Translate

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΝΟΥΝΗΣ, ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΣ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ «ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ» ΜΕ ΕΙΔΙΚΗΝ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΛΗΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ




ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΣ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ «ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ» ΜΕ ΕΙΔΙΚΗΝ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΛΗΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη




Κατ΄ ἀρχᾶς να ἀνεφερθοῦμεν ὅτι ἡ προηγούμενη κριτικογραφία μας πού ἔφερεν ὡς τίτλον: ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΣ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΑ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗ ΟΠΟΥ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΖΕΙ ΑΝΗΛΕΩΣ ΑΝΗΘΙΚΩΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ ΤΗΝ ΦΟΝΙΚΗ «ΔΙΑΚΟΠΗ ΚΥΗΣΕΩΣ» ΤΩΝ ΕΜΨΥΧΩΝ ΕΜΒΡΥΩΝ  ἦτον ἡ πρῶτη δημόσια κριτική παρέμβαση μας στά τηλεοπτικά δρώμενα. Μόλις χθές, σέ μία νέα ἐκπομπή («ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ» 25/10/1013) τοῦ κ. Ἀνδρέου Πιτσιλλίδη μέ τόν ἄκρως ἐνδιαφέροντα τίτλο: «Ἀστρολογία: Ἀρχαία τέχνη ἤ Κομπογιαννιτισμός;» εἶχεν ὡς προσκεκλημένον του τόν περιβόητο Ἀστρολόγον κ. Δημήτριον Παπέϋ!...

Μέ τόν ἐν λόγῳ Ἀστρολόγον εἶχα σαφῶς «ἀνοικτούς λογαριασμοῦς» (ὡς νεοσσός ἱεροσπουδαστής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ. κατά τά ἔτει 2008-2012) ὅταν διαλεγώμεθα δημοσίως καί ἀνταλἀξαμε γραπτούς, ἀντιρρητικούς σχολιασμούς, μέσα στο Ἱστολόγιον «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ» [Δεῖτε ΕΔΩ] τοῦ Ἑλλαδίτου θεολόγου κ. Χρήστου, ἐπάνω σέ εἰδικήν ἀντιαιρετικήν θεματολογίαν περί τῆς ἀκροπόλεως τοῦ Σατανᾶ τῆς Ἀστρολογίας. Ὁ κ. Δημήτρης Παπέϋ δικαιολογοῦσε φυσικῶς, πλανερῶς καί ἀνεπιτυχῶς, τήν ψευδο-ἐπιστήμην τῆς Ἀστρολογίας καί ἐμεῖς ἐπιμέναμε ἀποδεικτικῶς, ὅτι πρόκειται διά κατεδικασμένης ἀπό τήν Ὀρθόδοξον Καθολικήν Ἐκκλησία, ἐξάπαντος διαβολικῆς πρακτικῆς, καί ἄρα συνεπῶς ΔΕΝ συμβιβάζεται διόλου ἡ ἰδιότητα τοῦ Χριστιανοῦ (πολλῷ μᾶλλον τοῦ ἱεροψάλτου, μιᾶς καί ὁ ἴδιος μᾶς ἐδήλωνε ὅτι ἦτο τέτοιος) μέ ἐκείνην τοῦ Μάντη ἤ Ἀστρολόγου-Μελλοντολόγου. Κατάληξις τῆς τότε ἀντιρρητικῆς στάσις μας κατά τῶν ἀστρολογικῶν φληναφημάτων τοῦ κ. Δ. Παπέϋ ἦτο νά ἐπικοινωνήσει, ἄρον-ἄρον, μέ τόν Διαχειριστή τοῦ ἱστολογίου «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ», καί νά τόν πιέσει ἐντέχνως, ὅτι ἔπρεπεν νά διαγραφῶσι τά σχόλιά μας, διότι δῆθεν τόν «ἐπρόσβαλαν» ἀλλά ἡ πραγματικότης ἦτο ὅτι ἀπεδείκνυαν βροντερῶς, τίς μεγίστες ἀντιφάσεις, τούς ἐλεϊνούς παραλογισμούς καί τίς σοφιστικές πλάνες τοῦ. Ὁ σεβαστός διαχειριστής κ. Χρήστος, ἔκανε τότε «τυφλή ὑπακοή» ὀπισθοχώρησεν ἄτακτα καί δυστυχῶς ἐδιέγραψεν τους σχολιασμούς μας κατά τοῦ κομπογιαννίτου Ἀστρολόγου.  Ἔκ τοτε ἀντελήφθην βαθέως καί τήν σημαίνουσα βαρύτητα τοῦ ἐπιθετικοῦ (αὐτο)προσδιορισμοῦ «θεολόγος» ἤ «ἀντιαιρετικός». Ἀλλ΄ ὅμως ἡ ζωή καθῶς καί τά  ζώδια, κάνωσι ἀεννάως κύκλους (ἐξ οὗ καί τά περίφημα παρεξηγημένα Ἀρχαιοελληνικά Ἱερογλυφικά τοῦ  Ζωδιακοῦ Κύκλου1) κ. Παπέϋ μου, καί οἱ δρόμοι μας ἔμμελεν φαίνεται νά (ξανα)διασταυρωθῶσι, μαζί δέ τά ξίφη καί τά βέλη τῆς φαρέτρας μας.

Ἡ δεύτερη δημόσια τηλεφωνική-τηλεοπτική παρέμβασίς μας, [Δεῖτε ΕΔΩ στο 39ο λεπτόν (39:10)] γέγονεν μέ ἀπώτερον στόχον νά πλήξουμεν  καίρια τήν περίφημον (δῆθεν) ἀξιοπιστία καί τό κύρος τῆς δαιμονικῆς Μαντικῆς Ἀστρολογίας καί ἔπειτα νά ἀποδείξομεν (ἐν τάχει) τόν κομπογιαννιτισμό της (βάσει τῶν ἀπλανῶν θεηγόρων Πατέρων ἀλλά καί τῆς συγχρόνου ἀκαδημαϊκῆς ἐπιστήμης τῆς Ἀστρονομίας καί Ἀρχαιογνωσίας) μέσα σε ἐλάχιστα δευτερόλεπτα ἤ καί λεπτά. Ἦτο σαφῶς πράγμα ἀκατόρθωτον μέν ἀλλά εὐελπιστοῦμε δε, ὅτι ἀμυδρῶς μᾶλλον προβληματίσαμε πανελίστες καί τηλεθεατές διότι τοῦτο ἐφάνηκε κάπως ἔντονα, ἐξάπαντος μέ τίς ἐπόμενες ἰσχυρές καί κριτικές τηλεφωνικές παρεμβάσεις πού κυριολεκτικά στρίμωξαν ἀνελέητα στήν γωνιά τοῦ τηλεοπτικοῦ ρίνγκ τόν περιβόητον «ἐπιστήμονα» τῆς Ἀστρολογίας. Δέν εἶχε πού να κρυφτεῖ ὁ ταλαίπωρος ἀστρολόγος, ἑνῷ το πιό κύριον, φάνηκε ὁ μέγας ἐρασιτεχνισμός τοῦ κ. Ἀ. Πιτσιλλίδου νά προστατέψει τόν καλεσμένο του. Μή πῶ ἐπίσης, ὅτι φάνηκε (ὁ Ἀ. Π.) παντελῶς ἀδιάβαστος και ἐκπληκτικά ἄσχετος διά τό ζήτημα. Τέλος πάντων, τό ἀναφέρω μιᾶς καί τά αὐτονόητα πρέπει νά διατυπώνονται ῥητῶς. Φανερώθηκε ὅμως καί κάτι ἄλλον: ἡ ἀμετανόητα ἀδιάλλειπτη καί προκλητικά (ἤ ἀναιδῆς;) κακόδοξως στάσις τοῦ κ. Ἀ. Πιτσιλλίδου γιά τήν ἄστοχον ἐπιλογήν καί ἀλυσιτελήν προσέγγισην, ἐπί τῆς ἐν λόγῳ σημαίνουσας θεματολογίας, πού άπέλπιδα ἐπάλευεν κάπως ἄτσαλα γιά τήν ἄτοπον ἀπενεχοποίησιν αὐτῆς καί γιά μία ἀκόμη φορά μᾶς ἐπιβεβαίωσεν τρανῶς, τό καθόλα δίκαιον τοῦ Κανονικοῦ και εὔλογου Ἀφορισμού του ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας μας.

Θά πρέπει μᾶλλον νά ἐμπεδώσουμε καί ἐτοῦτην τήν ἀναντίλεκτον ἐπιστημονική ἀρχή: ὅ,τι εἶναι οἱ ἀσεβεῖς Αἱρετικοί γιά τήν Μία Ἁγία καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, εἶναι καί οἱ Ἀστρολόγοι διά τήν μίαν περίφημον καί ἀκαδημαϊκήν Ἀστρονομία. Ποῖον ἔν τέλει πρέπει νά ἐμπιστευώμεθα; Τόν κακόδοξον ἤ τον ὀρθόδοξον θεολόγο; Τόν ἐπιστήμονα Ἀστροφυσικό ἤ τόν τσαρλατάνο Ἀστρολόγο; Διαλέγετε καί παίρνετε… ἐμπειρικῶς, μέχρι νά ἀντιληφθεῖτε ἐν τῇ προσωρινῇ ζωῇ ποιός/ά ἀκριβῶς εἶναι ἡ Κοκκινοσκουφίτσα καί ποιός ὁ λυκάνθρωπος θηρευτής της.

Συνοπτικῶς: ἡ ἐπιστήμη τῆς Ἀστρονομίας ἐπίσημα ΑΠΟΡΙΠΤΕΙ τήν Ἀστρολογία ὡς θρησκευτική δεισιδαιμονία καί ἀντιεπιστημονική ἐξαπάτησις τῶν ἀνθρώπων. Ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία, ἡ Πατερική Θεολογία, ἡ Συμφωνία τῶν Θεοφόρων  καί Ἁγίων Πατέρων, οἱ Ἱεροί Κανόνες, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΩΣΙΝ την μαντική καί ἀστρολογική τέχνη, ὥς διαβολική ἀλχημεία καί θρησκόληπτον κατάλοιπον εἰδωλολατρικῆς δεισιδαιμονίας. Τόσον ἡ ἐπιστημονική Κοινότητα ὅσον καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιαστική Κοινότητα, συμφωνῶσι ἀναντίρρητα στό ἴδιον καί τό αὐτό, ὅτι πρόκειται διά ἀπάνθρωπης δεισιδαίμωνος ἀπάτης καί μή ἐπιστημονικοῦ ἀντικειμένου. Δεν μᾶς προβληματίζει ἡ ταυτότητα ἀπόψεων διά τό συγκεκριμένον ζήτημα; Ποῦ εἶναι ὅλοι αὐτοί, πού εἰκάζουν καί θεωροῦν, ὅτι οἱ Θετικές Ἐπιστῆμες συγκρούονται μετά τῆς «ἐπιστήμης τῶν ἐπιστημῶν» (κατά τόν μέγαν Φιλόσοφον Ἀριστοτέλη) [Ὀρθοδόξου Πατερικῆς] τῆς Θεολογίας; Ποῖος γνωρίζει ᾆραγε, τήν σήμερον, σέ ποιάν κλίμακα κατατάσσει (ὁ Σταγιρίτης) τήν Θεολογία; Ξεκαθαρίζω, ὅτι δέν εἶμαι ὀπαδός (ἀλλά ἐρευνητής τῆς Ἱστορίας τῆς Φιλοσοφίας) τοῦ Ἀριστοτέλους ἤ τοῦ Πλάτωνος κ.ο.κ. ἑνῷ διαπιστώνω ὅτι ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον ὁ μακαριστός π. Ἰωάννης Ῥωμανίδης γιά ὅσα περιγράφει (περί Γαλιλαίου, Ἀριστοτέλους, Λούθηρου, Δάντη, Βοκκάκιο, Πετράρχη, Θωμᾶ Ἀκινάτη, Νεοελλήνων κ.λπ.)  μέ ἀπόλυτον ἱστορικήν καί κριτικήν ἀκρίβεια διά τήν Φραγκικήν Δυτικήν καί Μεσσαιωνική Θεολογία καί τήν μοντέρνα ἐπιστήμη καθῶς καί τόν πιθηκισμό τῶν θρησκευόμενων Ὑπαρξιστῶν.2

Στην τηλεφωνική παρέμβασίν μας, ἐστιάσαμεν κυρίως σε δύο ἐσφαλμένες (προσωπικές) παρερμηνευτικές ἀπόψεις τοῦ Ἀστρολόγου κ. Παπέϋ καί σέ μία ἀξιωματική καί θεμελιώδη Ἐπιστημονική Ἀρχή, κατατεθέν εὐρέως, ὑπό τῆς σύμπασας ἀκαδημαϊκῆς Ἀστροφυσικῆς καί Ἀστρονομίας.

Α΄. Το πρῶτον σφάλμα τοῦ ἐν λόγῳ Ἀστρολόγου (κατά τήν ἰδικήν μας ἐπιστημονικήν ἄποψιν: δηλ. ἐξ ὀρθοδόξου καί ἀπλανῶς Χριστιανικῆς Ἐρμηνευτικῆς-Θεολογικῆς ἐπόψεως) ἐάν καλῶς ἐνθυμούμεθα, ἦτον ὅτι ἐξέφρασε τήν προσωπικήν του (ἀστρολογικήν μᾶλλον) πεποίθησιν, ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, «δέν εἴχεν Γενέθλια τήν 25ην Δεκεμβρίου ἀλλά κατά τόν μήνα Ὀκτώμβριον».  Ὁ κ. Ἀ. Π. ἐξέφρασεν τινά μία ἄλλη γνωστήν ἀλληγορικήν θεωρία ἵνα ὑποστηρίξει τήν λαθεμένη ἄποψη τοῦ Παπέϋ: ὅτι τά κανονικά Χριστούγεννα γέγοναν «δάνειον» (ὑπό τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς Ἐκκλησίας) ἐκ τῆς εἰδωλαλατρικῆς Μονοθεϊστικῆς-Συγκρητιστικῆς λατρείας τοῦ θεοῦ Ἥλιου (ἤ καί ἄλλων θεοτήτων, θεοῦ Κρόνου κ.ο.κ.), πού ἐπιτελοῦντο, πρό καί μετά Χριστόν, ἀπό τῆς ἰσχυρᾶς Ῥωμαϊκῆς Ἀυτοκρατορίας, καί ὑπενοήθην σαφῶς κάπως ἄτσαλα καί ἐσφαλμένα, ὅτι οἱ ἑορτές ἐμετεξελήχθησαν [δῆθεν] ἤ ἐθεσπίσθησαν ἤ  καί ἀντιλάχθησαν ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΩΣ ἤ καί παντελῶς χατηρικῶς (χωρίς βέβαια, ἐμμένωσι οἱ διάφοροι κύκλοι, νά ἐγεννήθην ὁ Χριστός τήν συγκεκριμένη ἡμερομηνία τῶν Χριστουγέννων) στήν πλέον Χριστιανική λατρεία (τήν ἴδια ἡμερομηνία) τοῦ  Νοητοῦ Ἥλιου τῆς Δικαιοσύνης, δηλ. τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐλπίζω μόνο νά μή ὑπονοεῖται, ὅτι  γέγονεν δῆθεν κάποια Συγκρητιστική καί Ἑλληνοχριστιανική θρησκειολογική σύνθ[δ]εσις. Ἄν ὁ Νεοβαρλααμίτης κ. Πιτσιλλίδης καί ὁ Νεοαστρολόγος ἐννοοῦσι κυριολεκτικά ἐτοῦτο, σαφῶς καί διαφωνοῦμεν. Ἄν ἀποδίδει καθαρά μία ἁπλή καθάρια ἀλληγορική ἑρμηνεία στό θέμα, ἔχει καλῶς. Τό ἀναντίρρητον γεγονός τῆς Συμβολικῆς ἤ καί Ἀλληγορικῆς (ὑπερ)Ἱστορικῆς Ἐρμηνείας, νομίζω ὅτι δέν καθαίρει διόλου τό ἀκριβές ἱστορικόν πλαίσιον τῶν Εὐαγγελικῶν γεγονότων. Δεν εἶναι δυνατόν οἱ Χριστιανοί, νά σχετικοποιήσουμεν μινιμαλιστικῶς καί συγκρητιστικῶς, τήν Ἁγιοπνευματικῶς Μυστηριακήν καί Ἱστορικήν Γέννησην τοῦ Θείου Βρέφους. Διότι θά πρέπει νά γίνει λογικά κατανοητόν, ὅτι στίς τότε ἀπαρχές της ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἔπρεπεν μέ κάποιον πρωτότυπον και ἐξαιρετικά σπάνιον εὐφυήν τρόπον [χωρίς νά παραβλέπουμεν τήν Λογική καί Χαρισματική ἐπιστασία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος], χωρίς να γίνεται ἔκπτωσις στήν Ἐμπειρική Δογματική Της, νά ἀπογαλακτίσει καί νά ξεριζώσει εὔστοχα καί εἰρηνικά, ΠΑΝΤΕΛΩΣ, τήν τότε γνωστή παγανιστική οἰκουμενική νοοτροπεία  ἀπό τά σωρηδόν παγανιστικά θέσμια, ὅπερ καί τό ἐκατάφερεν Χαρισματικῶς καί θεσμικῶς. Ἀλλά σύμφωνα μέ τά πιό πάνω, δέν σημαίνει ποσῶς, ὅτι ὁ Μονογενῆς Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός, δέν ἐνσαρκώθην ποτέ Του, οὔτε ὅτι ἦτο μία καινοφανῆς ἰδέα ἤ καί παραμύθιον (καθῶς σοφιστικῶς καί ἀσεβῶς διακηρύττωσιν πλανεμένοι ψευδοΧριστιανοί, Νεοαθεϊστές καί Νεοπαγανιστές), ἤ ὅτι, δέν ἐγεννήθην (ἀκριβῶς) τήν 25ην Δεκεμβρίου. Λέγοντες εἰδικά το τελευταίον, θεωρῶσιν οἱ ἀνόητοι πού ἔχουν τέτοια πλανεμένη ἄποψιν, ὅτι κλονίζωσι τήν πίστη τῶν Χριστιανῶν, διότι ἀφήνωσι τό «λογικόν» [δῆθεν] ὑπονοούμενον, ὅτι ἡ Χριστιανική Ἐκκλησία, «μᾶς κοροϊδεύει», ὅπερ τουτέστιν ἄκρως βλάσφημον, ἄτοπον καί παράλογον, βάσει τῶν σωρηδόν ἀποδεικτικῶν στοιχείων ἐκ τῆς Βιβλικῆς καί Πατερικῆς Γραμματειας.

Β΄. Διά τό πιό πάνω ἐνδιαφέρον θρησκειολογικόν καί θεολογικόν ζήτημα, δέν θα σᾶς παραπέμψω ἐξ ἀρχῆς σέ Βιβλικές ἤ Πατερικές μελέτες καί ἀναγνώσματα, ἀλλά σέ Ἀστρονομικά ἐγχειρίδια! Γράφω μέ προσοχή Α-ΣΤΡΟ-ΝΟ-ΜΙ-ΚΑ καί ὄχι Ἀστρολογικά. Σημειώνουν σύγχρονοι Καθηγητές τῆς Ἀστρονομίας καί Ἱστορικοί τῶν Θετικῶν Ἐπιστημῶν τά ἑξῆς ἐπόμενα πού με προβληματίζωσι, για το ζήτημα:

«Συνεπς, μέ τή θέσπιση τν Χριστουγέννων στό χειμερινό λιοστάσιο –πού κείνη την ποχή πεφτε την 24η 25η Δεκεμβρίου- ταυτίζονταν τά γενέθλια το νίκητου λιου με τά γενέθλια το θεϊκο δρυτή τς νέας θρησκείας. Σημειολογικά, την μέρα το χειμερινο λιοστασίου σέ στρονομικό πίπεδο «γεννάται Νέος λιος» (Sol Novus oritur), ν θεολογικά γέννηση ατή σε λληγορικό πίπεδο ταυτίζεται με τη Γέννηση το λιου-ησο. τσι, τά γεννέθλια το λιου τς Δικαιοσύνης, το ησο Χριστο, πήραν τη θέση τς παγανιστικς γιορτής τν γενεθλίων το νίκητου λιου…».3

Να ἀποσαφηνίσω κατ΄ ἀρχήν, ὅτι ἔχω τόν ἰσχυρόν θεολογικό λογισμόν, ὅτι ὁ Θεάνθρωπος Χριστός, δέν ἐγεννήθην τυχαία τήν συγκεκριμένη ἐποχή καί ἡμερομηνία. Οὔτε κἄν ὑφίστατο παράγοντας τύχη ἤ ἰστορική ἀπάτη, ὅπου σέ κατοπινόν στάδιον ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία ἐπέλεξεν ἄνευ σημαίνοντως σκοποῦ νά «μεταφέρει» ἤ καί (ἐπανα)θεσπίσει ἑορταστικῶς τά Χριστούγεννα ἀπό την 6ην Ἰανουρίου στήν 25ην Δεκεμβρίου.

Πληροφοριακά ἕνα ἐπιστημονικόν ἐργαλεῖον μᾶς εἶναι ἀναγκαίον: Ὡς γνωστόν, ἐξ ἀστρονομικῆς πάντοτε ἐπόψεως, τά ἀρχαία χρόνια ὑφίστατο τό Σεληνιακόν Ἡμερολόγιον καί ἐκ τῶν ὑστέρων ἐθεσπίσθην τό Ἡλιακόν. Το Σεληνιακόν ὅμως, καθῶς λέγωσιν οἱ ἐπιστήμονες Ἀστρονόμοι, ὑστεροῦσεν ἕνδεκα (11) ἡμέρες τόν χρόνον, ἑνῶ το Ἡλιακόν, ἦτον και εἶναι, Ἡμερολόγιον ἀκριβείας. Ἄρα λοιπόν, ἄν «ἀστρο-λογικῶς», καλῶς συμπαιρένουμεν, τόσον ἡ 6η  Ἰανουαρίου ὅσον καί ἡ ἐκ τῶν ὑστέρων θεσπισθήσα ἑορτή τῶν Χριστουγέννων 25η Δεκεμβρίου, εἶναι με ἀκρίβειαν καί οἱ ΔΥΟ ὀρθές, σύμφωνα μέ τό διπλοῦν ἀστρονομικόν κριτήριον πού μόλις σᾶς ἐπαραθέσαμεν. Τό γράφομεν ἐντελῶς ἁπλᾶ, μέ κάθε ἐπιφύλαξη, καί εἴμεθα ἀνοικτοί σέ κάθε καλόβουλη κριτική παρέμβαση ἀπό εἰδικούς τῆς Ἀστροφυσικῆς. Στα Μαθηματικά ἐξάπαντος, να σᾶς πληροφόρησω, ὅτι εἶμαι παντελῶς ἄσχετος, ἄλλά ἄν κανεῖς μας τολμήσει προσεκτικά νά ἀφαιρέσει τίς ἕνδεκα ἡμέρες ἀπό την 6η Ἰανουαρίου  συμπίπτει με πάσα ἀκρίβειαν ἡ ἡμερολογιακή μέρα τῆς 25ης  Δεκεμβρίου.

Καί ἕνα ἀμειγῶς συγκριτικόν θεολογικό σχόλιον γιά τό πιό πάνω Ἀστρονομικόν ἀπόσπασμα: Μέ τήν θεσμοθέτηση τῆς 25ης Δεκεμβρίου, δέν νομίζω νά ἐταυτίσθην, ἡ λατρεία τοῦ Ἥλιου, μέ την λατρεία τοῦ Θεανθρώπου Ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης. Ἄν και οἱ σημερινοί Νεοπαγανιστές ἤ καί Νεογνωστικοί-Μασσωνιστές κ.ἄ. τοῦτο ἀκριβῶς νοσφίζονται πιπιληδόν. Δέν πιστεύω οἱ ἐν λόγῳ Καθηγητᾶδες τῆς Ἀστρονομίας ὅτι ἐννοῶσιν αὐτό. Ἔχουμεν μᾶλλον, μία καθόλου τυχαία ἐνέργεια (ἀπό την πλευρά τῆς Μίας Ἁγίας Ἐκκλησίας) ἀλλά καί σημαντική ταύτησιν, ἁπλῶς καί μόνον, τῶν ἡμερολογιακῶν ἑορτῶν. Στρατηγική ταύτησιν ἐπί τῶν ἡμερῶν. Ὄχι βέβαια ταυτοποίησιν ἑορτολογικήν, περί θεολογικοῦ ἤ θρησκειολογικοῦ περιεχομένου, πού ὁδηγεῖ, μέ πάσαν μαθηματικήν ἀκρίβεια στόν Μονοθεΐστικόν ἤ Πολυθεϊστικόν Συγκρητισμόν. Θεωρῶ κάπως ἀδόκιμον τον ὅρον «ταυτίζονταν» ἀλλά συνάμα, οὔτε κἄν ἐπιθυμῶ νά ἐπικρίνω θεολογικά αὐστηρῶς, τους ἀκαδημαϊκούς Καθηγητές τῆς Ἀστρονομίας, πού ἐσυνέγραψαν, τό ἐν λόγῳ ἀρκετά καλόν (ἐκ θρησκειολογικῆς καί ἱστορικῆς ἀπόψεως) Ἀστρονομικόν ἐγχειρίδιον. Μᾶλλον ἀπό θεολογικήν ἄποψιν οἱ καταλληλότεροι ὅροι θά ἦτον: μετεσκεύασαν, μετεποίησαν, μετουσίωσαν, μετέβαλαν, μετεμόρφωσαν κ.ο.κ. τήν πολυσχειδήν παγανιστική γνωστή οἰκουμένη σε ἀμειγῶς Ὀρθόδοξον Χριστιανικήν, χωρίς βέβαια νά θεωρεῖτο καθαρῶς καί ἀπόλυτη ἀνθρώπινη ἐπίνοια καί κατόρθωμα. Οἱ Καθηγητές τῆς Ἀστρονομίας, παραπέμπωσι διά την πιο πάνω γνώμη τους στόν ἱερο Αὐγουστῖνον καθῶς καί σέ ἅλλους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Μᾶς παραπέμπωσι ἐπίσης σέ ἄλλα ἀποσπάσματα Πατρολογικά καί Κανονικά Κείμενα… ἐξάπαντως να πληροφωρήσομεν τους ἀγαπητούς καθηγητές, ὅτι ὁ ἱδρυτής τῆς Φίλης Ὀρθοδοξίας δεν ἦτο ἁπλοϊκά «θεϊκός», ἀλλά θεολογικῶς, ἦτο και εἶναι τέλειος Θεός καί συνάμα τέλειος δεδοξασμένος καί Ἀνεστημένος Ἀνθρωπος, δηλ. Θεάνθρωπος ἱδρυτής τῆς θεανθρωπίνης Ἐκκλησίας Του καί ὄχι βεβαίως «θεϊκός ἱδρυτής» τινάς «νέας θρησκείας». Ὁ ἐνσαρκωμένος Λόγος, ἦρθεν διά να καταργήσει, τά πρό καί μετά Αὐτοῦ, νοσηρά θρησκεύματα, πού αἰχμαλωτίζωσιν τούς πιστούς σέ πολυποίκιλα θεοσκότεινα ἀγνοήματα.

Γ΄. Τοῦτο τό ἕνα σημεῖον πού ἐτόνισα εἰς τήν τηλεφωνικήν μας παρέμβασιν, ἵνα το προβληματίσει τόσον ὁ κομπογιαννίτης θεολόγος και ὁ ἄλλος ἀστρολόγος, εἶναι ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία, δέν ἔχει τέτοια σοφιστικά ψευδο-διλλήματα, ἀλλά γνωρίζει μέ πάσαν ἀκρίβεια καί δύναται νά τό ἀποδείξει Ἁγιογραφικῶς, σέ κάθε «ἄπιστον Θωμᾶ», ὅτι ἡ 25η Δεκεμβρίου εἶναι ὄντως τά πραγματικά ὑπερ-ἱστορικά Χριστούγεννα. Ἀπλανῆς καί ὀρθόδοξη πηγή τῆς Ἑορτολογικῆς ἀποδείξεως εἶναι ὁ μείζων Θεοφόρος Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας («ὑπάρχεις γάρ Καθηγητής, ὡς τά θεῖα σαφῶν») καί Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος.

Τό πλέον ὅμως σημαντικώτατον (καί δῶστε κάποια σημασία τουλάχιστον σέ τοῦτο) πού μᾶς ἐνδιαφέρει γιά την παρούσα περίπτωση εἶναι: πού (οἱ ἴδιοι ἔγκριτοι Καθηγητᾶδες τῆς Ἀστροφυσικῆς) μᾶς παραθέτωσι δύο μικρά ἀποσπάσματα ΚΑΙ ἀπό τόν περίφημον Ἑορταστικόν Α΄ Λόγον «Εἰς τό Γενέθλιον τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ» τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου.4 Ποῦ εἶναι τότε τό παράδοξον πρόβλημα; Αὐτό πού μᾶς προβληματίζει εἶναι: ὅτι ἀποσιωποῦν ἤ μᾶλλον ἀπαξιώνουν(;), ἡχηρῶς5, τήν σημαίνουσα ἰσχυρά τεθεμελιωμένην καί ἀπαρασάλευτην ἱερά γνώμη τοῦ ἴδιου Θεοφόρου Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας, πού ἑρμηνεύει, διδάσκει, κατηχεῖ καί τό κύριον  ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ σαφῶς στόν κάθε καλοπροαίρετον ἄνθρωπον ὅτι τῷ ὄντι ἡ Γεννέθλιος ἡμέρα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ εἶναι ἡ 25η Δεκεμβρίου. Γιατί ᾆραγέ συμβαίνει τέτοια στρεβλῆ κακοήθεια καί σημαίνουσα ἀλλοίωσις; Γιατί οἱ Καθηγητᾶδες τῆς Ἀστροφυσικῆς, οἱ Ἀστρολόγοι, οἱ Νεοαθεϊστές, οἱ Νεοπαγανιστές, οἱ πιτσικλισμένοι Αἱρετικολόγοι νόες, δέν ἀναγνωρίζωσι ὡς την ἀκριβήν ἱστορικήν ἡμερομηνία τῶν Χριστουγέννων τήν 25ην Δεκεμβρίου; Μήπως, διά να κλονίσωσιν κάπως μεθοδευμένα, «ὀρθολογικῶς», καί μέ πλάγιον ἐπιστημονικοφανήν τρόπον, ἤ ἔστω ἀμυδρά νά ΣΧΕΤΙΚΟΠΟΙΗΣΟΥΝ τήν Ἐνσάρκωση τοῦ Θεανθρώπου; Τοῦτος εἶναι ὁ λόγος; Σαφῶς ἡ δική μας εἰκασία καί αἴσθησις, ἐστιάζει, ὅτι γίνεται τέτοιον θέατρον τοῦ παραλόγου γιά νά μή θιχθῶσι ὅσοι (Νεοαθεϊστές, Νεοπαγανιστές, Νεομασσωνιστές, Νεοθεοσοφιστές, Νεογνωστικούς, Νεορθοδόξους κ.ο.κ.) ἀμφισβητῶσι «ὅτι ὁ Θεός ἐτέχθη ἐν Σαρκί» ἤ καί τό «ὁ Λόγος Σάρξ ἐγένετο».

Γιατί ᾆραγέ, ὁ ὑποτιθέμενος «θεολόγος» καί νῦν «ἀντικειμενικός» Τηλεπαρουσιαστής κύριος Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης, ὁ πλανηθῆς φιλοξενούμενος καί Ἀστρολόγος κύριος Δημήτριος Παπέϋ, ὁ ἔγκριτος Ἀστρονόμος κύριος Μάνος Δανέζης, ὁ περίφημος Ἀστροφυσικός κ. Στράτος Θεοδοσίου κ.ἄ. ΑΓΝΟΟΥΝ (;)  (οἱ δύο τελευταίοι, ὑποτείθεται καί προϋποτείθεται, ὅτι ἐμελέτησαν καί τό συγκεκριμένον Ἀποδεικτικόν Κείμενον τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου ἀλλά ὅλως παραδόξως ποιοῦν τήν νῆσσα καί τό προσπερνῶσι) ἤ καλύτερα ἀποσιωποῦν, τήν ἀλήθειαν τοῦ πράγματος, ἤ κατά ὅπως παρατηρεῖτο διά τῆς τηλεοπτικῆς παρεμβάσεως μας, γίνεται μία παρορμητική βεβιασμένη συγκάλυψις-σχετικοποίησις τοῦ Ὑπομνηματιστοῦ καί ἀπλανοῦς Ἐρμηνευτοῦ Ἁγίου Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας; Ἄν ἔκανε τουλάχιστον τόν φιλότιμο κόπον ὁ ἀφορισθῆς θεολόγος καί  ἐμελετοῦσεν σοβαρά τήν Γραφική ἀποδεικτική θέση τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου δέν θά ἐξέθετεν τόσον πολύ τον ἑαυτόν του παραπλανώντας τήν παρέμβασίν μας.

Ἀπό την ἄλλη πλευρά, ἡ φοβερή ἀπολυτότητα τῶν ἀγαπητῶν κύριων Ἀστρονόμων ὅτι δῆθεν « 25η Δεκεμβρίου δέν εναι κατά κανένα τρόπο μερομηνία γέννησης το ησο Χριστο» τοῦτος ὁ ἐπιστημονικός, ἐξάπαντως «ἀστρολογικός» ἤ «ἀστρονομικός» δογματισμός τους μέ τρομάζει ἀφόρητα, ἐνίοτε δέ ἀπελπιστικά. Πολλῷ μᾶλλον ὅταν γίνεται εἰς βάρος τῶν Πατρολογικῶν καί Γραφικῶν Πηγῶν πού ὑποτείθεται ὅτι ἐρευνήσαν σέ βάθος.

Ἀσχέτως τοῦ τί ἀκριβῶς ὑποκειμενικά ἤ «ἀντικειμενικά» θεωρεῖ ἤ καί νομίζει ὁ καθένας μας, ἄν ὅμως (ἐπι)λυθεῖ, ἀποδεικτικῶς, τό «μείζον» ψευδο-ζήτημα μέ τήν Γενέθλιον Ἡμέρα τοῦ Θεανθρώπου, βγαίνωσι καί σωρηδόν θεο-λογικά κ.ἄ. συμπεράσματα. Ἐξάπαντως δυσκολεύομαι νά ὀσφρανθῶ ποιές εἶναι οἱ «ἀστρονομικές σκοπιμότητες» τοῦ στρουθοκαμιλισμοῦ ἕναντι τῶν Πατρολογικῶν ἀποδείξεων. Ὁ ἀστρονομικός, ὁ θεολογικός, ἤ ἀστρολογικός ἤ καί τηλεοπτικός σκόπιμος (;) «Χριστολογικός ἐγκιβωτισμός» στά περί τῆς τοῦ Χριστοῦ Γεννήσεως μᾶλλον θα πρέπει να προβληματίζει ἅπαντες. Τήν Χρυσοστόμειον ἀποδεικτικήν πρᾶξιν πρόκειται νά τήν καταγράψουμεν ἐπιλογικά στά πιό κάτω.

Δεν δύναμαι να καταπιῶ ἀμάσητον τό [δῆθεν] «ἀστρονομικόν» ῥηθέν, τίς σαθρές καί ἡμιμαθεῖς χαριτωμενιές τοῦ Δανέζη καί τοῦ Θεοδοσίου, περί τῆς τάχα μου «κατά σύμβαση γεννέθλιας μέρας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» οὔτε κἄν τό ἐπίμονον καί διδασκαλικόν ἐπαναληπτικόν σέ λεξικολογική παραλαγήν στήν ἴδια ἀκριβῶς παράγραφον (ὀκτῶ γραμμές πιό κάτω) «κατά σύμβαση ἡμερομηνία γέννησης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ».6 Ἡ φράση «κατά σύμβαση» σύμφωνα με τον Γλωσσολόγον κ. Γ. Μπαμπινιώτη ὁρίζεται ὡς τυπικά ἤ καί κατόπιν συμφωνίας. Στήν περίπτωσιν τῶν πανάγιων Χριστουγέννων, ἰσχύωσι καί τά δύο ὑπό τήν θεσμική ὁπτική, ἀλλά παράλληλα, στήν ἀκραιφνῶς Χαρισματική σφαῖρα καί κανένα ἀπό τά δύο, διότι ὄντως ὁ Χριστός ὑπεριστορικᾶ παρενέβην καί ἐγεννήθην (Μυστηριακῶς) ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΣ τήν 25ην Δεκεμβρίου ὅπου καί κονιορτοποιεῖτο κάθε σαχλός νομικισμός, ἐπιστημονισμός, ἀστρολογισμός, ἠλιθιότης, σχολαστικισμός, τυπικότης, θρησκειολογική σύμβασις καί πολιτική ἤ πολιτισμική συμφωνία. Συνεπῶς κάθε νόρμαλ Ὀρθόδοξος Χριστιανός, προφανῶς καί θά διαφωνεῖ μέ τά «κατά σύμβαση» φλυαρήματα τῶν θετικῶν ἐπιστημόνων, πού ἀδυνατοῦν νά ἀντιληφθῶσι τά πεπερασμένα καί περιορισμένα ὅρια τοῦ ἐπιστητοῦ χώρου τους, ἤ καί ἄν τό ἀντιλαμβάνονται, σημαίνει μᾶλλον, ὅτι νοσφίζονται τήν θεολογία, γιά ἰδιοτελεῖς λόγους.

Δ΄. Το ἐπόμενο καί δεύτερον θεο-λογικό σφάλμα πού ἐντόπισα κατά τοῦ ἀστρολόγου κ. Παπέϋ καί τό ἀνέφερα εἰς την τηλεφωνική παρέμβασίν μου, ἦτο: ὅτι τό «Ἄστρον τῆς Βηθλεέμ» ΔΕΝ ἦτο Ἀστρονομικό οὔτε Ἀστρολογικόν φαινόμενον κατά ὅπως ἀντίθετα, θεωρεῖ ἤ νομίζει, ὁ «Χριστιανός» Ἀστρολόγος. Σαφῶς καί ἀποδεικνύεται ὅτι ἦτο Πνευματικόν, Θεολογικόν καί Χαρισματικόν τό φαινόμενον, ὅπως δύναται νά ἀποδειχθεῖ καί ἡ ἱστορικά ἀκριβῆς Ἡμερολογιακή (ἐν τόπῳ και χρόνῳ) Γέννησις τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἀστρολόγος, ἀπό διακαήν μᾶλλον πόθον καί ζῆλον στά ἀστρονομικά γράμματα, φαντάζεται καί αἰθεροβατεῖ σέ ἀνύπαρκτα Ἀστροφυσικά φαινόμενα. Ἄς μελετήσει τό κανονικόν Ἀστροφυσικόν φαινόμενον πού ἐσυνέβην ταῷ ὄντι κατά τον θάνατον τοῦ Ἐσταυρωμένου! Γιατί δεν το πράττει; Κατ΄ ἐπίρρωσιν τῆς γνώμης μας φέραμεν ὡς μαρτυρίαν τους ἐξ Ἑλλάδος Καθηγητές τῆς Ἀστρονομίας, ὅπου ἐκεῖ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΩΣΙ πράγματι σε βιντεοσκοπημένη ἐκπομπή τους μέσα ἀπό την Πατερική Γραμματεία (ἱερό Χρυσόστομον καί πάλιν) ἀλλά καί ἀπό ἄλλες θρησκειολογικές καί Ἀποκρυφιστικές Πηγές, ὅτι το «Ἄστρον» πού ὁδήγησεν τοῦς Μάγους στήν Βηθλεέμ, ὅντως δέν ἦτο Ἀστρονομικόν φαινόμενον. Τοῦτο ἔχει ἰδιαίτερην ἀξίαν καί σημασία, διότι ὁ Ἀστρολόγος ἀποδεικνύεται τά μέγιστα χάννος καί ἀμαθής ἔμπροσθεν τῶν σωρηδόν Ἀστρονομικῶν κ.ἄ. ἀποδείξεων.

Ε΄. Εἰρήσθῷ ἐν παρόδῳ, ὅτι μία σημαίνουσα ἀξιωματική Ἐπιστημονική Ἀρχή καί ἡ ἀπαρασάλευτη τεκμηρειωμένη δογματική ἄποψις, τῆς Ἐπιστήμης τῆς Ἀστρονομίας, κατά ὅσων ἀστρολόγων-μέντιουμ-μελλοντολόγων κ.ο.κ. νοσφίζονται, ἀλυσιτελῶς καί ἰδιοτελῶς, τό θετικόν ἐπιστητόν της, εἶναι: ὅτι ἡ τοῦ Διαβόλου ἀκρόπολις ἡ Ἀστρολογία καί τά σύν αὐτῷ συμπαρομαρτοῦντα της δέν εἶναι θεμελιακή Οὐμανιστική Ἐπιστήμη ἀλλά παρα-ἐπιστημονικόν φαινόμενον στήν σφαίρα μάλιστα τοῦ δεισιδαίμωνος Πνευματισμοῦ καί ἀποκρυφιστικῆς Μεταφυσικῆς. Δηλαδή, διά τήν Παγκόσμιον Ἕνωση Ἀστρονόμων καί Ἀστροφυσικῆς, ἡ δολερῆ Ἀστρολογία εἶναι ἀναντίρρητα στεῖρος κομπογιαννιτισμός, μείζωνα ἐξαπάτησις καί ἐθισμός μέ  βουλοκέρι τῶν εὐκολόπιστων, «ἐξυπνόπουλων» καί «παρα-μορφωμένων»  ἀφελῶν-ἀνόητων ἀνθρώπων. Μη ξεχνάμε ὅμως, ὅτι κατά τον Φραγκικόν Μεσσαίωνα, οἱ [δῆθεν] Ἀστρονόμοι ἦτο ταυτόχρονα καί Μάγοι, Ἀλχημιστές, Μασσώνοι, Συγκρητιστές, Οἰκουμενιστές, κ.ο.κ. δηλαδή ἦτο ἕνα συγκεχυμένον διαβολικόν κράμα Ἐπιστήμης, Ἐσωτερισμοῦ, Καμπαλισμοῦ, Ταλμουδισμοῦ, Ἀποκρυφιστικοῦ καί Γνωστικοῦ Συγκρητισμοῦ. Τά ἔν λόγῳ πράγματα ὅμως, ἀπό τόν Φραγκοπαπικόν Μεσσαίωνα καί πίσω ἀπό τήν κουρτίνα, δέν ἔχωσι ἀλλάξει καί τόσο πολύ, ὅσο νομίζωσι κάμποσοι κατά φαντασίαν «προοδευτικοί» καί «νέο-φιλελεύθεροι» συνάνθρωποί μας. Δέν εἶναι καθόλου τυχαίον πού ἐπιφανεῖς καί σήμερα Ἀστρονόμοι, ἀσχολούνται ἤ εἶναι ἐνεργά μέλη Μασσωνικῶν/Γνωστικῶν Οἰκουμενιστικῶν/Θεοσοφικῶν Ὀργανώσεων ἤ καί Κινημάτων, ἤ ἔστω πού μελετῶσι καί προβάλλωσι ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ τήν Ἀποκρυφιστικήν Γραμματείαν, καθῶς ἔμμεσα ἀνεδείξαμεν πιό πάνω.

Στ΄. Σαφῶς τήν βαρέως πεπλανημένη Ἀστρολογία τήν ἀπορίπτωσι καί ὅλα τά ἄλλα ἐπιστημονικά γνωσιολογικά ἀντικείμενα, καί πέραν τῶν Θετικῶν Ἐπιστημῶν. Λόγου χάριν στίς Ἀνθρωπιστικές Ἐπιστῆμες ἡ Ἐπιστήμη τῆς Θεολογίας ἀλλά καί ἐκείνη τῆς Ἀρχαιογνωσίας, δύνανται νά μᾶς ἀποδείξωσιν εἰς τίς πηγές των με πάσαν ἀκρίβεια τήν Προελληνική καί Ἀρχαιοελληνική διαφορά καί διάκριση τῆς Ἀστρονομίας ἀπό την Ἀστρολογία. Σίγουρα σέ πολλές περιπτώσεις ἀνάλογα μέ τόν πολιτισμό ἦτο ἄρρηκτα ἀλληλένδετα καί περίπλοκα συνδεδεμένα γιά τοῦτο καί ἐπανῆλθεν ἡ μεφιστοφελική σύγχυσις στό παρασκήνειον κατά τόν «Ἱεροεξεταστικόν» Παπικόν Μεσσαίωνα. Δηλαδή ἡ σημαίνουσα διάκρισις αὐτῶν, σαφῶς καί δέν γέγονε μετά τον Φραγκολατινικόν καί Λουθηροκαλβινικόν Μεσσαίωνα ὑπό τῶν Δυτικῶν, ἀλλά ἀπό τους Ἀρχαίους Ἕλληνες καί Ῥωμηούς. Στήν Ἀρχαία Ἑλλάδα νά τονίσουμεν, ὅτι ἡ Ἀστρονομία ἐξελίχθηκε καί ἀναπτύχθηκε κυρίως ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ὡς θεωρητική καί πρακτική Ἐπιστήμη. Θέλω να πῶ, ὅτι ἡ Ἀστρονομία, δέν ἔπεσε καταλάθος ὡς ἐνάερια πλανητική ἀστερόσκονη στίς πανεπιστημιακές αὐλές τοῦ ἐν ἐξελίξει Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ ἀπό τόν ἐθνοκτόνο Μεσσαίωνα τους καθότι ἐπιμένωσι νά διδάσκωσι ἀκόμη σύμπασες οἱ Θετικές Ἐπιστῆμες. Τό ἁναντίρρητον ἱστορικόν γεγονός, ὅτι οἱ Ἕλληνες ἐγνώριζαν καί ἐδίδαξαν Πρωτοπόροι τήν Ἡλιοκεντρική Θεωρία (ἐξ Ἀρίσταρχου τοῦ Σάμιου) τοῦτο καθιστά ἀναπολόγητους ὅσους Νεοέλληνες (μή πάω μακρυά) πιθηκίζωσι μετά ἀσύγνωστης ξενομανίας. Ἐπιστροφή λοιπόν διά ἔρευνα καί μελέτη στίς πατροπαράδοτες ῥίζες καί πηγές μας, τουτέστιν στους Ἀρχαίους Ἕλληνες7 Προγόνους καί Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.8

Ζ΄. Θα ἦτο πολύ πιθανόν, μείζωνα παράλειψις, ἀπό μέρους μας νά μή διατυπώσουμεν συνοπτικῶς τήν ἀπαρασάλευτον θέση τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας διά την Ἀστρολογία. Τόσον ἡ γραπτή ὅσον καί ἡ ἄγραφως Μυστική Ἱερά Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας ἀπερίφραστα ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων, κατεδικάζει τελεσίδικα την Ἀστρολογία, μαζί καί τά παράγωγά της. Οἱ Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἔχωσι ἐκφράσει καταδικαστικές ἀπόψεις κατά τῶν ψευδοπροφητῶν Ἀστρολόγων. Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ, Ἀποστολικοί Πατέρες, Ἅγιοι Πατέρες, Ἱεροί Κανόνες, Οἰκουμενικές καί Τοπικές Σύνοδοι, σύμπασα, ἡ Συμφωνία τῶν Πατέρων, κατεδικάζωσι εὔλογα καί παιδαγωγικῶς τήν ψυχόλεθρον Ἀστρολογία καί (νεκρο)Μαντική  Τέχνη. Ἐνίοτε ἀναθεματίζει, καθαιρεῖ καί ἀφορίζει τους συμμετέχωντας Λαϊκούς ἤ Κληρικούς.9



Ἀπόδειξις ἀκριβής ὅτι ἡ Γενέθλιος Ἡμέρα τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ 25η Δεκεμβρίου.

Ἐν κατακλείδι, συνοπτικῶς, καί συγκριτικῶς σύμφωνα με την Ἀστρονομική (δεῖτε τήν πιό κάτω 5ην ὑποσημείωση) ἤ καί Ἀστρολογική αὐθαίρετη ἄποψη τῆς διαστρέβλωσις τοῦ πράγματος, πρόκειται νά  κατάγράψουμεν ἐκ καθηκόντως τρεῖς ἐλάχιστες ἀρᾶδες διά τοῦτο τό σημαινόμενον ζήτημα. Ἀκολουθοῦντες ἀναντίρρητα τήν ἀξιωματική Ἐρμηνευτική μεθοδολογία τοῦ ὀρθοδόξως και ἁπλανῶς θεολογεῖν. Δέν γνωρίζω βάσει ὑπό ποῖων ἀκριβῶς ἀξιωματικῶν μεθοδολογικῶν ἐρμηνευτικῶν κριτηρίων ἀποφαίνονται, θετικῶς ἤ ἀρνητικῶς, οἱ Ἀστρονόμοι καί Ἀστρολόγοι, στά περί τῶν Χριστουγέννων; Στήν Κοσμολογία, στήν Φυσική, στίς Φιλοσοφικές ἰδεοληψίες ἤ τά Μαθηματικά; Ποντάρω ὅτι εὐθύνη θά φέρει ὁ ὑποκειμενικός στεῖρος καί ἀποκρυφιστικός Ἐπιστημονισμός. Δηλαδή οἱ γνωστοί καί ἄγνωστοι ἐπιστημονικοί δογματισμοῖ. Πολλῷ μᾶλλον εἶναι νά ἐξίσταται φυσιολογικά κανεῖς, ὅταν τό ζήτημα εἶναι κατ΄ ἐξοχήν Θεολογικόν (μιᾶς και ὁμιλοῦμεν διά τήν χωροχρονική Γέννησιν τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ὅχι τῆς γεννήσεως τοῦ ἀνθρώπου Βρούτου ἤ και Γαλιλαίου) ἀντί ἀστροφυσικόν ἤ ἀστρολογικόν; Εἶναι εὐρέως γνωστόν, ὅτι ὁ ἱερός Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος εἶναι ὁ κατεξοχήν δεινός Πρύτανης καί ἁπλανῶς ὑπομνηματιστής καί ἄριστος Ἐρμηνευτής τῶν Ἁγίων Γραφῶν. Τοῦτο μᾶς το ἐπικυρώνει ἡ Συμφωνία τῶν θεηγόρων Πατέρων καί ἡ Ἱερά Παράδοσις τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀποκαλλώντας τον καθόλου τυχαία, ὡς το ἐπεξηγηματικόν και ἑρμηνευτικόν Στόμα τοῦ ἁγίου Ἀπόστολου τῶν Ἐθνῶν τοῦ Παύλου. Εἶναι ἐκπληκτικόν καί ἄκρως παράδοξον πού ἔγκριτοι Πανεπιστημιακοί Ἐρευνητές και Καθηγητές, πασῶν τῶν Θετικῶν Ἐπιστημῶν, καί δή δύο διάσημοι Ἕλληνες Ἀστροφυσικοί ( ὅπως οἱ: κ. Μάνος Δανέζης καί κ. Στράτος Θεοδοσίου) πού συμβουλεύονται τήν Ἑλληνικήν Πατρολογίαν, τοῦτο εἶναι βέβαια πρός τιμήν τους. Ἀλλά ὄχι, σαφῶς, ἀπροϋπόθετα.

Δέν γνωρίζω πῶς ἀκριβῶς ἀποδεικνύωσι, ὅτι ἡ Γενέθλιος Ἡμέρα τοῦ Χριστοῦ «δέν εἶναι κατά κανένα τρόπο ἡ ἡμερομηνία γέννησης τοῦ». Δεν ἔχω ἀκόμη μελετήσει τό εἰδικόν ἀστρονομικόν σύγγραμμάν τους ὅπου και πραγματεύωνται ἐκτενῶς τό ζήτημα. Οὔτε δύναμαι νά ἐπικρίνω ἀντικειμενικῶς πράγματα πού δέν ἔχω μελετήσει. Δύναμαι ὅμως νά ἐπικρίνω ἀντικειμενικά τήν ἀναπαραχθῆσαν «Χριστολογικήν» γνώμη τους ἀφοῦ τήν παραθέτωσιν ῥητῶς καί σέ ἄλλα ἀστρονομικά ἐγχειρίδια πού ἔπεσαν στήν ἀντιλήψίν μας. Καταγράφωσιν ὅμως με πάσα εὐθύτητα την γνώμη τους καί τοῦτο εἶναι σεβαστόν.

Ὡστόσον, δέν μπορεῖ νά γίνει κατανοητόν, γιατί ᾆραγέ γέγονε, θέλετε σκόπιμη (;) ἀποσιώπησις (!), ἤ θέλετε ἀπόκρυψις (!!) τῆς ἀξιωματικῆς μεθοδολογικῆς, Βιβλικῆς καί Ἑορτολογικῆς Ἀποδεικτικῆς πού ἐνεργεῖ  μέ κάθε ἀκρίβεια (!!!) ὁ θεῖος Χρυσόστομος; Ἐξάπαντος ἔχω τήν αἴσθησιν ὅτι γνωρίζουσιν καλά, τήν ἀποδεικτικήν μέθοδον τοῦ Θεολόγου Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦτο δέν ἀναφέρεται ποσῶς στον «Κύκλο τοῦ Χρόνου». Τοῦτο το γράφω, διότι ὁ Μέγας Χρυσόστομος, ἀναφέρει ΠΡΩΤΟΣ με ἀκρίβεια, ὅτι ἐντοπίζοντας τήν Βιβλική ἀκρίβεια τόν μήνα τῆς Συλλήψεως τοῦ Προφήτου καί Βαπτιστοῦ Τιμίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, δυνάμεθα καί νά ἀνακαλύψουμεν μέ πᾶν ἀκρίβεια τήν Σύλληψιν τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί κατ΄ἐπέκταση φυσιολογικήν τήν (ὑπερ-)ἱστορικήν Γέννησίν Του. Ποιό κάτω στήν ἀρνητική ἀπόφανση (5η ὑποσημείωσις) των οἱ ἔγκριτοι Ἀστροφυσικοί, ἔρχονται ΔΕΥΤΕΡΟΙ καί βάλε, κατάϊδρωμένοι, μιᾶς καί ἀντιγράφωσι (χωρίς νά παραπέμπωσι μέ πάσα  ἀκρίβεια πού εὕρηκασι τόν θεολογικό καί ἐκκλησιασιολογικόν συλλογισμόν περί τοῦ Προφήτου Ἰωάννου Προδρόμου) σαφῶς τόν Χρυσοστόμειον συλλογισμόν, μόνον μερικῶς και ἐκεῖ τό πρῶτο μέρος ἀπό τό ἑορτολογικόν καί θεολογικό  ἀποδεικτικόν μοτίβον τοῦ ἱεροῦ Χρυσοῤῥήμωνος. Οὔτε δύναμαι να ἀντιληφθῶ με σαφήνεια τόν πιό κάτω συλλογισμόν τῶν Καθηγητῶν.

Οἱ ἴδιοι σημειώνουν, καί ὀρθῶς ὡς ἐδῶ, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία ὅρισεν νά ἑορτάζει τήν Γεννέθλιον ἡμέρα τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννη κατά τήν 24ην  Ἰουνίου. Καί πάλιν οἱ ἴδιοι καθηγητές συγγράφωσιν (ἀντιγράφωντες βέβαια τήν Ἁγιολογική, Θεολογική ἤ καί Βιβλική σκέψη τοῦ θείου Χρυσοστόμου) ὅτι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἐγεννήθην, ἕξι μῆνες μετά την γέννεθλιον ἡμέρα τοῦ Προδρόμου. Καί αὐτό εἶναι ἀναντίλεκτα ὀρθόν. Ἐκεῖνο πού δέν βγάζει νόημα, εἶναι τά ἄφθαστα «ἀστρονομικά μαθηματικά» καί ἡ «ἀστρολογική ἀλχημεία» τοῦ αὐθαίρετου, ἐξάπαντως ἐσφαλμένου καί παράλογου συμπεράσματός τους. Διότι πολύ ὀρθῶς καί μέ ἀκρίβεια ἡ Μία Ἁγία Ὀρθόδοξη καί Καθολική Ἐκκλησία ἔθεσεν (καθόλου αὐθαίρετα ἀλλά βάση Βιβλικῆς Μαρτυρίας) τό Γενέσιον τοῦ Προδρόμου πρός τό τέλος Ἰουνίου, διότι μετρώντας κανεῖς με τά ἁπλά καί συμβατικά Μαθηματικά τῆς κοινῆς λογικῆς τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου, ἕξι μῆνες μετά τόν Ἰούλιον πέφτει ἀκριβῶς ὁ μῆνας Δεκέμβριος! Εἶναι ἔτσι ἤ δέν εἶναι ἔτσι, ἀξιότιμοι κύριοι/ες ἀναγνώστε/τριες μας; Για να δοῦμεν ἐν τέλει καί τόν ἀποδεικτικόν Βιβλικόν ἀποδεικτικόν μοτίβον τοῦ ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου.

Ὁ ἱερός Χρυσόστομος, μᾶς πληροφορεῖ, γιά τά ἐπόμενα: ὅτι ὁ Προφήτης Ζαχαρίας (πατέρας τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου) ὡς Ἀρχιερέας κατά τήν Ἑβραϊκήν Ἑορτή τῆς Σκηνοπηγίας, ἔλαβε ἐξ Ἀρχαγγέλλου Γαβριήλ τήν ἐκ Θεοῦ πληροφορίαν, ὅτι ἡ στείρα προμήτωρ καί Δικαία Ἐλισάβετ θά γεννήσει υἱόν «καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἰωάννην». Ἡ ἐν λόγῳ Ἰουδαϊκή ἐορτή πότε ἀκριβῶς ἱερουργεῖτο; Ὁ ἴδιος ἱερός Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας, μᾶς πληροφορεῖ, ὅτι ἡ ἑορτή τῆς Σκηνοπηγίας ἱερουργεῖτο «περί τά ἔσχατα (πρός τό τέλος) τοῦ Γορπιαίου μηνός». Ποιός νά εἶναι ᾆραγέ τοῦτος ὁ ἄγνωστος μῆνας; Πρόκειται σαφῶς, γιά τον Γορπιαῖον, Μακεδονικόν μῆνα, πού ἀρχινοῦσε ἀπό τήν 15ην  Αὐγούστου μέχρι τήν 15ην Σεπτεμβρίου. «Τότε καί ἡ Ἐλισάβετ συνέλαβεν (στό τέλος τοῦ μῆνα Σεπτεμβρίου), καί περιέκρυβεν ἑαυτήν μῆνας πέντε». Ἐπίσης, σημειώνει ὁ Χρυσόστομος: «Εὔκαιρον οὖν δεῖξαι λοιπόν, ὅτι τόν ἔκτον μῆνα ταύτης ἐχούσης ἐκ τῇ κυήσει τοῦ Ἰωαννου, ἡ Μαρία (Θεοτόκος) λαμβάνει τῆς συλλήψεως τά εὐαγγέλια». Ὁ ἱερός Χρυσόστομος, μέχρι στιγμῆς ἀκολουθεῖ  μέ κάθε Ἁγιογραφική ἀκρίβεια τό κάθε Ἱστορικόν, Πολιτικόν («Ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Ἠρῲδου βασιλέως τῆς Ἰουδαίας») Θεολογικόν καί Νομικόν («καί ταπεινώσετε τάς ψυχάς ὑμῶν, νόμιμον αἰώνιον») στοιχεῖον τῆς Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης (π.χ. Λευϊτικόν, Ιστ΄, 29-34, καί Κατά Λουκᾶν, Α΄, 1-80). Ἐπιπρόσθετα μᾶς ἀναφέρει: «Εἰ τοίνυν μετά τον Γορπιαῖον μῆνα ἀρχήν ἔλαβε συλλαμβάνειν ἡ Ἐλισάβετ, καθῶς ἀποδέδεικται, ἀριθμῆσαι ἐξ ἐκείνου δεῖ τους μεταξύ μῆνας ἕξ (ἕξι). Εἰσί τοίνυν οὗτοι οἱ μῆνες, Ὑπερβερεταῖος (Ὀκτώβριος), Δῖος (Νοέμβριος), Ἀπελλαῖος (Δεκέμβριος), Αὐδοναῖος (Ἰανουάριος), Περίτιος (Φεβρουάριος), Δύστρος (Μάρτιος). Μετά τοῦτον οὖν τον ἕκτον μῆνα ἀρχήν ἡ Μαρία τῆς συλλήψεως ἔλαβεν· ὅθεν καί ἐννέα μῆνας ἀριθμοῦντες, εἰς τον παρόντα τοῦτον ἀπαντησόμεθα. Ἔστιν οὖν ὁ πρῶτος μήν τῆς συλλήψεως τοῦ Δεσπότου, Ἀπρίλιος (25η Μαρτίου), ὅς ἐστι Ξαντ[θ]ικός· μεθ΄ ὅν Ἀρτεμίσιος (Μάϊος), Δέσιος (Ἰούνιος), Πάνεμος (Ἰούλιος), Λώιος (Αὔγουστος), Γορπιαῖος (Σεπτέμβριος), Ὑπερβερεταῖος (Ὀκτώβριος), Δῖος (Νοέμβριος), Ἀπελλαῖος (Δεκέμβριος), καί οὗτος ὁ μήν ὁ ἐνεστώς, καθ΄ ὅν τήν ἡμέραν (25ην Δεκεμβρίου) ἐπιτελοῦμεν».10 (Οἱ ὑπογραμμίσεις, οἱ ἐμφάσεις, και τά ἑντός τῆς παρενθέσεων εἶναι ἰδικά μας στίγματα).

Τό ἐρώτημα παραμένει φυσικά, ἀμείλικτον καί ἀδυσώπητον, ἰδίως μετά τά ὅσα σᾶς παραθέτουμεν ἀποδεικτικῶς, πρός τήν φιλότιμον φιλαναγνωστικήν ἀγάπην σας: ᾆραγέ γιατί τόσοι διάφοροι Νεογνωστικοί ἀστρονόμοι, ἀστρολόγοι11, ἀφορισμένοι καί αἱρετικοί τηλεθεολόγοι, ἡμιμαθεῖς καί ἀμαθεῖς ξερόλες, χρησιμοποιῶσι τίς Ἑλληνικές Πατρολογικές πηγές, καί δή τόν ἱερόν Χρυσόστομον, κατά τό δοκοῦν; Γιά ποῖον λόγον προσπαθῶσι, ἀνεπιτυχῶς βέβαια, νά σχετικοποιήσωσιν καί νά ἐξορθολογίσωσι τήν σημαίνουσα Γενέθλιον Ἡμέραν τοῦ Βασιλέως τῆς Δόξης; Γιά νά κλονίσωσι το Βασίλειον Ἱεράτευμα; Τό πλέον πιθανόν! Ἤ μήπως, διά να κλονίσουσι ἄρδην, ἐντέχνως καί «ἐπιστημονικῶς», ὕπουλα καί δόλια, τό Μέγα καί παράδοξον Μυστήριον τῆς Ἐνσαρκώσεως τοῦ Δευτέρου Προσώπου τῆς Θεαρχικῆς Ἁγίας Τριάδος; Τούς ἔχετε ἐμπιστοσύνη; Ἐμεῖς πάντως ὄχι! Γιατί; Διότι ἐπιθυμοῦμε νά μισοῦμεν τήν βλακεία καί τήν ἀφέλεια πού μᾶς λαγκοδέρνει γενετικῶς. Διότι ὁ Γνωστικός Μανιχαϊσμός εἶναι το περιεχόμενον τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!... Γι΄ αὐτό τους μελετοῦμεν προσεκτικά, ἵνα φανερώνουμεν καί ἀποκαλύπτουμε τά τρεπτά καί ἔωλα ἐξάπαντος τά προβληματικά ἰδεοληπτικά καί θρησκόληπτα σημεία τους. Ἐξάπαντος κρίνουμεν ἀπόψεις, ἰδέες, κοσμοθεωρείες καί θέσεις ταῶν προσώπων, καί ὄχι τά πρόσωπα καθ΄ ἑαυτά. Τά πρόσωπα πού ἀνεφέρθησαν ἐπί σκοποῦ, εἶναι πανάξια τιμητικῆς ἀγάπης καί ἐμπράκτου συμπαθείας, ἑνῷ προσωπικῶς, τά σεβόμεθα λίαν καλῶς μέ βαθειάν καρδιακήν ἐκτίμηση, παρ΄ ὅλον πού δέν ἦτο θέλημα Θεοῦ νά τούς γνωρίσομεν ἀπό κοντά. Οἱ τελευταίες γραμμές γράφονται διά τους ἔχωντες ἐργοστάσιον παραγωγής κουτοπόνηρων καί «καλῶν» λογισμῶν. Σαφῶς συμφωνοῦμε ἐπιλογικά, με τους Ἀστροφυσικούς, ὅτι ἡ Γέννησις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐξυπηρετεῖ Θεολογικές σκοπιμότητες. Μακάρι νά τίς ὑποψιασθῶμεν ἐμπειρικῶς!...

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

Ὀρθόδοξος Θεολογῶν





ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1 Λάμπρου Χρ. Σιάσου (Καθηγητοῦ Ἱστορίας τῆς Φιλοσοφίας καί Ὀρθοδόξου Συμβολικῆς Δογματικῆς στήν Θεολογικήν Σχολή τοῦ Α.Π.Θ.), ΑἷΜΑ ΣΤΑΦΥΛῆΣ, Κεφ.: 2. Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΖΩΔΙΩΝ, ἐκδόσεις: «Ἁρμός», 1998, σελ. 90-112.

2 Ἰωάννου Σ. Ῥωμανίδου ( μακ. Καθηγητοῦ Δογματικῆς και Συμβολικῆς Θεολογίας καί Πρωτοπρεσβυτέρου), Πατερική Θεολογία, Α΄ ἔκδοση, ἐκδόσεις: «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ», Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 197-202.

3 Στράτος Θεοδοσίου καί Μάνος Δανέζης (Καθηγητῶν Ἀστρονομίας), Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΕΣ ΛΑΤΡΕΙΕΣ), ἐκδόσεις: «ΔΙΑΥΛΟΣ», Ἀθήνα 2004, σελ. 100-101.

4 Τῶν Αὐτῶν, Ὁ Κύκλος τοῦ Χρόνου, ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 102.

5 Τῶν Αὐτῶν, Ὁ Κύκλος τοῦ Χρόνου, ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 93. «Σύμφωνα μέ τίς Γραφές, ἡ γέννηση τοῦ Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου προηγήθηκε ἕξι μήνες τῆς γέννησης τοῦ Ἰησοῦ. Ἄρα ἡ «Σύλληψις τοῦ Τιμίου Προδρόμου», ὅπως την ἀναφέρει το ἐκκλησιαστικόν ἑορτολόγιο, τοποθετήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου, στη φθινοπωρινή ἰσημερία, ἑνῷ στο ἄλλο ἡμερολογιακό ὁρόσημο, στο θερινό ἡλιοστάσιο  στις 24 Ἰουνίου, τοποθετήθηκαν τά «Γενέθλια τοῦ Τιμίου Προδρόμου». Ἐπομένως, ἡ 25η Δεκεμβρίου δέν εἶναι κατά κανένα τρόπο ἡ ἡμερομηνία γέννησης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ…· ἁπλῶς εἶναι τό ἀποτέλεσμα μίας θεολογικῆς σκοπιμότητας».

6 Τῶν Αὐτῶν, Ὁ Κύκλος τοῦ Χρόνου, ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 112.

7 Heinz-Gunther Nesselrath (Καθ. Πανεπιστημίου Gottingen), Εἰσαγωγή στήν Ἀρχαιογνωσία, Τόμος Α΄, Ἀρχαία Ἑλλάδα, Τρίτη ἔκδοση, ἐκδόσεις: ΠΑΠΑΔΗΜΑ, Ἀθήνα 2005, Κεφ.: VII Ἀρχαία Ἑλληνική φιλοσοφία καί ἐπιστῆμες (2.3.3 Ἡ Ἀστρονομία) σελ. 574-577.  «… στήν Ἑλλάδα ἡ Ἀστρονομία ἀναπτύχθηκε νωρίς ὡς ἀνεξάρτητη θεωρητική ἐπιστήμη. Σκοπός της ἦταν ἡ κατανόηση καί ἡ λογική, κατά τό δυνατό μαθηματική, ἐξήγηση τῶν οὐρανίων φαινομένων, κυρίως τῶν κινήσεων τῶν οὐρανίων σωμάτων, ἑνῷ ἀντίθετα ἡ ἀστρολογία -ὁ ὅρος διακρίνεται ἀπό την Ἀστρονομία για πρώτη φορά στον 2ο αἰῶνα μ.Χ.- δέν ἔπαιξε κανέναν ῥόλον στον χῶρο τῆς Ἐπιστήμης

8 Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας (ΕΠΕ), Ἅπαντα τά Ἔργα, Α΄ Τόμος, ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ Α΄, Β΄ 20. Περί οὐρανοῦ, Β΄ 21. Περί φωτός, πυρός, φωστήρων ἡλίου τε καί σελήνης καί ἀστέρων, σελ. 154-163, σελ. 164-182. «Οἱ μέν οὖν Ἕλληνες διά τῆς τῶν ἄστρων τούτων ἡλίου τε καί σελήνης ἀνατολῆς καί δύσεως καί συγκρούσεώς (=το φαινόμενον τῆς συνόδου ἤ συζυγίας πλανητῶν) φασι πάντα διοικεῖσθαι τά καθ΄ ἡμᾶς· περί ταῦτα γάρ ἡ ἀστρολογία καταγίνεται. Ἡμεῖς δε φαμεν, ὅτι σημεῖα μέν ἐξ αὐτῶν γίνονται, ὄμβρον καί ἀνομβρίας, ψύξεως τε καί θέρμης, ὑγρότητός τε καί ξηρότητος καί ἀνέμων καί τῶν τοιούτων, τῶν δε ἡμετέρων πράξεων οὐδαμῶς. Ἡμεῖς γάρ αὐτεξούσιοι ὑπό τοῦ Δημιουργοῦ γενόμενοι κύριοι τῶν ἡμετέρων ὑπάρχομεν πράξεων. Εἰ γάρ ἐκ τῆς τῶν ἀστέρων φορᾶς πάντα πράττομεν, κατ΄ ἀνάγκην πράττομεν, ἅ πράττομεν· … Τό δέ λογικόν πάντως τῆς βουλῆς ἡμῖν ἕνεκεν δέδοται· ὅθεν πᾶν λογικόν και αὐτεξούσιον. Ἡμεῖς δε φαμεν, ὅτι οὐκ αὐτά (τά ἄστρα) αἴτιά τινός εἰσι τῶν γινομένων, οὔτε γενέσεως τῶν γινομένων, οὔτε τῶν φθειρομένων φθορᾶς·…». Ἐπίσης δεῖτε καί τό ἑξῆς: Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, ΕΠΕ, ἔνθ. ἀνωτ., Β΄ Τόμος, ΠΕΡΙ ΑΙΡΕΣΕΩΝ, 94η Αἵρεσις: «Ἐθνόφρονες», «οἵτινες παρεισάγουσι γένεσιν καί τύχην καί εἰμαρμένην, πᾶσάν τε τήν ἀστρονομίαν καί ἀστρολογίαν παραδεχόμενοι και πᾶσαν μαντείαν καί ὀρνιθοσκοπίαν· καί οἰωνισμοῖς καί ἀποτροπιασμοῖς καί κληδονισμοῖς και τερατοσκοπίαις (=Μαντεῖες πού στηρίζονται σε παρατηρήσεις τῶν οὐράνιων σημείων)… καί τοῖς ὁμοίοις μύθοις άσεβῶν τῇ τε λοιπῇ συνήθειᾳ τῶν ἐθνῶν προσανέχοντες καί ἐορτάς τινας ἑλληνικάς τιμῶντες, ἡμέρας τε αὖθις καί μῆνας και καιρούς καί ἐνιαυτούς παρατηρούμενοι», σελ. 302-303.

9 Ἐπισκόπου Χριστοφόρου Τσιάκκα, ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ (… ΟΣΑ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΙΠΑΝ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΑΣΤΡΟΛΟΓΟΙ), Ἔκδοση πρώτη, ἐκδόσεις: Ἱερᾶς Μονῆς Τροοδιτίσσης, Λεμεσός 1998, σσ. 150.

10 Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας (ΕΠΕ), Ἅπαντα τά Ἔργα, Τόμος 35ος, ΟΜΙΛΙΕΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΕΣ Α΄, Λόγος Α΄ εἰς τό Γενέθλιον Τοῦ Σωτήρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐκδόσεις: «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ», Θεσσαλονίκη 1984, σελ. 422-489.

11 Γιάννης Κοτζαμπάζης, ΑΠΟ ΤΟ ΘΙΒΕΤ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΣΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΐΣΙΟ (Ἡ ἀληθινή ἱστορία [1976] τοῦ μικροῦ Γιωργάκη μέσα ἀπό μία εὐλαβική περιπλάνηση στό Περιβόλι τῆς Παναγίας), Ε΄ ἔκδοση, Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 121-135. Δεῖτε ἐπίσης ἐπιπρόσθετη βιβλιογραφία: (1)  π. Σεραφείμ Ρόουζ, Η ΨΥΧΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ (Το «ἀστρικό πεδίο» τῆς θεοσοφίας. «Ἀστρική προβολή». «Ἀστρικά ταξίδια».), Ιβ΄ ἔκδοση, 2008, ἐκδόσεις: «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ», σελ. 158-184. (2)  Μιχαήλ Γ. Χούλη, ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΑΡΑΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΑ (Στό Φῶς τοῦ Χριστιανισμοῦ), ἐκδόσεις: «ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ», 1η ἔκδοση 2001, σελ. 98-120, σελ. 133-143, σελ. 155-218. (3) Ἀλίκη Μπέϊλη, Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, σελ. 125-129. (4) Γεωργίου Ψαλτάκη, ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ (‘Αντιαιρετικός ὁδηγός), ἔκδοσις Τετάρτη, ἐκδόσεις: ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ «Ο ΣΩΤΗΡ», Ἀθήναι 2007, σελ. 331-348, 355-369. (5) Μοναχός Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης, ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ (Μία πραγματική ἀπειλή), Α΄ ἔκδοση, ἐκδόσεις: «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ», Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 251-263.