔχει καταγραφεῖ (ἐξ ἀντιγραφῆς τινός ξενόγλωσσου ἐγχειριδίου) περίφημα ἀπό τόν Καθηγητήν τοῦ Σταμούλη, τόν Καθηγητή Σάββα Χ. Ἀγουρίδη. (ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΖΩΗ, Ἐκδόσεις: Π. Πουρναρᾶς, σσ. 62-67).

                              iv.            Οἱ Φονταμενταλιστές Οἰκουμενιστές, προσπαθῶσι μεθοδευμένα νά ἐπιβάλουσι τόν μή γόνιμο καί ἀσθενικόν δογματισμό τους, ἀντί νά μεταβληθῶσι σέ φύλακες τοῦ Ὀρθοδόξου Ἐμπειρικοῦ Δόγματος.

                               v.            Ἐνίοτε οἱ Φιλελεύθεροι ἤ καί Συντηρητικοί Οἰκουμενιστές, λοιδωροῦσι τούς Ὀρθοδόξους ἀντιΟἰκουμενιστάς, ὅτι εἶναι δῆθεν φανατικοί ὑπερΣυντηρητικοί ἤ σοῦπερ-Ὀρθόδοξοι, ἐνῷ τοῦτο εἶναι μία σημαίνουσα ἀναλήθεια, μιᾶς καί εἷς νόρμαλ Ὀρθόδοξος δέν δύναται νά καλουπωθεῖ στά Προτεσταντικά ἀρχέτυπα τοῦ Συντηρητικοῦ καί Φιλευλεύθερου φονταμενταλιστικοῦ Κινήματος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

                              vi.            Μή ξεχνάτε ποιοῖ ἀκριβῶς διαλέγονται ἀδιάλειπτα καί ἀπροϋπόθετα μέ πάσης φύσεως κατεγνωσμένους φονταμενταλιστᾶς αἱρετικούς, ὅπερ καί μεταφέρουσι ἤ εἰσάγωσι τό πεπλανημένον καί δυσσεβές πνεῦμα τους ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας.

                            vii.            Ὁ μακαριστός Καθηγητής Ἁγουρίδης, κατηγορεῖ δικαίως τοῦς Φονταμενταλιστές, ὅτι ἔχουσι μιανθεῖ ἀπό τό πνευματικό νόσημα τοῦ συναισθηματικοῦ Συντηρητισμοῦ. Νά προσθέσουμε ἐμεῖς ἐπ΄ αὐτοῦ ὅτι ἔχωσι μοιανθεῖ καί ἐκ τοῦ συναισθηματικοῦ Συγκρητισμοῦ.

                           viii.            Μή πᾶμε μακρυά, δεῖτε τίς μόλις δέκα Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, πόσο πεπλανημένο καί αἱρετίζων συναίσθημα καταξοδεύθην στήν ψευδοΣύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου.

                              ix.            Μίσος, ἔχθρα, κακία, ἐμπάθεια, φθόνος, ζηλοτυπία, ἔρις, διχοστασία, καταλαλία, ἀργολογία, φλυαρία, συκοφαντία, κατά τῶν Τεσσάρων Αὐτοκέφαλων Πατριαρχείων πού τούς ἔστησαν στό «ῥαντεβοῦ», τά ἴδια καί τρισχειρώτερα,  κατά τούς λοιποῦς παραδοσιακοῦς διαφωνοῦντας.

                               x.            Θαυμάστε καί τά λοιπά φερέφωνα τῶν λογιοτατιστῶν τοῦ «Οἰκουμενικοῦ» Πατριαρχείου, πόσα λίτρα «συναισθηματικόν» μελάνι ἔχυσαν διά νά προασπίσουσι τήν «ὀρθοδοξία» τοῦ Πατριάρχου.

                              xi.            Ἡ προσωπολατρεία, εἶναι τό νέο Μεταπατορικόν Ἁμάρτημα πού λαγκοδέρνει μέχρι μυελόν τῶν ὀστέων τούς ὀρκισμένους νεοΦαναριῶτες.

                            xii.            Λόγου χάριν, τό Μνημόσυνο  τοῦ κάθε «θεοποιημένου» (!) Πατριάρχου ἤ Ἀρχιεπισκοπου ἤ Μητροπολίτου, εἶναι ὑπέρ ἄνω (!!) τῆς ἀδιάλειπτης μνήμης-προσευχῆς καί λατρείας τῆς Ἁγίας Τριάδος!!!

                           xiii.            Τονίζει μέ ἔμφαση ἐτοῦτην τήν ἀνισόρροπον Ψυχολογίαν ὁ μακ. Ἀγουρίδης, ὅτι: «Φιλελεύθεροι καί Συντηρητικοί ἔχουνε τή ροπή νά προσκολλοῦνται σε ἐσφαλμένα πράγματα μέ ἀλαζονεία καί σέ σωστά πράγματα μέ ἐσφαλμένο πνεῦμα».

                          xiv.            Ἀποδεικνύεται ἔτσι, ὅτι οἱ Οἰκουμενιστές (Φιλελεύθεροι ἤ Συντηρητικοί), ὅποιαν Ψυχολογικήν καί παμπροτεσταντικήν τᾶσιν ἐκ τῶν δύο προειρημένων καί νά περιπίπτωσι, ἰδεολογικῶς ἤ θεολογικῶς, εἶναι αἱρετικοί ἀλλά συνάμα καί ἡλίθιοι. Ὁ Ἀγουρίδης τό γράφει, καί δέν εἶναι καθόλου ἰδικόν μου τό ὑβρεολόγιον.

                            xv.            Ἐπίσης, ἡ ἄγονος ταμπελοποίησις, τῶν ἀντιΟἰκουμενιστῶν ὑπό τῶν Οἰκουμενιστῶν, εἶναι κακόδοξον προϊόν τινός ψυχικοῦ Διανοητικισμοῦ.

                          xvi.            Ὁ Ἀκαδημαϊκός καί Κληρικαλιστικός Οἰκουμενισμός, πρόκειται διά τήν ἄκαρπη συκιά τοῦ Εὐαγγελίου. Ἤ ὁ σάπιος και σκλωλυκόβρωτος καρπός τινός μεμολυσμένου δέντρου. Ἀπόδειξις, ὅτι ἀπό τήν ἐκκλησιαστικήν φατριά τῶν Οἰκουμενιστῶν δέν ὐφίστατο δράμι φωτισμένος ἤ κεκαθαρμένος ἄνθρωπος τῶν παθῶν του, πολλῷ δέ μᾶλλον Ἅγιος, τουτέστιν γνήσιος Ἰσραηλίτης καί Φίλος τοῦ Θεοῦ.

                         xvii.            Ἄν ὄντως ὑφίστατο, ποῖα ἡ δυσκολία γιά τόν Θεόν νά μᾶς τόν φανερώσει;

                       xviii.            Ἀλλά ὁ κ. Σταμούλης μετά τῶν σύν αὐτῷ, μᾶλλον δέν προβληματίζονται, ὅτι ὁ Θεός φανερώνει, σύγχρονους Μεγίστους Ἁγίους πού ἡ κοινή συνισταμένη καί τό ἰδιαίτερον γνώρισμά τους ἦτο καί παραμένει νά εἶναι ὁ ἀντιΟἰκουμενιστικός ἀγώνας;

Ὅλα τά πιό ἐπάνω ζητήματα, εἶναι ἀντικειμενικές ἤ καί ὑποκειμενικές παρατηρήσεις τοῦ γράφωντος. Ὁ γράφων δέν διεκδικεῖ τινά παπικόν ἤ ὀρθόδοξον ἀλάθητον ἐνῷ παράλληλα ἐπιθυμοῦμεν νά εἴμεθα ὑπό κάτωθεν κριτικῆς. Ὁ γράφων ὅμως εἶναι καί ἀνοικτός στόν διάλογον μέ κάθε λογῆς Οἰκουμενιστήν ἤ καί ἀντιΟἰκουμενιστήν γι΄ αὐτό τό λόγον διατηρῶ ὀρθάνοικτα τά σχόλια καί τά ἠμαίηλς. Ὁ Σταμούλης, ὡς ἰσχυρός διανοούμενος, ἀντιλαμβάνεται πολύ περισσότερα ἐξ ὅσων σημειώσαμε, διότι οὕτως μᾶς ἐγέννησεν διά τῆς διδασκαλίας. Θεωροῦμεν ὡς τινά λίαν ἀκατόρθωτον τις μαθητής νά ὑπερβεῖ τόν Καθηγητήν του. Πρόκειται διά ἕνα σπάνιο φαινόμενο. Ὁ κύριος σκοπός μας ὅμως εἶναι, ὅχι να σπάσουμε τό πανανθρώπινον ἀκαδημαϊκόν παγκόσμιον ῥεκόρ τοῦ Πλάτωνος ὅπου ἐξεπέρασεν τόν δάσκαλόν του καί Μέγα Φιλόσοφον Σωκράτην, ἀλλά νά συγγράψουμε ἀντιρρητικές κριτικές ἤ ἀφυπνιστικές δοκιμιογραφείες ὑπέρ τῆς ὀρθοδόξου εὐσεβείας καί συνεπῶς κατά τινῶν ἀκαδημαϊκῶν ἤ ἐκκλησιαστικῶν κακοδοξιῶν. Κάθε φορά πού γράφω κατά τῶν αἱρετιζόντων γραπτῶν ἐνεργειῶν τοῦ δασκάλου μου, ἄλλο τόσο εὔχομαι νά διαψευθῶ εἰς τήν πορεία.

Ὁ κ. Σταμούλης, τήν ἐπόμενη φορά πού θά κάνει Μάθημα, ἄν εἶναι ὄντως ἀντικειμενικός ἐπιστήμων, ἄς φροντίσει παράλληλα νά διαμοιράσει καί μερικά γραπτά μου, ἵσως νά εἶναι πιό δίκαια καί τίμια ἡ πολεμική του, παρά ὁ «ἀκαδημαϊκός» ψιθυρισμός. Ἤ, ὅσοι Κληρικοί, Μοναχοί καί Λαϊκοί φοιτητές του, μελετάτε ἐτοῦτες τίς γραμμές, παρακαλῶ πολύ νά μᾶς ὑποδείξτε τίς τυχοῦσες καί ὅποιες ὑπερβολές ἤ φαντασιακές ἀστοχίες μας. Μέ κανένα τρόπον, δέν ἐπιθυμοῦμε νά ἀδικήσουμε ἕνα δίκαιον ἄνθρωπον, πολλῷ μᾶλλον ἕνα σημαντικόν δάσκαλόν μας.

Μάλιστα, ὅπου ἐθεωρήσαμε σκόπιμον, παραπέμπουμε μέ κάθε ἀκρίβεια, σέ σημαίνοντα Πατρολογικά γραφθέντα τοῦ Μεγίστου Ἁγίου καί ἀπλανοῦς Δογματολόγου τῆς Ἐκκλησίας Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, ὥστε να γίνει ἡ ἐπαλήθευσις καί σύγκρισις με τά γραφθέντα τῶν ὑπό κρίσιν. Τοῦτο τό ἔπραξα, διότι δυστυχῶς, ἐξ ὅσων φαίνεται πολλοί ἐξ ἡμῶν, τῶν Ἀποφοίτων τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, πιό πολύ μελετοῦμε μέ παράδοξη μανία, Σταμούλη, Γιανναρᾶ, Φάρο, Θερμό, Γιάγκου, Καζαντζάκη, Ὑφαντῆ, Μαρτζέλο, Ἀνδριόπουλο κ.ἄ. ἀντί τους θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Ὁ κυριώτερος λόγος πού συνέγραψα τά πιό ἐπάνω, ἀντιρρητικά γραφθέντα, εἶναι διά ἕνα ἀκόμη τελευταίον καί μείζον ἀκανθῶδες ζήτημα. Διά τήν ἀναγνώριση ἤ ὄχι τῆς ψευδοΣυνόδου τῆς Κρήτης. Δηλαδή, ἅν τυχόν ὁ Σταμούλης καί ἡ παρέα του, εἶναι παντελῶς ἀδικημένοι, διά ΟΛΑ τά πιό πάνω πού τους κατηγοροῦμε, διά τό ἐπόμενο Συνοδικόν Ζήτημα, θεωροῦμε, ὅτι εἶναι πρωταίτιος καί συναυτουργός τῆς μεταΣυνοδικῆς Ληστρικότητος. Ὁ Σταμούλης, ὥς φορέας τῆς  ἀκαδημαϊκῆς νεοΦαναριώτικης Ληστρικότητος, «κατόπιν ἑορτῆς» ἐγκωμιάζει τήν κακοΣύνοδο τῆς Κρήτης. Συνεπῶς καί τήν ἀναγνωρίζει ὡς δῆθεν «Μεγάλη και Ἁγία». [Δεῖτε ΕΔΩ].

Ὁ μακαριστός Δογματολόγος Νίκος Ματσούκας, φαίνεται νά ἀκολουθεῖ μία διαφορετική δογματολογική πορεία ἀπό τήν κακόδοξη καί ληστρική πορεία τοῦ Σταμούλη. Ἀποσαφηνίζει ὁ πρῶτος, ὅτι τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας «ἀντιλαμβάνονται δαιμονικές ἐπιθέσεις» πού σκοπεύουσι νά πλήξωσι τήν ὀρθόδοξη Πατερική Διδασκαλία. Ἡ ληστρική Σύναξη τῶν Δέκα ἐν ἀποστασίᾳ Ἀρχιοικουμενιστῶν Προκαθημένων στήν Κρήτη, δέν ἔπληξε τήν ἱερά Παράδοση τῶν Ὀρθόδοξων; Διαβάζωντας κανεῖς τόν Ν. Ματσούκα στό εἰδικόν δογματικόν Κεφάλαιον περί Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἀντιλαμβάνεται σχεδόν καλά πώς δέν ὁμιλεῖ ποσῷς διά τά πρό τῆς Κολυμπάριου ἐποχῆς, ἀλλά διά τά μεταΚολυμπάριον ἐξελιχθέντα. Τολμῶ νά πῶ πώς εἶναι ἄκρως προφητική ἡ γραφίδα του, στά συγκεκριμένα σημεία, διά τό συγκεκριμένον ζήτημα. Ἐπεξηγεῖ μάλιστα, ὅτι γίνεται μία λελογισμένη κινητοποίησις ἤ συστράτευσις ἁπάντων τῶν καλόδοξων καί ὀρθόδοξων Ἐκκλησιαστικῶν δυνάμεων (Κληρικῶν-Μοναχῶν-Λαϊκῶν) ὥστε ἀσκεῖται μία ἰσχυρά πίεσις γιά νά ἀποσαφηνισθῶσι  τέλος πάντων τά συγκεχυμένα Ἐκκλησιαστικά Ζητήματα πού ἐπροέκυψαν (καθόλου τυχαία) στόν χωροχρόνο μας. Ὁ ἴδιος Καθηγητής, μᾶς περιγράφει ὀρθῶς τίς τρεῖς ἀλληλοδιαδοχικές ἱστορικές φάσεις γιά νά συγκληθεῖ μία κατά πάντα ὀρθόδοξη Οἰκουμενική Σύνοδος ὥστε νά δικάσει καί τέλος νά καταδικάσει τίς ὅποιες αἱρετικές καί ληστρικές ἀποκλίσεις.

Θεωροῦμε, ὅτι κυρίως μετά το Κολυμπάριον, οἱ νόρμαλ ἀντιΟἰκουμενιστικές φωνές, ἔχουσι ὄντως ἐνεργοποιηθεῖ σοβαρά, συνεπῶς, κατά τόν Ματσούκα, βρισκώμεθα ἦδη στήν πρωταρχική φάση, δηλ. στό ξεκίνημα μίας ἐλπιδοφόρας καί μεγάλης Ἐκκλησιαστικῆς ἀνατροπῆς τῶν κατεγνωσμένων Αἱρεσιαρχῶν καί αἱρετικῶν Προκαθημένων. Αὐτά διδάσκει μέ πᾶσα σαφήνεια καί σύμπασα ἡ Ἱστορία τῶν Δογμάτων ἤ ἔστω ἡ ἱστορία τῶν Συνόδων.

Ὁ Νίκος Μ. ἐπίσης, μᾶς διδάσκει, ὅτι: «οἱ ἀποφάσεις, λοιπόν, δέν κατασκευάζονται ἐκ τοῦ μή ὄντος, μήτε καί εἶναι ἀποκομμένες ἀπό τίς ζωντανές ἀπαιτήσεις τοῦ σώματος.» Ὡς γνωστόν οἱ ἀποφάσεις τῆς Ληστρικῆς Συνόδου, προκατασκευάσθησαν ἐκ τινάς «προϋπάρχουσας ὕλης», ἐνῷ δυστυχῶς εἶναι καί πολύ ἀποκκομένες ἀπό τίς Κανονικές ἀπαιτήσεις τοῦ ὀρθοδόξου Καθολικοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Ἐξ ὅσων φαίνεται τήν σήμερον ὑφίσταντο μάλιστα ῥωμαλέες ἀντιδράσεις κατά τῆς ψευδοΣυνόδου τῆς Κρήτης. Ὁ Ματσούκας τονίζει με ἔμφαση, ὅτι «ἡ τυπική ὀρθότητα και ἡ κανονική σύγκληση μιᾶς συνόδου δέν μπορεῖ ποτέ μόνη της νά εἶναι τό μοναδικόν κριτήριο γνησιότητας καί ἀλήθειαςἀρκετές φορές μάλιστα ἡ τυπική ὀρθότητα σ΄ αὐτές τίς κοινωνίες δολοφονεῖ τήν οὐσιαστική ὀρθότητα

Ἀλλοῦ ὁ Φιλόσοφος Ματσούκας, διατυπώνει κάτι τό παντελῶς ὀρθόν καί ῥηξικέλευθον, χωρίς νά (ἀνα)μασεῖ τά λόγια του, καθῶς πράττωσι, οἱ θλιβεροί κακόφρωνες μαθητές του: «οἱ ἐπίσκοποι ἔτσι κι ἀλλιῶς ὡς ἐκπρόσωποι τοῦ λαοῦ ἐκφράζουν το περιεχόμενο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος· ἀλλιώτικα δέν ἀναγνωρίζεται καμμία σύνοδος». Δηλαδή δέν εἶναι ντέ φάκτο (παρα)δεδομένη κατάστασις, ὅτι οἱ ἐπίσκοποι πρόκειται νά ἐκφράζωσι, ἅπαξ και διαπαντῶς, τήν Ἱερά Παράδοση τοῦ Χριστώνυμου πληρώματος. Το παράδοξον τῆς ὑπόθεσις εἶναι, ὅτι οἱ μαθητές τοῦ Ματσούκα, ἀπέφυγαν ἐπιμελλῶς ὅπως μᾶς παραθέσουσι τίς δογματολογικές ἀπόψεις τοῦ διδασκάλου τους. Μάλιστα ἰσχυρίζονται συντεταγμένα τά παντελῶς ἄκρως ἀντίθετα καί τολμῶσι, οἱ ἀλητήριοι καί κερκοπίθηκοι Οἰκουμενιστές, νά διαστρέφωσι τό Συνοδικό πνεῦμα τοῦ Ματσούκα. Γιατί ᾆραγέ; Πολλῷ δέ μᾶλλον ἀπέφυγαν ἀνιεροκρύφια, ὅπως μᾶς παραθέσουν τά ἐν λόγῳ προειρημένα δογματολογικά στοιχεία, ὅπερ μᾶς ἀποκαλύπτουσι σφαιρικῶς την καταμπαζωμένη και νοσηρᾶ Ἀκαδημαϊκήν καί Ἐκκλησιαστικήν κατάντια στά περί τοῦ Συνοδικοῦ Ζητήματος. (Νίκου Α. Ματσούκα, Δογματική καί Συμβολική Θεολογία, Τόμος Γ΄, ἐκδόσεις: Π. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη, 2005, σελ. 291-296).

Ἐμεῖς, ὡς οἱ τελευταίοι ὑπηρέτες καί φορεῖς τῆς μάχιμης Δαβιδικῆς σφενδόνης, δηλ. διά τῆς ἀποδεικτικῆς Δημοσιογραφικῆς καί Συγκριτικῆς Θεολογίας, τολμοῦμε Χάριτι Θεοῦ, νά καταδιώμεθα προσεκτικά στά ζοφερά ἀκαδημαϊκά κείμενα, νά μελετοῦμε ἀμφιλεγόμενες προσωπικότητες καί νά ἐντοπίζουμεν πᾶν ὅτι καλόν καί χρήσιμον κατέγραψαν ὥστε νά σᾶς τό παραθέσουμεν εἰς την ἰδικήν σας καλοπροαίρετον κριτικήν, ὥστε νά βασανισθεῖ, κάτω καί μέσα ἀπό τό Τριλαμπές Φῶς τοῦ Ἥλιου τῆς Δικαιοσύνης. Διότι, ἡ ἀκαδημαϊκή Θεολογία ἄνευ τινᾶς Χαρισματικῆς Ἁγιοπνευματικῆς Θεολογίας, πρόκειται γιά στυγνώτατον «ἀντιΧαληδώνιον Μονοφυσιτισμόν» ἤ «Ψυχικόν Διανοουμενιτικισμόν» ἄδικην καί ἐωσφορικήν πανουργία γιά μή πῶ κάτι χειρώτερον…!

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

Ὀρθόδοξος Θεολογῶν


9 σχόλια:

  1. δυστηχῶς ---> δυστυχῶς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ σωστά όσα αναφέρει ο εκλεκτός κ. Νούνης. Είθε να τα διαβάζουν οι ευσεβείς φοιτητές και να προσέχουν να μη μιανθούν από τα αιρετικά διδάγματα των αθεολόγητων θολολόγων που έχουν καταλάβει τις πανεπιστημιακές έδρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εδιάβασα μέ προσοχήν τά οσα αναφέρονται εις τήν επιστολήν - μελέτην τού κ. Παναγιώτη Νούνη, τα οποια ευρηκα πολύ ενδιαφέροντα, αλλά καί αποκαλυπτικά περί τού ευρυτέρου οικουμενιστικού - συγκρητιστικου πνευματος, τό οποίον δυστυχως, μετα θλιψεως τό λέγω, εχει εισχωρηση πολύ και εις τόν χωρον των "παλαιοημερολογιτων" ... Τωρα ελύθη καί η απορία μου πόθεν υποκινειται και πως συντηρειται τίς τελευταίες δεκαετίες καί ο λεγόμενος παλαιοημερολογιτικός οικουμενισμός, ο οποίος καθ' ημάς ειναι εξίσου επικίνδυνος μέ τον νεοημερολογιτικόν παπικόν καί παμπροτεσταντικόν οικουμεσνισμόν καί συγκρητισμόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΤΕΛΕΥΤΑΙΟΝ ΣΤΑΔΙΟΝ ΜΙΑΣ ΝΕΟΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗΣ ΘΕΟΚΡΑΤΙΑΣ (ΜΟΝΟΘΕΪΣΤΙΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ κ.ο.κ.)...

      ΤΑ ΕΝ ΛΟΓῼ ΟΥΤΟΠΙΣΤΙΚΑ ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΕΧΟΥΣΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ «ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ» ΡΩΣΣΟΥΣ ΤΟ 1815 ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΜΕ ΤΗΝ « ΜΕΓΑΛΗ ΡΩΣΣΙΑ» ΝΑ ΣΕΡΝΕΙ ΤΟΝ ΧΟΡΟ ΔΙΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Ι ΠΕΡΙ ΤΟΥ «ΟΥΤΟΠΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ», Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΡΗΣΘΩ ΕΝ ΠΑΡΑΔῼ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΩΣΦΟΡΙΚΗ ΜΗΤΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΣΟΦΙΣΜΟΥ...

      ΟΙ ΦΑΙΔΡΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΣΕΒΙΣΤΕΣ ΓΙ΄ ΑΥΤΟ ΠΟΛΕΜΩΣΙ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΕΧΟΥΣΙ ΔΩΣΕΙ ΚΥΡΙΑ ΕΜΦΑΣΗ ΣΤΗΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΗ ΕΥΣΕΒΙΑ ΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ.

      Ο «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ», ΟΙ ΑΓΑΠΙΣΜΟΙ, ΟΙ «ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ» ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΔΙΑ «ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ» ΥΠΟΠΡΟΪΟΝ ΤΩΝ ΜΑΣΣΩΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΘΕΟΣΟΦΙΚΩΝ ΣΤΟΩΝ.

      Η «ΟΥΤΟΠΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ» ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΓΕΓΟΝΕ «ΜΕΓΑΛΟ ΠΕΙΡΑΜΑ» ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ ΕΠΕΙΤΑ ΣΤΗΝ ΡΩΣΣΙΑ (ΠΡΟ ΤΟΥ 1821) ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΑΝ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΑ.

      ΣΥΝΕΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΦΑΛΜΑ ΟΤΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΝΗΜΑ ΘΡΕΜΜΑ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥς ΠΟΛΕΜΟΥΣ , ΔΗΛ. ΔΗΘΕΝ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΕΔΟΝ 100 ΧΡΟΝΙΑ...

      Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ἤ ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΡΑΔΟΚΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΘΕΡΙΕΥΕΙ ΟΛΟΕΝΑ ΟΠΟΤΕ ΕΜΕΙΣ ΚΟΙΜΩΜΕΘΑ......

      ΠΗΓΗ ΔΙΑ ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ: ΠΑΤΡΟΛΟΓΟΣ π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ, ΘΕΜΑΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΠΟΥΡΝΑΡΑ.

      Διαγραφή
    2. Πολύ ενδιαφέροντα και αυτα. Συμφωνω απολύτως οτι ο Οικουμενισμος δεν ειναι γεννημα των τελευταιων δεκαετιων, αλλά τουλάχιστον εδω στην Ελλάδα από την εποχη της Βαυαροκρατιας... Οσον αφορα αυτα που γραφει ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ πολύ ενδιαφέροντα αλλά χρήζουν ενδελεχούς μελέτης.

      Διαγραφή
    3. ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕΝ ΠΑΝΤΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΑΣ!

      Ο ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ ΚΟΝΙΟΡΤΟΠΟΙΕΙ ΑΡΚΕΤΕΣ «ΚΛΑΣΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ» ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ... ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΑΛΗΘΕΥΕΙ ΟΤΙ ΠΕΘΑΝΕ ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΕΝΟΣ ΜΟΝΟΣ ΚΑΙ ΕΡΗΜΟΣ (ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΗΤΟ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΣ) ΑΛΛΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΤΑΤΟ ΜΕ ΣΥΝΔΙΑΣΜΟ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟΥ ΡΩΜΑΝΙΔΗ.

      Διαγραφή

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΑΝΟΙΚΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΕΚΑ (10) ΕΝΤΟΛΕΣ-ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΔΙΑ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ ΜΑΣ

1) Ἄν ἔχετε τήν εὐγενή καλοσύνην, φίλοι καί ἐχθροί μας, σᾶς παρακαλοῦμεν μαζί μέ τό σχόλιό σας, νά βάζετε τουλάχιστον τό βαφτιστικόν ὄνομα σας, ἤ ἔστω ἕνα σταθερόν ψευδώνυμο.

2) Ἐπίσης, ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί/ές, πατέρες καί μητέρες, σᾶς ἐκλιπαρῶ βαθέως, νά μή χρησιμοποιεῖτε τήν βαρβαρικήν γλῶσσα τῶν Νεογραικύλων (=Greakllish) στά σχόλια σας, διότι πρόκειται περί στυγνῆς προδοσίας, ἀνοησίας καί βλασφημείας, κατά τῆς Μητρικῆς μας Ἑλληνικῆς Γλῶσσας καί ὡς ἐκ τοῦτου θά τά διαγράφω.

3) Ἐάν κάπου, δέν συμφωνεῖτε στά ὅσα (περι)γράφουμεν, κρίνουμεν, ἐπικρίνουμεν καί στοχάζόμεθα, πού ἐξάπαντος ὑπογράφομεν μέ τά προσωπικά ἀρχικά μας Π.Π.Ν. (ἤ ὁλογράφως Παναγιώτης Π. Νούνης) πολύ ἁπλά, μέ λογικά, ἄλογα ἤ κ.ἄ. σωρηδόν ὀρθά ἤ ἐσφαλμένα ἐπιχειρήματα, θά ἀναμένομεν μέ ἀγωνία τήν ἀντίθετη καί προσωπική γνώμη καί ἄποψίν σας.

4) Σέ περίπτωση μάλιστα, πού κάποιοι ἔχουσιν, παράπονα, ἐνστάσεις, συμπλέγματα, κόμπλεξ, κ.λπ. γιά μερικές διάφορες ἀναρτήσεις καί δημοσιεύσεις τίς ὁποίες μάλιστα, ὑπογράφωσιν, καί μᾶς ἀποστέλνωσιν ἄλλοι εκλεκτοί καί αγαπητοί συνεργάτες ἀδελφοί/ές καί πατέρες ἤ μητέρες μας, πρός βαθύτερο προβληματισμό μας, παρακαλοῦνται θερμά, τά ὅποια τυχόν παράπονα σχόλια καί κριτικές σας νά τά ἀπευθύνετε παρακαλῶ, στούς ὑπογράφωντες τά ἄρθρα (καί ὄχι προσωπικά στόν διαχειριστήν-ἀρθρογράφον τοῦ ἐν λόγῳ προσωπικοῦ ἱστολογίου), διότι, ΔΕΝ ἔχομεν ἀλλά καί ΟΥΤΕ θέλομεν νά ἔχομεν τινά εὐθύνην ὡς ἡμερολογιακή-ἰδιωτική ἱστοσελίδα τοῦ κυβερνοχῶρου, διά τούς προσωπικούς στοχασμούς, τά γραφόμενα, τίς θέσεις, τίς γνώμες καί τίς σκέψεις, ἀλλονῶν, δεύτερων καί τρίτων Προσωπικοτήτων. Κατανοητόν; Ἄν ὄχι, τότε αὐτό εἶναι ἀπόλυτα ἰδικόν σας πρόβλημά.

6) Πρός μίαν τώρα εἰδικήν μερίδαν, ὑψολόβαθμων καί μή εἰδικῶν-ἀνειδίκευτων εἴτε Κληρικῶν εἴτε καί συναδέλφων Καθηγητῶν θεολογοῦντων πού ἐνοχλοῦνται σφόδρα μέ τά ὄποια προσωπικά κ.ἄ. κριτικά δοκίμια καί δημοσιεύματά μας, συνιστοῦμε ἀδελφικῶς, καρδιακῶς καί ἐντελῶς φιλικῶς ὅπως ἐξ ἀρχῆς, προσεύχονται ὑπέρ ἡμῶν ἵνα σωθοῦμεν, διότι μέ νομικίστικες ἤ καί πνευματικίστικες, ἄμεσες ἤ καί ἔμμεσες ἀπειλές, ἐκβιασμούς, πνευματικά φίμωτρακ.ἄ. νοσηρά κληρικαλιστικά ἤ καί ἐπισκοπομονιστικά διαβολοτεχνουργήματα, δέν περνοῦν, στήν «ὀνειρεμένη Φρουτοπία» μας καί παρακαλεῖστε ὅπως... γυρίσετε ἱστοσελίδα ἵνα μή σᾶς παραλάβει ὁ «Ἀρχισυντάκτης μας ὁ Πίκος-Ἀπίκος».

7) Ὁ προσωπικός μας ἱστοχῶρος ἠ ἱστοσελίδα εἶναι νομικά, τό προσωπικό μας ἡμερολόγιο, βάση δεδικασμένης παρελθοντικῆς ὑποθέσεως καί ὄχι Μ.Μ.Ε. καί ἄρα συνεπῶς, δέν δύναται νά ἐμπίπτει, στίς νομοθετικές πρόνοιες περί τοῦ γραπτοῦ ἤ κ.ἄ. Τύπου. Ἆρα λογικῶς, νά λέτε ἕνα ευχαριστώ, ἤ ἔστω ἕνα Κύριε ἐλέησον τόν ἀχρεῖο διαχειριστή, πού σᾶς ἐπιτρέπει καί μόνον νά διαβάζετε τοῦτο τό προσωπικό του διαδικτυακόν ἡμερολόγιον.

8) Σέ ὅποιον δέν ἀρέσουμε, ἄς φτιάξει τήν ἰδικήν τού ἱστοσελίδα καί το ἰδικόν του ἡμερολόγιο. Τά ἀνούσια καλοπιάσματα καί τίς μεγαλόστομες ἤ δόλιες κολακίες δέν τίς θέλουμεν. Ἐπιθυμοῦμεν ὅμως αὐστηράν ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΗΝ κριτικήν περί τῶν γραπτῶν μας γιά νά γίνουμεν καλύτεροι.

9) Κακοπροαίρετα καί κουτοπόνηρα σχόλια, σαφῶς καί ΔΕΝ θά ἀναρτώνται καί θά διαγράφονται ἄμεσα. Οἱ ὑβρισίες κατά τοῦ Διαχειριστοῦ τῆς ἱστοσελῖδος, επιτρέπονται, καί γι΄ αὐτό θά δημοσιεύονται.

10) Ὅποιος/α ἐπιθυμεί, νά του ἀναρτήσουμε, κάποιο προσωπικό κείμενό του, ἕνα δοκίμιον, κάποιο παράπονό, ἤ ἕνα παραμύθι, μερικές σκέψεις κ.ο.κ. παρακαλεῖται ὅπως μᾶς τό ἀποστείλει στό πιό κάτω ἠλεκτρονικό ταχυδρομεῖον πρός ἀξιολόγησίν του. Ὅποιος ἐπίσης, ἐπιθυμεί, νά τοῦ ἀποστέλνουμεν σέ Word ἤ PDF τά κείμενά μας, παρακαλῶ καί πάλιν, νά μᾶς τό δηλώσετε γραπτός στό ἠλεκτρ. ταχυδρ. μας.

Τίς πολύτιμες (προς)εὐχές σας νά ἔχουμεν, γιά νά διακονήσουμε το Σῶμα του ὅπως ἀκριβῶς μᾶς θέλει ὁ Κύριος τῆς Δόξης, καί ὄχι ὅπως θά θέλαμε ἐμεῖς.

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

ΓΙΑ ΑΜΕΣΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: panagiotisnounis@gmail.com

ἤ με Βιντεοκλήση Σκάϊπ (SKYPE): nimfwn2 [ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΝΟΥΝΗ]