Translate

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΔΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ




ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΔΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ



Ἔχομεν μελετήσει τίς θέσεις τοῦ πέμπτου Πρεσβυγενοῦς Πατριαρχείου τῆς Ἁγίας καί Μεγίστης Ρωσσίας καί ἐπιθυμοῦμεν διακαῶς, ὅπως καταγράψομεν μερικές πρῶτες σκέψεις καί ἕναν ἁπλόν σχολιασμόν [Δεῖτε ΕΔΩ]:

  • Μᾶς βρίσκωσιν ἀπόλυτα σύμφωνους οἱ ἐξ ἀρχῆς, διακριτικές, Ἐκκλησιολογικές προσπάθειες, τῶν Πέντε Ἁγίων Πατριαρχείων (Ἀντιοχείας, Γεωργίας, Σερβίας, Βουλγαρίας καί Ρωσσίας) ὅπως πείσουν, τό Οἰκουμενιστικόν Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, πρό τῆς ἐν Κολυμπάριῳ Συνάξεως τῶν Προκαθημένων, ἵνα ἀναβληθεῖ, καί δή προσωρινῶς.
  • Τοῦτη ἡ ἐκκλησιολογικά, a priori καί ἐπίσημα, διακηρυγμένη ἐνέργεια, τῶν 5 Πατριαρχείων, ἀποδεικνύει de facto ὅτι δέν ἤθελαν διόλου νά ἀμαυρώσουν, νά ἀποκηρύξωσιν ἤ ἔστω νά μποϋκοτάρωσιν τήν Σύνοδο τῆς Κρήτης· ἀλλά ἤθελαν, προφανῶς, νά τήν ἀναβάλωσιν ἄχρι καιροῦ.
  • Εἰδικά καί μόνον διά τοῦτο, τόν ἰσχυρό καί ἀκαταμάχητον, Ἐκκλησιολογικόν λόγον, ὅσοι ταλαίπωροι ἐλοιδωροῦσαν συκοφαντικά, καί μέ φανατικό μαίνος, τά ἀπουσιάζοντα Πατριαρχεία, ὡς δῆθεν ὁρμώμενα ὑπό τῆς «παράδοξης» αἱρέσεως τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ, ὁ ἰσχυρισμός τους, ᾖτο καί εἶναι, σαθρός, μάλιστα ἔωλος καί γυρίζει μπούμεραγκ εἰς τά κεφάλια των.
  • Ἀπόδειξις τρανή: τό σλαβικόν Πατριαρχεῖον τῆς Σερβίας πού ἐσυμμετεῖχεν, τελικῶς, ὑπό ὅρους καί προϋποθέσεις, ἀσχέτως ἄν οἱ σερβικοί ὅροι δέν ἐτηρήθησαν καλή τῇ πίστει, ὑπό τῶν Νεοφαναριωτῶν. Οἱ Σέρβοι Ἐπίσκοποι ὅμως, δέν ἔμειναν ἀφωνώτεροι τῶν ἰχθύων [καθῶς ἔπραξε ἡ «ἡμετέρα» μεγάλη μερίδα ἐκ τῶν Ἑλλαδιτῶν καί Νεοκύπριων Ἱεραρχῶν] μιᾶς καί ἐσυγύρισαν δεόντως, τούς Νεορθόδοξους Φαναριώτες, καθότι ἀρκετοί πανάξιοι Σέρβοι Ἱεράρχες, δέν ἐπικύρωσαν, ἀλλ΄ οὔτε κἄν ὑπέγραψαν, τίς ληστρικές ἀποφάσεις, τῆς Συγκρητιστικῆς Συνόδου τῶν Βαρθολομαιόφρονων.
  • Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας, δικαίως καί εὐλόγως, ἐζήτησεν πρός τόν Πατριαρχεῖον τῆς Κων/Πόλεως, ὅπως ὑποστηριχθῶσιν ἐξ ἀρχῆς, οἱ ἐκκλησιαστικές προτάσεις τῶν ὑπολοίπων Ἁγίων Τεσσάρων Πατριαρχεῖων καί μετέπειτα, νά συγκληθεῖ, ἡ «Πανορθόδοξη Σύνοδος». Γιατί ὀ πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀπαξίωσεν, ἐκ τῶν προτέρων, τήν δικαιολογημένη ρωσσικήν ἔκκλησιν; Γιά νά ἔρθει ἐκ τῶν ὑστέρων, νά λοιδωρεῖ, μαζί με τά θλιβερά φερέφωνά του, τό Πρεσβυγενές Πατριαρχεῖον τῆς Μόσχας κ.ἄ., ἵνα δημιουργεῖ ἐπί τινά ἰδιοτελοῦς σκοποῦ, ἐκκλησιαστικήν πόλωσιν καί ἀντιχριστιανικές προστριβές εἰς τάς ἐνδορθόδοξας χριστιανικάς σχέσεις; Εἴτε θέλωμεν νά τό παραδεχτῶμεν, εἴτε ὄχι, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας παίζει, σημαίνοντα λόγον καί ρόλον, εἰς τά τῆς οἰκουμένης.
  • Mάλιστα, ἦτο σπουδαία καί ἡ ἐνέργεια τοῦ Πατριάρχου πασῶν τῶν Ρωσσιῶν κυρίου Κυρίλλου, ὅπως ἀποστείλει, προσωπικόν μήνυμα, ἐνδορθόδοξης καί ἀγαπητικῆς ἑνότητος, ἀσχέτως τῆς ἠχηρᾶς ἀπουσίας τῶν Τεσσάρων Πατριαρχεῖων. Τί τό ἤθελε ὁ καλός καί Μοσχοβίτης Πατριάρχης τό γραπτό μήνυμα; Τοῦ τό ἀνταποδώσανε πάντως οἱ «ἀγνώμονες καί ἀχάριστοι δούλοι» τῆς γνωστῆς Ἁγιογραφικῆς Παραβολῆς, μέ τό ἀζημείωτον!
  • ννοεῖται, ὅτι ἡ μεγίστη ἀχαριστία, γέγονε, κατά τοῦ ἐμπερίστατου, φρεσκο-αἱματοκυλισμένου καί ἐσταυρωμένου Ρωμαίϊκου Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας. Τό ὅτι ἡ Μόσχα καί ἡ Ἀντιόχεια ἔγιναν, πρό καιροῦ, συνεταίροι καί σύμμαχοι, διά γεωστρατηγικούς καί πολιτικούς λόγους, τό γνώριζαν καί οἱ παλαβιᾶρες ὄρνιθες τοῦ χωριοῦ μου. Μερικοί «λαμπροί νόες» κατά τήν διεξαγωγή τῆς Οἰκουμενιστικῆς Συνόδου, ἐφάνησαν ἀνόητα, ἔκπληκτοι καί ξαφνιασμένοι, διά τήν Ἱερά Συμμαχεία.
  • Οἱ Νεογραικοί κληρικο-λαϊκιστές καί τά τσιράκια τους, δέν θέλησαν, ὡς ἀνεγκέφαλοι στρουθοκάμηλοι, καί ψυχωτικῶς, νά ἐννοήσουν κάτι τό ἁπλούστερον: ὅτι τό Πρεσβυγενές Πατριαρχεῖον τῆς Συρίας, δέν συμφωνοῦσε ἀλλ΄οὔτε συμμαρτυροῦσεν, νά συγκληθεῖ ἡ Σύνοδος, ἄν δέν ἐπελύετο τό Ἐκκλησιολογικόν Ζήτημαν πού του ἐπροέκυψεν, πρό καιροῦ, μέ τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων. Ἄν γινόταν (συν)ἀδελφική ἀπόπειρα, συνάμα καί τελεσίδικη ἐπίλυσις, βάσει τῶν Ἱεροκανονικῶν, θεσπισθέντων καί ἀποφασισθέντων, ἐπί τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τίνα δικαιολογία θά «ἐφεύρισκεν» τό Πατριαρχεῖον τῆς Ἀντιοχείας καί τῆς Ρωσσίας; Μᾶλλον δέν θά τό μάθωμεν ποτέ· ὅπως δέν πρόκειται νά ἐπιλυθεῖ εὐκόλως, ἴσως καί ἐκδικητικῶς πλέον, τό Κανονικόν Ζήτημα πού ἐδημιούργησεν, ὡς μή ὥφειλεν, ὁ πατριάρχης τῶν Ἱεροσολύμων.
  • Τόσα ἑκατομμύρια ἐξοδεύθησαν εἰς τό ὄνομα τῆς παγκακόδοξης Συνόδου ἐν μέσῳ οἰκουμενικῆς, οἰκονομικῆς δυσπραγίας καί ἀπορίας, ἑνῷ τήν ἴδιαν ἀκριβῶς στιγμή, μετά παρέλευσιν ἀκριβῶς, ἑνός μηνός, ἀπό τήν ἔναρξιν τῆς Συνόδου τῶν Νεοφαναριωτῶν, τά ἀπουσιάζοντα Πατριαρχεία, δέν ἔλαβον, τά ἐπίσημα Πρακτικά καί τά Κείμενα τῆς Συνόδου. Τό ἔλλειμα τῆς «Πανορθόδοξης Ἑνότητος» καθῶς καί τῆς «Πανορθόδοξης Συνοδικότητος» εἶναι φανερόν εἰς τάς λεπτομέριας, μιᾶς καί ὡς γνωστόν: «ὁ Διάβολος κρύβεται, εἰς τάς λεπτομέριας». Τό πλέον πιθανόν ὅμως, ἀδελφοί καί πατέρες μου ἐν τῇ Μαρτυρικῇ Ρωσσίᾳ, ἵνα μή τρέφετε φροῦδες ἐλπίδες, μᾶλλον δέν θά ἐνημερωθεῖτε ἀντικειμενικῶς, διότι «δεινόν τό γένος» τῶν Γραικολατίνων καί τό γνωρίζετε τοῦτο καλύτερον καί ἀπό ἐμᾶς. Βρεῖτε τά Ἐπίσημα Κείμενα ἀπό τόν ἐπίσημον ἱστοχῶρον τῆς ληστοΣυνόδου καί βγάλετε τά ἐν ρωσσικῇ Συνόδῳ ἀντιρρητικά σας συμπεράσματα.
  • Οἱ Ἕλληνες καί ἀπανταχοῦ Ρωμῃοί, πού ἀγαπῶσιν σθεναρά τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινοπούλεως, καί διαφυλάττωσιν, τόν ἱερόν θεσμό τοῦ Γένους μας, ἀλλά δέν ἀγαπῶσιν, τάς αἱρετίζουσας καί οἰκουμενιστικάς, ἐνεργείας τῶν Κληρικῶν καί θεολόγων ἐκπροσώπων τους, ἀναμένωσιν ἐναγώνια, τήν ἀντιρρητική κριτική κατά τῶν Κολυμπαρίστικων συνοδικῶν Κειμένων.
  • Ἀναμένωμεν ἐντοῦτοις τινά ἐπιπρόσθετα ἀπολογητικά κείμενα ἐξ ὅσων ἄλλων Ἱεραρχῶν [πού προκλητικῶς τοῦτες τῖς ἡμέρες σιωποῦσιν, καί συγχύζωσιν ἔτσι, βαθέως, τάς ἁπλές συνειδήσεις τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας], πού δέν ἔσπευσαν νά ὑπογράψωσιν, τά διφορούμενα, τά ληστρικά καί προβληματικά Κείμενα τῆς παλιοΣυνόδου. Ἡ Μετασυνοδική «ἐπισκοπική σιωπή», ὅσων δέν ὑπέγραψαν, δηλοῖ, τήν σήμερον, πνεῦμα δειλίας, ἀνόμου ἀνοχῆς καί ἀφροσύνης. Ὅσοι δέν τό ὑπέγραψαν [καί ὅσοι ἀπαξίωσαν θεο-λογικῶς νά πορευθῶσιν εἰς τό Κολυμπάριον] καί ἀντιστάθησαν, καί δή αἰτιολόγησαν ἐπαρκῶς, θεολογικά, τήν Ἐκκλησιολογική στάσιν τους, καθίστανται εἰς τό πάνθεον τῶν ἐν κόσμῳ καί ζωῇ Ὁμολογητῶν Ἱεραρχῶν τῆς στρατευομένης καί νήφουσας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
  • Ὡστόσον, δυστυχῶς διά τό Φανάριον, καί πάλιν ἔχωσιν δίκαιον, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας, ὅταν μᾶς προτάσσει τῆν ἀντικανονιστική καταπάτησιν τῆς «Ἁρχῆς τῆς Ὁμοφωνίας»· ἐξ αἰτίας τῆς ἀπαξίωσις τοῦτης τῆς Ἀρχῆς, σύμφωνα μέ τόν Προσυνοδικό καί Συνοδικό Κανονισμόν, ἅπαντα διεξήχθησαν ἄδικα, παράνομα, ἀντικανονικά καί ἀνορθόδοξα καί λογικῶς καθίστανται αὐτομάτως καί ἄκυρα... χωρίς κἄν νά ἐπεισέλθωμεν εἰς τᾶς σημαντικάς λεπτομέρειας τῶν Συνοδικῶν Κειμένων καί ἀποφάσεων.
  • Tό Πατριαρχεῖον τῆς Ρωσίας, ἀναγνωρίζει τήν ἐν λόγῳ Σύνοδον, MONON ὡς σημαντικό καί ἱστορικό γεγονός διά τά Συνοδικά πράγματα τῆς Ὀρθοδοξίας [ἱστορικό γεγονός ἦτο καί ἄλλες Ληστρικές Σύνοδοι] ἑνῷ ἀπό τήν ἄλλη, ΔΕΝ ἀναγνωρίζει αὐτήν, μέ τήν «ἱστορική ὀνομασία» τῆς “Μεγάλης Πανορθόδοξης Συνόδου” ἤ καί τῆς “Νέας Οἰκουμενικῆς Συνόδου” πού τῆς ἀποδίδωσιν οἱ πλέον φανατικοί παδοί της. Τό ἐν λόγῳ σημαίνον σημεῖον, περί τῆς «ἱστορικῆς ὀνομασίας», ΔΕΝ εἶναι θεολογικός τακτικισμός, ἀλλά εἶναι τό ἄκρον ἄωτον τῆς εἰρωνίας τῶν Ἐκκλησιολογικῶν πραγμάτων. Ὄντως ἡ Μεγάλη καί Ἁγία Ρωσσία, παραδίδει ὡς γνήσια ἀδελφή Ἐκκλησία, κατηχητικά ἀδελφικά μαθήματα, Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, εἰς τό Λουθηροκαλβινοκίνητο καί Φραγκοπαπικοκίνητο Φανάριον. Ἀναμένεται πλέον Θεολογική κριτική -ὑπό τῶν Ρώσσων θεολόγων- ἐπί τῶν Συνοδικῶν ἀποφάνσεων.
  • Πολύ σωστά ἐγράφην καί τοῦτο: ὅτι δηλ. τά Συνοδικά ἔγραφα δέν δύνανται νά θεωρούνται, ὡς ὁμόφωνα ἐπικυρωμένα καί ἀναγνωρισμένα, μιᾶς καί παρεβιάσθην ἡ ἐν λόγῳ Ἀρχή τῆς Ὁμοφωνίας, ὑπό τῆς ἴδιας τῆς «Συνοδικῆς ἀφασίας» πολλῷ δέ μᾶλλον δέν εἶναι δυνατόν, νά θεωρηθῶσιν, καί ὡς «πανορθόδοξα», μιᾶς καί (προ)ὑφίσταντο σωρηδόν ρωμαλέες ἀπουσίες τινῶν Αὐτοκέφαλων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Ἡ θεολογική καί Ἐκκλησιολογική ἐπιχειρηματολογία τοῦ Ρωσσικοῦ Πατριαρχείου εἶναι ἀρκετά, ἀκαταμάχητη καί πειστική, χωρίς νά φανερώνεται τινά ἴχνος τοῦ «φιλικοῦ φαντάσματος» τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ.
  • καταλεικτική παράγραφος, περί τῶν θέσεων τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας, εἶναι δεινό ἀριστούργημα, συνυπολογισμοῦ καί σεβασμοῦ, τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας, εἰς τό θεόπνευστον καί καθολικόν, «Βασίλειον Ἱεράτευμα», πράγμα ἐν ἠχηρᾷ ἀπουσίᾳ καί ἄκρως ἐλλειματικόν εἰς τά καθ ἡμᾶς τῶν μή Σλαβόφονων.

Τέλος: δέν ἀναμένω προσωπικά τινές θεαματικές ἐξελίξεις, εἰς τά Ἐκκλησιαστικά πράγματα, ἀλλά ἐλπίζω καί ὀνειρεύομαι, ὡς ρομαντικός ἱστολόγος, μελετώντας συνάμα, τήν παρελθούσα καί ἐν ἐξελίξει Ἐκκλησιαστική
Ἱστορία [Δεῖτε ΕΔΩ]· ὅτι ἴσως ἐνεργοποιηθεῖ, τό μαχητικόν Ρωσσικόν ταμπεραμέντο, ἀμέσως μετά τά πορίσματα καί λ.χ. στοχάζομαι γύρω στό 2025 μ.Χ. μία τῷ ὄντι Μεγίστη καί Ἁγία Οἰκουμενική Σύνοδον, στά ἐπετειακά χνάρια τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (325 μ.Χ.). Συγκαλούμενην τώρα εἰς τήν κραταιάν Μόσχα. πό τοῦ Πολιτικοῦ ρχηγέτου τῶν Ρώσσων, τοῦ σαφῶς Νέου Μεγάλου Κωνσταντίνου καί κυρίου Βλαδίμηρου Πούτιν· καθῶς καί ὑπό τοῦ Πατριάρχου Μόσχας καί πασῶν τῶν Ρωσσιῶν κυρίου Κυρίλλου, μετά τῶν τεσσάρων «ἀνυπότακτων» Αὐτοκέφαλων Πατριαρχείων (Ἀντιοχείας, Γεωργίας, Βουλγαρίας καί Σερβίας) μέ εἰδικές τιμητικές προσκλήσεις, σέ σωρηδόν ἄλλους «ἀνεξέλεκτους» Ἱεραρχές (καί δή σέ Ἑλλαδίτες καί Κυπρίους), ἒξάπαντος σέ ὅσους ἀρνήθηκαν, νά συμμετάσχωσιν ἤ καί νά ὑπογράψωσιν, τά Ληστρικά Κείμενα τοῦ Κολυμπαρίου, ὅπως δηλ. συνέλθωσιν (ἐν μι παν-ὀρθόδοξ Σύνοδον) καί δικάσωσιν καί τέλος πάντων καταδικάσωσιν, τελεσίδικα, τάς ὅσας ληστρικάς ἀποφάσεις καθῶς καί τήν Παγκακόδοξον Σύνοδον τῶν θλιβερῶν λατινόφρονων Συγκρητιστῶν. Ἐξάπαντος, ἀναμένουμεν μετά τῶν πιό πάνω «ὀνειρικῶν φαντασιώσεων» μας, μαζί καί τήν θριαμβεύουσα, καταδίκη τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μετά τῶν ἀδίστακτων ἡγητόρων, ὁπαδῶν καί ἐκπροσώπων της, ἵνα ἀποδειχθεῖ τελικῶς, καί ὁ ἅγιος Πατριάρχης τῶν Ρώσσων κύριος Κύριλλος, ὡς σύγχρονος καί Μέγας Νέος Μάρκος Εὐγενικός...!



Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη







ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ (ΛΑΪΚΕ... «ΟΥΚ ΕΞΕΣΤΙ ΣΟΙ ΑΔΙΑΦΟΡΩΣ ΖΗΝ»



ΛΑΪΚΕ  ... <ΟΥΚ ΕΞΕΣΤΙ ΣΟΙ ΑΔΙΑΦΟΡΩΣ ΖΗΝ> <(ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ)
ΘΕΜΑ: Ο ΚΡΥΦΟΣ ΦΙΛΟΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ  ΚΡΗΤΗΣ ///  ΠΕΡΙ  ΑΓΙΑΣ  ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ!!! [ Υπακοή όταν ο πνευματικός μας δεν Ορθοδοξεί; ].
 
 
image
 
 
 
 
 
Υπακοή όταν ο πνευματικός μας δεν Ορθοδοξεί;
Τι γίνεται με την υπακοή όταν ο πνευματικός Πατέρας μας δ...
Προεπισκόπηση από Yahoo
 


         Τα τελευταία χρόνια λίγοι ευτυχώς λόγιοι Ιερείς και λαϊκοί Θεολόγοι, δυστυχώς πολλών Μητροπόλεων μας, δια-τυπώνουν γνώμες του κακού «Καιρού» που κατά τύχη! συγκλίνουν ή και ταυτίζονται με απόψεις αιρετικών. Οι θέσεις αυτές επιβάλλονταισήμερα με «Ένα Μοναδικό τρόπο» για την Παγκόσμια εκκλησιαστική μας Ιστορία. Στη Σύνοδο της Κρήτης, της καινοφανούς αυτής<<Νέου Είδους>> Συνόδου, οι αρχιερείς που συμμετείχαν (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) ονόμασαν τις αιρέσεις!  ''Εκκλησίες''. ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΑΞΟΥΜΕ, ΤΙΠΟΤΕΣ;

         Η Πατερική διδασκαλία πλέον δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για κανένα μΑς;  ΑΧ! ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΕ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ.

        Τα όρια της Εκκλησίας* μας τώρα χλευάζονται και καταπατούνται, πρώτα από μέσα, δηλαδή από τον λαό του Θεού που βγήκε από την οδό την μαρτυρική! και έπειτα από τους Έξω-Συνοδικούς της Κρήτης! [ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ].
 
 
image
 
 
 
 
 
ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ
Ἡ ἐνσωμάτωση καὶ συσσωμάτωση στὴν Ἐκκλησία προϋ...
Προεπισκόπηση από Yahoo
 

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΠΑΤΟΡΕΣ ΣΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΠΑΣΤΟΡΕΣ!
      
        Προσοχή! Όσα λένε οι Προτεστάντες επίμονα τα τελευταία 50 χρόνια καθώς και άλλοι αιρετικοί, τα επαναλαμβάνουν και ορισμένοι ''ποιμένες'' μας! Μπορούμε άλλο να σιωπούμε; ΟΧΙ.

         <<Κατά τόν Ἁγίο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, ὑπάρχουν τρία εἴδη ἀθεΐας· στὸ πρῶτο ἀνήκουν οἱ κατ᾽ ἐξοχὴν ἄθεοι, ὅσοι, δηλαδή, δὲν πιστεύουν στὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, στὸ δεύτερο ἀνήκουν οἱ αἱρετικοὶ ποὺ διαστρέφουν τὰ τοῦ Θεοῦ ...καὶ στὸ τρίτο ὅσοι κινούμενοι ὑπό «ἀνευλαβοῦς εὐλαβείας»....Σιωποῦν καὶ δὲν ὁμιλοῦν γιὰ τὴν διαστροφὴ τῶν δογμάτων τῆς Ἐκκλησίας. «Τρίτον δὲ ἐστιν εἶδος, οὐ πόρρῳ τῆς ἀνωτέρω πονηρᾶς ξυνωρίδος, τὸ παραιτεῖσθαί τι λέγειν τῶν δεδογμένων περὶ Θεοῦ»>>
    
           Με τον ποιο επίσημο τρόπο, ακόμη και αρχιερατικοί Επίτροποι, λένε ό,τι υποστηρίζουν οι ''Σχολές'' του Προτεσταντικού κόσμου. Λένε πως στα Συναξάρια των Αγίων υπάρχουν κάποιες «υπερβολές» ή αλλιώς κάποιες «μυθικές αφηγήσεις». Λένε π.χ. ότι «Ο Αδάμ και η Εύα, οι Άγγελοι και οι Δαίμονες ανήκουν σίγουρα  ''εις την σφαίρα του συμβολισμού''! Είναι αξιοπερίεργο; ...  ότι δηλαδή,  τις περισσότερες από τις παραπάνω απόψεις υποστηρίζουν λίγες ευτυχώς «Νέες Σχολές Ιερέων μας» και δυστυχώς πολλές «Ορθόδοξες Εκκλησίες μας- Επίσκοποι!», ΑΠΟ ΚΑΙΡΟΥ;
      
      Doctrinal Report.
 
      Στην Doctrinal Report (Δογματική Έκθεση) της Αγγλικανικής «Εκκλησίας»,που υπογράφτηκε από 21 επισκόπους και πρεσβυτέρους και 4 λαϊκούς θεολόγους, -ως αντιπρόσωποι όλων των ρευμάτων σκέψεως - λίγο πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, βρίσκουμε τις παρακάτω απίθανες «επιτετραμμένες εκδοχές»- οι οποίες εκδοχές ισχύουν, «εξ ίσου»!!!
     Doctrinal Report!!!
     (Πιστεύουν μεν στην) «… υπερφυσικήν σύλληψιν του Κυρίου και γέννησιν αυτού εκ της Παρθένου, αλλά (έχουν) και το αντίθετον φρόνημα, καθ΄ ό συνελήφθη κατά νόμους φυσικούς εκ του Ιωσηφ και της Μαρίας(!). Ως προς το γεγονός της Αναστάσεως η π λ ε ι ο ν ό τ η ς της Επίτροπης συνεφώνησεν επί της κατά παράδοσιν εξηγήσεως δεχθείσα, ότι ο τάφος ευρέθη κενός, διότι ο Κύριος ανέστη, περιελήφθη όμως εν τη Εκθέση και η εκδοχή, ότι «η κενότης του τάφου και αι εμφανίσεις του αναστάντος Κυρίου ανήκουν μάλλον ε ι ς τ η ν σ φ α ί ρ α τ ο υ σ υ μ β ο λ ι σ μ ο ύ παρά εις την σφαίρα του ιστορικού γεγονότος»(!). Ως προς δε τα θαύματα σημειούται, ότι «δέον να αναγνωρισθή, ότι μυθικαί αφηγήσεις….. λίαν ευκόλως επλάσθησαν περί τους μεγάλους θρησκευτικούς ηγέτας, και συνεπώς είναι αδύνατον εν τη παρούση καταστάσει της γνώσεως να γίνεται η αυτή αποδεικτική των περί θαυμάτων ευαγγελικών αφηγήσεων, ήτις εφαίνετο δυνατή κατά το παρεθλόν»(!)… άγγελοι και δαίμονες εν (έχουν Μία) κ α θ α ρ ώ ς σ υ μ β ο λ ι κ ή έ ν ν ο ι α (!)...... Εν σχέσει δε προς την καθολικήν κλίσιν της ανθρωπότητος προς το κακόν αμφισβητείται η ιστορικότης της πτώσεως των πρωτοπλάστων»(!). Μέλη τινά της Επιτροπής δηλούν, ότι δέχονται, ότι σε εκτάκτους περιπτώσεις δύναται η Θεία Ευχαριστία να τελεσθή και από λαϊκού(!).
Γ ε ν ι κ ώ ς δε η Έκθεσις δέχεται ότι «αληθής Εκκλησία επί της γης δεν υπάρχει και ότι πάσαι αι επί μέρους εκκλησίαι εύρηνται εν σχίσματι απ΄ Αληθών……» Ταύτα περί της Doctrinal Report, γράφει ο αείμνηστος Π.Ν.Τρεμπέλας, στο Βιβλίο του με τίτλο [ΟΙ ΛΑΪΚΟΙ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ «Το Βασίλειον ιεράτευμα»].

        Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, τα συμπεράσματα δικά σΑς.... Τελικά αυτά ήταν τα δώρα(!) που ελάμβαναν οι αρχιερείς μας από τον Προτεσταντικό κόσμο όλα αυτά τα χρόνια συμμετοχής τους στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.);

        «Η αρχή της περιεκτικότητας»; Τι είναι; αν δεν γνωρίζει και ο Ιερέας (Σου)... πως Τον ακολουθείς; Άραγε δεν έχεις ευθύνη; Υπάρχει μόνο η καλή υπακοή;
         Η «Δογματική Έκθεση», όπως γράψαμε συντάχθηκε λίγο πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, από την Αγγλικανική «Εκκλησία», και (συνεχίζει να!) έχει ως θεμέλιο λίθο «την αρχή της περιεκτικότητας»*- που εξηγείται ως «ευρεία και πλατειά ανοχή». (Π.Ν.Τρεμπέλας).
    
        Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου π. Ιερόθεος, που μαζί με λίγους ακόμη αρχιερείς  δεν υπέγραψαν το κείμενο με τον Όρο ''Εκκλησίες'', γράφει: << Έτσι, προετοίμασαν το έδαφος ώστε από την ''αποκλειστικότητα'' της παπικής εγκυκλίου Mystici Corporis Christi να φτάσουν στην ''περιεκτικότητα'' των αποφάσεων της Β' Βατικανής Συνόδου, η οποία παρουσίασε μια ''ενωμένη εκκλησιολογία και Βαπτισματική θεολογία*, που θα συμπεριελάμβανε τους χωρισμένους αδελφούς>>[http://www.dogma.gr/dialogos/i-v-vatikani-synodos ].

      [ Βαπτισματική θεολογία*= Είναι μια καινοφανής εκκλησιολογική θεωρία. Κατ' αυτήν,όπου τελείται το βάπτισμα στο όνομα της αγίας Τριάδος, εκεί υπάρχει και η αληθινή Εκκλησία, συμπεριλαμβανομένων εις αυτήν και των ετερόδοξων(!)]

        «Η αρχή της περιεκτικότητας», και η Αγγλικανική «Εκκλησία»!
     
         Η Αγγλικανική «Εκκλησία» βλέποντας την διάσπαση του προτεσταντικού κόσμου σε εκατοντάδες «κόμματα», αλλά και κυρίως αισθανόμενη τον μέγα κίνδυνο της «αιμορραγίας», δηλαδή τον κίνδυνο να χάσει την «πλειοψηφία» της ως επίσημη «Εκκλησία» του Κράτους… φρόντισε και έδωσε την δυνατότητα σε αυτόν που δεν είναι μέλος- σώμα της να ενωθεί μαζί της – χωρίς ουσιαστικά να είναι μέλος της.... αλλά να είναι!!! Κάτι παρόμοιο γίνετε σήμερα με τον Οικουμενισμό και με την Παπική «Εκκλησία»!!!


       Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου π. Ιερόθεος και πάλι τονίζει τα εξής: << Η μεταγενέστερη θεολογία, Β' Βατικανή Σύνοδο (1962 -1965), των Παπικών πάνω στο θέμα αυτό διατυπώθηκε στην διδασκαλία του Πάπα Πίο ΧΙΙ και συγκεκριμένα στην εγκύκλιο τουMystici Corporis Christi το 1943, της οποίας το περιεχόμενο ήταν ότι, καίτοι αναγνωρίζεται η ύπαρξη Χριστιανών έξω από την ''Καθολική Εκκλησία'', εν τούτοις δεν χαρακτηρίζονται ''πραγματικά και αληθινά'' μέλη της Εκκλησίας(!) και βεβαίως ''ούτε μπορούν να ζουν την ζωή του δικού της(!) Αγίου Πνεύματος''. Αυτές οι απόψεις ''συνάδουν με την Αυγουστίνεια εκκλησιολογία, όπως εκφράστηκε στον ύστερο Μεσαίωνα''. Η διδασκαλία αυτή αναδιατυπώθηκε το έτος 1949 μέσα στην προοπτική ότι έξω από την Εκκλησία (εννοεί τον Παπισμό) δεν υπάρχει σωτηρία, το γνωστό αξίωμα extra ecclesiam nullus salus,αλλά δίνεται η δυνατότητα στον μη Ρωμαιοκαθολικό να ενωθή με την Εκκλησία χωρίς να είναι μέλος της>>.

        Η  αρχής της περιεκτικότητας ισχύει μόνο για τους Προτεστάντες ή και για ορισμένους Ιερείς μας;
  
        Βάση της αρχής της περιεκτικότητας, για να ανήκει κάποιος στην Αγγλικανική «Εκκλησία» ως μέλος της, απαιτείται η παραδοχή τεσσάρων προϋποθέσεων και όρων. Πρώτον’ «Του επισκοπικού αξιώματος στην Εκκλησία.. (δηλ. την πίστη ότι διατηρείται η αποστολική διαδοχή). Δεύτερον’ η παραδοχή της θεοπνευστίας της Βίβλου. Τρίτον’ η χρήση από όλους ενός Ευχολογίου, στην κοινή λατρεία και Τέταρτων’ (η παραδοχή) αυθεντίας του Στέμματος, δηλαδή όπως προ της Μεταρρυθμίσεως ο Πάπας είχε το ‘’ πρωτείο εξουσίας’’, έτσι τώρα το κάθε νέο μέλος θα παραδέχεται ότι την εξουσία αυτή την έχει το Στέμμα>> [Π. Ν. Τρεμπέλας ΟΙ ΛΑΪΚΟΙ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ «Το Βασίλειον ιεράτευμα»].

        Η ΜΕΛΕΤΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ! Ο ΚΑΘΕ ΙΕΡΕΑΣ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥ!!!

       ΕΤΣΙ:  Οι Εκκλησίες ας είναι γεμάτες από πιστά μέλη Χριστού, σ' αυτά όμως τα άγια μέλη(!)  θα δίνεται και από Ιερείς μας ακόμη η μοναδική δυνατότητα να ενωθούν, και με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία χωρίς να είναι μέλη της αλλά, και να είναι (!).... αν τυχόν βρεθούν(!)... π.χ. σε εκδρομή τους, στο Βατικανό..... Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΕΛΕΑ ΜΑΣ (Αγία Σοφία Κλεισούρας).

        Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί και φίλοι των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, της Μίας του Χριστού Εκκλησίας, είναι γνωστή σε πολλούς από εμάς!  η τακτική που ακολουθεί ο ''Οικουμενισμός'' και όλος ο ''Προτεσταντικός Κόσμος''! Όταν κάποιος δια-φωνεί μέσα στο σώμα της ''Εκκλησία'' του,ένα άλλο «πνεύμα» του λαλεί... και μία «αγία πεντηκοστή» του ξημερώνει.... καθώςκαι μια καινούργια «Εκκλησία» [θες ή δεν θες;] εις το όνομά του {Ιερέως} να ξεφυτρώνει, π.χ. Λουθηρανική κ.α..!!!


         Το νέο δόγμα: '' 'Όποιος δεν γκρεμίζει φράκτες (δηλ. Δόγματα) δεν είναι Χριστιανός''!!! το δέχεσαι;

         ΑΛΗΘΕΙΑ  ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΤΑΧΘΕΙ ΣΤΟ ''ΘΗΡΙΟ''  - ΚΑΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ [ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ] ΚΑΙΣΑΡΟΣ;

       Είναι γνωστός ο διάλογος των δύο μεγάλων ανδρών, Μπεργκόλιο και Τραμπ, ως προς τα σύνορα ( τα πνευματικά;) που χωρίζουν τους λαούς!
  • «Ένας άνθρωπος που θέλει να οικοδομήσει τείχη κι όχι γέφυρες δεν είναι χριστιανός» τόνισε ο Πάπας Χόρχε Μπεργκόλιο.
  • (Ο δημοσιογράφος είπε:) - Ο υποψήφιος για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών Ντόναλντ Τραμπ, απαντώντας στη δήλωση αυτή του πάπα Φραγκίσκου, αντέτεινε ότι ο Φραγκίσκος θα εύχεται να είναι εκείνος πρόεδρος των ΗΠΑ σε περίπτωση που το Ισλαμικό Κράτος επιτεθεί εναντίον του Βατικανού.
  • «Εάν και όταν το Βατικανό δεχθεί επίθεση από το Ισλαμικό Κράτος, που όλοι γνωρίζουμε ότι αποτελεί το απόλυτο τρόπαιό του, μπορώ να σας υποσχεθώ ότι ο ποντίφικας απλά θα εύχεται και θα προσεύχεται ο Ντόναλντ Τραμπ να έχει εκλεγεί πρόεδρος» ανέφερε ο Τραμπ σε ομιλία του στη Νότια Καρολίνα.
  • Το Βατικανό είχε εξηγήσει ότι ο πάπας δεν μιλούσε για πολιτική, αλλά έθετε ζήτημα πίστης: «Η πολιτική δεν είναι το επάγγελμα του πάπα.Είναι ένας άνθρωπος της πίστης*, δεν πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη ότι το ποιμενικό του μήνυμα(!) έχει πολιτικές και κοινωνικές επιπτώσεις» είχε επισημάνει ο Φεντερίκο Λομπάρντι, εκπρόσωπος τύπου του Βατικανού>> [ http://news247.gr/eidiseis/kosmos/news/papas-fragkiskos-kata-tramp ].

  • Το Δόγμα της ''Καινής Διαθήκης'', εκφράζει άριστα ένας άνθρωπος της Ορθής πίστης* ο άγιος Νεκτάριος: 

  • -«Δια του δόγματος του αλαθήτου η Δυτική Εκκλησία απώλεσε την πνευματική της ελευθερία, τον στολισμόν της, εκλονίσθη εκ βάθρων, εστερήθη του πλούτου της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, της παρουσίας του Χριστού. Και από πνεύματος και ψυχής κατέστη άναυδον σώμα [...]Από καρδίας θλιβόμεθα για την γενομένην αδικίαν τη Εκκλησία και εκ των μυχίων [...] ευχόμεθα να φωτίση το νουν και την καρδίαν του Μακαριωτάτου Ποντίφηκος το Άγιον Πνεύμα, όπως αποδόση τιμή τη Αγία Καθολική Εκκλησία [δηλ. την Ορθόδοξη Εκκλησία μας], ό,τι παρ' αυτής αφήρεσεν ως μη ώφειλεν».

           [Σχόλιο]: <<Είναι μεγάλος ο πόνος του αγίου μας για την πτώση και μη μετάνοια της Ρώμης. Λέει στο βιβλίο του: «...όπως έχουν στην πρώτη σειρά το πρωτείο,την εξουσία του Πέτρου, μακάρι να είχαν και στην πρώτη σειρά τη μετάνοια του Πέτρου για να είναι ολόκληρο το Ευαγγέλιο, να είναι πράγματι ευαγγελική η Εκκλησία»>>.

         << Έχουμε έλλειψη από σοβαρούς ....>> (Άγιος Παΐσιος). 
     
         ''Ο Παιδαγωγός''  είπε: <<  Ὅσιος Παΐσιος ἦταν καί ἀσυμβίβαστος Ὁμολογητής τῆς Πίστεώς μας καί πολέμιος τῶν κάθε λογῆς διαστρεβλώσεων τῆς Εὐαγγελικῆς Ἀλήθειας, εἴτε αὐτή  συντελεῖτο στίς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καί Προτεσταντισμοῦ, εἴτε καί ἐντός τῆς Ἐκκλησίας μας (Οἰκουμενισμός, ἄκριτος Ζηλωτισμός) [ http://opaidagogos.blogspot.gr/2015/07/blog-post_10.html ]. 

       ΣΤΟ ''ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ'' ΕΠΙΣΗΣ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ: <<Ο άγιος Νεκτάριος δεσπόζει σαν παράδειγμα σοβαρού μελετητού, ανθρώπου που δεν έχει μίσος, έχει διάκριση, που πονάει για την  απώλεια της Ρώμης, που ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς παρομοιάζει με πτώση ελέφαντα, ο οποίος όταν πέσει δεν μπορεί να σηκωθεί μόνος του....... Φαίνεται η μεγαλοψυχία του αγίου Νεκταρίου έναντι της Ρωμαϊκής Εκκλησίας, αλλάφτάνει μέχρι του σημείου εκείνου που δεν προδίδει εκείνα που δεν είναι δικά του, γιατί δεν έχει δικαίωμα να τα προδώσει διότι είναι του Χριστού. Αν το κάνει είναι σαν να προδίδει την ίδια την ελπίδα, τη σωτηρία του κόσμου, που είναι η Αλήθεια του Θεού, η Εκκλησία του Χριστού, η χάρις και αιωνία ζωή του Αγίου Πνεύματος. Με τον παπισμόν, γράφει ο άγιος,«η Εκκλησία διατρέχει κίνδυνον να αποβή εκ Μιας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, Εκκλησία Ρωμαϊκή η μάλλον παπική, κηρύττουσα ουχί πλέον τα των Αγίων Αποστόλων, αλλά τα των παπών δόγματα». Και προσθέτει στο τέλος: «Γένοιτο ο Θεός κριτής μεταξύ ημών και αυτών»>>> [ http://www.egolpion.com/ag_nektarios_papismos.].



      ΕΠΙΜΕΤΡΟ

     ΚΛΗΡΙΚΕ ΚΑΙ ΛΑΪΚΕ ''δεν έχεις δικαίωμα να τα προδώσεις {ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΑ} διότι είναι του Χριστού''.

     (;) > Αγαπητοί αδελφοί και φίλοι των αγίων μας το γεγονός ότι παντού και από όλους υψώνονται σήμερα οδο-φράκτε  για να σταματήσουν τους λαθρομετανάστες (του πνεύματος) δεν πείθει κανέναν; Οι επιστολές δηλ. των Αγιορειτών, της Συνάξεως κληρικών και Μοναχών, Καθηγητών Δογματολόγων και Πατρολόγων, Ηγουμένων Ιερών Μονών αλλά και των αμαρτωλών, ημών των  λαϊκών... ΔΕΝ ΠΕΊΘΟΥΝ; ΑΛΗΘΕΙΑ εμείς δεν αγαπήσαμε τους Ιερείς;

     (;) > Για την ανάγκη πάλι ύπαρξης των  ''δογμάτων'', δηλαδή του ''φράκτη'' εκείνου που προστατεύει.....  και δεν επιτρέπει την παρέλαση των φιλοπαπικών, δηλ. των ''λύκο-ποιμένων'' δεν πείθετε κανένας;

     (;) > Τελικά!  στην Νέα Ετούτη Άσωτη Περίοδο (μετά την Σύνοδο της Κρήτης) αλλά και στην Μόνιμη Άσωτη μΑΣΟνική ''νύχτα'' του Ευρωπαϊκού Επιστημονικού Θρησκευτικού Αθεϊσμού ... εσύ ο Λαϊκός θα λάβεις μέρος;........... Δηλαδή!  το μερίδιο της ευθύνης και του Σταυρού της ενημέρωσης που σου αναλογεί;

       ΔΕΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΤΟ  ΑΙΣΧΩΣ! ΠΡΩΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΗΜΩΝ ΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ!!!

       Στη Σύνοδο της Κρήτης, οι αρχιερείς μας δεν είχαν καν το σθένος να αναγνωρίσουν, ως όφειλαν, τους Όρους των προηγούμενων 9 Οικουμενικών Συνόδων! Τι κατάντια Θεέ μου.

ΣΥΝ + <<Γράφω εκεί ότι θεωρώ κόκκινες γραμμές:{Μητροπολίτου Θεόκλητου}

1ον  Να κρατηθεί ατόφια η Ορθοδοξία και να μην θιγεί.
2ον  Οι άλλες ομολογίες να μην ονομάζονται "Εκκλησίες", διότι λέει το Σύμβολο της Πίστεως: "Ομολογώ...εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν" που είναι η Ορθόδοξος.
3ον  Να αναγνωριστούν δύο Μεγάλες Σύνοδοι που καταδίκασαν τον Παπισμό: η 8η και η 9η, που ο λαός τις ονόμασε Οικουμενικές. Είθισθαι, όταν γίνεται μια Μεγάλη Σύνοδος, να αναγνωρίζει τις αποφάσεις και προηγουμένων Μεγάλων Συνόδων>>
http://oxistinneataksi.blogspot.gr/2016/04/ <<< Γένοιτο ο Θεός κριτής μεταξύ ημών και ''αυτών'' >>>

ΣΥΝ + ΘΕΟ ΘΑ ΚΡΑΤΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΦΡΑΚΤΕΣ, ΑΔΕΛΦΕ;....ΘΑ ΚΡΑΤΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ; ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Β. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ

ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016 (ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ  ΤΟΥ ΘΕΣΒΗΤΟΥ) // ΤΟΥ ΘΕΣ Ή ΔΕΝ ΘΕΣ!!!

ΜΑΡΙΟΥ ΠΗΛΑΒΑΚΗ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ (ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ), ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ (Περί τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ Μητροπολίτου Διοκλείας κ. Καλλίστου Γουέαρ)



Εφημερίς Ορθόδοξος Τύπος

ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Μετά την δημοσίευσιν του διαλόγου μεταξύ του π. Εμμ. Χατζηδάκη και του π. Βασ. Βολουδάκη εστάλη εις τον Ο.Τ. επιστολή του κ. Μαρίου Πηλαβάκη. Την παραθέτομεν ακολούθως και εν συνεχεία την απάντησιν του π. Βασιλείου Βολουδάκη.
Θεσσαλονίκη 03/07/2016
Κύριε Διευθυντά, ο ταλαντούχος συνεργάτης σας π. Βασίλειος Βολουδάκης απαντώντας εις επιστολήν του σεβαστού ιερέως π. Εμμανουήλ Χατζηδάκη σχετικώς με τας κακοδοξίας του Μητροπολίτου Διοκλείας Καλλίστου (Timothy Ware) γράφει τα εξής:

«Νομίζω ότι αδικείται ο π. Κάλλιστος, όταν του καταλογίζονται κακοδοξίες, που τις διάβασε σε επίσημα συγγράμματα Ορθοδόξων Θεολόγων. Εκείνος προέρχεται από τους Προτεστάντες- μάλιστα το 1987 ήταν σχετικά πρόσφατη η προσχώρησή του στην Ορθοδοξία- και θεώρησε ότι οι δικοί μας θεολόγοι ακολουθούν πιστά τους Πατέρας μας και την Εκκλησιαστικήν Αλήθεια της Πίστεώς μας. Όταν φερ’ ειπείν ένας Μέγας Φαράντος, καθηγητής της Δογματικής, γράφει σε επιστημονικό σύγγραμμά του ότι: «ο Χριστός ηνωχλείτο υπό των παθών» ποιές ευθύνες να ζητήσουμε από τον π. Κάλλιστο;».

Ο γράφων γνωρίζει τον π. Κάλλιστον από το 1980, και ήτο θαυμαστής του και έγραψεν πλειστάκις επαινετικά σχόλια, δι’ αυτόν, εις τον Ο.Τ. Όταν όμως τον Ιανουάριον του 1982 έμαθεν από ιδικήν του επιστολήν, που έστειλεν εις τον βαπτιστικόν μου Κωνσταντίνον, πρώην Αγγλικανόν, ότι μεταδίδει την θείαν Κοινωνίαν εις Κόπτας φοιτητάς της Οξφόρδης και ενέκρινεν επίσης την υπό των Ρουμάνων Ορθοδόξων ιερέων του Δουβλίνου μετάδοσιν των αχράντων Μυστηρίων εις τους εκεί Κόπτας φοιτητάς, τότε διέκοψε κάθε σχέσιν και κατήγγειλε μέσω των στηλών του Ο.Τ. το θλιβερό αυτό γεγονός (Ο.Τ. 10-2-1984 και 2-3-1984) και «Αστήρ της Εφέσου», Ιουνίου 2015, αρ. 48 (www.markoseugenikos.gr).

Επομένως ο π. Κάλλιστος δεν επηρεάστηκε από τα γραπτά των Καθηγητών Μέγα Φαράντου και Ανδρέου Θεοδώρου δια το θέμα των Κοπτών. Αφού μάλιστα μετέφρασε εις την Αγγλικήν και το Πηδάλιον του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου θα μπορούσε να μάθη ότι οι Κόπται ήσαν αιρετικοί και παραμένουν ακόμη αιρετικοί!

Ο π. Κάλλιστος ήτο οικουμενιστής και παραμένει μέχρι σήμερον οικουμενιστής. Ανατρέχοντας κανείς εις παλαιότερα φύλλα του Ο.Τ. (Κυρίως δεκαετίας του 1980) θα πληφορηθεί πλείστας όσον οικουμενιστικάς ενεργείας του π. Καλλίστου.

Ο π. Καλλίστος ήτο μέλος της Αντιπροσωπίας του Οικουμ. Πατριαρχείου εις την Πανορθόδοξον Σύνοδον της Κρήτης και είναι συμπρόεδρος της Επιτροπής διεξαγωγής Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και Αγγλικανών. Προσφάτως δε υποστηρίζει και την «χειροτονίαν» γυναικών.
Δεν θα είναι υπερβολή εάν αποκαλέσωμεν τον π. Κάλλιστον ως τον «άνθρωπον» της ετεροδόξου Αγγλικανικής Εκκλησίας εις την Εκκλησίαν μας. Ένας νέος Δημήτριος Μπάλφορ.

Μετά τιμής Μάριος Ι. Πηλαβάκης
Θεσ/νίκη

Το θέμα μας δεν ήταν η εν γένει θεολογική πορεία του π. Καλλίστου Γουέαρ
Ευρισκόμενος σε άδεια πληροφορήθηκα ότι ο παλαιός αγωνιστής και συναγωνιστής του «Ορθοδόξου Τύπου» κ. Μάριος Πηλαβάκης με αφορμή την απάντησή μου στον σεβαστόν π. Εμμ. Χατζηδάκη, απέστειλε το ανωτέρω σχόλιό του, για την εν γένει θεολογική πορεία του π. Καλλίστου, θεωρώντας, προφανώς, ότι η εκ μέρους μου προσφορά ελαφρυντικών για την συγκεκριμένη δογματική παρεκτροπή του π. Καλλίστου σημαίνει ότι τον αποδέχομαι ως απλανή Ορθόδοξο Ιεράρχη!

Ωστόσο, το κέντρο βάρους της απαντήσεώς μου προς τον π. Εμμανουήλ δεν ήταν η εν γένει εκκλησιαστική πορεία του π. Καλλίστου, ούτε καν η συγκεκριμένη κακοδοξία του, αλλά αυτό που αναφέρεται και στον τίτλο της απαντήσεώς μου: «Οι Πανορθόδοξες Σύνοδοι, δεν είναι φροντιστήρια για τον θεολογικό καταρτισμό των αμαθών». Ότι, δηλαδή, δεν είναι δυνατόν να συγκαλή η Εκκλησία Συνόδους, για να αντιμετωπίζη κάθε κακόδοξο που αγνοεί ότι η κακοδοξία του έχει ήδη καταδικασθεί από την Εκκλησία!

Σε κανένα σημείο της απαντήσεώς μου δεν επεχείρησα να αποδείξω την ορθοδοξότητα του π. Καλλίστου, ώστε να εύρη έρεισμα ο κ. Πηλαβάκης να αναπτύξη προς αυτήν την κατεύθυνση το θέμα της επιστολής του. Αντιθέτως, μάλιστα, για την κακοδοξία του π. Καλλίστου ήμουν σαφέστατος. Έγραψα: «…αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ότι η δογματική κακοδοξία του π. Καλλίστου Γουέαρ, που θίγει ο π. Εμμανουήλ, όχι μόνο δεν χρήζει Συνοδικής νέας δογματικής διατυπώσεως, αλλά έχει καταδικασθεί και από τις Επτά Οικουμενικές Συνόδους(!), και γι’ αυτό δεν μπορώ να συμφωνήσω επ’ αυτού με τον σεβαστόν συμπρεσβύτερόν μου, δεδομένου ότι σε αυτές τις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους έχουν τα πάντα διατυπωθεί ως προς την Θείαν και την Ανθρωπίνην Φύσιν του Σαρκωθέντος Υιού και Λόγου του Θεού, του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού, του Αληθινού Θεού μας».

Αυτό που γράφει ο κ. Πηλαβάκης ότι «ο π. Κάλλιστος ήτο οικουμενιστής και παραμένει μέχρι σήμερον οικουμενιστής..» είναι γεγονός, αλλά δεν συνδέεται ούτε με το νόημα ούτε με τον σκοπό της απαντήσεώς μου. Η αναφορά μου στον π. Κάλλιστο ήταν απολύτως συγκεκριμένη και για απολύτως συγκεκριμένη κακοδοξία του, επειδή γι’ αυτήν και μόνο έκαμε λόγο ο π. Εμμανουήλ. Συμφώνησα με τον π. Εμμανουήλ ότι πρόκειται σαφώς για κακοδοξία, την οποία, όμως, συμμερίσθηκαν και συμμερίζονται και σήμερα κορυφαία (κατά κόσμον) θεολογικά ονόματα. Αυτό και μόνο ήταν το ελαφρυντικό που έδωσα στον π. Κάλλιστον. Θα μπορούσε, λοιπόν, κάλλιστα, ο κ. Πηλαβάκης, να αναπτύξη σε αυτοτελές άρθρο τις απόψεις του για τον π. Κάλλιστο, γράφοντας ότι λαμβάνει αφορμή από την συζήτησή μου με τον π. Εμμανουήλ, για να παρουσιάση το θεολογικό πρόσωπο ενός Ιεράρχου, ο οποίος έλαβε μέρος στη Σύνοδο της Κρήτης ενώ δεν ορθοτομεί τον λόγον της Αληθείας.

Η παρέμβασή του, όμως, με αυτής της μορφής το σχόλιο ενισχύει την εντύπωση που επικρατεί για το προφίλ μας, της μερίδος των αντιοικουμενιστών, ότι δηλαδή, επειδή απουσιάζει σε μας η νηφαλιότητα, ο καθένας μας αρπάζεται από κάποιες φράσεις του άλλου, αποκόπτοντάς τις από το κέντρο βάρους του θέματος, με υποκειμενικό, βέβαια, σκοπό την περιφρούρηση της Ορθοδοξίας(!) αλλά με μοναδικό αποτέλεσμα να αυτοακυρωνόμεθα!

Αυτό που γράφω επιβεβαιώνεται από το ίδιο το σχόλιο του κ. Πηλαβάκη. Ενώ με τα γραφόμενά του συμφωνεί μαζί μου ως προς τον επηρεασμό του π. Καλλίστου από τους Μ. Φαράντον και Α. Θεοδώρου για το συγκεκριμένο δογματικό θέμα που συζητούμε, αίφνης, ….αφήνει το ζήτημα αυτό και αναφέρεται σε άλλο, για το οποίο δεν έχει γίνει λόγος, σχολιάζοντας ότι «ο π. Κάλλιστος δεν επηρεάστηκε από τα γραπτά των Καθηγητών Μέγα Φαράντου και Ανδρέου Θεοδώρου …δια το θέμα των Κοπτών»(!), ώστε να έχη εν συνεχεία την ευχέρεια να με επιτιμήση ότι κακώς προσπάθησα να δώσω δικαιολογητικά σε ένα συνειδητό οικουμενιστή!

Είμαι, λοιπόν, εκ των πραγμάτων αναγκασμένος να ακολουθήσω τον αγαπητό κ. Πηλαβάκη σ’ αυτήν τη νέα παράμετρο, που έθεσε, και να του ειπώ ότι ο μακαριστός καθηγητής Ανδρέας Θεοδώρου,  παρ’ ότι μαχητικός αντιοικουμενιστής, όχι μόνο επευλόγησε την κακοδοξία του π. Καλλίστου Γουέαρ περί της Ανθρωπίνης Φύσεως του Χριστού, και, μάλιστα, μετά την αποδοκιμασία της από τον «Ορθ. Τύπον», γράφοντας ακριβώς τα ίδια (βλ. φ. 1-7-2016) με τον π. Κάλλιστον, αλλά και του άνοιξε τον δρόμο προς τους Κόπτες, με σύγγραμμά του, μέσω του οποίου επιχειρεί να αποδείξη ότι η Χριστολογία του Σεβήρου Αντιοχείας είναι Ορθοδοξοτάτη!!!

Το ότι, λοιπόν, ο π. Κάλλιστος, είναι οικουμενιστής και κακόδοξος, δεν μας εμποδίζει να του αποδώσουμε ελαφρυντικά. Και αυτό, όχι μόνο γιατί πολλοί επιφανείς (κατά κόσμον) Ορθόδοξοι θεολόγοι γράφουν και ομιλούν και διδάσκουν αντορθόδοξα αλλά, κυρίως, γιατί προέρχεται από τον Προτεσταντικό χώρο, όπου η εμπιστοσύνη του καθενός στον εαυτό του είναι δόγμα πίστεως, και, ως εκ τούτου είναι πολύ φυσικό να πιστεύη πως, όταν φρονεί όσα φρονούν οι Ορθόδοξοι Προκαθήμενοι και η πλειοψηφία των Ορθοδόξων Ακαδημαϊκών διδασκάλων, τότε βρίσκεται και αυτός με ασφάλεια στο σωστό δρόμο.

Αυτά τα γράφω απλώς και μόνο σαν ελαφρυντικά, όχι σαν δικαίωση και αθώωση του Σεβ. Καλλίστου Γουέαρ, τον οποίον, εξ άλλου, ούτε κατ’ όψιν γνωρίζω, ούτε, βεβαίως, τα μύχια της ψυχής και των σκέψεών του, αν και το να μεταφράση στα Αγγλικά το «ΠΗΔΑΛΙΟΝ», ενώ το αποδοκιμάζουν σήμερα όλοι οι οικουμενιστές, δεν φανερώνει παγιωμένα κακόπιστο άνθρωπο.

Αυτά, επαναλαμβάνω, τα γράφω γιατί πρέπει κάποτε όλοι εμείς οι αντιοικουμενιστές να αφήσουμε τον αλόγιστο φανατισμό, να αποκτήσουμε περισσότερη νηφαλιότητα, περισσότερη θεολογική ευρύτητα, περισσότερη διαλλακτικότητα και έτσι να μπορούμε να ελπίζουμε ότι κάποτε και εμείς θα αποκτήσουμε και πραγματική αγάπη.

Σκιάθος 6-7-2016

π. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης, Πρωτοπρεσβύτερος

πηγή