Translate

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΜΙΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ




ΜΙΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

  • Δεῖτε το κείμενο καί κατεβάστε το ἀπό ἐδῶ, ἐδῶ καί ἐδῶ σε μορφῆ PDF, DOCS καί Google Drive.

«Stamos, 8 Ιανουαρίου 2017: Ο ορθοδόξως θεολογών δεν γνωρίζει ούτε θεολογία ούτε κανονικό δίκαιο. Αγαπητέ πάρα πολλοι κανόνες έχουν περιέλθει σε αχρηστία και πολλοί έχουν καταργηθεί στο πέρασμα των αιώνων. Οι κανόνες δεν είναι όροι που έχουν σχέση με το δόγμα. Και μία παρατήρηση. Αφου κοπτεσαι για την παράδοση και τους πατέρες γιατί χαρακτηρίζεις κάποιον αιρετικό εσύ ενώ παράδοση της ορθ Εκκλησίας είναι ότι αυτό είναι δικαίωμα οικουμενικής συνόδου. Διαβασε και τα πρακτικά της συνόδου της Καρθαγένης αν την γνωρίζεις φυσικά. Αυτα τα λίγα αγαπητέ γιατί δεν αντέχω τους ψευτορθοδοξους με το ανύπαρκτο ορθόδοξο ήθος



Ἀγαπητέ κ. Stamos κανονικά μᾶλλον πρέπει νά διαγράψω τό σχόλιον σας διότι εἰς τό ὅλο πνεῦμα του εἶναι ἄκρως κακοπροαίρετον, κακόβουλον καί συκοφαντικόν, ἕναντι στήν ἀλήθεια τοῦ Κανονικοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου.

Δέν τό διαγράφω ὅμως γιά νά δύνασε νά διαψεύσεις ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ τήν προλεχθῆσα γνώμη μας.

ΠΡΩΤΟΝ: Συμφωνῶ ἀπόλυτα μέ την ἄποψή σας, ὅτι δέν γνωρίζω Θεολογία πολλῷ μᾶλλον Κανονικόν Δίκαιον. Εἶμαι ὅντως ἕνα «τάμπουλα ῥάζα» ὅταν ἐβρίσκομαι ἔμπροσθεν ἀπό (παν)εὐφυεῖς ἀνθρώπους. Νομίζω, εἶναι δίκαια ἡ μομφή σας, διότι μ΄ἀρέσει νά ξεκινῶ ἀπό μηδενιστική(!) βάση ἕνα διάλογον.

Πᾶμε λοιπόν νά μάθουμε τότε, τί ἀκριβῶς γνωρίζετε ἐσεῖς!...

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: ΠΟΥ ἀκριβῶς στηρίζετε τήν ΑΥΘΑΙΡΕΤΟΝ καί ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΟΝ προσωπικήν γνῶμη σας, ὅτι: «πολλοι κανόνες έχουν περιέλθει σε αχρηστία και πολλοί έχουν καταργηθεί στο πέρασμα των αιώνων»;

Θέλουμε μέ ἀκρίβεια τίς Κανονικές ἤ Συνοδικές παραπομπές, ΕΠΙΣΗΜΕΣ ἤ ἀνεπίσημες, διά την «αχρησία» τῶν Ἱερῶν Κανόνων, διότι διαφορετικά, μᾶλλον θά ἀποδειχθεῖ ὅτι σέ ἀχρησία εἶναι ΜΟΝΟΝ τό μυαλόν σας!...

-Ποιοί ἐπ΄ ἀκριβῶς ἱεροί Κανόνες ἔχωσι καταργηθεῖ ἀξιότιμε κύριε;

-Δύνασθε νά μᾶς τούς προσδιορίσετε ἀριθμιτικῶς;

ΤΡΙΤΟΝ: Γράφει ὁ Λατινόφρων Καθηγητής τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου ὁ πολύτιμος κύριος Παναγιώτης Μπούμης, πολύ ὀρθῶς τά ἀμέσως ἐπόμενα:

«Διαχωρισμός μεταξύ Κανόνων δογματικοῦ-λατρευτικοῦ περιεχομένου καί Κανόνων διοικητικοῦ περιεχομένου δέν μπορεῖ στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νά θεμελιωθεῖ, νά εὐσταθήσει καί νά ἰσχύει. Δόγματα και Κανόνες, θεωρία και πράξη, πίστη και ἀγάπη, γνώση καί βίωση τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθείας δέν χωρίζονται». (Κανονικόν Δίκαιον, σελ. 23)

Συνεπῶς, τά ἅπαντα ἔχωσι στενή σχέσιν, διασύνδεση καί ἀλληλοπεριχώριση μέ τό ὀρθόδοξον Ἐμπειρικόν Δόγμα τῆς Μίας Ἐκκλησίας.

ΤΕΤΑΡΤΟΝ: Εἶναι ὡσᾶν να μᾶς γράφεις, ὅτι τό ἀπό σιδήρου θεμέλιον-πέδιλον πού γίνεται διά τήν ἀνοικοδόμησιν τινός σπιτιοῦ, εἶναι ἕνα παρωχημένον σύστημα, καί προφανῶς πρέπει νά περιέλθει σέ ἀχρησίαν με τήν ἐν γένει  μετανεωτερικήν τεχνολογικήν ἐξέλιξην τῶν προκατασκευασμένων κ.ἄ. σπιτιῶν. Μέχρι καί αὐτά ὅμως, τά American House, χρήζωσι τινά παραδοσιακόν θεμέλιον, δηλ. τσιμεντένιο μετά ἰσχυροῦ σιδήρου θεμέλιον, ἵνα ἀνεγερθεῖ ἐν ἀσφαλείᾳ τινά οἰκία μετά τῶν πολυποίκιλων σιδερομεταλλικῶν ἤ γυψοσανίδων κ.ἄ. ὑλικῶν. Καταλάβατε ποῦ τό πάω;

ΠΕΜΠΤΟΝ: Συνεπῶς, ὁ ἔγκριτος καί καλός Καθηγητής (ὄχι ἐγῶ ὁ κατεγνωσμένος, ἀνορθόγραφος, ἀνήθικος καί ἀμαθῆς), σᾶς ἀποδεικνύει, τήν χοντροειδῆ ἡμιμάθειάν σας, πολλῷ μᾶλλον τήν σχιζοφρενικήν καί ΚΑΚΟΔΟΞΟΝ διαίρεση πού προσπαθεῖτε «ἀνώνυμα» καί προσηλυτιστικῶς νά μᾶς ἐμφυτεύσετε.

ΕΚΤΟΝ: Νά σᾶς προσφέρω μία ἀκόμη ἀκαδημαϊκή καί Κανονολογική πρόγευση ὑπό τοῦ ἰδίου Οἰκουμενιστοῦ Καθηγητοῦ;

«1) Ὅποιος διδάσκει ἀντίθετα ἀπό ἐκεῖνα, τά ὁποῖα ἐπιτάσσουν οἱ ὅροι καί οἱ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, περιπίπτει σέ κακοδοξία καί αἵρεση. 2) Ὅποιος δέν τηρεῖ την ἀκρίβεια ἀλλά τήν παραβαίνει στη πράξη, αὐτός κάνει παράβαση, πέφτει σέ ἀνομία καί ἁμαρτία». (Κανονικόν Δίκαιον, σελ. 50)

Συνεπῶς, τόσον ὁ Ἀρχιοικουμενιστής καί Αἱρεσιάρχης Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ὅσον καί τό θλιβερόν φερέφωνον αὐτοῦ, ὁ αἱρετίζων Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κ. Ἀθνάσιος, λόγῳ τοῦ ὅτι ΔΕΝ τηρῶσι την Ἱεροκανονική ἀκρίβεια ἀλλά μᾶλλον, ἐπί πολλῶν καί συστηματικῶς παραβαίνουσι στήν πράξη, τό Δίκαιον τῆς Χάριτος, θεωρούνται δεινοί παραβάτες τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου, πέφτωσι σέ χοντροειδῆ ἀνομία καί μάλιστα διαπράττωσι ΔΗΜΟΣΙΑ ἁμαρτία, σύμφωνα με τά κακόδοξα λεχθέντα καί γραφθέντα τους, ὅπερ σημαίνει καί ΔΗΜΟΣΙΑ θά πρέπει νά κρίνονται, νά ἐπικρίνονται ἀλλά καί στηλιτευτικῶς νά ἐλέγχωνται, τοῦτοι  οἱ ἀξιοκατάκριτοι λυκοΠοιμένες, σύμφωνα μέ τό ἱερόν Εὐαγγέλιον και τους ἱερούς Κανόνες.

Συναφῶς, ποῦ ἀκριβῶς ἐλαθέψαμεν, ὅταν στηριζῶμεθα ΚΥΡΙΩΣ σέ ἔγκυρες καί ὀρθές ἀπόψεις ἔγκριτων ἐπιστημόνων τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, καί δή σέ Παπόφιλους, νεογραικούς, νεωτεριστάς καί οἰκουμενιστάς Καθηγητᾶδες, δηλ. ὁμόφρωνες ἰδίως τοῦ πατρ. Βαρθολομαίου καί τῶν σύν αὐτῷ;

ΕΒΔΟΜΟΝ: Ἄν ὅμως εἶστε «παραδοσιακός» ἄνθρωπος, καί διαφωνεῖτε σέ ὅλα μέ τόν Καθηγητή τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, νά σᾶς παραπέμψω σέ κάποιον λίαν «συντηρητικόν» Κληρικόν, ἀλλά λόγιον καί ἄριστον Κανονολόγον, κάποιον ὅσιον Γέροντα, ἵνα λάβετε τινές ἐπιπρόσθετες πληροφορίες;

« (…) Πρέπει νά ἀποβῇ συνείδησις πάντων ὅτι οἱ ἱεροί Κανόνες δέν εἶνε ἀνθρώπινα ἐπινοήματα, ἀλλά καρποί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. (…) Ὅταν δέ αἱ παραβιάσεις τῶν ἱερῶν Κανόνων δέν ὁρμῶνται κἄν ἐξ ἀγαθῶν διαθέσεων, τότε ἡ ἐκδίκησις αὐτῶν εἶνε ἀδυσώπητος καί σκληροτάτη. Ἡ ἱστορία εἶνε ἀψευδής μάρτυς τῶν ἀληθειών αὐτῶν. (…) Οἱ ἱεροί Κανόνες ἀποτελούσι τήν πρακτικήν ἐφαρμογήν τῶν δογμάτων, εἶνε, θά έλεγον, ὁ ἀντικατοπτρισμός τοῦ δόγματος εἰς τήν καθ’ ἡμέραν ζωήν τῶν πιστῶν (Κλήρου καί Λαοῦ).» (Ἀρχιμανδρίτου Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου, ΑΡΘΡΑ-ΜΕΛΕΤΑΙ-ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ, σελ. 231-232).

Ἐν τέλει, στά εἰδικά καίρια σημεία πού σᾶς παραθέτομεν, ποῦ ἀκριβῶς βρίσκεται, συγκριτικῶς, τινά σημαίνουσα διαφωνία στά περί τοῦ προειρημένου ἀκαδημαϊκοῦ Καθηγητοῦ κ. Παναγιώτη Μπούμη μετά τῶν γραφθέντων τοῦ ὁσίου Γέροντος Ἀρχιμανδρίτου π. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου;

ᾎραγέ, δέν ὑφίστατο ἀγαστῆ συμφωνία καί ἀρμονία στά Κανονικά συγκεκριμένα λεχθέντα τους;

Ἐσεῖς, δηλ. διαφωνεῖτεσυμφωνεῖτε, μέ τούς προαναφερομένους εἰδικούς Κανονολόγους;

Ἐκτός κί ἄν διαφωνεῖτε μαζί μας ἀπό «συντεταγμένη ἐχθροπάθεια», κατόπιν ὀδηγειῶν «ἐξ ἄνωθεν» ὅπερ ἀποδεικνύεται, τελικῶς, μέ τά [σωρηδόν] ἀποδεικτικά μας προλεγόμενα «ποῖος εἶναι τί».

Παναγιώτης Π. Νούνης

Ὀρθόδοξος Θεολογῶν



Ὑστερόγραφον: Τοῦτο τό ἐωσφορικόν, πεπλανημένον καί παμπόνηρον πνεῦμα περί τῆς σχετικοποιήσεως πάντων σχεδόν τῶν Ἱερῶν Κανόνων -πλήν ὅσων εἶναι φίλα προσκείμενοι περί τήν Διοικητικήν ἐξουσία τῶν νεοΦαναριωτῶν- ὅπως π.χ. ὁ 3ος Κανών τῆς Β΄ Ἁγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου· ὅπου ὅλως παραδόξως εἰδικά ἐτοῦτος εἶναι «θεόπνευστος»(!) «ἀπαρασάλευτος»(!!) καί «πανάγιος»(!!!) Κανών διό δέν δύναται ποσῶς νά περιπέσει σέ ἀχρησίαν, ἐνῷ οὕτως ὁ ἱερός Κανῶν ἐπρονοοῦσε τά Πρεσβεῖα Τιμῆς στόν τότε Οἰκουμενικόν Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως, ὅταν ὑφίστατο κατά πρῶτον Οἰκουμενική Αὐτοκρατορεία, Οἰκουμενικός Αὐτοκράτωρ, Οἰκουμενικός Πατριάρχης, με σημαίνων Κέντρον ὡς οἰκουμενικῆς Πρωτεύουσας τήν Κωνσταντινούπολη. Δηλαδή, ὁ ὅρος «Οἰκουμενικός» εἶναι λόγῳ τῆς τότε Πολιτικῆς σημασίας πού ἐδιετέλεσεν το Πατριαρχεῖον Κων/Πόλεως. Ὅμως τώρα, στήν σήμερον πολιτικήν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα τῆς Κων/Πόλως, ποῖα ἀκριβῶς «Ἱεροκανονική» δικαιολογία ὑφίστατο, ὥστε νά μή περιπέσει σέ ἀχρησία ὁ προειρημένος ἱερός Κανών, ὅταν θεωρούνται (ἀπό μερικούς ἀνόητους κύκλους) σέ ἀχρησία σωρηδόν ἄλλοι ἱεροί Κανόνες Δογματικοκανονικῆς ὑφῆς; Ὑφίστατο στήν σημερινή πραγματικότητα, ἡ τότε κραταία Οἰκουμενική Νέα Ῥώμη, ἤ μήπως διατηρῶσι καί συντηρῶσι ἕναν κακόγουστο μύθον εἰς βάρος μάλιστα τῆς Πίστεως;

Ἅπασα ἐτούτη ἡ ἀντιΚανονική σχετικοποίησις καί τραγελαφική ἀταξία, κατά τοῦ Δικαίου τῆς Χάριτος, δηλ. κατά τῶν Ἱερῶν Κανόνων, προέρχεται κυρίως ὑπό τοῦ αἱρετίζωντος Νεορθοδόξου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου, μετά τῶν σύν αὐτῷ συνεργατῶν του.

Ἐξαιρέτως μεγίστες εὐθύνες φέρει βαρέως ὁ ἀρχηγέτης τοῦ Νεορθοδοξισμοῦ Φιλόσοφος κ. Χρῆστος Γιανναρᾶς μετά τῶν ἀνεγκέφαλων ὀπαδῶν του, διότι ἐσυκοφάντησεν ἀδίκως τόν ἅγιον Νικόδημον τόν Ἁγιορείτην, ἐσυκοφάντησε, σχετικοποίησεν, καί ἐδιέστρεψεν τήν καλόδοξον ἐνέργειαν τῆς ἀπλανῶς καί ὀρθοδόξως ἑρμηνείας πού διενήργησε ὁ Ἅγιος στό Ἱερόν Πηδάλιον.