Translate

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΥΤΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ  ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΞΙΜΟ;


ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ (ΜΟΝΟΘΕΛΗΤΙΣΤΩΝ-ΜΟΝΟΕΝΕΡΓΗΤΩΝ) ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΑΥΤΩΝ.
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΥΤΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ  ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΞΙΜΟ;
Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής
Τα πρώτα χρόνια
O Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη την βασιλίδα των Πόλεων, στα τέλη του 6ου αιώνα γύρω στο 580 μ. X. από ευγενείς και ευσεβείς γονείς. Από μικρό παιδί αγαπούσε πολύ τον Θεό. Οι γονείς του, λόγω του ότι ήταν πολύ εύποροι, φρόντισαν και του έδωσαν πλούσια παιδεία. Ο Άγιος Μάξιμος σπούδασε πολλές επιστήμες, όπως ρητορική, φιλοσοφία, γραμματική, μουσική, ποίηση και άλλες πολλές τέχνες της εποχής εκείνης. Τόσο πολύ δε διαδόθηκε η φήμη του, τα χαρίσματά του, το τάλαντό του, η ρητορεία του, τα γραπτά του, η ευσέβειά του και γενικά η όλη προσωπικότητα του Αγίου Μαξίμου, όπου γρήγορα ο βασιλεύς Ηράκλειος, που ήταν Αυτοκράτορας την εποχή εκείνη, τον συμπάθησε, τον αγάπησε και τον πήρε κοντά του για να τον έχει ως αρχιγραμματέα του και σύμβουλό του, στα διάφορα θέματα του.
Όμως, ο Άγιος Μάξιμος, ενώ είχε τα πάντα δίπλα στον Αυτοκράτορα, και παρ’ όλες αυτές τις δόξες, τις τιμές και τα μεγαλεία που είχε, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν στάθηκαν ικανά να τον συγκινήσουν, και να τον δελεάσουν, για να παραμείνει κοντά στην κοσμική και υλική αυτή ζωή. Αλλά, εγκαταλείποντάς τα όλα, έφυγε από τα ανάκτορα για να πραγματοποιήσει αυτό το οποίο ήθελε και επιθυμούσε από μικρό παιδί και ήταν, το να προσέλθει κοντά στο Θεό, και να τον υπηρετήσει. Να απαρνηθεί τα εγκόσμια, τα υλικά και προσωρινά αγαθά, και να αγωνιστεί για τα πνευματικά και αιώνια αγαθά. Έτσι λοιπόν, αφού πήρε την άδεια από τον Αυτοκράτορα, έφυγε και πήγε και έγινε Μοναχός, σ’ ένα Μοναστήρι απέναντι από την Κωνσταντινούπολη, στην Χρυσούπολη, στο σημερινό Σκούταρι, (Ουσκουδάρι, στὰ τουρκικά). Εκεί λοιπόν εκάρη Μοναχός (δηλαδή έγινε μοναχός) και μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα έφτασε σε πολύ υψηλά μέτρα αγιότητας, μέσα από μεγάλη άσκηση. Τόσο, που οι Μοναχοί οι οποίοι ήταν στο μοναστήρι τον αγάπησαν και τον σεβάστηκαν τόσο πολύ, που τον παρακαλούσαν συνέχεια να δεχθεί να γίνει ο Πνευματικός τους Πατέρας και Καθηγούμενός τους, για να τους καθοδηγεί «εις εύδιον λιμένα».
O Άγιος Mάξιμος όμως από ταπείνωση δεν ήθελε να δεχτεί, αλλά αρνιόταν αυτή την πρόσκληση και την τιμή, ώσπου κάποια στιγμή συγκινήθηκε από την αγάπη των αδελφών του, των μοναχών και σκέφτηκε ότι, δεν έχει το δικαίωμα να κρύπτει όλη αυτή τη χάρη και την ευλογία την οποία του είχε χαρίσει ο Θεός και τα χαρίσματα και όλες αυτές τις αρετές, αλλά έπρεπε, όπως τοποθετούμε το φως πάνω στο τραπέζι και φωτίζει όλο το δωμάτιο, έτσι και εκείνος έπρεπε να φωτίσει τον κόσμο ολόκληρο και να σταθεί ψηλά, ως άλλος Άτλας θα λέγαμε, ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, και να σώσει εκείνη τη περίοδο την Εκκλησία από την ύπουλη, φοβερή και τρομερή αίρεση των Μονοθελητών και Mονοενεργητών.
Η αίρεση των Mονοθελητών και Mονοενεργητών
και η διδασκαλία της
Τι ακριβώς συνέβει εν συντομία;
Τον 7ο αιώνα, το 617 περίπου, ο βασιλεύς Ηράκλειος γνώριζε κάποιον μεγάλο, επίσημο αρχιερέα στην Αντιόχεια, του οποίου είχε μολυνθεί η καρδιά, με την αίρεση αυτή των Μονοθελητών και Mονοενεργητών. Tί είναι αυτή η αίρεση; Eίναι εκείνοι οι αιρετικοί οι οποίοι πρέσβευαν ότι ο Xριστός μας είχε μόνο μία θέληση και μόνο μία ενέργεια. Όπως ξέρουμε ο Xριστός είχε δύο Φύσεις. Την Θεία και την Ανθρώπινη. Ήταν τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Λίγο πιο πριν, τον 5ο αιώνα υπήρχε η αίρεση των Mονοφυσιτών, που έλεγαν ότι ο Xριστός είχε μόνο μία Φύση. Και άλλοι μέν από τους Mονοφυσίτες έλεγαν ότι είχε μόνον την Ανθρώπινη Φύση, άλλοι δε έλεγαν ότι είχε μόνο την Θεϊκή Φύση, και ότι τελικά η Θεία Φύση Του απορρόφησε την Ανθρώπινη και έμεινε μόνο η Θεϊκή.
Aυτή λοιπόν η αίρεση των Mονοφυσιτών, εκλόνησε και ταλαιπώρησε την Εκκλησία για πολλά χρόνια, δημιουργώντας πολλά και διάφορα προβλήματα, σε όλη την Αυτοκρατορία. Επειδή λοιπόν υπήρχε μεγάλη αντιπαράθεση μεταξύ των πιστών, κληρικών και λαϊκών, κάποιοι "σοφοί" κληρικοί και λαϊκοί, κυρίως όμως αρχιερείς, για να κατευνάσουν δήθεν τα πνεύματα και για να ηρεμήσουν τις παρατάξεις αυτές, τους ορθοδόξους και τους αιρετικούς, βρήκαν αυτή την δοξασία, αυτό το ψευδό-δόγμα, του Μονοθελητισμού και Μονοενεργητισμού.
Έλεγαν λοιπόν, ότι:  Εντάξει! Δεχόμαστε, συμβιβαζόμαστε ότι ο Χριστός είχε δύο Φύσεις, ήταν και τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος. Το πιστεύουμε αυτό το δόγμα. Μην μας λέτε όμως ότι είχε και δύο θελήσεις και δύο ενέργειες, ως Θεός και ως Άνθρωπος. Ότι είχε δηλαδή και την θεϊκή θέληση και την ανθρώπινη θέληση και ότι είχε την θεϊκή ενέργεια και την ανθρώπινη ενέργεια και ότι ενεργούσε και σαν Θεός, ενεργούσε και σαν άνθρωπος. Αυτό δεν το δεχόμαστε με τίποτε! Και έτσι γεννήθηκε, δημιουργήθηκε, η μεγάλη αυτή αίρεση των Μονοθελητών και των Mονοενεργητών που πίστευαν δηλαδή μόνο σε μία θέληση και μία ενέργεια του Χριστού. Και βέβαια, το δόγμα αυτό ήταν τελείως βλάσφημο και ξένο με την Αλήθεια και την Ορθοδοξία. Ήταν δε ταυτόχρονα τόσο ανόητο και αστείο, που ο Άγιος Μάξιμος τους αποστόμωνε μόνο με μία του φράση. Δεν σας λέμε πολλά γιατί δεν είναι επί του παρόντος, επειδή ο χρόνος κυλάει, μόνο αυτό να θυμηθείτε που τους είπε ο Άγιος Mάξιμος:
«Oὐκ ἔστι φύσις ἀνενέργητος καί ἐνέργεια ἄνευ φύσεως». Δηλαδή, «δεν υπάρχει καμμία φύση που δεν έχει ενέργεια και ούτε πάλι μπορεί να υπάρξει καμμά ενέργεια χωρίς φύση».
Εύστοχα παραδείγματα εναντίον της αιρέσεως
από τον Άγιο Μάξιμο
Βρείτε μου, τους έλεγε ο Άγιος Μάξιμος, μία φύση η οποία να είναι «ἀνενέργητος» δηλαδή, ανενεργός. Δεν υπάρχει καμμιά περίπτωση. Οποιοδήποτε πράγμα πάρετε επί της γης, γήινο, που έχει μία ουσία, αποτελείται από μία ουσία, ταυτόχρονα έχει και κάποια ενέργεια. H φωτιά παραδείγματος χάριν. Η φύση, η ουσία της φωτιάς είναι αυτή που γνωρίζουμε, δηλαδή η ελεγχόμενη καύση για την παραγωγή ενέργειας. Ποια όμως είναι η ενέργεια; H ενέργεια της φωτιάς είναι το φως, η ζέστη, είναι το κάψιμο και άλλα παράγωγα που βγαίνουν από τη φωτιά, και την ενέργεια της. Έχουμε το νερό. Η φύση του νερού είναι αυτή που γνωρίζουμε, είναι η ένωση του υδρογόνου και του οξυγόνου. Έχει όμως και την ενέργεια του. Τρέχει, κυλάει, ανεβαίνει, κατεβαίνει, είναι δροσερό, κρύο, ζεστό, πικρό, γλυκό, αλμυρό κ.λπ. Έτσι και η ανθρώπινη φύση, η δική μας φύση. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε μία φύση, μία ουσία. Αυτή η φύση-ουσία λοιπόν, έχει και ενέργεια. Ποια είναι η ενέργεια; Μιλάμε, ενεργούμε. Γράφουμε, ενεργούμε. Προχωράμε, ενεργούμε. Τρώμε, ενεργούμε. Χτυπάμε παλαμάκια, ενεργούμε, και άλλα πολλά που πράττει και ενεργεί ο άνθρωπος στην ζωή του.
Έτσι λοιπόν, τους έλεγε ο Άγιος Μάξιμος, δεν μπορεί να υπάρξει φύσις ανενέργητος δηλαδή, ανενεργός. Και άρα λοιπόν, αφού δέχεστε ότι είχε δύο φύσεις, πρέπει να δεχθείτε ότι είχε και δύο θελήματα και δύο ενέργειες. Εάν δεν δέχεστε ότι είχε δύο θελήσεις και δύο ενέργειες δεν μπορείτε να λέτε και να δέχεστε ότι είχε και δύο Φύσεις.  Ή δέχεσθε λοιπόν και τα μεν και τα δε, ή μην δεχτείτε τίποτε από τα δύο και πηγαίνετε στην ευχή του Θεού. Αυτό όμως, δυστυχώς δεν ήθελαν να το καταλάβουν όλοι οι τότε αρμόδιοι και υπεύθυνοι. Και τι έγινε; Προσέξτε τι έγινε. Μιλάμε τώρα για φοβερά πράγματα, τα οποία ίσως να τα βρούμε μπροστά μας και γι’ αυτό σας τα λέμε αυτά τα πράγματα, γιατί θα τα βρούμε μπροστά μας και σύντομα και ίσως γι’ αυτό να σας κουράζουμε. Μπορεί να έχετε ορισμένοι κουραστεί, αλλά δεν πειράζει, εμείς θα συνεχίσουμε σήμερα. Αλλά αυτά όμως που θα ακούσετε θα είναι πολύ σημαντικά και όσοι θέλετε κάποια στιγμή θα τα χρησιμοποιήσετε και θα τα εφαρμόσετε, προς ωφέλεια πνευματική και σωτηρία της ψυχής σας. Όσοι δεν θέλετε είναι δικαίωμά σας. Tί έγινε, προσέξτε! Μιλάμε τώρα για φοβερές εξελίξεις, αφού όλα τα τότε Πατριαρχεία, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, τα Πατριαρχεία Aλεξανδρείας, Aντιοχείας, Iεροσολύμων και το Πατριαρχείο Pώμης, όταν η Ρώμη ήταν ενωμένη με την Ανατολή, τα πέντε τότε Πρεσβυγενή Πατριαρχεία, αυτά ήταν τα μόνα Πατριαρχεία τότε, όλα λοιπόν αυτά τα Πατριαρχεία με τους Πατριάρχες τους, με τους αρχιερείς τους, με τους κληρικούς τους, με τον λαό τους, όλα μα όλα είχαν πέσει στην αίρεση αυτή!
Η αίρεση μάστιζε το πλήρωμα της Εκκλησίας
επί εξήντα ολόκληρα χρόνια

Όλα, τα Πατριαρχεία και οι κατά τόπους Εκκλησίες, - για κάποιο διάστημα εξαιρείτο μόνο το Πατριαρχείο της Ρώμης με τον Πάπα τον Άγιο Μαρτίνο που θα πούμε πώς έγινε αυτό - έπεσαν στην αίρεση. Όλοι στην αίρεση λοιπόν, προσέξτε, όλοι στην αίρεση, όλοι οι Πατριάρχες, όλοι οι κληρικοί, όλοι οι λαϊκοί, ασπάσθηκαν και δέχθηκαν την αίρεση αυτή και έγιναν αιρετικοί. Όχι για ένα χρόνο, όχι για δύο, όχι για τρία, όχι για δέκα, όχι για είκοσι, όχι για τριάντα, όχι για σαράντα, αλλά για 60 ολόκληρα χρόνια! Εξήντα ολόκληρα χρόνια όλα τα Πατριαρχεία όλες οι εκκλησίες επί της γης, ήταν αιρετικές. Mα θα μου πείτε: Εάν πράγματι ήταν έτσι τότε πού ήταν η Εκκλησία του Χριστού την εποχή εκείνη; Έπαψε να υπάρχει; Και τότε πώς ο Κύριός μας λέγει· «καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς», δηλαδή· «και οι πύλες του Άδη δε θα υπερισχύσουν εναντίον της.»;  (Ματθ. ΙΣΤ΄, 18) E! Εδώ είναι η ουσία. Εδώ είναι όλη η ουσία του θέματος και ο λόγος που σας αναφέρουμε όλα τα ανωτέρω. Γιατί; Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν εσφαλμένη ιδέα και εντύπωση για το τι είναι ΕΚΚΛΗΣΙΑ του Χριστού!
Στην Εκκλησία του Χριστού είναι και ανήκουν όλοι όσοι είναι μέσα στην Αλήθεια και τηρούν ανόθευτη την διδασκαλία του Ιησού Χριστού. Δυστυχώς, σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των πιστών νομίζουν και πιστεύουν ότι Εκκλησία είναι οι παπάδες και οι δεσποτάδες, οι κατά τόποι ιερές Σύνοδοι, τα κτήρια, οι Αρχιεπισκοπές, οι Μητροπόλεις τα Πατριαρχεία κλπ. Όλα αυτά ή κάποια απ’ αυτά, νομίζουν ότι είναι Εκκλησία. Και όταν οι πιστοί δεν ανήκουν ή δεν είναι μέσα σε μια τέτοια Εκκλησία ή δεν βρίσκονται κάτω κάποια ιερά Σύνοδο ή κάποιο Πατριάρχη, Αρχιεπίσκοπο, Αρχιερέα ή Ιερέα, ή δεν έχουν κάποιο Ναό νομίζουν και πιστεύουν ότι είναι και βρίσκονται εκτός Εκκλησίας. Φυσικά και δεν είναι έτσι τα πράγματα! Και βέβαια όσοι πιστεύουν κάτι τέτοιο κάνουν μεγάλο λάθος, όπως αποδεικνύεται μέσα από την Εκκλησιαστική ιστορία, αλλά και την ζωή του Αγίου Μαξίμου.
Εάν ήταν έτσι τα πράγματα - όπως πιστεύουν όλοι αυτοί - τότε για ποιόν λόγο ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής επί 40 ολόκληρα χρόνια (από το 620-660 μ.Χ. που κοιμήθηκε) δεν ήταν μέσα σ’ αυτή την εκκλησία;  Για ποιο λόγο αρνιόταν να επικοινωνήσει πνευματικά μαζί με όλους αυτούς; Γιατί όλους αυτούς τους αιρετικούς κληρικούς και μάλιστα πριν ακόμη καταδικαστούν ή τους καταδικάσει κάποια Οικουμενική Σύνοδο δεν τους αποδεχόταν ως αληθινούς ιερείς και αρχιερείς της Εκκλησίας του Χριστού; Και εάν είχαμε περισσότερο χρόνο θα μπορούσαμε να σας πούμε πολλά πράγματα για την ιστορία του Αγίου Μαξίμου και τους διαλόγους που έγιναν μεταξύ του Αγίου και όλων των αιρετικών Πατριαρχών και Βασιλέων καθώς και των αντιπροσώπων τους για να δείτε και να διαπιστώσετε τι χρήσιμα, ωφέλιμα και σωτήρια διδάγματα βγαίνουν μέσα από εκεί! Εάν λοιπόν είχαν έτσι τα πράγματα, τότε ο Άγιος Μάξιμος δεν ανήκε και δεν ήταν μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, και κακώς είπε όλα αυτά που είπε, και κακώς έπραξε όλα αυτά που έπραξε! Και βέβαια κατ’ επέκταση κακώς πράττουμε που τον τιμάμε και τον εορτάζουμε ως Άγιο και μάλιστα τρεις φορές τον χρόνο. Μία στις 21 Ιανουαρίου, ημέρα της Κοιμήσεώς του, μία στις 12 Αυγούστου, ημέρα της ανακομιδής των λειψάνων του, και μία στις 20 Σεπτεμβρίου, τιμής ένεκεν, μαζί με τον Πάπα Μαρτίνο και τους δύο μαθητές του, τους Αναστάσιους. Γιατί ή είναι Άγιος και όλα αυτά που είπε και που έκανε καλώς τα είπε και τα έκανε και γι’ αυτό τον τίμησε η Εκκλησία μας και τον κατέταξε στον Χορό των Αγίων, ή όχι και κακώς, τον τιμούμε ως Άγιο και μάλιστα ως Ομολογητή.
Άραγε γιατί η Εκκλησία μας του χάρισε τον τίτλο του Ομολογητή; Έτσι για τα μάτια ή τυχαία; Φυσικά και όχι, αλλά γιατί ΟΜΟΛΟΓΗΣΕ την ΑΛΗΘΕΙΑ και την γνήσια πίστη του Χριστού! Ποια; Ότι η αλήθεια δεν ήταν αυτή που δήλωναν όλοι οι Πατριάρχες και οι αρχιερείς και ιερείς και οι κατά τόπους εκκλησίες, ότι δηλαδή ο Χριστός είχε ΜΙΑ ενέργεια και ΜΙΑ θέληση, αλλά η αλήθεια ήταν ότι ο Χριστός είχε ΔΥΟ θελήσεις και ΔΥΟ ενέργειες. Αυτή ήταν και είναι η Αλήθεια και γι’ αυτό ονομάστηκε ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ!
Τα μέσα που μηχανεύεται ο Διάβολος,
για να αλλάξει τη γνώμη των Αγίων
Ας δούμε όμως τί απάντησε ο Άγιος Μάξιμος για το θέμα ακριβώς αυτό, όταν πήγαν και τον βρήκαν, -στην εξορία και στην φυλακή που τον έβαλαν ο Αυτοκράτορας και ο Πατριάρχης- δύο απεσταλμένοι τους. Ο ένας μάλιστα εκ των δύο ήταν και Αρχιερέας. Στην αρχή προσπάθησαν με κολακείες και έπειτα με εκφοβισμούς και απειλές να τον κάνουν να αλλάξει γνώμη, αλλά δεν τα κατάφεραν. Στην συνέχεια του έταξαν πολλά δώρα, χρήματα, τιμές, να τον κάνουν Δεσπότη και άλλα πολλά, αλλά και πάλι δεν τα κατάφεραν. Έπειτα αφού είδαν ότι ο Άγιος δεν δεχόταν με τίποτε να δεχθεί τα όσα αιρετικά πίστευαν αυτοί, ούτε δεχόταν να επικοινωνήσει πνευματικά και εκκλησιολογικά μαζί τους, άρχισαν να τον ειρωνεύονται και να τον κοροϊδεύουν λέγοντάς του: «Είσαι καλά Μάξιμε; Μήπως έχεις τρελαθεί και δεν το ξέρεις; Δηλαδή, θέλεις να μας πεις, μετά απ’ όλα αυτά που συζητήσαμε, ότι εσύ ένας φτωχός και ταπεινός καλόγερος, (γιατί εκτός των άλλων, ήταν απλός Μοναχός, δεν ήταν καν ιερομόναχος ο Άγιος Μάξιμος, παρ’ όλο που ήταν και ηγούμενος) εσύ λοιπόν ένας απλός Μοναχός, ΜΟΝΟΣ σου χωρίς κανένα άλλον μαζί, έχεις την αλήθεια και μείς όλοι οι άλλοι, όλα τα Πατριαρχεία και όλες οι κατά τόπους εκκλησίες, όλοι οι Πατριάρχες, οι αρχιερείς, όλοι οι κληρικοί, όλος ο λαός, όλη η οικουμένη είναι στην πλάνη και στην αίρεση και είμαστε εκτός Εκκλησίας; Δηλαδή εσύ μόνο σε όλη την οικουμένη έχεις την αλήθεια; Εσύ μόνος σου είσαι η Εκκλησία; Τρελάθηκες τελείως; Για έλα στα συγκαλά σου, και έλα γρήγορα μαζί μας, πριν είναι πολύ αργά, για να ανήκεις και συ στην Εκκλησία του Χριστού, γιατί τώρα, αφού δεν επικοινωνείς μαζί μας, είσαι έξω από την εκκλησία, και σίγουρα θα χαθείς έτσι που πας».  
Τι όμως τους απάντησε σε όλα αυτά τα φληναφήματα και ψευτοδιλήμματα ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής; «Εκκλησία, όπως είπε ο Χριστός μας, δεν είναι ούτε τα κτίρια, ούτε τα ντουβάρια, ούτε οι κληρικοί, ιερείς και αρχιερείς, ούτε τίποτε άλλο. Αλλά Εκκλησία τι είναι; Είναι ο ίδιος ο Χριστός και η Αλήθειά Του, το Ευαγγέλιο Του, η Ορθή Πίστη, η ορθή δόξα. Αυτή είναι η Εκκλησία! Και όπου υπάρχει αυτή η αλήθεια, η ορθή δόξα, εκεί είναι και η Εκκλησία του Χριστού. Όπου δεν υπάρχει αυτή η ορθή δόξα, η ορθή ομολογία και η αλήθεια, εκεί δεν υπάρχει ούτε Εκκλησία του Χριστού». Γι’ αυτό λέγει και ένας άλλος μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (σπουδαίος Πατέρας, άφθαρτα τα λείψανά του στην Θεσσαλονίκη), τι λέει, μετά από τόσους αιώνες από τον Άγιο Mάξιμο, 7ος αιώνας ο Άγιος Mάξιμος, 14ος αιώνας ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Mετά από 6-7 αιώνες λέει περίπου τα ίδια πράγματα. Tι; Ακούστε: «Καί γάρ οἱ τοῖς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσίν, οἱ δέ μή ὄντες τῆς ἀληθείας οὐδέ τοῖς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσίν». Δηλαδή, «Αυτοί που είναι μέσα στην αλήθεια είναι και μέσα στην Εκκλησία του Χριστού. Ενώ αυτοί που είναι έξω από την αλήθεια δεν είναι ούτε μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, αλλά είναι έξω από αυτήν».  
Και πώς το απέδειξε αυτό ο Άγιος Mάξιμος ο Oμολογητής, τα λόγια που σας είπαμε προηγουμένως που είναι τα ίδια με του Aγίου Γρηγορίου; Έφερε απόδειξη μέσα από το Ευαγγέλιο. Και τι είπε;  «Θυμάστε, -λέει ο Άγιος Μάξιμος-  τι είπε ο Κύριός μας, στους μαθητές Του σαν απάντηση όταν τους ρώτησε, τί πιστεύουν και τι λένε οι άλλοι άνθρωποι γι’ Αυτόν; Και άλλοι μεν λέγανε, ότι είναι ένας προφήτης, άλλοι δε κάποιος διδάσκαλος, άλλοι το ένα και άλλοι το άλλο. Και τότε είπε ο Χριστός στους Μαθητές Του; Εσείς, τι λέτε ότι είμαι εγώ; Και πετάχτηκε ο Πέτρος και είπε: «Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος».  Δηλαδή, «Εσύ είσαι ο Χριστός, ο Μεσσίας, ο κεκρισμένος, ο Yιός του ζώντος Θεού, του αληθινού-πραγματικού Θεού, αφού δεν υπάρχει άλλος θεός και όλοι οι άλλοι είναι ανύπαρκτοι θεοί». Μέσα σε λίγες λέξεις όλη η Θεολογία της Πίστεώς μας. Και τότε τι είπε ο Χριστός στον Πέτρο; Εδώ προσέξτε τώρα!  «Μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ᾿ ὁ πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς». Ακούσατε τι λέγει ο ίδιος ο Κύριός μας; Ότι την Εκκλησία Του την οικοδόμησε επάνω σε μία πέτρα. Ποια πέτρα; Την πέτρα της πίστεως. Τον ίδιο τον Χριστόν και την Αλήθειά Του. Την πέτρα της ομολογίας του Πέτρου. Σ’ αυτή την πέτρα λέει, της ομολογίας, σ’ αυτή την αλήθεια που είπες τώρα, ότι εγώ είμαι ο Yιός του Θεού του ζώντος, εκεί πάνω εγώ θα στηρίξω την Εκκλησία μου και αυτή θα είναι η αληθινή Εκκλησία του Χριστού, και αυτήν την Εκκλησία κανείς δεν θα μπορέσει να εξαφανίσει και να καταργήσει, ούτε ο ίδιος ο Άδης και ο Διάβολος!» (Ματθ. ΙΣΤ΄ 13-19)
Ο Χριστός και η διδασκαλία Του,
είναι η ορθή Πίστη και η ορθή Δόξα
Να λοιπόν ποια είναι και τι είναι η αληθινή Εκκλησία του Χριστού! Ο ίδιος ο Χριστός και η Αλήθεια Του! Η Ορθή Πίστη και Δόξα! Δεν είναι ούτε τα ντουβάρια, ούτε οι μήτρες, ούτε οι πατερίτσες, ούτε οι αρχιερείς ούτε οι πατριάρχες ούτε κανένας. Κανείς, απ’ όλους αυτούς, εκτός εάν έχουν μαζί τους τον Χριστό και την Αλήθεια Του! Αν λοιπόν δεν έχουμε την αλήθεια και δεν είμαστε μέσα στην Ορθοδοξία, δεν είμαστε ούτε μέσα στην Εκκλησία άσχετα αν πηγαίνουμε σε ναούς, άσχετα αν κάνουμε μνημόσυνα, λειτουργίες, κοινωνάμε, βγάζουμε λόγους και κάνουμε οτιδήποτε. Προσέξτε λοιπόν αυτή την σημαντική λεπτομέρεια, γιατί θα έρθουν δύσκολες μέρες, και δεν θα μπορέσουμε να ξεχωρίσουμε καταστάσεις. Θα μπερδευτούμε, θα υπάρχει μεγάλη σύγχυση, γιατί οι περισσότεροι θα ακολουθούν τους πολλούς, είναι το σύνδρομο της μάζας βλέπετε, πού πάει ο πολύς κόσμος. Γιατί θα λένε όλοι, είναι δυνατόν, όλοι αυτοί να έχουν άδικο και μόνο ένας ή δύο ή μια χούφτα άνθρωποι να έχουν δίκαιο;
Προσέξτε όμως τώρα! Πείτε π.χ. ότι ζούσατε εκείνη την εποχή, του Αγίου Μαξίμου του Oμολογητού,  τον 7ο αιώνας, γύρω στο 650 (το  660 πέθανε ο Άγιος Μάξιμος) και σας έλεγε ο Άγιος Μάξιμος όλα αυτά τα πράγματα και βλέπατε λοιπόν να είναι μόνος του και όλοι οι άλλοι να είναι ενωμένοι, τι θα λέγατε τότε; Tι θα λέγατε; Ποιος θα είχε το δίκιο, ο ένας; Λογικό δεν είναι; Πολύ δύσκολο να πει κανείς ότι ο ένας, ένας καλόγερος είχε το δίκιο και όλοι οι άλλοι είχαν την πλάνη και ήταν μέσα στην αίρεση. Κι όμως τελικά αποδείχθηκε ότι ο Άγιος Μάξιμος είχε το δίκιο. Μετά από 60 ολόκληρα χρόνια από τότε που ξεκίνησε η αίρεση αυτή, και 20 ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατο του Αγίου το 660 κοιμήθηκε, το έτος 681 μ.Χ. έγινε η 6η Οικουμενική Σύνοδος η οποία αναθεμάτισε όλους τους αιρετικούς Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, τον Σέργιο, τον Πύρρο, Παύλο, Πέτρο, αναθεμάτισε τον Πατριάρχη Αντιοχείας τον Κύρο, αναθεμάτισε τον Πατριάρχη Αντιοχείας τον Αθανάσιο, αναθεμάτισε τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων, αναθεμάτισε όλους εκείνους οι οποίοι πρέσβευαν αυτές τις πλάνες και αυτές τις αιρέσεις και δικαίωσε και μεγάλυνε και λάμπρυνε τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή. Πότε όμως; Μετά από 20 χρόνια από την κοίμησή του και 60 χρόνια από το ξεκίνημα του μοναχικού και μεγάλου αγώνα του!
Πρέπει να φυλάξουμε την Πίστη μας ανόθευτη και ως κόρην οφθαλμού.  Τι δίδαγμα βγαίνει λοιπόν από τον Άγιο Μάξιμο; Ότι πρέπει να φυλάξουμε, σαν κόρη οφθαλμού, όπως μας λέει αλλού ο ίδιος «το πρώτο και μέγα της σωτηρίας ημών φάρμακο, την καλή λέγω της πίστεως κληρονομία». Και μετά όλα τ’ άλλα και αν είμαστε μέσα στην αλήθεια, αν είμαστε μέσα στην Ορθοδοξία τότε δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε έστω κι αν είμαστε μόνοι μας, θυμηθείτε και τους Τρεις Παίδες εν τη καμίνω. Τρεις ήταν μόνο εκείνοι που δεν προσκύνησαν την εικόνα του Ναβουχοδονόσορα. Όλοι οι άλλοι προσκύνησαν και φρονούσαν τα ίδια. Μόνο αυτοί οι τρεις αντιστάθηκαν να μην προσκυνήσουν το άγαλμα του Nαβουχοδονόσορα, όλοι οι άλλοι είχαν προσκυνήσει, μόνο αυτοί οι τρεις αντιστάθηκαν. Σκεφτείτε επίσης την εποχή του Νώε, πόσοι σώθηκαν; Μόνο 8 άτομα, όλους τους άλλους  τους πήρε ο κατακλυσμός και εξαφανίστηκαν. Μην σας ξεγελάει λοιπόν το πλήθος αλλά να κοιτάτε πού βρίσκεται η αλήθεια. Ποιος έχει την ΑΛΗΘΕΙΑ!
Αυτό το σπουδαίο και μεγάλο μήνυμα και δίδαγμα βγαίνει από τη ζωή και το βίο του Αγίου Μαξίμου. Κλείνοντας θα θέλαμε σαν επίλογο να υπενθυμίσουμε στην αγάπη σας ότι ζούμε σε εσχατολογικά και ίσως σε χρόνια του Αντίχριστου. Ίσως, δεν είμαστε Θεός δεν είμαστε προφήτης, δεν γνωρίζουμε, ο Θεός γνωρίζει, πάντως τα σημεία των καιρών βοούν, ότι είμαστε πολύ κοντά. Ας έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας, ας είμαστε πάντοτε σε εγρήγορση, ας μην παρασυρόμαστε από μεγάλα λόγια, ας μην παρασυρόμαστε από το πλήθος, δεν βρίσκεται πάντοτε η αλήθεια μέσα στο πλήθος, ας μην μας τρομάζει ότι κάποιοι είναι μεγάλοι και τρανοί, είτε πολιτικοί, είτε εκκλησιαστικοί ηγέτες, και πώς είναι δυνατόν αυτοί δεν θέλουν να σωθούν, και δεν γνωρίζουν;
Σας θέτουμε και εμείς αμέσως το ερώτημα: Καλά, τότε στην εποχή των αιρέσεων, δεν ήθελε να σωθεί ο μεγάλος αιρεσιάρχης Άρειος ο Αλεξανδρινός και οι άλλοι αιρετικοί κληρικοί; Δεν ήθελαν να σωθούν οι  Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως που αναφέραμε προηγουμένως, ο Σέργιος, Πέτρος, Παύλος κ.λπ.; Αυτοί δεν ήθελαν να σωθούν, αυτοί δεν ήξεραν, δεν είχαν μόρφωση; Κι όμως ήταν αιρετικοί, κι όμως καταδικάστηκαν, όπως καταδικάστηκαν και τόσοι άλλοι αιρετικοί. Ας μην μας φοβίζει  λοιπόν και μας δελεάζει το πλήθος, ή οι μεγάλοι ηγέτες, είτε θρησκευτικοί, είτε πολιτικοί. Ας έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας. Ας προσπαθούμε να είμαστε πάντοτε κοντά στο Θεό και πάντοτε κοντά στην αλήθεια και ας προσευχόμαστε όλοι, μέρα νύχτα, ο Θεός να μας κρατάει κοντά του, να μας κρατάει μέσα στην Εκκλησία Του, μέσα στην ΑΛΗΘΕΙΑ Του, μέσα στην ορθή δόξα, γιατί χωρίς Ορθοδοξία, χωρίς την αληθινή Πίστη μας, χωρίς την Αλήθεια του Χριστού μας, δεν υπάρχει καμία ελπίδα σωτηρίας.
Ταῖς τοῦ Ὁσίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

      Η έμπρακτη Ορθόδοξη διδαχή του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού



  • Δεῖτε το ἐδῷ σε μορφῆ PDF.

ΛΕΩΝ ΜΠΡΑΝΓΚ (Δρ. ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ), ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΟΥΝ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ (51)


Τι δεν κατανοούν οι Παπικοί από την Ορθοδοξία (51)
H απόσχισις του Παπισμού από την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού
Του Λέοντα Μπράνγκ, Δρ Θεολογίας
Η γενική στόχευση του πάπα Λέοντα Θ΄ και των έμπιστων συνεργατών του απέβλεπε προφανώς στη ρήξη και στον αναθεματισμό της Ορθόδοξης Ανατολής. Αφού είχε δημιουργηθεί με επιτυχία η πρώτη αφορμή με την επιβολή των λατινικών εθίμων στις βυζαντινές επαρχίες της Κάτω Ιταλίας ο χειρισμός του θέματος στη συνέχεια φανερώνει με απόλυτη σαφήνεια αυτή τη βασική επιδίωξη. Υπηρετείται με το ύφος των παπικών επιστολών, την υπεροπτική στάση των παπικών απεσταλμένων στην Κων/πολη και κυρίως το έγγραφο του αναθεματισμού και τον τρόπο της εναπόθεσής του – τοποθετήθηκε την ώρα της Θείας Λειτουργίας πάνω στην Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας στις 16 Ιουλίου του 1054 από τον καρδινάλιο Ουμπέρτο και τη συνοδεία του -, την άμεση επιδεικτική αναχώρηση των παπικών απεσταλμένων όπως και την άρνησή τους, ευρισκόμενοι ήδη στη Σηλυβρία, να επιστρέψουν ώστε να συμμετάσχουν σε σύνοδο με σκοπό την επίλυση της κρίσεως των σχέσεων. Με όλες αυτές τις κινήσεις και ενέργειες γίνεται απόλυτα εμφανές πόσο μελετημένη και σκηνοθετημένη ήταν η όξυνση αυτή εκ μέρους των παπικών, ώστε τελικά να φθάσουν στον αναθεματισμό. Αντίθετα από πλευράς της ορθόδοξης Ανατολής μπορεί να γίνει λόγος μόνο για σοφό και νηφάλιο χειρισμό της υπόθεσης.
Οι παπικές προκλήσεις με την επιβολή των λατινικών εθίμων στις βυζαντινές επαρχίες της Κάτω Ιταλίας απαντήθηκαν αρχικά με το κλείσιμο των λατινικών μοναστηριών και ναών στην Κων/πολη και με μια επιστολή ούτε καν από τον ίδιο τον Πατριάρχη αλλά με προτροπή του από τον αρχιεπίσκοπο Αχρίδος Λέοντα, του οποίου η αρχιεπισκοπή ήταν από τις πιο κοντινές στην Νότια Ιταλία, προς τον αρχιεπίσκοπο Τρανίας Ιωάννη στην Απουλία (1053) με σκοπό την ποιμαντική στήριξη των εκεί πιστών. Στην επιστολή αυτή καταδικάζονται αυτά τα λατινικά έθιμα. Εκπλήσσει ωστόσο, όπως τονίζει ο Αρχιμ. Βασίλειος Στεφανίδης, ότι η επιστολή αναφέρεται μόνο σε δευτερεύουσας σημασίας θέματα, όπως στη νηστεία των Σαββάτων της Μ. Τεσσαρακοστής, στην κατανάλωση πνικτών και στην αφαίρεση του «αλληλούια» από την ψαλμωδία της Μ. Τεσσαρακοστής. Επικρίνεται και το σχετικά νέο έθιμο των Λατίνων, η χρήση των αζύμων (από τον Θ΄αιώνα), αλλά δεν γίνεται καθόλου λόγος για τα βαρυσήμαντα θέματα, όπως την υποχρεωτική αγαμία των κληρικών, την εφαρμογή του Χρίσματος μόνο από τους επισκόπους και κυρίως για την προσθήκη του filioque στο Σύμβολο της Πίστεως που είχε οδηγήσει στην διαγραφή του Πάπα από τα Δίπτυχα του πατριαρχείου Κων/πόλεως. Αυτός ο περιορισμός της θεματολογίας προφανώς έγινε για λόγους μη περαιτέρω διαταραχής των σχέσεων με τον παπικό θρόνο.
Την επιστολή αυτή μετέφρασε και προσκόμισε ο καρδινάλιος Ουμπέρτος στον πάπα Λέοντα, ο οποίος μετά την ήττα του από τους Νορμανδούς (Φεβρ. 1053) βρισκόταν στο Βενεβέντο σε περιορισμό. Ο Πάπας έδωσε εντολή στον Ουμπέρτο να συντάξει απαντητική επιστολή στον Λέοντα Αχρίδος και τον πατριάρχη Μιχαήλ και να αναιρέσει αυτές τις κατηγορίες. Στην επιστολή αυτή κατηγορούνται τόσο ο Αχρίδος Λέων όσο και ο πατριάρχης Μιχαήλ για το θράσος τους να επικρίνουν τα λατινικά έθιμα, τους καθίσταται σαφές, ότι κανένας δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει την έδρα της Ρώμης, επίσης τους γίνεται εκτενής ενημέρωση για την επίγεια κυριαρχία του Πάπα, στηριζόμενη στην Ψευδοκωνσταντίνειο Δωρεά και προς καλύτερη εμπέδωση τους αποστέλλεται και αντίγραφό της. Μέσω του Ιωάννου Τρανίας, ο οποίος είχε περάσει από την Κων/πολη για ενημέρωση του Πατριάρχη και του Αυτοκράτορα, στάλθηκαν τον Ιανουάριο του 1054 δύο επιστολές στον Πάπα, μία του Πατριάρχη και μία του Αυτοκράτορα, οι οποίες δεν έχουν διασωθεί. Αλλά από την απάντηση του Πάπα φαίνεται καθαρά, ότι ήταν συνταγμένες σε πνεύμα ειρήνης και μετριοπάθειας παρ’ ότι είχε προηγηθεί η τόσο εριστική επιστολή του Πάπα προς τον Πατριάρχη.
Ο Πάπας από την πλευρά του απάντησε με δύο επιστολές, μία προς τον Πατριάρχη και μία προς τον Αυτοκράτορα.  Τις έστειλε με τρεις απεσταλμένους του στην Κων/πολη (Απρίλιος 1054), τον πιο έμπιστο συνεργάτη του, τον καρδινάλιο της Σίλβα-Κάνδιδα Ουμπέρτο και δύο συνοδούς του, μεταξύ των οποίων ήταν και ο καρδινάλιος διάκονος Φρειδερίκος της Λοραίνης, ο μετέπειτα πάπας Στέφανος Θ΄ (1057-1058) - τον είχε φέρει επίσης μαζί του από την παλαιά του επισκοπή Τουλ στη Ρώμη όταν έγινε Πάπας -, και ο μητροπολίτης Αμάλφης Πέτρος. Στην επιστολή προς τον Αυτοκράτορα, ενώ ήδη πριν από κάποιους μήνες τον είχε προδώσει, επικυρώνοντας στους Νορμανδούς τις περιοχές της Κάτω Ιταλίας που είχαν κατακτήσει ή και επρόκειτο να κατακτήσουν (Ιούνιο 1053), τον επαινεί και επικαλείται την προστασία του στο θέμα των Νορμανδών.  Έτσι, παρ’ ότι ηττημένος, μπορούσε να επιβάλει την εκκλησιαστική του εξουσία, απογυμνώνοντας την αυτοκρατορία από τα εδάφη της στην Νότια Ιταλία. Στην επιστολή του προς τον Πατριάρχη τον επαινεί για τις ειρηνικές του διαθέσεις, ταυτόχρονα όμως τον κατηγορεί ότι ανέβηκε αντικανονικά με «αθρόον» χειροτονία στον πατριαρχικό θρόνο, ότι καταπατεί τα προνόμια των πατριαρχείων Αλεξανδρείας και Αντιοχείας, ότι σφετερίζεται τον τίτλο του οικουμενικού πατριάρχη, ότι έκανε διωγμό κατά των Λατίνων, επειδή τελούσαν με άζυμα τη Θ. Ευχαριστία και ότι χρησιμοποίησε στην επιστολή του μία έκφραση που μειώνει την εκκλησία της Ρώμης έναντι αυτής της Ανατολής.
Από την εκτενή ανάλυση των επιστολών εκ μέρους του Αγ. Νεκταρίου φαίνεται ότι δεν υπήρχε απολύτως τίποτε το επιλήψιμο εκ μέρους του Πατριάρχη. Οι κατηγορίες εναντίον του ήταν ανυπόστατες: Το θέμα της «αθρόον» χειροτονίας επανειλημμένα είχε συζητηθεί και δεν απετέλεσε εμπόδιο, η χρήση του τίτλου «οικουμενικός» υπήρξε παραπάνω από 500 χρόνια χωρίς να δημιουργήσει πρόβλημα στις σχέσεις των δύο θρόνων, η κατάσταση των πατριαρχών Αλεξανδρείας και  Αντιοχείας λόγω των καταδρομών των Αράβων απαιτούσε συχνά να προβεί το Πατριαρχείο Κων/πόλεως σε εκλογή και χειροτονία αυτών των πατριαρχών, πράγμα που ήταν απόλυτα κατανοητό, επίσης για τη δήθεν έκφραση που μείωνε τον θρόνο της Ρώμης έναντι εκείνου της Κων/πόλεως στην ουσία δεν μπορούσε να γίνει λόγος, αφού υποστηρίχτηκε απλώς από τον Πατριάρχη, ότι η σύσφιξη των σχέσεων των δύο θρόνων θα οδηγούσε σε μνημόσυνο του Πάπα παντού («in toto orbo terrarum»). Μόνο στα αυτιά ενός ανθρώπου κυριευμένου από μεγαλομανία μπορούσε να ηχεί προσβλητική. Το μοναδικό ίσως επιλήψιμο σημείο ήταν ο διωγμός των Λατίνων, τον οποίο είχε πληροφορηθεί ο Πάπας. Στο θέμα αυτό είχε, βέβαια, κάθε δικαίωμα και μάλιστα και καθήκον να ζητήσει εξηγήσεις. Αλλά πρώτον δεν ήταν βέβαιος για το γεγονός και έπειτα τι νόημα είχαν όλες οι άλλες ψεύτικες κατηγορίες. Ο Πάπας, καταλήγει ο Άγιος Νεκτάριος, ήταν «πρόδηλον ότι εζήτει προφάσεις διενέξεων», όπως άλλωστε το αποδεικνύει και ο «τρόπος, καθ’ ον επολιτεύθησαν εν Κωνσταντινουπόλει οι αποκρισσάριοι αυτού και μάλιστα ο προϊστάμενος αυτών καρδινάλιος Ουμβέρτος».
Η υπερηφάνεια με την οποία εμφανιζόταν ο Ουμπέρτος εξ’ αρχής δημιούργησε ψυχρότητα ανάμεσα στους αποσταλμένους του Πάπα και τον Πατριάρχη. Επί πλέον συνέταξε στην Κων/πολη επιστολή στην οποία απολογείται εναντίον των μομφών που αποδίδονταν στους δυτικούς. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του αποδεικνύει ότι ο Κύριος τέλεσε το Μυστικό Δείπνο με άζυμα. Μέμφεται τους ανατολικούς για τον τρόπο της κοινωνίας του τιμίου Σώματος και του Αίματος του Κυρίου ενωμένα με κοχλιάριο, τους κατηγορεί ότι αναβάπτιζαν τους Λατίνους, το οποίο αρνήθηκε ο πατριάρχης Μιχαήλ, επίσης εκτοξεύει και άλλες ανυπόστατες κατηγορίες και ύβρεις όπως ότι η Ανατολή είναι η πατρίδα κάθε αίρεσης. Σε όλα αυτά απάντησε ο Στουδίτης μοναχός Νικήτας Στηθάτος αναιρώντας τα λατινικά έθιμα. Παρ’ ότι δεν τα παρουσίασε ως αίρεση αλλά ως απλή απόκλιση από την αποστολική διδασκαλία, ο Ουμπέρτος στη συνέχεια του επιτέθηκε με χυδαίους χαρακτηρισμούς. Τελικά, για να αποφευχθεί κάθε περαιτέρω ένταση, ανάγκασε ο Αυτοκράτορας τον Στηθάτο να ανακαλέσει τις θέσεις του. Ο Ουμπέρτος, βλέποντας την αναδίπλωση αυτή, έγινε ακόμα πιο σκληρός στις θέσεις του και πρόβαλε και το θέμα του filioque. Δεν μπόρεσε όμως ακόμα και με τον τρόπο αυτό να προκαλέσει τον Πατριάρχη, ο οποίος υπέδειξε ως μόνο τρόπο λύσης της διαφοράς, να τεθεί το ζήτημα συνοδικώς σε όλη την Εκκλησία. Αντί όμως να περιμένουν τη συγκρότηση συνόδου, ο Ουμπέρτος και η συνοδεία του, φουσκωμένοι από την αλαζονεία τους, εισέβαλαν το Σάββατο της 16 Ιουλίου κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας στο Ναό της Αγίας Σοφίας και κατέθεσαν  επιδεικτικά πάνω στην Αγία Τράπεζα τον αναθεματισμό του Πατριάρχη, του Λεόντος Αχρίδος και όλων όσων συμφώνησαν με αυτούς.
Χαρακτηριστικό τόσο του Πατριάρχη όσο και του Αυτοκράτορα ήταν η στάση συνδιαλλαγής, η οποία ακόμα και μετά την κατάθεση του αναθεματισμού δεν διακόπηκε. Άφησαν τον Ουμπέρτο και τη συνοδεία του παρά την τόσο προκλητική και επηρμένη συμπεριφορά τους να φύγουν ανενόχλητοι από την Κων/πολη. Μάλιστα ο Αυτοκράτορας έφθασε ακόμα και στο σημείο να τους καλέσει, ενώ ήδη βρίσκονταν στη Σηλυβρία, να επιστρέψουν προκειμένου να συμβάλουν σε μια συνοδική λύση του ζητήματος, αλλά αρνήθηκαν. Μόνο μετά από όλες αυτές τις προσπάθειες συγκλήθηκε τελικά η Ενδημούσα σύνοδος της 24ης Ιουλίου , η οποία αναθεμάτισε το έγγραφο, όσους το συνέταξαν, το παρέδωσαν και γενικά συνεργάστηκαν σε αυτό.

  • Δεῖτε το ἐδῷ σε μορφῇ  PDF.

INDIANNA JONES & CLARK KENT, ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΩΣ ΠΡΟΤΥΠΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΕΩΣ. ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΑ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΖΗΛΩΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΝ



Αποτέλεσμα εικόνας για οικουμενικη κινηση

Των Δρ. Indianna Jones (Καθηγητού Θεολογικής Σχολής Της Χάλης)
και Clark Kent (Ανταποκριτή ειδήσεων στο Κέντρο Οικουμενικών σπουδών Chambe-Zumba)

 Εις τους (έμμισθους) ακαδημαϊκούς εργάτας σε εντεταλμένη υπηρεσία ευγνωμόνως αφιερούται…

Αντίδωρον εις τον σύλλογον θεολόγων ο «Καιρός» για την μαρτυρική του ταπείνωση να σκύψει και να ζητιανέψει μέχρις καραμπινάτης οσφυοκαμψίας την βοήθεια της Αριστεράς, προκειμένου ο τόπος μας να διδάσκεται θρησκευτικά που ελευθερώνουν από κάθε αποκλειστική αλήθεια και καθιστούν τον εγκέφαλο των μαθητών μας ορθάνοιχτο.

Περιοδικό ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΡΙ, Τριμηνιαία Έκδοσις περί της Οικουμενικής Κινήσεως,  Τευχ. 666, (11), 2016.

-Διαβάζοντας το Οικουμενιστήρι καταλαβαίνει κανείς ότι ο Μέγας Αθανάσιος διοργάνωνε με τον Άρειο κοινά θεολογικά συμπόσια σε Ακαδημίες Θεολογικών Σπουδών με συν-χρηματοδότηση του αυτοκράτορα Μ. Κωνσταντίνου και του Lucian Heretics Foundation («Λουκιανόν Ίδρυμα Αιρετικής παραγωγής και παρασυναγωγής» ελληνιστί), με σκοπό την πολιτισμική αλληλοπεριχώρηση ειδωλολατρών και χριστιανών και την αμοιβαία ωφέλεια αμφοτέρων στη βάση της κουλτούρας της Ετερότητας. Στο Lucian Heretics Foundation υπήρξαν συμμαθητές ο Μ. Αθανάσιος και ο Άρειος και συνδέθηκαν με μια βαθειά φιλία. Μάλιστα όταν όλοι οι υπόλοιποι φοιτηταί πήγαιναν στα διάφορα πάρτυς αθηναϊκού τεντυμποησμού, οι δυο αχώριστοι φίλοι προσευχόνταν υπέρ της των πάντων ενώσεως.

-Διαβάζοντας το Οικουμενιστήρι καταλαβαίνει κανείς ότι ο Μέγας Βασίλειος υπήρξε μέγας εργάτης του Οικουμενικού διαλόγου με σκοπό την δημιουργική όσμωση ορθοδοξίας και αίρεσης. Μάλιστα έστελνε τους επισκόπους της Καισάρειας να σπουδάσουν όλοι με υποτροφίες της Ευνομιανής εκκλησίας και να διδάξουν στη συνέχεια τον κοσμοπολιτισμό του Ευνομίου και την πολιτιστική ευρυχωρία των χριστομάχων κτιστολατρών. Κυρίως όμως να μυηθούν στο ταπεινό φρόνημα του διαλέγεσθαι με την αίρεση και να ξεριζώσουν το φίλαυτο θέλημα του Ορθοδοξισμού και της αποκλειστικής αντίληψης περί αλήθειας.

-Διαβάζοντας το Οικουμενιστήρι καταλαβαίνει κανείς ότι ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος διετέλεσε visiting Professor (επισκέπτης καθηγητής) στο  Eunomian Institute of Ontological Falsifiability (ελληνιστί «Ευνομιανό Ινστιτούτο Οντολογικής Διαψευσιμότητας και Πλάνης») δίδοντας πολυάριθμες διαλέξεις περί ποιητικής, μαγειρικής, ιπποδρομικής τέχνης, δειπνοσοφιστικής και όλων των δημιουργικών δραστηριοτήτων με τις οποίες ησχολούντο οι Ευνομιανοί όταν δεν βλαστημούσαν το δόγμα της Αγίας Τριάδος. Η μεγάλη του συνεισφορά υπήρξε η ποίηση με την οποία φυσικά και ασχολούνται οι σημερινοί εργάται του οικουμενισμού με φιλολογικά βραδινά, βιβλιοπαρουσιάσεις σε κομψότατα μπαράκια, όπου μεταξύ ναργιλέ, στριφτού, ακριβού οίνου και ουΐσκυ συζητώνται τα μέγιστα ζητήματα της νοεράς εργασίας, της θέωσης, της αγαπητικής αλληλοπεριχώρησης των προσώπων και του ηθικισμού των μοναζόντων.

-Διαβάζοντας το Οικουμενιστήρι καταλαβαίνει κανείς ότι ο άγιος Μάξιμος υπήρξε η μεγαλύτερη φιλοσοφική διάνοια όλων των εποχών. Του απονεμήθηκε ο τίτλος του επίτιμου Διδάκτορος από 
1. τη μονοφυσιτική θεολογική σχολή του πανεπιστημίου «Σεβήρος ο κατά πάντα ορθόδοξος», 
2. το νεστοριανό τμήμα Δημοσίων σχέσεων του πανεπιστημίου Αντιοχείας, 
3. από τη μονοθελητική σχολή «Διεθνών και Κωνσταντινοπολιτικών σπουδών» του Πανεπιστημίου της Μαγναύρας. Έδωσε πλήθος διαλέξεων για την κρυφή αλήθεια του Ωριγενισμού και προσπάθησε να πείσει τους αγροίκους μοναχούς της εποχής του να αφήσουν την ιερά ησυχία και να καταπιαστούν με το φιλοσοφικό στοχασμό. Διασώθηκαν εκπληκτικά κείμενα από τους διαλόγους που έκανε με τους αιρετικούς της εποχής του και κυρίως με το πόσο καλά του φέρθηκαν και πόσο τίμησαν τη διάνοια του. Σε αυτά τα κείμενα φαίνεται η καταλλαγή των ανθρώπων του Θεού προς τους αιρετικούς και η εσωτερική ειρήνευση όποιου είναι αποφασισμένος να καταδεχτεί τον διάλογο με την αίρεση και να την αγαπήσει ως εαυτόν προκειμένου να επαναφέρει τους πεπλανημένους στην πίστη.

-Διαβάζοντας το Οικουμενιστήρι καταλαβαίνει κανείς ότι ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς υπήρξε κι αυτός μέγας φιλόσοφος. Κάτω από το μαξιλάρι του είχε κρυμμένα τα βιβλία του ιερού Αυγουστίνου και εντρυφούσε στον κτιστό χαρακτήρα της χάριτος και στον απόλυτο προορισμό. Ευτυχώς σήμερα αναδύονται διάφορες σοβαρές μελέτες που καταδεικνύουν την βαθειά συσχέτιση παλαμισμού και ιερού Αυγουστίνου, οπότε και μπορούμε να λυτρωθούμε από τα βαρίδια των ορθοδόξων ταλιμπάν που βρίσκουν όλως αντίθετη τη σχέση παλαμικής και βαρλαμικής θεολογίας, η οποία είναι κακοποίηση των κειμένων του ιερού Αυγουστίνου. Ευτυχώς στον 20ο αιώνα έχουμε βγάλει τις παρωπίδες και μπορούμε να ατενίσουμε με θαυμασμό την ολοφάνερη σύνδεση παλαμισμού και σχολαστικισμού, κάτι το οποίο συσκότιζε πλήρως το μίσος και ο εθνοφυλετισμός των παλαιών ορθοδόξων.

Σύντομη περιγραφή στο λήμμα Οικουμενιστήρι:
- Ο αλειτούργητος που γράφει κείμενα και ξιφουλκεί για την αναγκαία μετάφραση των λειτουργικών κειμένων

- Ο θεολόγος που πάντα μέσα του ήθελε να περάσει Νομική, αλλά δεν σάλευε το ακατοίκητο και τελικά έμεινε πάντα στη Θεολογική με το κομπλεξάκι, οπότε μετά κόπων έφτασε μέχρι μεταπτυχιακό στο Σαμπεζύ

- Ο γκόρτσος από την επαρχία που διάβαζε την επιφυλλίδα του Γιανναρά και άρχισε να καπνίζει πίπα και να μιλάει για οντολογία
- Ο ανύπαντρος θολοκούλτουρας με το κασκόλ που συζητάει για τη μέθοδο της νοεράς προσευχής βράδυ στο εντεχνάδικο πίνοντας μοχίτο

- Ο αριστούχος Ανωτέρας Εκκλησιατικής (γιατί δεν κατάφερε θεολογική μέσω πανελληνίων εξετάσεων),  κατόπιν πτυχιούχος θεολόγος μαστερούχος με υποτροφία της προστεσταντικής εκκλησίας

- Ο καθηγητής θεολογίας που νιώθει μειονεκτικά μπροστά στους συναδέλφους της φιλοσοφικής και προσπαθεί να δείξει την προοδευτικότητά του μιλώντας για Ράμφο, Ράνσιμαν και Αρβελέρ

- Ο επίσκοπος που ως λαϊκός φοιτητής θεολογίας δεν πήγαινε εκκλησία την Κυριακή και τον τσίμπησε κάποιος εις τας Ευρώπας λέγοντάς του πόσο πολύ θα προσφέρει στο έργο του Θεού αν ιερωθεί στη διασπορά

- Ο αρχιμανδρίτης μανικετόκουμπος του άγριου ασκηταριού της οχταόρωφης πολυκατοικίας στην πρωτεύουσα, συμπρωτεύουσα και κάθε αστική φωλίτσα, ιδρυτής ΜΚΟ και άλλων πολιτιστικών δραστηριοτήτων πασοκικής αισθητικής και κουλτούρας

- Ο τιτουλάριος virtual Μητρόπολης, που όταν διαβάζει Φιλοκαλία ή Γερό-Σωφρόνιο νομίζει πως τα ίδια λένε και οι γκουρού στην Ινδία
  • Δεῖτε τό ἐδῷ σέ μορφῆ PDF.