Translate

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ (ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ): Δὲν εἶναι σχίσμα ἡ Ἀποτείχιση (Ὀφειλόμενες ἐξηγήσεις), Σειρά «ΚΑΙΡΟΣ», Θέματα Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπικαιρότητας, Θεσσαλονίκη 2017, σσ. 54.



ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ
Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη


  • Δείτε το παρακαλῶ ὁλόκληρο ἀπὸ ἐδῶ, ἐδῶ καὶ ἐδῶ σὲ μορφῆ PDF/DOCS.


ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ (ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ): Δὲν εἶναι σχίσμα ἡ Ἀποτείχιση (Ὀφειλόμενες ἐξηγήσεις), Σειρά «ΚΑΙΡΟΣ», Θέματα Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπικαιρότητας, Θεσσαλονίκη 2017, σσ. 54.


Ὁ συγγραφέας τοῦ ἐν λόγῳ παρουσιαζόμενου ἐγχειριδίου εἶναι ἀρκετὰ γνωστὸς γιὰ τὸ πλούσιον συγγραφικὸν καὶ κηρυκτικὸν του ἔργο αλλά, καὶ ὡς διεθνοῦς φήμης ἀκαδημαϊκὸς Πατρολόγος,  καὶ πλέον Ὁμότιμος Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου τῆς Θεσσαλονίκης.
Εἶναι ἐπίσης γνωστὸς καὶ γιὰ τὸν ἄδικο διωγμὸν ποὺ ὑπόκειται ὑπό τῶν δύο ἀσεβῶν Κολυμπαριστῶν καὶ ἀρχιΟικουμενιστῶν διωκτῶν του Μητροπολιτῶν τοῦ Θεσσαλονίκης κ. Ἀνθίμου καὶ τοῦ Καβάλας κ. Στεφάνου. Ἀμφότεροι εἶναι, δυστυχῶς, ἀνάξιοι κληρικοὶ, ἐντεταλμένα φερέφωνα, φελλοὶ, γλῦφτες, ἀσπάλακες, θεολογικά ἀγγράμματοι, ἁγιομπαίκτες, θαμῶνες Μασσωνικῶν Ἑβραϊκῶν καὶ Σιωνιστικῶν Στοῶν, καὶ γελοία πιόνια τοῦ ἀρχιΟικουμενιστοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.
Ὁ κύριος λόγος τῆς διωκτικῆς μανίας ὑπό τῶν ἐν λόγῳ ἀμφοτέρων συγκρητιστῶν ἐπισκοπιδίων, εἶναι: ἡ διαχρονικά ἀμειγῶς, λεοντόκαρδη καὶ στηλιτευτικὴ, ὁμολογιακὴ στάση τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Καθηγητοῦ τῆς Πατρολογίας π. Θεοδώρου Ζήση, κατὰ τῆς πολύ-αἱρέσεως τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, καὶ κατὰ τῶν κατεγνωσμένων ἀρχιΟικουμενιστῶν ἤ φιλοΟικουμενιστῶν Πατριαρχῶν, Ἀρχιεπισκόπων, Μητροπολιτῶν καὶ ἄλλων τινῶν κληρικῶν καὶ λαϊκῶν ὅπου συντάσσονται μὲ τὸ σατανικὸ σκότος τῶν περιώνυμων Γνωστικῶν κακοδοξιῶν.
Πέντε εἶναι οἱ ἀδυσώπητοι καὶ οἱ ὕπουλοι ἐχθροὶ τοῦ πατρός Θεοδώρου Ζήση, τοῦ ἀδιαφιλονίκητου καὶ ἀδιάπτωτου ἀρχηγέτου-σύμβολον τοῦ ἀντιΟικουμενιστικοῦ ἀγῶνος:
  1. Οἱ ὀρκισμένοι νεοΦαναριῶτες/Κολυμπαριστὲς καὶ ἀρχιΟἰκουμενιστὲς Κληρικοὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.
  2. Οἱ δῆθεν «ἀντιΟικουμενιστὲς» (π. Βασίλειος Βολουδάκης, νεοΒατοπαδινοί, «Ἁγιορεῖτες Πατέρες», κ.ο.κ.) ποὺ ὑποσκάπτουν διασποῦν καὶ ὑποδαυλίζουν -ἐλέω ζηλοφθονίας- τὸν ἀνιδιοτελὴν καὶ ἡρωϊκόν ἀγῶνα του.
  3. Οἱ σχισματικοαιρετικοὶ «Ζηλωτὲς», καθῶς καὶ τινὲς μεμονωμένοι «Ἁγιορείτες Πατέρες» ὅπου ἐφαρμόζουν μιὰν κακέκτυπον καὶ ἀντικανονικὴν ἀποτείχισιν.
  4. Οἱ ἀκαδημαϊκοὶ λαϊκοὶ καὶ κληρικοὶ συνάδελφοί του Καθηγητὲς τῶν ὅπου γῆς Θεολογικῶν Σχολῶν ὅπου εἶναι ἀκαδημαϊκά δέσμιοι, χειροπόδαρα, ὑπό τοῦ φρικτοῦ κατεστημένου τῶν Οἰκουμενιστῶν ταγῶν.
  5. Καὶ τέλος, οἱ ἐν Ἐλλάδι (καὶ δὴ ἐκ Θεσσαλονίκης καὶ ἐκ Κων/Πόλεως) καὶ Κύπρῳ Μασσωνικὲς Στοές.


Συνασπίσθησαν δηλαδὴ ἅπαντες οἱ ταρτάριες καὶ διαβολικὲς δυνάμεις γιὰ νὰ τὸν φιμώσουν καὶ νὰ τὸν ἐξολοθρεύσουν ἐν παντί τρόπῳ.
Αὐτοὶ οἱ κατὰ κόσμον ἰσχυροὶ, πέντε πυλῶνες τῆς κακεντρεχοῦς συμφορᾶς, ἔχουν καταστεῖ ἐκῶν ἄκοντες, ὡς ὁ δυσβάστακτος σταυρός ἑνὸς καὶ μόνου, γέροντος ἀκαδημαϊκοῦ διδασκάλου, διότι συναμφότεροι ξεστομίζουν καὶ φημολογοῦν, στρατευμένα καὶ δόλια, μὲ κάθε μέσο σωρηδὸν ἀπὸ συκοφαντικὰ ληρρήματα καὶ ἀνοητολογήματα ἐναντίον του.
Ὁ ίδιος ὡς σφόδρα δεδιωγμένος καὶ κατασυκοφαντημένος σύγχρονος Ὁμολογητὴς καὶ συνάμα Ἀπολογητὴς ὁ παπαΘόδωρος Ζήσης τους ἀντιμετωπίζει ὅλους μὲ ἀγαπητικὴν ἀνεξικακία, μὲ ἀδιάλλειπτον προσευχὴν, καὶ αξιοθαύμαστην ἰώβειον ὑπομονὴ, χρησιμοποιώντας καὶ ἐξαντλώντας ὅλα σχεδὸν τὰ Εὐαγγελικὰ καὶ Πατερικὰ μέσα, ἀλλὰ ὅμως καὶ οἱ πέντε ἐωσφορικοὶ πυλῶνες τῆς ἀνομίας οὐκ ἠβουλήθησαν συνιέναι.
Ἐξ αἰτίας τῆς μεγίστης δοκιμασίας του ὁ παπα-Θόδωρος χρησιμοποιεῖ ἀρίστως τὴν χαρισματικὴν γραφίδα του γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει ἀντιρρητικὰ τὰ μεφιστοφελικά στόματα τοῦ Ἇδου!
Νὰ ἀναφέρω ἐνδεικτικά  τρεῖς ἐπὶ πλέον τίτλους τῶν τριῶν τελευταίων του θεολογικῶν ἀντιῤῥρητικῶν καὶ ἀπολογητικῶν συγγραμμάτων:
  1. Ἡ διακονία μου στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ), ἐκδόσεις: «Τὸ Παλίμψηστον», σσ. 143.
  2. Μετὰ τὴν «σύνοδο» τῆς Κρήτης (Ἡ διακοπὴ μνημοσύνου καὶ ἡ δικαστικὴ μου δίωξη), ἐκδόσεις: «Τὸ Παλίμψηστον», σσ. 244.
  3. ΘΕΟΔΡΟΜίΑ, Τριμηνιαία Ἔκδοση Ὀρθοδόξου Διδαχῆς, «οὔτε ΑΓΙΑ οὔτε ΜΕΓΑΛΗ οὔτε ΣΥΝΟΔΟΣ».
Γιὰ τὸ πρῶτο περισπούδαστο καὶ ἀντιρρητικὸ ἐγχειρίδιο, ὁ γράφων, συνέγγραψε πρὸ μερικῶν μηνῶν μία εκτενεστάτη βιβλιοπαρουσίαση, ἀλλὰ προσεχῶς ὅμως ἀν ἔχουμε τὴν ὑγεία μας θὰ ἀσχοληθοῦμε ἰδιαίτερα καὶ μὲ τὴν βιβλιοπαρουσίαση τοῦ δευτέρου πονήματος. (Δεῖτε ἐδῶ: http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/07/blog-post_67.html καὶ ἐδῶ: http://panayiotistelevantos.blogspot.com.cy/2017/07/blog-post_797.html ).
Μεταβαίνουμε τώρα στὸ ὑπὸ ἐξέταση σημαντικὸ τευχίδιο περὶ τῆς ἱερᾶς Ἀποτειχίσεως.
Ἤδη ἀπὸ τὸν Πρόλογο ὁ πολύτιμος συγγραφέας ἀποδεικνύει τὸ ὁμολογιακὸ καὶ τὸ ἀνδρειωμένο φρόνημά του χρησιμοποιώντας γιὰ τὴν «σύνοδο» τῆς Κρήτης τὰ ἐπόμενα τρία ἐπίθετα: «κολοβὴ καὶ κουτσουρεμένη ψευδοσύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου». Καὶ τὰ τρία ἐπίθετα δὲν εἶναι διόλου ὑπερβολικοὶ χαρακτηρισμοὶ, ἀλλὰ μᾶλλον εἶναι ἐξαιρετικὰ εὔστοχοι, διότι, δυστυχῶς, ἀνταποκρίνονται στὴν εἰδεχθὴ ἐκκλησιαστικὴν πραγματικότητα ποὺ μᾶς περιβάλλει.
Οἱ σελῖδες τοῦ τευχιδίου διαιροῦνται σὲ δύο μέρη: Τὸ πρῶτο μέρος ἀναφέρεται μὲ τὸν κύριο τίτλον: ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Ἐνῶ τὸ δεύτερο μέρος φέρει τὸν τίτλο: ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΜΕ ΣΧΙΣΜΑ, μὲ ὑπότιτλο: Καὶ χωρὶς τὴ μνημόνευση τοῦ ἐπισκόπου τὰ Μυστήρια εἶναι ἔγκυρα.
Το Πρῶτο Μέρος φέρει ἕξι ἐπὶ μέρους ὑπότιτλους: Στὸ πρῶτο κεφάλαιο ὁ συγγραφεὺς ὁρίζει, ἐτυμολογικῶς, τὴν Κανονικὴν ἔννοια «Ἀποτείχιση» καὶ διενεργεῖ τὴν σαφῆ διάκρισιν ἀπαγορευμένης ἀπὸ ἐπιτρεπομένης ἱερᾶς ἀποτειχίσεως. Διάκριση δηλ. τῆς κακῆς ἀποτείχισις ἀπὸ τὴν ἁγίαν ἀποτείχιση. Ἐπίσης, στὸ δεύτερο κεφάλαιο ἀπαντάται τὸ οὐσιῶδες ῥητορικὸν ἐρώτημα «Γιατὶ θεσπίσθηκε ὁ 15ος Κανών;». Στὸ τρίτο κεφάλαιο ἀποσαφηνίζονται καλῶς καὶ ἀπαντώνται μὲ μαεστρία τὰ περὶ τῆς πλανεμένης θέσεως «ἐμεῖς μένουμε στὴν Ἐκκλησία καὶ δὲν φεύγουμε». Ποιοὶ ἀκριβῶς καὶ μὲ ποιὸν τρόπο φεύγουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν; Ὁ π. Θ. Ζήσης δίδει ἰσχυροτάτην καὶ πατρολογικὴν ἀπάντηση καὶ σ΄αυτὸ τὸ παραπλανητικὸ ἐρώτημα καὶ παράδοξο δίλλημα, ὅπως: «θρασύτατα ἐπισκοπίδια καὶ θεολογίσκοι διαστρεβλώνουν καὶ παραμορφώνουν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας»…!
Τὴν ἐν λόγῳ ἐσφαλμένη καὶ προβληματικὴ θέση ἤ καὶ παρόμοιαν, διακηρύττουν κατὰ τὴν γνώμη μου οὐκ ὁλίγοι πεπλανημένοι (γιὰ τὸ ἐν λόγῳ ζήτημα) Ἐπίσκοποι πνευματικοί Κληρικοί καὶ διαβόητοι Γέροντες καὶ Μητροπολῖτες (π.χ. π. Βασίλειος Βολουδάκης, ὁ Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος, οἱ Κυκκῶτες, Ἡγούμενος Μαχαιρᾶ ὁ Λήδρας κ. Ἐπιφάνιος, ὁ Καρπασίας κ. Χριστοφόρος, ὁ Μόρφου κ. Νεόφυτος, ὁ Ἀμμοχώστου κ. Βασίλειος, ὁ Τριμυθοῦντος κ. Βαρνάβας, ὁ Σιατίστης κ. Παῦλος, ὁ Μεσσηνείας κ. Χρυσόστομος, ὁ Καλαμαριᾶς κ. Ἰουστῖνος, ὁ Ἡγούμενος Βατοπαιδίου κ. Ἐφραίμ κ.ἄ.) ὥστε νὰ τρομακρατήσουν καὶ φοβερίσουν, ὕπουλα, τὸ θεοδίδακτον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας.
Οἱ νεοΜεσαιωνιστὲς «ἐκκλησιαστικοὶ τρομοκρᾶτες», ὀπαδοί καὶ φίλοι «νεκροθᾶπτες» τοῦ Κολυμπαρίου, ἀπὸ τὴν μιὰ οἱ αἱρετίζοντες Οἰκουμενισταὶ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη φιλο-Οικουμενιστὲς, ἐξάπαντος ἀρχηγέται καὶ ἐμπνευστὲς τὴς ἀπόλυτης σιδηρᾶς σιγῆς/σιωπῆς ἤ καὶ τῆς τυφλῆς ὑπακοῆς καλλιεργοῦν, ἀμφότεροι, τὴν εωσφορικὴ αἵρεσιν τοῦ ἐφησυχασμοῦ εἰς βάρος τῆς Προφητικῆς Ἀποστολικῆς καὶ Πατερικῆς ἱερᾶς Παραδόσεως τοῦ ῥωμαλέου καὶ θεοΰφαντου Ἡσυχασμοῦ.
Στο τέταρτο κεφάλαιο τοῦ Πρώτου μέρους, παρατείθενται, τὰ ἀπαστράπτοντα πατρολογικὰ ἀποδεικτικὰ παραδείγματα ἐκ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας περὶ τῶν ἁγίων θεηγόρων Πατέρων Μαξίμου και Γρηγορίου Παλαμᾶ τῶν καὶ μεγίστων Ὁμολογητῶν Διδασκάλων καὶ Θεολόγων τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὰ ἐν λόγῳ περίφημα πατρολογικὰ παραδείγματα κλείνουν ἅπαξάπαντος τὰ ἀπύλωτα στόματα τῶν Κολυμπαριστῶν/Οἰκουμενιστῶν.
Ἀξιοσημείωτο στὴν ἴδια συνάφεια εἶναι καὶ τὸ ἐπόμενο Ἐκκλησιολογικὸν γραφθέν τοῦ π. Θ. Ζήση, ἀπόσταγμα ἐκ τῆς ὀρθοδόξου Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας: «Ἡ Ἐκκλησία δὲν βρίσκεται ἐκεῖ ποὺ βρίσκονται αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι τὴν διοικοῦν, οἱ πατριάρχες, οἱ ἐπίσκοποι, οἱ σύνοδοι, ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡ σωτήρια ὁμολογία τῆς πίστεως. Τὶς συνόδους δὲν τὶς νομιμοποιεῖ ὁ συγκαλῶν καὶ οἱ συγκαλούμενοι, ἀλλὰ «ἡ τῶν δογμάτων ὀρθότης».

Στὸ Δεύτερο Μέρος τῶρα, παρατηροῦμε τέσσερα ἐπὶ μέρους πολὺ ἀξιόλογα καὶ συμπληρωματικὰ ὑποκεφάλαια: 1. Τὶ προκύπτει ἀπὸ τὸν 15ο Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας. Ἡ Θεία Λειτουργία δὲν τελεῖται εἰς τὸ ὄνομα τοῦ ἐπισκόπου. 2. Περὶ τῆς κατεγνωσμένης πολύ-αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. 3. Ἐπίκαιρα ἐρωτήματα καὶ προβλήματα. 4. Δὲν ἔχουμε σχισματικὰ σχέδια. Τὴν ἐνότητα ταὴς Ἐκκλησίας στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη προφυλάσσουμε.
Πρόκειται νὰ ἐστιάσω, νὰ συμπληρώσω (πιθανὸν ἐκ περισσοῦ) καὶ γιὰ νὰ παραφράσω κάπως μερικὰ στοιχεία-σημεία γιὰ τὸ πρῶτο ὑποκεφάλαιον  μέχρι οἱ ἐνδιαφερόμενοι ἀναγνῶστες μας νὰ προμηθευθῶσι τὸ ἐν λόγῳ περίφημο ἐγχειρίδιο/ξιφίδιον τοῦ Ζήση γιὰ νὰ διενεργηθεῖ ἡ ἀνάλογη ἀντιπαραβολή καὶ σύγκρισις. Ἀκολουθοῦν δηλαδὴ μερικὲς προσωπικὲς καὶ συμπληρωματικὲς θέσεις μας ὅπου θεμελιώνονται κατὰ βάση ἀπὸ τὴν Ἐκκλησιαστικὴν Ἱστορία.
Πράγματι ἀπὸ τὸν 15ον ἱερὸν Κανόνα ποὺ προτείνεται ἡ ἱερᾶ Ἀποτείχιση, προκύπτουν διαχρονικῶς καὶ δὴ τὴν σήμερον τὰ ἀμέσως ἐπόμενα σημαίνοντα στοιχεία:
  1. Ἡ σημερινὴ διακοπὴ τοῦ Λειτουργικοῦ μνημοσύνου πρέπει νὰ ἀφορᾷ ἀναντίρρητα τὸν ἐκάστοτε οἱκεῖο οἰκουμενιστὴν Ἐπίσκοπον, Μητροπολίτην, Ἀρχιεπίσκοπον καὶ Πατριάρχην τῶν ἑκασταχοῦ ὑφιστάμενων Κληρικῶν καὶ Λαϊκῶν. Κᾶθε Κληρικὸς μετὰ τῆς ἐνορίας του, δύνανται, συντεταγμένα, ἐλεύθερα καὶ αὐτεξούσια, νὰ διακόψουν Κανονικῶς τὸ Λειτουργικὸ μνημόσυνον τοῦ οἰκείου ἀρχιΟικουμενιστοῦ ἐπισκόπου τους.
  2. Ἡ συντεταγμένη ἱερᾶ Ἀποτείχιση πρέπει νὰ διενεργεῖται μὲ ἐκκλησιαστικὴ τάξη πειθαρχία καὶ ἀκρίβεια. Ἡ συντεταγμένη Ἀποτείχιση γίνεται καὶ ἀπὸ ἕνα ἐκκλησιαστικὸ ἄτομο τὸ ὁποῖο συντάσσεται μὲ τὸ ἐν Οὐρανοῖς Βασίλειον ἱεράτευμα τῶν κεκοιμημένων τεθεωμένων καὶ τετιμημένων ἁγίων φωτισμένων καὶ θεοφόρων Πατέρων.
  3. Κατ΄ουσίαν καὶ ἐκκλησιαστικῶς, δὲν ὑφίσταται μόνο του ἕνα ἄτομο ὡς ἀποτειχισθής. Διότι, εἷς ὁ Ἀποτειχισθής, καὶ εἷς ὁ Ὤν, δηλ. ἡ ἐνυπόστατη θεανθρωπίνη Ἀληθεία, ὑφίσταται μιὰ συντριπτικοτάτη καὶ συντεταγμένη πλειοψηφία. Αὐτὰ εἶναι τὰ μαθηματικὰ τὴς Πατερικῆς Θεολογίας. 1+1 (ἡ Ἀλήθεια) = ἄπειρη συντριπτική πλειοψηφία. Ὄπου μὲ τὴν διαίρεση καὶ ἀποκοπὴ ἀπὸ τὴν αἵρεση ἔχουμε αὐτόματα πολλαπλασιασμόν δυνάμεων. Ἡ συντεταγμένη διακοπὴ τοῦ Λειτουργικοῦ Μνημοσύνου χρειάζεται ὡς ἔσχατον Ἐκκλησιαστικὸ μέτρον, μὲ τὴν ὁποῖα καθορίζεται μὲ ἀκρίβεια ἡ ἀπλανή καὶ ὀρθόδοξη, μαθηματικῶς συντεταγμένη θέση, γιὰ νὰ ἀποφεύγονται διὰ τῆς ἐν λόγῳ καὶ πράξεσι ἱερᾶς σχοινοβασίας οἱ δύο αἱρετικότατοι ἄξονες τοῦ σχίσματος καὶ τῆς αἱρέσεως.
  4. Συντεταγμένη καὶ ἱερᾶ ἀποτείχιση διενεργείται, ἄν καὶ μόνο ἄν ἕνας καὶ μόνον Κληρικὸς ἤ Λαϊκὸς ἤ Μοναχὸς διακόψει, ἱεροκανονικῶς, τὸ Λειτουργικὸ Μνημόσυνο (Κλῆρος καὶ Λαὸς, ἀμφότεροι, μνημονεύουν τὸν οἰκεῖο ἐπίσκοπο) καὶ τὴν Λειτουργικὴ Κοινωνίαν κατὰ τινὸς οἰκουμενιστοῦ ψευδεπισκόπου ὅπου κηρύττει καθαρά καὶ ξάστερα ἀλλότρια κακόδοξα καὶ ξένα δόγματα.
  5. Ὁ Νομικὸς Εὐσέβιος, καὶ ἔπειτα τιμητικά ἐχειροτονήθη ὡς ἐπίσκοπος Δορυλαίου, ἦτο σημαίνων Λαϊκὸς ὅταν ἐδιέκοψεν (κυριολεκτικῶς) βρωντερῶς καὶ ῥωμαλέως τὸ λειτουργικὸ μνημόσυνον καὶ τὴν Κοινωνία κατὰ τοῦ Θεοτοκομάχου καὶ Αἰρεσιάρχου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Νεστορίου. Συνεπῶς, γιὰ ποιὸν ὑπέρτατο λόγο, ἀπολυτοποιείται, ἡ ἐφαρμογὴ τῆς διακοπῆς μνημοσύνου, μονοσήμαντα, εἴτε ἀπὸ Κληρικούς εἴτε ἀπὸ Μοναχούς;
  6. Ἡ συντεταγμένη ἱερᾶ Ἀποτείχιση ἀφορᾷ σχεδὸν ἄπαντες τοὺς δώδεκα οἱκουμενιστὰς Προκαθημένους ὅπου ἐψήφισαν (ἐνῶ ἄλλοι δὲν ἐψήφισαν διότι ἦτο ἀπόντες) ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς Μητροπολῖτες ὅπου καὶ προσυπέγραψαν ἐκόντες-ἄκοντες τὰ κακόδοξα σημεία καὶ ληστρικὰ ἀποφασισθέντα.
  7. Δὲν δέχομαι καὶ διαφωνῶ, ἀναντίρρητα, μὲ τὴν παράδοξη δικαιολογία ὅπου ἐκεταγράφη μόλις πρόσφατα, διαδικτυακῶς, ἀπὸ ἔγκριτον καὶ παραδοσιακὸν θεολόγον ὅτι  ἀρκετοὶ  ἐπίσκοποι καὶ μητροπολῖτες στὸ Κολυμπάριο εἶχαν εἴτε ὁλιγοστὴν εἴτε καὶ παχυλὴν ἄγνοια γιὰ τὸ τὶ σόϊ «συνοδικὰ» Κείμενα ὑπέγραψαν. Στὰ θεολογικὰ ζητήματα, καὶ δὴ στὰ Δογματικὰ, ἐπ΄ ἐπισκόπων, μητροπολιτῶν, αρχιεπισκόπων καὶ πατριαρχῶν δὲν χωρεῖ ΟΥΔΕΜΙΑ ἡμιμάθεια ἤ ἀγνότης κινήτρων ἤ καὶ ἐπενέργεια τῆς λεγομένης ἀγνῆς-ἄγνοιας. Ὤφειλαν νὰ γνωρίζουν, καὶ συνεπῶς ἀρκετοὶ ἐγνώριζαν πάρα πολὺ καλὰ τὶ ἀκριβῶς ὑπέγραψαν.
  8. Ἡ αἵρεση, δὲν εἶναι καθὼς λέγεται, συστηματικῶς, ὑπὸ τινῶν ἡμιμαθῶν Κληρικῶν καὶ «ἀναβαθμιστῶν» θεολόγων μιὰ δῆθεν πεπαλαιωμένη κατεγνωσμένη ἤ καὶ συγνωστὴ κακοδοξία. Δὲν εἶναι ἀπαραίτητο ἡ ἐξ ἄμβωνος διακήρυξις στυγνῆς καὶ γυμνῆς κακοδοξίας/αἵρεσις νὰ ἀφορᾶ ἀπαρέγκλιτα κάποιο θεμελιῶδες δόγμα. Οὔτε εἶναι ἀπαραίτητο νὰ διακηρύττεται ἡ κακοδοξία, κυριολεκτικῶς, ἐξ ἄμβωνος. Ὅποιος διακηρύττει τέτοιαν γνώμη εἶναι στενοκέφαλα δογματικός καὶ θεολογικὰ ἀγράμματος. Ποιὸς δύναται νὰ διακρίνει ποιὰ δόγματα εἶναι θεμελιῶδη καὶ ποιὰ ὄχι; Ἐξάπαντος ὁ Οἰκουμενισμὸς προσβάλλει σύμπασαν τὴν δογματικὴν πανοπλία τῆς Ἐκκλησίας.
  9. Τὶ σημαίνει ἐν τέλει αἵρεση;  Αἵρεση σημαίνει: τὴν μετ΄ἐμμονῆς παραμικρήν καὶ ἐλάχιστην ἀπόκλιση ἀπὸ τὴν διαχρονικῶς γραπτὴν (Ἁγίαν Γραφή, Ἱεροὶ Κανόνες, ἀποφασισθέντα ἁγίων Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων κ.ο.κ.) καθῶς καὶ ἄγραφον ἱερᾶν Παράδοσιν τῆς Ὀρθόδοξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Γυμνῇ τῇ κεφαλῇ αἵρεση, δὲν σημαίνει μονοσήμαντα, ὅτι κάποιος Κληρικὸς ἤ Λαϊκὸς, διακηρύττει, εἴτε προφορικῶς  εἴτε γραπτῶς, τινὰ κακοδοξίαν. Μερικοὶ σχολαστικοὶ καὶ ἀνόητοι ψάχνουν πυρετωδῶς νὰ ἀνακαλύψουν δημόσιες διακηρύξεις καὶ δηλώσεις.
  10. Μπορεῖ κάποιος νὰ διακηρύττει κακοδοξίες: χωρίς νὰ τὶς ὁμολογήσει γραπτῶςπροφορικῶς, διὰ μέσῳ τινᾶς σκόπιμης παραλείψεως καὶ δολερῆς ἀποσιώπησις οὐσιωδῶν ἐκκλησιαστικῶν στοιχείων τῆς καθολικῆς πίστεως ἤ, διὰ μέσῳ τινῶν κακοδόξων ἐνεργειῶν/πράξεων καὶ συγχρόνων εἰκόνων/φωτογραφιῶν.
Ἐν κατακλείδι φαίνεται νὰ ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον ὁ ἱερῶς Ἀποτειχισθῆς συγγραφεύς Πατρολόγος π. Θεόδωρος Ζήσης, γιὰ τὶς ὀξυνούστατες καὶ ἐπιτυχημένες ξιφουλκίες καὶ Γραφικὰ τεκμηρειωμένες ἀντιρρήσεις του, κατὰ τῆς Ἐπισκοπομονιστικῆς καὶ βλασφήμου Ζηζιούλειας πλάνης. Ὅπου ισχυρίζεται αὐτὴ, ὅτι δῆθεν τὰ ἱερᾶ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ἱερουργούνται (!) τάχα μου εἰς τὸ ὄνομα τοῦ ἐκάστοτε καὶ ἐκασταχοῦ ἐπισκόπου…!
Πρόκειται τῷ ὄντι περί τινᾶς ἀπείρου ἐωσφορικῆς καὶ πεπλανημένης, ἐξάπαντος αἱρετίζουσας, κακοδόξου, αντιΧρίστου καὶ Παπικῆς δοξασίας, εἰσαγομένης σὲ λεχθέντα καὶ γραφθέντα τοῦ διαβόητου φιλοσοφούντα καὶ «ορθοδόξου» Δογματολόγου τοῦ ἀρχιΟικουμενιστοῦ Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου Ζηζιούλα, ἀναπαραχθέντα μάλιστα, παπαγαληδὸν, καὶ ἀπὸ σωρηδόν ἀδιάφορους, ἀδιάβαστους, ἠμιμαθεῖς, ἀμαθεῖς καὶ κυρίως ἀ-νοήτους ὀπαδούς του Κληρικούς καὶ λαϊκούς θεολόγους.
Συνεπῶς, ἐπισημαίνεται εὔλογα ὑπὸ τοῦ πατρὸς Θεοδώρου Ζήση, ἀπλανῶς καὶ ὀρθοδόξως, ὅτι τὸ Λειτουργικὸ μνημόσυνο τοῦ ἐπισκόπου δὲν ἀποτελεῖ ουσιῶδες στοιχεῖον γιὰ τὴν ἱερουργίαν καὶ τὴν συμμετοχὴν μας στὰ ἱερᾶ Μυστήρια.
Το ἐν λόγῳ μικρὸ καὶ εὐσύνοπτο βιβλιαρίδιο, περὶ τῆς ἱερᾶς ἀποτειχίσεως, ἀξίζει νὰ διαβασθεῖ ἀπό φιλότιμους Χριστιανοὺς, διότι διαβάζεται ἀπνευστὶ καὶ σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα, καθότι πρόκειται καθαρὰ γιὰ ἕνα κατὰ Θεὸ ζηλωτικὸν ξιφίδιον κατὰ τῶν ἀμετανοήτων καὶ αἱρετιζόντων ἀρχιΟικουμενιστῶν καὶ «Ζηλωτῶν».
Ἀποσαφηνίζεται, τέλος, μέσα ἀπὸ τὰ ἐνδιαφέροντα θέματα ποὺ πραγματεύεται ὁ συγγραφεύς ἡ σημαίνουσα διάκριση τῆς ἱερᾶς ἀποτειχίσεως ἀπὸ τὴν ἀνίερη ἀπόσχιση. Τὰ ἐπιχείρηματα του εἶναι κατὰ βάσιν σημαίνοντα Πατρολογικὰ ἀποφθέγματα. Ἐπιλύει ὡστόσο, πάσης φύσεως Ἐκκλησιολογικῶν, Κανονικῶν, Δογματικῶν καὶ Λειτουργικῶν ζητημάτων ποὺ προκύπτουν ἐν μέσω σφοδρῆς κακοκαιρίας τῆς ἐπελάσεως του τυφῶνος «Οἰκουμενισμοῦ». Ἀξίζει νὰ διαβασθεῖ… διότι εἶναι ἄκρως ἐπίκαιρο «ζεστὸ» ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα καὶ γιὰ νὰ πάρουμε Κληρικοὶ καὶ Λαϊκοὶ τὶς ἀναγκαίες ἱεροκανονικὲς προφυλάξεις μας.


Toῦ Παναγιώτη Π. Νούνη
Χρονολόγιον (FB)https://web.facebook.com/panagiotisnouni
Ηλεκτρ. Ταχυδ. (@)panagiotisnounis@gmail.com




ΓΕΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗΣ, ΠΕΡΙ ΑΠΟΦΥΓΗΣ ΤΗΣ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ


ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΣ, ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΠΙΦΑΝΙΟ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟ



ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΠΙΦΑΝΙΟ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟ

Του κ. Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, παραθέσαμε την απάντηση της κυρίας Ελένης Λωρίτου στην έκκλησή μου προς τον π. Νικόδημο Αεράκη, για να γίνει ο καταλύτης για τη σύγκληση Συνεδρίου, που θα αναλύσει τις θέσεις του Γέροντα Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου αναφορικά με τον Παπισμό, τον Οικουμενισμό, την Αποτείχιση και το σχίσμα.

Η κυρία Λωρίτου εκφράζει την πεποίθηση ότι έχει τεράστια σημασία ποιος θα είναι ο διοργανωτής του Συνεδρίου και ποια κίνητρα θα τον καθοδηγούν. 

Ποιος θα μπορούσε ποτέ να διαφωνήσει με την αυταπόδεικτη αυτή αλήθεια;

ΓΙΑΤΙ ΕΚΑΝΑ ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ π. ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΑΕΡΑΚΗ;
__________

Η πρότασή μου προς τον π. Νικόδημο Αεράκη, όμως, κυρία Λωρίτου, βασίζεται στην ισχυρή πεποίθηση ότι πρόκειται για παραδοσιακό και αντιοικουμενιστή κληρικό, εχθρό των νεωτερισμών και της εκκοσμίκευσης.

Ο π. Νικόδημος ποτέ δεν επεδίωξε απόκτηση πλούτου ή προαγωγή στο επισκοπικό αξίωμα. 

Αφού, λοιπόν, πρόκειται, οπωσδήποτε, για εντελώς ανιδιοτελή κληρικό που σέβεται πραγματικά τη μνήμη και το έργο του π. Επιφάνιου, έχουμε την κατ’ άνθρωπον βεβαιότητα ότι, αν αναλάβει την πρωτοβουλία για διοργάνωση του Συνεδρίου, θα μιλήσει κατά Θεόν και μακρυά από σκοπιμότητες.

Όσο για τη Μονή Κεχαριτωμένης και τον Ηγούμενό της π. Σπυρίδωνα Παυλόπουλο, κυρία Λωρίτου, σας διαβεβαιώ -μετά λόγου γνώσεως- ότι είναι αντιοικουμενιστής και παραδοσιακός κληρικός και εχθρός των νεωτερισμών και της εκκοσμίκευσης.

ΚΥΡΙΑ ΛΩΡΙΤΟΥ! ΥΠΟΤΙΜΑΤΕ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ
_________

Επί της ουσίας του σχολίου σας τώρα.

Κυρία Λωρίτου, θα μου επιτρέψετε να σας πω, χωρίς περιστροφές, ότι υποτιμάτε τον θανάσιμο κίνδυνο δημιουργίας Σχίσματος

Και αυτό πότε; Όταν η ομάδα των Καρεωτών μοναχών και ιερομονάχων και ο π. Παίσιος Παπαδόπουλος -και άλλοι- έχουν στην πραγματικότητα προχωρήσει σε σχίσμα.

Σαφέστατα, οι ως άνω ιερομόναχοι και μοναχοί, είναι σχισματικοίκαι ΟΧΙ αποτειχισμένοι και ουδεμία απολύτως διάθεση μετανοίας δεν έχουν -μέχρι στιγμής- εκδηλώσει.

Το ακόμη χειρότερο! Όλες και όλες οι αποτειχίσεις που έγιναν κληρικών και μοναχών στο Πανελλήνιο (Εκκλησία της Ελλάδος, Εκκλησία της Κρήτης, Άγιον Όρος) είναι μόνον 50 κληρικοί και μοναχοί, και ορισμένες εκατοντάδες λαικοί.

Μπορείτε να μας πείτε, κυρία Λωρίτου, πόσοι από τους 50 αυτούς κληρικούς και μοναχούς ακολουθούν τον π. Θεόδωρο Ζήση και πόσοι είναι όργανα του π. Σάββα Λαυρεώτη;

Η δική μου αντίληψη -μακάρι να κάνω λάθος- είναι ότι τη μερίδα του λέοντος των αποτειχισμένων την έχει ο π. Σάββας Λαυρεώτης και όχι ο π. Θεόδωρος Ζήσης. Αν κάνω λάθος, σε αυτό, παρακαλώ διορθώστε με.

ΤΑ ΕΛΑΤΗΡΙΑ ΤΟΥ π. ΣΑΒΒΑ ΛΑΥΡΕΩΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ Η ΦΙΛΟΠΡΩΤΕΙΑ;
________

Διαφωνώ κάθετα μαζί σας, κυρία Λωρίτου, ότι η ομάδα του π. Σάββα Λαυρεώτη κινείται μόνον από ελατήρια πρωτοκαθεδρίας

Ουδεμία φυσικά αμφιβολία έχω για τη φιλοπρωτεία του π. Σάββα. Η φαιδρή και ιταμή απαίτηση του π. Σάββα να ηγηθεί του κινήματος της Αποτείχισης προκαλεί θυμηδία. Ο κόσμος οικτείρει τον π. Σάββα, επειδή συγκρίνει το πυγμαίο θεολογικό του εκτόπισμα με το θεολογικό ειδικό βάρος του π. Θεόδωρου Ζήση.

Ανησυχώ βαθύτατα για τις προθέσεις των εν λόγω σχισματικών (και ΟΧΙ αποτειχισμένων) κληρικών και μοναχών, οι οποίοι διακατέχονται από πνεύμα πλάνης και εκστομίζουν απίστευτες βλασφημίες εναντίον των μυστηρίων της Εκκλησίας, ενώ παράλληλα παρερμηνεύουν βάναυσα τους Ιερούς Κανόνες και της ΑΒ΄ Συνόδου και της Συνόδου της Αντιοχείας.

Γι' αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ορθή η θέση σας, κυρία Λωρίτου, ότι είναι ενδοαντικουμενιστική διένεξη η σύγκρουση π. Θεόδωρου Ζήση και π. Σάββα Λαυρεώτη.

Η σύγκρουση είναι μεταξύ των ιερώς αποτειχισθέντων και των ανιέρως αποσχισθέντων από την Εκκλησία.

Άλλο Αποτείχιση και άλλο Σχίσμα.

Ο π. Επιφάνιος, κυρία Λωρίτου, δεν θεωρούσε τους Παλαιομερολογίτες το "άλλο άκρο", -όπως λανθασμένα νομίζετε- αλλά όσους -ασφαλώς μεταξύ αυτών και τους Παλαιοημερολογίτες- ήταν σχισματικοί.

ΠΟΛΕΜΟΥΜΕ ΤΑ ΔΥΟ ΔΑΙΜΟΝΙΚΑ ΑΚΡΑ
__________

Ο αγώνας μας είναι πόλεμος εναντίον των δύο δαιμονικών άκρων. 

1.) Εναντίον των Οικουμενιστών και εναντίον όσων προσπαθούν να μας αποκοιμίσουν ότι δήθεν καμία κακοδοξία δεν θεσμοθετήθηκε με τη Σύνοδο της Κρήτης, αλλά και

2.) Εναντίον των σχισματικών
α.) που κυκλοφορούν με τη δορά της Αποτείχισης, β.) παρερμηνεύουν την κανονική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και, 
γ.) βλαστημούν τα άγια μυστήρια και τους Αγίους της Εκκλησίας.

Επομένως όποιος διοργανώσει Συνέδριο για τον Γέροντα Επιφάνιο πρέπει να εξάρει τους αγώνες του αείμνηστου Γέροντα εναντίον του Οικουμενισμού, αλλά παράλληλα και την έγνοια του να μη δημιουργηθεί σχίσμα. 

Διαφορετικά θα παρερμηνεύσει καίρια τη θεολογία του αείμνηστου Γέροντα.

Η ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ
__________

Εύχομαι ο π. Θεόδωρος Ζήσης να μπορέσει να διοργανώσει αυτό το συνέδριο, αλλά, αν για οποιουσδήποτε λόγους, δεν μπορεί, μακάρι η Μονή Κεχαριτωμένης, ή η Μονή του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού, ή ο π. Νικόδημος Αεράκης ή κάποιος από τους επισκόπους που υπήρξαν πνευματικά τέκνα ή συνδέονταν στενά με τον αείμνηστο Γέροντα -όπως ο Σεβ. Ναυπάκτου- να αναλάβει τη σχετική πρωτοβουλία.

Όσο για τις παρατηρήσεις σας, κυρία Λωρίτου, για τα συνέδρια που διοργανώθηκαν πρόσφατα για τον αείμνηστο Γέροντα νομίζω ότι δεν πρέπει να τα απαξιώνουμε επειδή είναι εισαγωγικά συνέδρια για τον π. Επιφάνιο. 

Μετά τα εισαγωγικά συνέδρια ήρθε η ώρα να διοργανωθούν εξειδικευμένα με πρώτο και καλύτερο αυτό που θα εξετάσει τη στάση του π. Επιφάνιου για τον Οικουμενισμό, τον Παπισμό, το ΠΣΕ, το Σχίσμα και την Αποτείχιση.