Translate

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΗΤΡΙΤΣΑΚΗΣ (ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ) Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΔΙΑΚΗΡΥΤΤΕΙ ΑΙΡΕΤΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ




Δ. ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΗΣ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΟΥ ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΟΥ

Ως προς τη με αριθ. πρωτ. 30/21-12-2016 αναφορά του πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Τζομπανάκη
    Οι αναφερόμενες από τον π. Γεώργιο Τζομπανάκη τέσσερις συναντήσεις με εμένα (μόνον τρεις από τις οποίες πραγματοποιήθηκαν) έγιναν με ξαφνικές επισκέψεις στο σπίτι μου, χωρίς να προηγείται τηλέφωνο ειδοποίησης. Ως προς την τέταρτη συνάντηση που δεν έγινε, βρισκόμουν έξω από τα Χανιά για προσωπικές δουλειές και πάλι πριν πάνε στο σπίτι μου δεν με ενημέρωσαν τηλεφωνικά γι’ αυτήν τη συνάντηση την οποία επιζητούσαν.
    Η έκφραση την οποία αποδίδει σε μένα ο αναφέρων «Δεν αναγνωρίζω την εκκλησία ούτε τον Σεβασμιώτατο, δεν βρίσκω Χριστό και ανάπαυση», δεν είναι δική μου, δεν την είπα.
    Στη φράση την οποία μου αποδίδει ο αναφέρων «νοιώθω ήδη καλύτερα που είμαι μακριά», εννοώ από αυτά τα στενόχωρα γεγονότα και τα πρόσωπα που τα δημιουργούν, κληρικούς ή λαϊκούς. Δεν εννοούσα μακριά από την Εκκλησία.
    Η φράση την οποία μου αποδίδει ο αναφέρων «δεν εκτελώ τα καθήκοντά μου» δεν είναι δική μου, δεν την είπα.
    Η φράση την οποία μου αποδίδει ο αναφέρων «προσχωρήσω σε άλλη εκκλησία» δεν είναι δική μου, δεν την είπα.
    Στην ερώτησή (εννοεί προτροπή) του αναφέροντα να γυρίσω στη δουλειά μου και να μη αφήσω τον Διάβολο να μου πάρει τη δουλειά μου, η αναπαραγόμενη από αυτόν απάντησή μου ότι «νοιώθω καλύτερα» είναι ελλιπής, διότι συμπληρωνόταν από τη φράση «νοιώθω καλύτερα γιατί εγώ έγινα παπάς πρώτα για τον Χριστό και μετά για όλα τα άλλα και για το ότι δεν πρόδωσα τον Χριστό».

Ως προς Έκθεση – Αναφορά με αριθ. πρωτ.  2562/20-12-2016 του Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου, Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Περάκη
    Ο π. Γεώργιος Περάκης ισχυρίζεται ΨΕΥΔΩΣ ότι εξέφρασα μηδενιστική αντίληψη για το πρόσωπο του Μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου (με την ανωτέρω έννοια) στις συναντήσεις στη Μητρόπολη. Είπα σε αυτές τις συναντήσεις μόνον ότι παύω το μνημόσυνό του, εφόσον εκείνος δεν παύσει να αποδέχεται τις κακόδοξες αποφάσεις της Ψευδο-συνόδου του Κολυμβαρίου.
    Η αντίρρηση της Ορθόδοξης συνειδήσεώς μου στην Ψευδο-σύνοδο του Κολυμβαρίου ήταν αυθόρμητη, προφανώς υπό την επήρεια του Αγίου Πνεύματος, διότι ό,τι καλό οφείλεται μόνο στον Άγιο Τριαδικό Θεό, ενώ ο απολογούμενος ιερέας είμαι ο έσχατος των ιερέων και των αμαρτωλών. Στη συνέχεια ενημερώθηκα λεπτομερώς γι’ αυτήν την Ψευδο-σύνοδο από το internet και από τις διάφορες γνώμες που διατυπώθηκαν γι’ αυτήν, διείδα ποιά είναι η Ορθόδοξη και αληθής και εδραιώθηκα. Μέχρι τότε πάλευα με τον Θεό και τη συνείδησή μου μόνος, διότι τον Φεβρουάριο του 2016 κοιμήθηκε ο πνευματικός μου π. Γεώργιος Χιωτάκης.
    Τον π. Σάββα Λαυριώτη τον γνώρισα πολύ αργότερα, δηλαδή 2-3 εβδομάδες μετά την κατάθεση της ως άνω από 1-5-2016 επιστολής μου προς τη Μητρόπολη, από την οποία αποδεικνύεται ότι είχα ήδη πάρει την απόφασή μου για παύση μνημοσύνου του Μητροπολίτη (με την ανωτέρω έννοια). Ο π. Σάββας ούτε με γνώριζε ούτε με εμπιστευόταν. Αντιθέτως, ήταν εκείνος ο οποίος με έπεισε να καθυστερήσω την παύση μνημοσύνου του Μητροπολίτη (με την ανωτέρω έννοια) μέχρι να αποφανθεί η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, ενώ εγώ ήμουν έτοιμος να παύσω το μνημόσυνο αμέσως με την κατάθεση της εν λόγω επιστολής μου.

Ως προς την Έκθεση – Αναφορά του Πρωτοσυγκέλου, Αρχιμανδρίτη Δαμασκηνού Λιονάκη
    Όλα όσα γράφει ο Πρωτοσύγκελος ισχύουν υπό έναν όρο, δηλαδή όταν ο Επίσκοπος ορθοτομεί τον Λόγον της Αληθείας, δηλαδή δεν ακολουθεί αίρεση ή αιρέσεις, πράγμα το οποίο εν προκειμένω δεν ισχύει, κατά τα ανωτέρω και κατωτέρω αναφερόμενα.


Ε. ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΤΕΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΩΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ ΤΙΣ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΜΕ ΤΙΤΛΟ «ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΛΟΙΠΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ» ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΩΣ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΟΙ ΕΝ ΛΟΓΩ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟ-ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

    Στην Επιστολή του με αριθ. 2, στην παρ. 10, ο μαθητής του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, μοναχός Ιωσήφ Καλόθετος γράφει ότι αν κάποιος αντείπει ότι, όχι, δεν πρέπει να παύσουμε το μνημόσυνο (του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη Καλέκα) πριν αποφασίσει κάποια Σύνοδος (δηλ. «προ συνοδικής διαγνώμης), τότε ας ακούσει αυτό που ορίζουν οι Κανόνες της Εκκλησίας, που περιέχουν «και ο κοινωνών ακοινωνήτω». Αυτοί οι Κανόνες είναι οι εξής: Κανόνας 2 Αντιοχείας και Κανόνας 33 Λαοδικείας, στους Ράλλη – Ποτλή, Σύνταγμα Θείων και Ιερών Κανόνων, τομ. 3, Αθήναι 1853, σελ. 126 και 198. Επίσης, Κανόνες 45 και 46 των Αγίων Αποστόλων, στους Ράλλη – Ποτλή, ο.π., τομ. 2, σελ. 60-61. Σημειωτέον ότι ο μοναχός Ιωσήφ Καλόθετος έγραφε τούτο, δηλ. το 1344,, και το εφάρμοζε ήδη τόσο αυτός όσο και ο διδάσκαλός του, τότε Αγιορείτης ιερομόναχος, Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (ο οποίος καθαιρέθηκε και αφορίστηκε από τη Μείζονα Ενδημούσα Σύνοδο Κωνσταντινουπόλεως το 1344, με τη συμμετοχή των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων), ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλέκας ήταν κανονικός Πατριάρχης και δεν είχε ακόμη καθαιρεθεί, δεδομένου ότι καθαιρέθηκε από τη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 1347.
    Συνεχίζοντας ο μοναχός Ιωσήφ Καλόθετος γράφει, στην ίδια παράγραφο 10, ότι εκείνος που επιμένει να προσκαλέσει και να εισαγάγει στην Εκκλησία τον αιρετικό τον οποίο η Εκκλησία έχει συνοδικώς και εγγράφως καταδικάσει και αποκηρύξει ως κακόδοξο, και ενόσω αυτός παραμένει στην κακοδοξία και στην αθεϊα του, εκείνος που θα κοινωνήσει με τον κακόδοξο, αποδεικνύει και πιστοποιεί ότι συμφωνεί ως προς τον φρόνημα κατά πάντα με τον αιρετικό. Τούτο θεμελιώνει ο μοναχός Ιωσήφ Καλόθετος στους εξής Κανόνες:  Κανόνες 1 και 4 Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου, και Κανόνας  17 Πενθέκτης Οικουμενικής, στους Ράλλη – Ποτλή, ο.π., τομ. 2, σελ. 192-198 και 343. Κανόνες 12 και 33 των Αγίων Αποστόλων, στους Ράλλη – Ποτλή, ο.π., τομ. 1, σελ. 15-16  Και τούτο ο μοναχός Ιωσήφ Καλόθετος αναφέρει για τον λατινόφρονα Ακίνδυνο και τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη Καλέκα. Τα κακόδοξα φρονήματα του πρώτου αποδέχεται πλέον και ο δεύτερος, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλέκας, ο οποίος τότε διεύθυνε το «μέγα σκάφος της Εκκλησίας». Και όσα δόγματα της Εκκλησίας, τα οποία αποδέχονται οι Άγιοι, ο Ακίνδυνος έχει απαρνηθεί, τα ίδια έχει απαρνηθεί και ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλέκας. Εκείνα που ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλέκας αποδεχόταν, ήταν οι κακοδοξίες των λατινοφρόνων Βαρλαάμ και Ακινδύνου. Άρα ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλέκας κοινωνούσε με ακοινώνητο. Μάλιστα ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλέκας είχε φθάσει στο σημείο να ισχυρίζεται ότι απειθείς στην Εκκλησία δεν είναι εκείνοι που κακοδοξούν, αλλά εκείνοι που δεν δέχονται τις κακοδοξίες τους.
    Καταλήγοντας ο μοναχός Ιωσήφ Καλόθετος γράφει  ότι, επειδή έτσι έχουν τα πράγματα, πρέπει να ζητάμε από τον Θεό να μας δώσει πηγές δακρύων για να κλαύσουμε το «σύντριμμα της Εκκλησίας», αφού όχι μόνο τα μέλη της εναντιώνονται το ένα στο άλλο, αλλά και διότι υπάρχει καινοτομία της Πίστεως, και όχι μόνο μία – δύο αιρέσεις, αλλά πολλές.
Το πρωτότυπο κείμενο των παραγράφων 9-11 της Επιστολής αριθ. 2 του μοναχού Ιωσήφ Καλοθέτου, μαθητή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά έχει ως εξής:
«Και αύθις αξιώ παρ’ υμών μαθείν ταληθές. Πότερον μετά το απορραγήναι και εξωσθήναι του λοιπού σώματος της Εκκλησίας Άρειον ή τινα κατ’ εκείνον άλλον ούτως έχοντα νοσήματος και φρονήματος αμεταμέλου και παγίως εστώτα εν τη αυτού κακοδοξία, είτα των προϊσταμένων και υπερηγορούντων της ευσεβείας, ει επεχείρησέ τις λαβών τούτον εισενέγκαι τη Εκκλησία Χριστού και τοις ευσεβέσι συγκαταλέξαι, τι αν εγένετο; Και Κύριλλος ο θείος πολλά μεν υπερηγορήσας της αληθείας, δριμύς δ’ αντιπνεύσας τω Νεστορίω, πότερον μετά το απορρήξαι και αποκήρυκτον τούτον ποιήσαι του των πιστών καταλόγου, είτα ει τούτον τη Εκκλησία συνεισήγεν ούτως έχοντα αιρέσεως και τοις πιστοίς εγκατέλεξεν, ουκ αν έτισε και αυτός τας αυτάς εκείνω δίκας και ευθύνας, ουκ αν συνεξώσθη αυτώ και αυτός; Ει δ’ εκείνα μεν εκείνως, πώς δ’ ουχ ούτω ταύτα ούτως έχοντα κατ’ εκείνα; Ει δ’ εκείνοι μεν εξώσθησαν αν καταλεγέντες τη πονηρά φατρία, πώς δ’ ουχ ούτω και ούτως άρπαγμα γενόμενος τοις κακοδόξοις και πάντα τρόπον εκείνοις συνηγορών και προμαχών; Και ει μεν αποκοπτέον εκείνους της των ευσεβών κοινωνίας, τί μη και τούτον κατ’ εκείνους έχοντα; Ει δε τυραννίδι και απειλή, αποκοπτέον ημάς αυτούς της εκείνου κοινωνίας.
    10. Ει δε τις προτείνει το ουδαμώς χρήναι «προ συνοδικής διαγνώσεως» τούτο ποιήσαι, ακουέτω και το «ο κοινωνών ακοινωνήτω (Κανόνας 2 Αντιοχείας και Κανόνας 33 Λαοδικείας, στους Ράλλη – Ποτλή, Σύνταγμα Θείων και Ιερών Κανόνων, τομ. 3, Αθήναι 1853, σελ. 126 και 198. Επίσης, Κανόνες 45 και 46 των Αγίων Αποστόλων, στους Ράλλη – Ποτλή, ο.π., τομ. 2, σελ. 60-61) και ότι τον συνοδικώς και εγγράφως αποκηρυχθέντα της Εκκλησίας ως κακόδοξον τούτον συναγαγών τη Εκκλησία έτι κακώς και αθέως διακείμενον σύμφρονα αυτώ τα πάντα ποιείται (Κανόνες 1 και 4 Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου, και Κανόνας  17 Πενθέκτης Οικουμενικής, στους Ράλλη – Ποτλή, ο.π., τομ. 2, σελ. 192-198 και 343. Κανόνες 12 και 33 των Αγίων Αποστόλων, στους Ράλλη – Ποτλή, ο.π., τομ. 1, σελ. 15-16). Και ά μεν ο προ βραχέος εκκήρυκτος στέργει, ταύτα και ο τούτου πρόμαχος, ο της Εκκλησίας το μέγα σκάφος ιθύνων, μάλλον δε κατεάξας, όσον επ’ αυτώ. Ά δε εκείνος ο παραπλήξ αποσκορακίζει, ταύτα και ούτος. Αποσκορακίζει (ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλέκας) δε τα τοις Αγίοις πρεσβευόμενα δόγματα, αντέχεται δε «όλη χειρί» των υπ’ αυτού και του εκ Καλαβρίας αναπλασθέντων, και τους μη ταύτα πρεσβεύοντας απειθείς φησιν είναι της Εκκλησίας. Και ταύτα και ημείς υπ’ αυτών κωμωδούμεθα, ότι μη στέργομεν τα καινοφανή τούτων και βλάσφημα δόγματα.
    11. Τούτων ούτως εχόντων, τίς νουν έχων και σωφρονών ουκ αν αιτήσειε πηγάς δακρύων, ίνα κλαύση νυκτός και ημέρας το σύντριμμα της Εκκλησίας; Νυν γαρ ου σωμάτων σφαγαί, αλλά ψυχών αυτών, ου δια το ελλιπές μόνον  των εντολών και το κατεξανίστασθαι αλλήλων τα μέλη, αλλά και δια την καινοτομίαν της πίστεως, ήν ο παράφρων πάλαι μεν ωδίνας, νυν δ’ επιφόρου επειλημμένος καιρού απέτεκεν , ουχί μίαν και δύο ή τρεις των αιρέσεων, αλλά πλείστας όσας, άσπερ αυτός μεν εξήνεγκεν, ο της Εκκλησίας δ’ εγκεχειρισμένος τους οίακας (δηλαδή ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλέκας) εζωοποίησε και εις φως προήγαγεν (Δ. Τσάμη, Ιωσήφ Καλοθέτου Συγγράμματα, εκδ. Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών, Θεσσαλονίκη 1980, σελ. 374-375).
    Εν συμπεράσματι:
1 - Ό,τι ίσχυε τότε για τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη Καλέκα ισχύει σήμερα, mutatis mutandis (με τις ανάλογες προσαρμογές), για τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και τους λοιπούς εννέα (9) Προκαθημένους, οι οποίοι ψήφισαν τις κατωτέρω αναλυόμενες αιρετικές αποφάσεις και μάλιστα την παναιρετική δογματική απόφαση με τίτλο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», και ειδικότερα για τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ο οποίος προέβη σε δημόσιους λόγους και δημόσιες πράξεις, οι οποίες εισάγουν καινοτομίες στην Ορθόδοξη Πίστη πριν την Ψευδο-σύνοδο της Κρήτης (δηλ. που αποδομούν την Ορθόδοξη Συνοδική και Πατερική Θεολογία και που ταυτόχρονα διακηρύσσουν εκκλησιολογική αίρεση, κατά τα κατωτέρω αναλυόμενα), και οι οποίες είναι τεκμηριωμένες στην έκδοση των Αγιορειτών Πατέρων με τίτλο «Άγιο Όρος – Διαχρονική μαρτυρία στους αγώνες υπέρ της Πίστεως», Άγιον Όρος 2014, την οποία έκδοση επικαλούμαι και προσάγω.
2 - Ό,τι ίσχυε τότε για τους λατινόφρονες Βαρλαάμ και Ακίνδυνο, ισχύει σήμερα, mutatis mutandis (με τις ανάλογες προσαρμογές), 1) για τις συνοδικώς κατεγνωσμένες αιρέσεις των Μονοφυσιτών, των Παπικών, των Παλαιοκαθολικών, των Αγγλικανών, των Προτεσταντών και λοιπών αιρετικών ομάδων, οι οποίες αναγνωρίστηκαν ως «Εκκλησίες» από την παναιρετική δογματική απόφαση με τίτλο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» του Συνεδρίου της Αποστασίας της Κρήτης με το σόφισμα «Η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζει την ιστορική ύπαρξη των άλλων χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών», καθώς και 2) για τις συνοδικώς κατεγνωσμένες αιρετικές προτεσταντικές ομάδες που είναι μέλη του Παγκοσμίου Συμβουλίου «Εκκλησιών», και για τον συνοδικώς κατεγνωσμένο Παπισμό που είναι παρατηρητής του ίδιου Παγκοσμίου Συμβουλίου «Εκκλησιών», το οποίο Παγκόσμιο Συμβούλιο επίσης αναγνωρίζεται εκκλησιολογικά, κατά τα κατωτέρω αναλυόμενα, από την ως άνω παναιρετική δογματική απόφαση με τίτλο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» του αυτού Συνεδρίου της Αποστασίας της Κρήτης, με αποτέλεσμα α) να αποδομείται πλήρως η Προφητική, Αποστολική, Συνοδική και Πατερική Θεολογία με τη δογματική νομιμοποίηση όλων των ήδη συνοδικώς κατεγνωσμένων αιρέσεων και β) να εισάγεται ψευδο-συνοδικώς από το Συνέδριο της Αποστασίας της Κρήτης παραβίαση του εκκλησιολογικού  δόγματος της Εκκλησίας και ειδικότερα των εξής άρθρων του Συμβόλου της Πίστεως Νικαίας – Κωνσταντινουπόλεως: 1) «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν  Εκκλησίαν» και 2) «Ομολογών έν  βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών».
    Για το ότι η λεγόμενη «Αγία και Μεγάλη Σύνοδος» δεν είναι ορθόδοξη σύνοδος, αλλά Συνέδριο της Αποστασίας της Κρήτης, αποδέχομαι, υιοθετώ και ενσωματώνω στη νομική και κανονική μου επιχειρηματολογία του παρόντος Απολογητικού μου Υπομνήματος τις εξής τρεις (3) μελέτες του κ. Κυριάκου Κυριαζόπουλου, Καθηγητή (επ.), Δικηγόρου παρ’ Αρείω Πάγω και Θεολόγου, με τίτλους:
1Η ΜΕΛΕΤΗ – ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ «ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ Ή ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ» ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ – Περίληψη κανονικο-δογματικής μελέτης
2Η ΜΕΛΕΤΗ – ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ ΤΩΝ ΔΕΚΑ (10) ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΩΝ «ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ» [ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΝ ΜΟΝΟΝ ΤΟ ΕΝΑ ΤΡΙΤΟ (1/3) ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΙΣΗΓΑΓΕ «ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ» ΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ (Ή ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΥ – GNOSIS, Ή ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΎ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΤΩΝ ΔΕΚΑ (10) ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΩΝ «ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ», ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΝ, ΩΣ ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΟ, ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ – Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ ΕΙΣΗΧΘΗ «ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ» (ΔΗΛ. ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΩΣ) ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΕΚΑ (10) ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΕΣ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ, ΚΑΘΟΤΙ ΠΕΡΙ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ
3Η ΜΕΛΕΤΗ – ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΕΓΟΜΕΝΕΣ «ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΕΣ  Ή ΗΜΙ-ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ» ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ Ή ΑΠΛΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ;

  • Δεῖτε τό Ἀντιρρητικόν Κείμενον ἐδῶ, ἐδῶ καί ἐδῶ σέ μορφῆ PDF, Docs καί Google Drive.

  • Δεῖτε ὅμως καί τήν Ὁμολογιακήν ΑΠΟΛΟΓΙΑ ἐδῶ, ἐδῶ καί ἐδῶ σέ μορφῆ PDF, Docs καί Google Drive.