Translate

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, O ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟΣ "ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ" κ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗΣ ΞΑΝΑΚΤΥΠΑ!







O ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟΣ "ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ"  κ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗΣ ΞΑΝΑΚΤΥΠΑ!

Σέ τηλεοπτική ἐκπομπή ἔκανε καί πάλιν τήν ἐμφάνισίν του ὁ Ἀφορισμένος θεολόγος κ. Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης. Εἶναι παράδοξον πού μερικοί ἀνόητοι δημοσιογράφοι τόν προσκαλλῶσιν, μή σεβόμενοι ποσῶς, τήν τελεσίδικον ἀπόφανσιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου μας. 

Φυσικά τά Μέσα Μαζικῆς Ἐξαθλίωσις δέν ἔχωσιν τινές, ἀρχές καί ἀξίες, μιᾶς καί ἐνεργῶσιν τό Ἰησουιτικόν Δόγμα "ὁ σκοπός ἁγιάζει τά Μέσα"! Πολλῷ μᾶλλον γίνεται ἄκρως ἐνοχλητικόν, ὅταν ἐπιμένωσιν τά θρησκέμπορα Μ.Μ.Ε. νά προβάλλωσιν τινές κομπογιαννῖτες θολολόγους ἵνα συνεχίζεται μεθοδευμένα, ἡ τοξική δηλητηριάσις, ἐξάπαντος μέ φοβερά ραδιενεργᾶ ἰσότοπα κατά τῆς ἀφελοῦς ψυχοσυνθέσεως τοῦ τηλεθεατοῦ ἀνθρώπου.

Θά ἤθελα κάπου ἐδῶ ὅμως νά ἐπισημάνω ἐν συντομίᾳ μερικές κριτικές παρατηρήσεις μας κατά τῶν πλανεμένων λεχθέντων τοῦ εὐλόγως ἀφορισμένου ἀδελφοῦ μας:


  • Ὁ Ἀφορισμένος θεολόγος ἐδήλωσεν ὅτι: "Δέν εἶναι ἀρμοδιότητα τῆς Ἐκκλησίας νά κρίνει, [ἀλλά] εἶναι γιά νά ἀγκαλιάζει τούς ἀνθρώπους". Πρόκειται περί ἡμιψεύδους, ἡμιμάθειας καί ἠχηρᾶς ἐμπάθειας, ἡ δήλωσις τοῦ Α.Π., μιᾶς καί ἐδώθη πράγματι εἰς τήν Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία μας, ὑπό τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ μας, ἡ ἐξουσία τῆς κρίσεως, διά τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Τοῦ καί ἔπειτα διαδοχικά στούς ἱεροῦς μαθητές των. Ἄν δέν ἔκρινε ἡ Ἐκκλησία μας, πῶς θά ἐλαμβάναν τινά ἄφεσιν ἁμαρτιῶν οἱ ἐν μετανοίᾳ ἄνθρωποι; Τέτοιο σοβαρόν πράγμα ὅμως ποῦ νά προλάβει, νά τό προβληματήσει, ὁ ἀφορισθῆς; Ἄρα λογικῶς φρονῶ, ὅτι εἶναι ὁ διαχρονικός ρόλος καί ἡ ἀρμοδιότητα Της, ὅπως, κρίνει ἴνα διαγνώσει, ὅτι ὁ τάδε ἤ ὁ δεῖνα ἄνθρωπος εἶναι πνευματικά ἀσθενής καί χρήζει τινάς θεραπείας διά τῶν Ἁγίων Μυστηρίων Της, ἤ ὅτι ὁ τάδε ἤ ὁ δεῖνα εἶναι δίκαιος, ἅγιος, προφήτης, ἵνα τόν τιμήσει. Δύναται ἐπίσης νά κρίνει, να ἐξετάζει, νά δικάζει καθῶς καί νά καταδικάζει, ἐπί τινῶν ἐκκλησιαστικῶν καί πνευματικῶν ποινῶν, τά μέλη Της, ὅπως λ.χ. ἄν κάποιος Κληρικός, θεολόγος ἤ καί ἁπλός πιστός, διαστρέφει καί ἀλλοιώνει, τήν Θεανθρωπολογική καί Εὐαγγελική διδασκαλίας Της. Παραδείγματος Χάριν τέτοια ἀνάλογον Ἐκκλησιαστικήν κρίση εἴδαμεν εἰς τήν περίπτωσιν τοῦ ἀφορισθέντα πλέον κ. Ἀνδρέου Πιτσιλλίδη. Γι΄ αὐτό προσπαθεῖ, ἐπιπόλαια καί ἀδίστακτα, θέτωντας τόν ἑαυτόν του, ὑπέρ ἄνω τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὑποσκάψει σατανικῶς τό αἰῶνιον κύρος καί τήν ἐξουσία Της.
  • Προτάσσει ὡς ἀφορισθῆς θεολογῶν τό ἄλλον ψευδοεπιχειρήμα: ὅτι τά λεξίδια "πάσχουν", "ἐθίζονται" περί τῶν Σοδομιτῶν ὁ λόγος, ὅτι εἶναι ἀντιεπιστημονικές ὁρολογίες. Τό μυαλό του καί μισό σελίνι! Κάθε ἁμαρτία, μᾶς διδάσκει ἡ Πατερική Θεολογία, ὅτι εἶναι παρά φύσιν πάθος καί ἁμαρτία τό ὁποίον ταλαιπωρεῖ τόν ἄνθρωπο ἄν δέν λάβει θεραπευτική πνευματικήν ἀγωγήν. Ἄρα οἱ προσωπικές μας ἀπολαύσεις, πού πολλοί τίς θεωροῦμεν μάλιστα, ὡς κάτι τό φυσικόν καί φυσιολογικόν, ὅπως λ.χ. ἀστοχίες, ἀδυναμίες, μεταβάλλονται σταδιακῶς καί ἐν χρόνῳ σέ τυρρανικά ψυχικά πάθη, δυσβάστακτες ἀλυσίδες τῆς ψυχῆς. Ἄρα καί πάλιν, θεο-λογικῶς φρονῶ, ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἡ πορνεία, ὁ αὐνανισμός, ἡ μοιχεία, ἡ ἠδονοβλεψία, κ.ο.κ. ἤ ἔστω καί μόνον οἱ πονηρές σαρκικές σκέψεις μας, πρόκειται διά φοβερῶν ἁμαρτιῶν, διότι, προσκολλῶσιν μανικῶς τόν ἄνθρωπον εἰς τά ὑπογάστριά του ἀντί πρός τόν πανυπερτέλειον προορισμόν του πρός τήν ὁλιστική Κάθαρσιν-Φώτισην καί τέλος τήν Θέωσίν του! Ἄρα λοιπόν, ἡ Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας, ὡς θεραπευτική καί ποιμαντική προσέγγισις, εἶναι ἕνα ἄλλον καί διαφορετικόν εἴδος Ψυχιατρικῆς Ἐπιστήμης, τουτέστιν εἶναι, ἡ κατ΄ἐξοχήν Ἱατρική Ἐπιστήμη, πού δύναται νά θεραπεύσει παντελῶς τόν ἄνθρωπον, ἀπό τά ψυχικά καί ψυχολογικά ἀπόβλητα τῆς μεμολυσμένης καρδίας, διανοίας καί ψυχῆς μας. Γι΄ αὐτό τόν λόγον, δουλειά τῆς ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας, εἶναι νά ὁδηγήσει τόν ἄνθρωπον εἰς τόν δρόμον τῆς Καθάρσεως, Φωτίσεως καί ἐν τέλει τῆς κατά Χάριν θεανθρωποποιήσεως καί ὄχι, κατά τόν Α.Π. νά ἐρμηνεύει τάχα μου, τά "πῶς" καί τά "γιατί", μέ νοησιαρχικούς οὐμανιστικούς συλλογισμούς.
  • Ἐξάπαντος, μέχρι στιγμῆς, θέλομεν να ποῦμεν: ὅτι ὁ ἀγαπητός συνάδελφος καί ἀδελφός κ. Α.Π., παραμένει ἀλαζωνικά ἀμετανόητος, διά τίς σωρηδόν κακοδοξίες καί αἱρέσεις πού ἐδιακήρρυτεν ἐπί σειρά πολλῶν ἐτῶν. Ὑφίσταντο βέβαια, καί τινές ἠθικοί αὐτουργοί, τῆς ὅλης περιρρέουσας ἀτμόσφαιρας, καί ἐξ ὅσων ἔχομεν πληροφηρηθεῖ περί τινάς κυρίας δημοσιογράφου, ἐνεργήσαν οἱ Πνευματικοί Νόμοι. Ὁ κάθε ἄνθρωπος θερίζει, ὅτι σπέρνει. Ἡ εὐθύνη τῶν δημοσιογράφων εἶναι τεράστια, ἐκ πνευματικῆς ἀπόψεως, γι΄ αὐτό τόν λόγο παραχωρεῖ ὁ Θεός καί ἀνάλογες φοβερές δοκιμασίες, ὅπως ταρακουνηθῶσιν καί ὑποψιασθῶσιν, τά τραγικά σφάλματά τους κατά τῆς κοινωνίας δηλ. κατά τῆς ἀνθρωπότητος. 
  • Ὅσοι Κύπριοι δημοσιογράφοι προβάλλωσιν ἕναν Αἱρετικόν καί Ἀφορισμένον θεολόγον, εἶναι θεομπαίκτες καί θρησκέμποροι, καί θά τό πληρώσουσιν ΣΑΦΩΣ πολύ ἀκριβά, ἄν δέν ἀναλογιστῶσιν ἔγκαιρα τήν πνευματική ζημία πού ἐνεργῶσιν ἐπί σκοποῦ ἤ ἀφελείας κατά τῶν τηλεθεατῶν τους.
  • Οἱ δημοσιογράφοι, κάνωσιν φοβερώτατον λάθος, ὅταν ἐρωτῶσιν ἀφορισμένους θεολόγους νά ἐρμηνεύσωσιν τό ἱερόν Εὐαγγέλιον. Διότι ἡ ἑρμηνεία τῶν αἱρετικῶν θεολόγων, καί δή τῶν ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΑ ἀφορισμένων, εἶναι ἐξάπαντος θεολογική ἀλλοίωσις καί θεοκαπηλεία κατά τῆς ἀληθείας τῆς Πατερικῆς Θεολογίας. Ὅμως, ὁ ἐν λόγῳ κύριος δημοσιογράφος, ἔκανε μία σοβαρή ἐπισήμανσιν, πού ἕνας θολολόγος δέν ἐδύνατο νά τήν ἐπισημάνει. Εἶπε κατά λέξιν: "ἡ Ἐκκλησία ΔΕΝ μπορεῖ νά κάνει ἐκπτώσεις"! Καί ὄντως ἀκούστει καί μία ἀλήθεια ὑπό τινός ἀξιόλογου δημοσιογράφου. 
  • Ὁ δημοσιογράφος ὅμως, ἄν πράγματι σέβεται τήν Ἐκκλησία, ἔχει τήν ὑποχρέωσιν ὅπως σεβασθεῖ, ΑΠΟΛΥΤΑ, τήν ἐπίσημον ἀπόφανσιν Της ὅπως ἀφορίσει τόν αἱρετικό θεολόγον Της καί νά πάψει νά τού δίδει βήμα οὔτως ὤστε νά ἐπιδινώνει τήν πνευματική κατάστασιν αὐτοῦ καί τῶν ὀπαδῶν του. Διότι, θά ὑφίσταντο πνευματικές ἀλυσιδωτές συνέπειες εἰς τήν ἴδια ζωή καί τοῦ δημοσιογράφου πού τού παραχωρεῖ ἄσυλον, μιᾶς καί κατά τό Κανονικόν Ἐκκλησιαστικόν Δίκαιον, θεωρεῖτο, ἠθικός αὐτουργός.
  • Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, ὅσον συνεχίζει ἀμετανόητα, ὁ ἀφορισμένος καί θεολογοκάπηλος κ.  Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης νά διδάσκει, ἀθεολόγητες ἀρλοῦμπες, πρός τόν Λαό τοῦ Θεοῦ, δύναται, ἤ μᾶλλον ἐπιβάλλεται, σαφῶς καί σαφέστατα, ὅπως  τοῦ ἐπιβάλλει καί τόν Μέγα Ἀφορισμό τοῦ τελεσίδικου Ἀναθέματος σύν πάσι τοῖς ὁπαδοῖς αὐτοῦ
  • Ἀκόμα ὅμως ἀναμένωμεν ὅπως ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Κύπρου, δημοσιεύσει τό Συνοδικόν Πόρισμάν της κατά τοῦ αἱρεσιάρχου καί Κυκκώτη θεολόγου.
  • Παρ΄ ὅλα αὐτά, ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης μᾶς ἔκανε καί μία σημαίνουσα ἀποκάλυψις καθῶς ἐδήλωσεν εἰς τήν ἴδια ἐκπομπή, ὅτι: "οἱ ἀπόψεις τοῦ Μητροπολίτου Πάφου κ. Γεωργίου γίνονται καί ἀνακοινώσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου (...) ἀφοῦ ἀνέλαβε ὡς ἐκπρόσωπος Τύπου τῆς Συνόδου"...! Αὐτό προφανῶς πού καταγγέλει ὁ Ἀνδρέας Π. ἔχει τεράστιαν δόσιν ἀλήθειας καί συμμαρτυρῶ εἰς τήν ἀκριβή πληροφορία πού μᾶς παρέχει μέ παρρησία. Ὅπως συμφωνῶ μέ τόν ἀγαπητό ἀδελφόν μας, ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Πάφου κ. Γεώργιος "δέν ἔχει Ποιμαντική προσέγγιση"
  • Ἔχω γευτεῖ "ἀπό πρῶτον χέρι" τήν "πνευματική προσέγγιση" τοῦ Πάφιου Ἱεράρχου, ὅταν ἐκτύπησεν βιαίως, τόν γράφοντα, κατά τήν ἔντονη διαμαρτυρία μου μετά τινῶν Μοναχῶν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου περί τῶν διεξαγομένων οἰκουμενιστικῶν διαλόγων πού ἐσυνέβαιναν τότε εἰς τήν Χλώρακα τῆς Πάφου τό 2009. Βλέπετε μᾶλλον, τρέφω ἀκόμη ἀμυδρᾶ καί τινά θετικά συναισθήματα διά τόν "Νονό" μου. Τό "θύμα" πάντοτε, ἀγαπάει, τόν "θύτη" καθῶς μᾶς διδάσκει ἡ Ψυχολογία. Νομίζω ὅμως, ὅτι ἦτο πράγματι μία, μεγάλη εὐλογία, νά φάγω τό ξύλο τῆς χρονιᾶς μου, ἀπό Μητροπολίτην κ. Γεώργιον, καί αὐτό μού τό ἐπιβεβαιώσαν, μερικοί ἅγιοι Πατέρες, τῆς Συνάξεως Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, ὅταν ἐπήγα κάποτε εἰς τήν Ἄνω Γατζέα τοῦ Βόλου ἐκεῖ στήν Ἱερά Μονή τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἵνα  καταγγείλω δημοσίως πρός τήν ἱερά Σύναξη τῶν Πατέρων, τόν ἄδικον ξυλοδαρμόν μου καί τά φαιδρᾶ καμώματα τῶν Οἰκουμενιστῶν Κυπρίων Ἱεραρχῶν. [Δεῖτε ΕΔΩ ]
  • Φαίνεται, ὅτι ὁ ὀλιγαρχικός Δεσποτισμός εἰς τά Ἐκκλησιαστικά δρώμενα, καλά κρατεῖ. 
  • Ὅμως, ὁ Μητροπολίτης τῆς Πάφου, εὐτυχῶς, ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον, ὅταν καταγγέλει δημοσίως, τήν ἐπάρατον καί καλπάζουσαν ὁμοφυλοφιλία τῶν ΛΟΑΤΙ, ὡς παρά φύσιν ἁμάρτημα, δεινό πάθος, κτηνώδη ἀνωμαλία, καί σφοδρόν σαρκικόν ἐθισμόν. Ἔχει ἄδικον, προφανῶς, ὅποιος τολμήσει, ἀδεῶς, ἀνέντιμα καί ἀνήθικα, νά τόν κατηγορήσει περί τοῦτο. Εἶναι Κληρικός καί ὀφείλει νά προστατέψει τά πρόβατά του ἀπό τίς ἱδεολογικές ἐκφάνσεις τῶν ἐπιθετικῶν καί προκλητικῶν ἁμαρτημάτων. Τό ζήτημα τῶν ΛΟΑΤΙ δέν παραμένει εἰς τά στενά πλαίσια μίας ἐκ τῶν πολλῶν ἁμαρτιῶν. 
  • Μέ τήν ἰδεολογικοποίησιν τοῦτης τῆς σαρκολατρίας, ἔχομεν πλέον τήν προσωπική ἄποψιν, ὅτι πρόκειται διά νεοεποχήτικης Αἱρέσεως τοῦ Σοδομισμοῦ. 
  • Ἡ Αἵρεσις εἶναι χειρωτέρα, πνευματική ἀσθένεια, ἀπό τήν ἴδια τήν ἁμαρτία τοῦ φόνου, τῆς μοιχείας, τῆς πορνείας καί τῆς ἀρσενοκοιτίας κ.λπ. Κατά τήν Πατερική Διδασκαλία τόσον ἡ αἵρεσιν ὅσον καί ἡ ἀμαρτία εἶναι ἀνωμαλία καί παρά φύσιν κατάστασις. Μία αἵρεσις δύναται νά ὀδηγήσει, σέ σωρηδόν ἁμαρτίες, καί μία ἁμαρτία, δίνατε νά ὀδηγήσει σέ διάφορες αἱρέσεις.
  • Μιᾶς καί τό ἔφερεν ὅμως ἡ κουβέντα μας, περί τῶν Αἱρέσεων, ὁ οἰκουμενιστής Μητροπολίτης Πάφου κ. Γεώργιος, τί ἔπραξεν, ᾆράγε, εἰς τήν Ληστρική Σύναξη τοῦ Κολυμπαρίου; Ἐψήφισεν μήπως, ὡς ἄλογος ποιμήν ἤ καί λυκοποιμήν, τά αἱρετικά θεολογο-τεχνολογούμενα ὑπέρ τῆς θεσμοθετήσεως τῶν πολυ-ποίκιλων ἑτεροδόξων κοινοτήτων καί αἱρέσεων αὐτῶν, ὡς ἐπιπρόσθετων Ἐκκλησιῶν; Ναί ἤ οὔ; Καί ἄν ἔπραξε τέτοιον ἀνίερον πράγμα, ἔχει τά μούτρα ἀκόμη, ὁ ΑΝΑΞΙΟΣ,  νά ὁμιλεῖ καί νά διδάσκει, Φαριζαϊκῶς πλέον, κατά τοῦ Σοδομισμοῦ ἐνῶ ἀπό τήν πίσω πόρτα μπάζει, καί εἰσαγάγει, ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόν πολυ-αἱρετικόν Οἰκουμενισμόν;
  •  Ἐν τέλει τί ἀπ΄ὅλα εἶναι, ποιμήν ἤ λυκοποιμήν;
  • Τέτοια ἐνέργεια, τῆς θεσμοθετήσεως τοῦ ἐωσφορικοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι, μᾶλλον: ἄπειρη θεομπαιξία καί στυγνώτατη βλασφημεία, κατά τοῦ πανάγιου θεσμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, πολλῶ μᾶλλον ὅταν διά τῆς ὑπογραφῆς Κληρικῶν, καί δή ἐφ΄ Ἐπισκόπων, εἰσαγάγεται ἐντός τῆς Ἐκκλησίας μία Παναίρεσις καί ὅχι μία ἁπλή αἵρεσις. Αὐτό νομίζω ὅτι ἀποκαλεῖται: μεγάλη ἐξωμοσία, δινή ἐπιορκία, ἠχηρά ρίψασπις στάσις, νοσηρός γραικισμός, μεγίστη ἀνοησία, τιτάνια αἵρεσις, σατανική κακοδοξία, θεοεγκατάληψις, κ.ο.κ.
  • Εἰς τήν ἐν λόγῳ ἐκπομπή, γίνεται ἐπίσης φανερόν, ὅτι ὁ κ. Α.Π. δέν ἀναγνωρίζει τόν Ἐκκλησιαστικόν Ἀφορισμόν του, πού τοῦ ἐπεβλήθει, δικαίως καί εὐλόγως, ἐκ τῆς Ἀνωτέρας Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς του. Δέν μας πειράζει τοῦτο, διότι ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ τόν ἀναγνωρίζει ὡς τόν Ἀφορισμένο καί Αἱρετικόν θεολόγο. Μόνο μερικοί βεβλαμένοι ὀπαδοί του, χαζοχριστιανοί, ἄθεοι, κιναιδολέσβιοι, τόν ἀναγνωρίζωσιν ὡς δῆθεν αὐθεντία. Γιά ποῖον λόγον; Διότι, διδάσκει διαβολόπνευστον θεολογία, τήν κακοθεολογία ὑπέρ τινῶν "μαξιλαράκιων συνειδήσεως". Ἀπόδειξις τρανώτατη, ὅτι ὁ ἀφορισμός του ἔχει ἀνγνωρισθεῖ, εἶναι ἡ μόλις πρόσφατη, μεγίστη ἀποτυχία του ὅπως (ἐπαν)ἐκλεγεῖ Βουλευτής, εἰς τίς Βουλευτικές ἐκλογές τῆς Κύπρου. Τόν παρακαλοῦμεν, θερμῶς, ὅπως ἐπιδιώξει νά κάνει καριέρα διά πολιτικός. Θά τόν ψηφίσομεν ἄν τό ἐπιθυμεῖ! Τήν Θεολογία ὅμως τῶν Θεοφόρων Πατέρων, ἄς πάψει νά τήν διαστρέφει, μιᾶς καί αὐτές ἦτο οἱ προσλαμβάνουσες παραστάσεις του ὡς ἀναγιωτός τοῦ οἰκουμενιστικοῦ Κυκκώτικου περιβάλλοντος. Μέ τέτοιους δασκάλους, πού ἐκάθησεν, τέτοια γράμματα σαφῶς ἔμαθεν. Φυσικά, δέν δυνάμεθα νά ψηφίζομεν φαιδρά πολιτικά πρόσωπα τινές "Ἀπολογητές τῆς ἀνωμαλίας" μιᾶς καί αὐτό εἶναι τό ρεζουμέ τῆς τηλεοπτικῆς ἐκπομπῆς μετά τοῦ ἐκλεκτοῦ δημοσιογράφου κ. Ἀνδρέα Δημητρόπουλον. 
  • Ἄς πάψωσιν ὅμως καί οἱ δημοσιογράφοι νά μᾶς πρίζωσιν περί τοῦ "ἐκ γενετής" Σοδομισμοῦ, διότι ἐβαρέθημεν τίς σατανικές προπαγάνδες των. 

Ἄς προσευχώμεθα λοιπόν, διά τήν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφήν, τοῦ ἀφορισμένου καί Κυκκώτου θεολόγου κ. Ἀνδρέου, εἰς τήν Ἐκκλησία μας. Ὁ κυκκώτης Α.Π. δυστυχῶς, ἐπί σειρά ἐτῶν, κατηχεῖ, τήν Κυπριακή κοινωνία μας, εἰς τόν Οἰκουμενισμό καί τόν Σοδομισμό,  κάθε ἀφελῆν καί ἁπλοϊκόν Κύπριον/α πιστόν ἤ ἄπιστον, μαζί ὅμως, μέ ἕναν ἄλλο τηλεθολολόγον τόν κ. Θεόδωρον Κυριακοῦ. 

Ἔχωμεν δηλαδή ἐν τῇ νῆσσῳ Κύπρῳ, τό φοβερόν δίδυμον τῆς συμφορᾶς: σέ ὑψηλόν καί Κληρικαλιστικόν ἐπίπεδον, τόν οἱκουμενιστή Ἀρχιεπίσκοπον Κύπρου κ. Χρυσόστομον καί τόν συγκρητιστή Μητροπολίτην Πάφου κ. Γεώργιον, ἑνῷ σέ λαϊκίστικον ἐπίπεδον, τούς Νεορθόδοξους τηλε-ψευδο-θεολόγους κ. Ἀνδρέα Πιτσιλλίδη καί κ. Θεόδωρον Κυριακοῦ.


Ὁ Θεός νά ἐλεήσει τό μαρτυρικόν νησί μας ἀπό τούτους τούς κυρίους.

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη



ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, KΡΙΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΑ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΚΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΛΛΥΡΙΑΣ κ. ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ



KΡΙΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΑ  ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΚΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΛΛΥΡΙΑΣ κ. ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ



Ἦδη ὁ τίτλος τῆς Εἰσηγήσεως τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Κύκκου κ. Νικηφόρου, εἶναι κατ΄αρχᾶς, ἄκρως προβληματικός. Σκεφτεῖτε ἀδελφοί καί πατέρες, τί γίνεται εἰς τό ὑπόλοιπον κείμενόν του. Μόνον ὁ κακόδοξος τίτλος τῆς Κυκκώτικης Εἰσηγήσεώς του ἀξίζει μία διδακτορική διατριβή πρός ἀναίρεσιν αὐτῆς. Γιατί τό λέμεν αὐτό; Νά ἐξηγηθοῦμεν εὐθυτενῶς λοιπόν! Παρ΄ ὅλον πού γιά λόγους ἐπιστημονικῆς καί ἀκαδημαϊκῆς δεοντολογίας ἤ καί «κατ΄οἰκονομίας», ἐπιτρέπεται βέβαια, φιλοσοφικῷ τῷ λόγῳ σέ ἀκαδημαϊκά περιβάλλοντα, ἡ τυπολογική καί τεχνολογική, διατύπωσις, περί τῶν αἱρετικῶν/ἑτερόδοξων ὡς ἀλλογενοῦς τινάς ἐκκλησίας ἤ Ἐκκλησίας.

Ὁ τίτλος τῆς Εἰσηγήσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Νικηφόρου εἶναι ὁ ἑξῆς: Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΥΠΩΝ ΚΑΙ ΟΡΩΝ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΝΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΟΡΟΛΟΓΙΑ, ΟΠΩΣ Ο ΟΡΟΣ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ.[Δεῖτε ΕΔΩ]

Tέτοιου εἴδους ἀκαδημαϊκή «κατ΄οἰκονομία» ὅμως, γιά νά εἴμεθα ἀντικειμενικά δίκαιοι, σαφῶς ἐξ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας καί ὄχι ἐκ φανατικῆς ἰδεοληψίας (καθῶς συκοφαντῶσιν ἀνελέητα, συχνάκις, οἱ μεγαλόσχημοι κερκοπίθηκοι Οἰκουμενιστές, πάν ὅστιν τολμήσει νά διατυπώνει ἀποδεικτικά τινά διαφορετικήν ἄποψιν ἐξ αὐτῶν τῶν μεγαλοπρεπῶν χριστιανῶν)  ΣΑΦΩΣ καί ΔΕΝ ἐπιτρέπεται, νά ἐνεργοποιηθεῖ καί νά θεσμοθετηθεῖ, ἐπίσημα ἤ ἀνεπίσημα,  διά τινές Ἐκκλησιαστικές, Ἐκκλησιολογικές, Κανονικές καί Δογματολογικές ΣΥ-ΝΟ-ΔΙ-ΚΕΣ ὁρολογίες. 

Ἄν ἐπιτρεπόταν ὑπό τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, τέτοιον πράγμα, γιά ποῖον λόγον τότε, δέν τό ἔπραξαν ἐπί εἴκοσι συναπτούς αἰῶνες, οἱ Ἄγιοι καί Θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, πού κάμποσοι ἐξ αὐτῶν μάλιστα, ἀναντίρρητα ἦτο καί ἐπιστήμονες, ἱερά τέρατα μορφώσεως σέ πολυποίκιλα παντοειδοῦς ἐπιστητά; Δέν εἶναι παράξενον πού δέν ὑφίστατο προδεδικασμένο; Μᾶλλον ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος καί τά κοπέλλια του εἶναι ἐξυπνώτεροι ἐξ ἐκείνων τῶν Ὀρθοδόξων Καθολικῶν πού κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ ἔχυσαν αἷμα διά νά λάβωσιν Πνεῦμα Ἅγιον, δηλ. τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας;

Ποία Ἁγία Οἰκουμενική καί Θεόπνευστος Τοπική Ἱερά Σύνοδος μέ Προέδρους σημαίνοντες Θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἐπί  20 ὁλόκληρους αἰῶνες, ἀνεγνώρισαν σέ Συνοδικά Κείμενα, ἔστω καί κατ΄οἰκονομία, τούς ἑτεροδόξους καί αἱρετικούς, ὡς μία ἀκόμη ἤ καί ἄλλες διάφορες Ἐκκλησία/Ἐκκλησίες; Παρακαλῶ τούς πλέον εἰδικούς ὅπως μού παραθέσωσιν ΜΙΑΝ μόνον περίπτωσιν.

"ΠΟΤΕ ΤΩΝ ΠΟΤΩΝ" δέν ἐθεσμοθετήθει τέτοιον ἀντιεκκλησιαστικόν καί ἀντιευαγγελικόν πράγμαν. Διότι κάθε Σύνοδος, ἔχει τήν ὑποχρέωσιν, ὅπως ἀκολουθεῖ πιστῶς εἰς τά Ἐκκλησιολογικά καί Δογματολογικά χνάρια πασῶν τῶν ἁγιοΣυνοδικῶν προηγουμένων Της. Πράγμα πού προφανῶς εἰς τήν ἐν Κολυμπαρίῳ ψευδοΣύνοδον, ἐπροσπεράσθην καί ἀνετράπην, ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ καί ΑΝΤΙΣΥΝΟΔΙΚΩΣ, μιᾶς καί ἐκυριάρχησεν τό αἱρετίζων Μεταπατερικόν πνεῦμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δηλαδή πιό ἁπλᾶ: ὑφιστάμεθα πλέον καί θεσμικῶς, τήν σατανική τυραννία, τῆς  Νεοβαρλααμίζουσας καί μετα-Πατερικῆς θεολογίας, μία φιλοσοφίζουσα καί Σχολαστική θεολογία, ξένη καί ἀπόβλητη, ἐξ ὀρθοδόξου ἐπόψεως, βαθιά ἐπηρεασμένη ὑπό τινῶν πλανεμένων καί αἱρετικῶν προσωπικοτήτων καί ἰδεοληπτικῶν ἑτερόδοξων ρευμάτων.

ΟΥ-ΔΕ-ΠΟ-ΤΕ εἰς τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιαστική Ἱστορία 21 αἰώνων, εἰς τήν ὅλην Ἱστορία τῶν Δογμάτων καθῶς καί εἰς τά περί τῆς  γραπτῆς καί ἄγραφης Ἱερᾶς Παραδόσεως τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, δέν ἐτολμήθην ἀσεβῶς καί δυσσεβῶς, νά εἰσαχθεῖ, τέτοιος εἰδεχθῆς, κακόβουλος καί σατανικός νεολογισμός, δῆθεν "κατ΄οἰκονομία" σέ Συνοδικά Κείμενα, ἤ, καί σέ Συνοδικά ἀποφασισθέντα. Διά ποιόν ἀκριβῶς λόγον;

Διότι ἐν ἄλλες λέξεσιν: αὐτοκτονεῖ ἔτσι ὀμᾶ, ἤ αὐτοτραυματίζεται καί αὐτοὑποσκάπτεται, ἡ Πατερική Ἀποκλειστικῆ Ἐκκλησιολογία καί Θεολογία τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Μέ ἄλλα λόγια ἡ Ἀρχή τῆς Οἰκονομίας δέν δύναται νά ἐφαρμοσθεῖ, ἀπροϋποθέτως, καί εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐμπειρικῆς Δογματικῆς καί Ἐκκλησιολογίας . Τό ὅτι κάτι ἔγινε καθιερωμένον εἰς τά ἀκαδημαϊκά σπουδαστήρια καί τίς καθηγητικές ἔδρες τῶν καθηγητῶν τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν μας, δέν τό καθιστά αὐτομάτως καί ὡς Ἐκκλησιαστικόν Ἔθος καί παράδοσιν. Ἔλα ὅμως πού ἐπιτήδεια μᾶς σερβίρωσιν τόν ὅρο "Ἐκκλησία" , μιᾶς ἐπεκράτησεν καί ἐμπεδώθην εἰς τά ἀκαδημαϊκά ἔδρανα, πρό καιροῦ, διά τινές ἑτερόδοξες καί αἱρετικές κοινότητες. Ὅμως νά τονισθεῖ, ὅτι οἱ προϋποθέσεις καί τά κριτήρια τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, εἶναι ἡ διανοητική ἔρευνα καί ἡ μελέτη  τῆς κτιστῆς πραγματικότητος, καί ὄχι ἡ ἐμπειρία τοῦ Ἀκτίστου. Χωρίς αὐτό νά σημαίνει, ὅτι ἕνας προπτυχιακός ἤ μεταπτυχιακός ἤ καί διδάκτωρ φοιτητής τῆς Θεολογίας ἤ κ.ἄ. οὐμανιστικοῦ ἐπιστητοῦ, πού συμμετέχει ἐνεργῶς, καί ἐν πλήρει αἰσθήσεσιν, εἰς τά ἱερᾶ Μυστήρια τῆς Μίας Ἁγίας Ἀποστολικῆς Καθολικῆς καί Πατερικῆς Ἐκκλησίας, πολλῷ μᾶλλον καί μισθοφόρος Καθηγητής, ὅτι εἶναι ἄγευστοι ἤ ὅτι δέν δύνανται νά μετέχωσιν τῆς Καθαρτικῆς, Φωτιστικῆς καί Θεοποιοῦς Χάριτος. Γι΄ αὐτό τό λόγον δυνάμεθα νά ὁμιλοῦμεν, καταχρηστικῶς, περί Ἀκαδημαϊκῆς Θεολογίας καί Χαρισματικῆς Θεολογίας. 

Βασικώτατη Κανονική, Δογματολογική καί Ἐκκλησιολογική προϋπόθεσις, ἀποδοχῆς ἤ τῆς μή ἀποδοχῆς, τῆς ἐν λόγῳ ληστρικῆς προσπάθειας, διαβολικῆς ἐμπεδώσεως καί προσηλυτισμοῦ μας, ἐπί τινάς ἀποκλίνουσας καί ἀντι-Κανονικῆς δῆθεν "κατ΄οἰκονομίας" καθῶς καί «Διπολικῆς Ἐκκλησιολογίας» made in Vicarius Antichristi  εἶναι νά τήν ἐπικυρώσει ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΑ τό Θεοφρούρητον Χριστώνυμον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ταπεινός Κλήρος καί Λαός τοῦ Θεοῦ.

Ἄρα συνεπῶς: ἀναμένεται πλέον, ἕνα τεράστιον τσουνάμι ἐνεργοποιήσεως, τῶν ἁπανταχοῦ Οἰκουμενιστῶν, ὅπως μᾶς πείσουν μέν πάν μέσῳ, ὅπως ἀποδεχθῶμεν ὑποχρεωτικῶς, τά Ληστρικᾶ ἀποφασισθέντα ἐν Κολυμπαρίῳ, δηλ. τά περί τῆς Νέας Φαναριω-βατικάνειου Ἐκκλησιολογίας τοῦ Αἱρετικοῦ Πατριάρχου τῆς Παλαίφατου Ρωμῃοσύνης μας.

Εἰς τό πρῶτον σημεῖον τοῦ ὁ Σεβ. Κύκκου κάνει ἄτοπον καί ἄλογον ἀναφορά τοῦ  θεολογικοῦ ὅρου "Ἐκκλησία" μέ τόν ἑξῆς ἀπαράδεκτον τρόπον: «ὅτι ἡ ἔννοια τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας ἔρχεται σέ ἀντίφαση καί ἀντίθεση μέ τήν πραγματικότητα τῶν πολλῶν Ἐκκλησιῶν». Ὁ Δογματολογικός, Κανονικός καί Ἐκκλησιολογικός Ὅρος τῆς Νύμφης Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἑνός Σώματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ (μέ Κεφαλίν τόν Ἵδιον), δέν ὑπόκειται εἰς τινά τεχνολογική  διαπραγμάτευσιν ὑπό τό καθεστῶς τινᾶς νόθας καί ἐπίπλαστης αἱρετικῆς Ἐκκλησιολογίας. Ὅσοι μελετῶμεν συγκριτικῶς τίς ἑτερόδοξες καί αἱρετικές Ἐκκλησιολογίες, ἐντοπίζωμεν ἀνέτως τά ψευδώνυμα παραμύθια τῆς "Διπολικῆς Ἐκκλησιολογίας". Ἐν τῆ ἐρυθρᾶ μελάνῃ τῶ ὑπογραμμισθέν σημεῖον μας, ὁ Σεβ. Κύκκου, παραβιάζει τήν Ἀρχή τῆς Λήψεως τοῦ Ζητουμένου. Διά τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί τά ἐνεργᾶ Μέλης Της, τόσον κατ΄οἰκονομία (;!) ὅσον καί κατά τήν ἀκρίβεια, δέν ὑφίστατο ἄλλη τινά Ἐκκλησιολογική πραγματικότητα πέραν Αὐτῆς τοῦ Μυστηρίου τῆς Ὀρθοδοξου Ἐκκλησίας. Ἐπιπροσθέτως δέν δύναται ΚΑΘΟΛΟΥ, ἔστω καί σάν "κατ΄οἰκονομία", νά γεννηθῶσιν καί νά πολλαπλασιασθῶσιν ἄλλες Ἑτερόδοξες ἤ καί Χριστιανικές Ἐκκλησίες. Τά ὑπόλοιπα σημεία εἰς τό πρῶτον σημεῖον του εἶναι καλά καί ὀρθόδοξα.
  • Στό δεύτερον σημεῖον, ἐντοπίζω τό ἑξῆς πρόβλημα: «ὡς οἱ ὑπό τοῦ Θεοῦ ἐμπεπιστευμένοι θεματοφύλακες τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτῆς παρακαταθήκης (...) καί τή διαφυλάττουν ἀλώβητη». Τά περί τῶν δῆθεν «θεματοφυλάκων» δέν εἶναι ἀπαρασάλευτα, ἄτρεπτα καί ἀλάθητα, πολλῷ μᾶλλον δέν εἶναι ἐσσαεῖ δεδομένα. Κατά τήν Ἱερᾶ Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας, σύμφωνα μέ τούς θεοείκελους Ἁγίους (καί οὐχί ἀθλίους ἤ ἀγρίους) Πατέρες καί τήν Ἁγία Γραφῆν, ἔχωμεν ἅπαντες τό ἱερόν δικαίωμα, ὡς ἁπλοί Χριστιανοί, Κληρικοί καί Λαϊκοί, ἔχωμεν τήν ἠθική ἀρμοδιότητα ὅπως ἐξερευνοῦμεν ἀνάμεσά μας ποιός εἶναι ὀρθόδοξος καί ποιός κακόδοξος μηδενός ἐξαιρουμένου. Καί πάλιν ὁ Σεβ. Κύκκου, παραβιάζει, τήν Ἀρχή τῆς Λήψεως τοῦ ζητουμένου, μιᾶς καί προτάσσει, ἀτελέσφορα καί ἀδιάλειπτα, ὡς δεδομένον, κάτι τό ὁποίον κατά βάσιν εἶναι τό κατ΄ἐξοχήν ζητούμενον. Παραθεωρεῖ ἤ ἀποσιωπεῖ δηλ. τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία καθῶς καί τάς Γραφάς πού μᾶς διδάσκωσιν συνεχῶς: ὅτι οἱ "ἐμπεπιστευμένοι θεματοφύλακες", ἦτο καί εἶναι οἱ κατ΄ἐξοχήν μειοδῶτες κατά τῆς Πίστεως.
  • Στό τρίτον σημεῖον τοῦ Σεβ. Κύκκου, ἐντοπίζω ἕνα ἀκόμη Ἐκκλησιολογικό πρόβλημα, διότι γράφει ἐπί λέξει: «καί οἱ Ποιμένες της οὔτε εἰς μίαν ἐκ τῶν πολλῶν ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν ὑποβιβάζουν, ἀλλά οὔτε καί στή θεωρία τῶν κλάδων τήν ἐντάσσουν». Εἶναι φανερόν πλέον, ὅτι ὁ Σεβ. Κύκκου παίζει ἄγρια οἰκουμενιστικά παίγνια καί μέ τήν ὑπομονή τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Ὑφίστατο ἤ ὄχι, ἀντίφασις ἐν τοῖς δογματολογικοῖς καί ἐκκλησιολογικοῖς ὅροις «Ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες»; Δύναται  τουλάχιστον νά μᾶς ὁρίσει μέ πάσαν σαφήνεια τί σημαίνει ὁ θεολογικός ὅρος "ἑτερόδοξοι"; Πολύ τό ἀμφιβάλω! Διότι προφανῶς μπορεῖ νά ὑπονοεῖ τό σχήμα: ἑτερόδοξος=αἱρετικός. Μπορεῖ καί νά μή ἐννοεῖ ὅμως αὐτό, ἀλλά κάτι ἄλλον. Ὁ ἁπλός ἄνθρωπος ὅμως, ὁ βιοπαλεστής καί ἡ νοικοκυρά, θέλωσιν πάσα ἁπλότητα καί κρυστάλλινη σαφήνεια, στά θέματα τῆς Πίστεως, μιᾶς καί δέν ἔχωσιν, ἅπαντες, τό ψευδο-χάρισμα τῆς Μαντικῆς Τέχνης. Δύναται δηλ., καί ἐκ πρῶτης ὄψεως, νά ἐννοηθεῖ καί νά σταθεῖ, λογικῶς ἤ καί θεολογικῶς, ὡς  "Αἱρετικές Ἐκκλησίες"; ΟΧΙ βέβαια! Ἐ τότε; Ἄρα συνεπῶς, δέν μᾶς ὁρίζωσιν οὔτε κἄν μᾶς ἀποσαφηνίζωσιν, ἐπί σκοποῦ, τί ΑΚΡΙΒΩΣ ἐννοῶσιν μέ τόν προσδιοριστικόν καινοφανή Ἐκκλησιολογικόν Ὅρο: "Ἑτερόδοξοι". Ἐπίσης, ἄν θέλωμεν πιστεύωμεν, τά περί θεωριῶν. Μπορεῖ νά μή θεωρεῖτε τήν Μία Ἐκκλησία, ὡς μία ἐκ τῶν πολλῶν Κλάδων, ἀλλά τά πιό ἐπάνω εἶναι φανερᾶ, σέ εἰδικούς τῆς Ἐκκλησιολογίας, ὅτι ἐμπίπτωσιν εἰς τήν αἱρετική Θεωρία τῆς "Διευρυμένης καί Διηρεμένης Ἐκκλησίας". Εἰς τήν Παπική Ἐκκλησιολογία λ.χ. πού διαθέτει μίαν πολυδαίδαλον σατανική, ἐπί τινῶν Ὁμόκεντρων Κύκλων Ἐκκλησιολογίαν, πού περιλαμβάνει, τήν παπική "Ἀποκλειστική Ἐκκλησιολογία" μετά τῆς "Διευρυμένης Ἐκκλησιολογίας" στούς μή παπικούς! Ἀλλά καί μία ἄλλη ἐπιπρόσθετως, τρίτη Θεωρία, περί τῆς φραγκοπαπικῆς Ἐκκλησιολογίας τῶν ἀλλόθρησκων!! Τό Βατικανόν ἔπλασεν σωρηδόν "Ἐκκλησιολογικές  Θεωρίες" (!!!) τόσον γιά "ἁγίους" ὅσον καί διά "ἀγρίους"! Ἀκολουθεῖ μέ πιθηκίστικον τρόπον τό Οἰκουμενιστικόν Φανάριον, νά μιμηθεῖ τά πιό πάνω, ἄνευ τινάς ἐξουσιοδωτήσεως ἐκ τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. 
  • Στό ἴδιον τρίτον σημεῖον, γίνεται ΠΑΝΤΕΛΗΣ διαστροφή τοῦ Γραφικοῦ χωρίου «ἵνα πάντες ἕν ὥσιν». Ὁ Χριστός μας, οἱκονομοῦσε σαφῶς, τούς αἱρετικούς, τούς ἁμαρτωλούς καί ἀπίστους, μέ τήν ἀναντίρρητον καί ΚΥΡΙΑ προϋπόθεσιν τῆς ὀρθῆς ἐν Χριστῶ Μετανοίας, τῆς ἐθελούσιας ἐπιστροφῆς ἐν Χριστῶ καθῶς καί τῆς ὀρθής Πίστης πρός τό Θεανδρικόν Πρόσωπόν Του. Στόν Οἰκουμενιστικόν Διάλογον, ἅγιε Κύκκου, δέν ζητεῖ τό Οἰκουμενιστικόν Πατριαρχεῖον, ΠΟΥΘΕΝΑ, ὅπως γίνει ὀρθή καί ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφῆ τῶν Ἑτερόδοξων καί Αἱρετικῶν, ἐν τῆ Φίλῃ Ὀρθοδοξίᾳ, πολλῷ μᾶλλον μπαίνωσιν καί τινά "φαναριώτικα" καμώματα, ἐξάπαντος ἀντιχριστιανικά ἐμποδία, ὅπως παύσωμεν νά δεχώμεθα ἑτερόδοξους προσήλυτους, ὡς κατηχούμενους, διά Κανονικόν καί Ἅγιον Βάπτισμα, μιᾶς καί ἐφαρμόζωσιν τινά ἄλλην ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ παραοικονομία στούς ἀβαπτίστους Αἱρετικούς . Ἐκτός κι ἄν ὑφίσταντο ἅγιε Κύκκου, ΔΥΟ εἰδῶν Βαπτίσματα; ἝΝΑ π.χ. εἰς τήν Ὀρθοδοξία καί ΕΝΑ ἄλλο εἰς τόν Μονοφυσιτισμόν; Καί ἕνα ΤΡΙΤΟΝ εἰς τόν Λουθηροκαλβινισμόν; Καί ἕνα ΤΕΤΑΡΤΟΝ εἰς τόν Οὐνιτισμόν; Καί ἕνα ΠΕΜΠΤΟΝ εἰς τόν Παπισμόν; Καί πάγει λέγοντας τό τραγελαφικόν Παραμύθι τῆς Θεωρίας τῶν «ἄπειρων Κλάδων» τινᾶς κακοδόξου καί πολύπλοκης Ἐκκλησιολογίας. 
  • πιμένομεν εἰς τό τρίτον σημείον: γίνεται κατά τήν ἄποψίν μας, ἀλλοίωσις τῶν Ἁγιοπνευματικῶν ποιμαντικῶν ἐνεργειῶν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, μιᾶς καί δέν ἀναγνώρισε ποτέ του, ὡς "Ἑτερόδοξον Ἐκκλησία", πολλῷ μᾶλλον δέν ἐκκλησιοποίησεν, τούς ἀλλόθρησκους καί αἱρετικούς τῆς ἐποχῆς του, πράγμα τό ὁποίον γέγονε ἐν τῷ Κολυμπαρίῳ. Διά τό  παράδειγμα, περί τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, φέρνωσιν, ἄτοπον καί ἄστοχον, λογικοφανέστατον μέν, συγκριτικόν παράδειγμα, ἐν σχέσει βέβαια πάντοτε, καί σημεῖον ἀναφορᾶς, τήν Συνοδική ἀπόφανσιν ἐν Κολυμπαρίῳ περί τῆς ἀναγνωρίσεως τινῶν "Ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν". Ὁ Μέγας Ἅγιος Βασίλειος καί ἡ Μεγάλη Ἁγία Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, ΔΕΝ ἀνεγνώριζαν τινές φιλοσοφικές ἤ καί θεολογικές θεωρίες, δηλ. τίς κακοδοξίες καί τίς αἱρέσεις ἄλλων τινῶν, ὡς "ἐπιπρόσθετον Ἐκκλησίαν" ἀλλ΄ΟΥΤΕ ἀνεγνώρισαν ἄλλα ἁγιαστικά, καθαρτικά καί θεοποιᾶ  Μυστήρια Ἐκτός τῆς Μίας Ἁγίας καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, σέ τινές ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ ἑτερόδοξους, σχισματικούς καί αἱρετικούς/αἱρεσιάρχας, κατά πως ἀφήνει μᾶλλον νά ἐννοηθεῖ  ὁ ἅγιος Κύκκου. Διότι ἄν ὄντως ἔπρατταν, τέτοιον πράγμα, γιατί τότε καί ποῖον ἀκριβῶς εἶναι τό πραγματικόν νόημα, νά ἐπιστρέψωσιν  οἱ δῆθεν  "ἀνεγνωρισμένοι" αἱρετικοί μέ τά ψευδο-μυστήρια των, εἰς τήν Μία καί Ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου; Ἐξάπαντος, σαφῶς καί ἡ Ἐκκλησία ἐν Συνόδῳ, διαθέτει καί δύναται νά ἀποφασίσει, μέ ἐκείνες τίς Ἁγιοπνευματικές καί Ἱεροκανονικές προϋποθέσεις, ὅπως λ.χ. ἐνεργήσει κατ΄οἰκονομία χωρίς νά προσβάλλει τήν ἀκρίβειαν, διά ὅσους, σαφῶς, ἐμπροϋπόθετα, ἐπιθυμῶσιν νά ἐπιστρέψωσιν σέ Αὐτήν. Ποιοί νῦν ἑτερόδοξοι, ἀλλόθρησκοι καί αἱρετικοί/αἱρεσιάρχες τῆς Οἰκουμενιστικῆς Κινήσεως τῶν ἀκατάσχετων ψευδοΔιαλόγων, ἔχωσιν ὡς αἴτημα, ὅπως ἐγκαταλείψωσιν αὐτόβουλα τάς κακοδοξίας των, καί ἐπιστρέψωσιν, εἰς τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Ὑφίστατο ἔστω ΜΙΑ τέτοια περίπτωσις τινάς ἑτερόδοξης κοινότης; Μία! Καί ὄχι δύο ἤ καί ἄλλες πολλές. Ἐπίσης, τό ἄτοπον ἔγκειται, ὅταν εἰς τήν Οἰκουμενική Κίνησις διαλέγονται οἱ Ὀρθόδοξοι, μέ νοσηρές προϋποθέσεις, λ.χ. μέ αἱρετικούς/αἱρεσιάρχες Προτεστάντες, πού εἶναι εἰκονομάχοι! 
  • Τέταρτον. Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, κατεδίκασεν, πολύ ὀρθῶς σημειώνει ὁ Σεβ. Κύκκου, τήν Αἵρεσιν τῆς Εἰκονομαχίας, καί ἔρχονται οἱ Κολυμπαρίῳ Σύνοδικοί, μέσα σαυτούς καί ὁ ἴδιος Σεβ. Κύκκου, ὅπως ἀναγνωρίσωσιν (!), αὐτούς τούς Λουθηροκαλβίνους εἰκονομάχους, ὡς μίαν ἐκ τῶν ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν, ἤ καί Χριστιανικῶν Ὁμολογιῶν, ἤ ἔστω πού συμμετέχει ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία μετ΄αὐτῶν σέ ἀδιάλειπτους ψευδοδιαλόγους εἰς τό Παγκόσμιον Συμβούλιον Προτεσταντικῶν Ἐκκλησιῶν; Τελικῶς, ἅγιε Κύκκου μας, ἔχομεν μπερδευθεῖ, διότι ποῖον ἀπ΄ ὅλα ἔχει τινά Ἀνωτέραν Ἐκκλησιολογική καί Κανονική ἰσχύν διά τῆς ἀνταντίρρητου ἐπικυρώσεως της ὑπό τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας; Οἱ Ἅγίες Οἰκουμενικές Σύνοδοι; Τά Παγκόσμια Συμβούλια τῶν ψευδοἘκκλησιῶν; Τά ψευδοFora καί ληστοΣυνέδρια ἤ καί τῆς "Πανορθόδοξης Συνόδου" ἐν Κολυμπαρίῳ; Ὑφίστατο ἤ ὄχι, καί πάλιν ἀντίφασις ἐν τοῖς ὅροις, ὅταν ἔχει καταδικασθεῖ, τελεσιδίκως, ὑπό Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἡ Αἵρεσις τῆς Εἰκονομαχίας, καί ἐσεῖς μόλις προχθές, ἀνεγνωρίζετε πλέον, θεσμικῶς καί Συνοδικῶς, τάς αἱρέσεις των (!), ὡς ἑτέραν Ἐκκλησίαν;
  • Πέμπτον. Ὁ σεβ. Κύκκου, προτάσσει καί ἀπολυτοποιεῖ τήν Ἀρχή τῆς Οἰκονομίας, σέ δυσθεώρητα ὕψη, διά τήν ἐπικοινωνία μας, μονόδρομα μέ τούς ἑτεροδόξους, ἀλλά μέμφεται ἀδίκως τούς ὁμοδόξους του, ὀρθοδόξους Νεοημερολογῖτες καί Παλαιοημερολογῖτες τῆς Οἰκουμένης, πού ἐπιθυμῶσιν τήν μή ἱερά παρέκλισιν ἐκ τῆς Ἀρχῆς τῆς Ποιμαντικῆς Ἀκριβείας. Αὐτό ἔπρεπε νά ἦτο καί νά τό ἔβλεπεν μέ ποιμαντική καί ἀγαπητικήν ἐπιείκιαν, καί ὄχι σαφῶς νά λοιδωρεί, τό Ὁμολογιακόν φρόνημα τῶν διαμαρτυρομένων ἀγωνιστῶν Χριστιανῶν. Ἀλλά γιά μισό λεπτό, δέν μᾶς προβληματίζει καί τοῦτο: Γιατί τόσες παράδοξες καί ὑπερβάλλουσες, ἀγάπες καί ἔρωτες, μετά τούς ἑτερόδοξους καί ἀλλοθρήσκους, ἑνῶ καθῶς ἔγινε φανερώτατον, ἡ Ὀρθοδοξη Οἰκογένειά μας, βρίσκεται σέ σημαίνουσα διάστασιν καί μᾶλλον στά πρόθυρα τινός ἐκρηκτικοῦ διαζυγίου; Μήπως μετεβλήθημεν σέ Φαριζαίους καί σοῦπερ ὑποκριτές σεβ. Κύκκου; Μήπως ἡ σεβασμιώτητα σας, προτάσσει ἀνεπαισθήτως, τό Ἰησουϊτικόν σατανικόν Δόγμα "ὁ σκοπός ἁγιάζει τά μέσα"; Σημειώνει ἐν τέλει ὁ κ. Νικηφόρος, ὅτι: «ἡ ἀρχή τῆς οἰκονομίας (...) πρέπει νά ἐφαρμόζεται πάντοτε καί στά πλαίσια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Διαλόγου». Μέσα στά πλαίσια τινάς πολυ-αἱρέσεως [τοῦ Οἰκουμενισμοῦ] σεβ. κ. Νικοφόρε, πῶς ἀκριβῶς θά διάγωμεν, νικηφόρως, καί πῶς θά ἐφαρμόσωμεν εὐφυϊῶς, τήν Ἀρχήν τῆς Οἰκονομίας, ὅπως κερδίσωμεν τούς ἑτερόδοξους/αἱρετικούς εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ; Ἀναγνωρίζοντας τάς ἀθεράπευτας αἱρέσεις των, ὡς ὁμοτίμους ἤ καί παρομοίους Ἐκκλησίας; Ὄταν τούς ἀποκρύβωμεν τήν πλάνη καί τήν αἵρεσίν τους. Ὅταν τούς χαϊδεύωμεν τά αὐτάκια τους; Ὅταν ἀλληλευλογῶμεν τά γένια μας, μετ΄ἐκείνων τῶν ἀγένιων καί γυναικοπρόσωπων; Πῶς καί μέ ποῖον τρόπον ἀλλά καί ποιοί εἶναι οἱ καρποί τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ Διαλόγου; Ἡ παταγῶδης του ΑΠΟΤΥΧΙΑ; Ὁ Οἱκουμενιστικός  πολυ-αἱρετικός Διάλογος καί Συγκρητιστικός οἶστρος σας, ἔχει ἡμερομηνία λήξεως, ὅπως διάγωμεν ἄλλωστε καί πορευώμεθα ἅπαντες ἐν φθορᾷ...
  • κτον. Ὁ Σεβ. Κύκκου, ὁμιλεῖ, μᾶλλον φλυαρεῖ, περί τῶν Μεγάλων πατέρων, τοῦ Ἁγίου Βασιλείου καί Ἁγίου Ἀθανασίου καθότι περισυλλέγει, ἀριστοτελικῶς, μετα-πατερικῶς καί ἐκλεκτικῶς, τά χωρία πού τόν συμφέρωσιν, νά λέγονται, ἐκ τῶν οἰκουμενιστικῶν χειλέων του. Ἕνα καί μόνον χωρίον-λεχθέν καί γραφθέν ὑπό τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, εἶναι ἀρκετόν κατά τήν ἄποψιν μας, νά ξεθεμελιώσει καί νά γκρεμοτσακίσει, τά σωρηδόν προβηματικά σημεία, τῆς ἀδιάκριτης καί ὑπερτιμημένης, ἐπιλεκτικῶς, Ἀρχῆς τῆς Ποιμαντικῆς Οἰκονομίας. Ὅπου σημειώνει περί τῆς Ἀρχῆς τῆς Οἰκονομίας, ὁ Σεβ. ἐννοεῖ, προφανῶς, τήν παραοἰκονομία τῶν Νεορθοδόξων καί Νεονικολαϊτῶν.
  • βδομον. Κανονικά, ὄφειλεν, ἄν ἤθελε νά ἦτο ἀντικειμενικός καί δίκαιος Ἱεράρχης, νά μᾶς παραθέσει καί ποία ἀκριβῶς εἶναι: ἡ Ποιμαντική Ἀκρίβεια περί πάντων καί πασῶν τῶν "ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν"...! Ἆράγε διά ποῖον λόγον μᾶς ἀποσιωπεῖ τέτοιαν σημαντικήν "λεπτομέρια" ἀλλά ἐπιλέγει νά μᾶς συσκοτίζει μέ τά Νεοφαναριώτικα φληναφήματά του; Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, σεβ. κ. Νικηφόρε, δέν ζητεῖ τόν ψευδώνυμον καί κάλπικον ὅρον "ἄλλων Ἑτεροδόξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν", διότι τόν ζητῶσιν μιά χούφτα, μάλιστα τῆς μιᾶς χειρός, τινές Ἀρχιοικουμενιστές καί ΑΝΑΞΙΟΙ Κληρικοί. Μήπως τούς γνωρίζετε ἵνα μᾶς ἐνημερώσετε νά προσέχωμεν;

Περί τῆς Κανονικῆς Ἀρχῆς τῆς Ποιμαντικῆς Οἰκονομίας  ὁ Μέγας Βασίλειος, μᾶς διδάσκει, αὐτό τό ὁποίον καί δέν ἐπιθυμεῖ ὁ σεβ. Κύκκου, νά γνωρίσει καλῶς τό Χριστώνυμον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ποῖον εἶναι αὐτό;

«Αἱ περί τάς Ἐκκλησίας οἰκονομίαι γίνονται μέν παρά τῶν πεπιστευμένων τήν προστασίαν αὐτῶν, βεβαιοῦνται δέ παρά τῶν λαῶν (PG 32, 860)».

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

Ἔγραφον* ἐν τῆ 29ῃ Ἰουνίου 2016 μ.Χ. τῶν πανευφήμων καί πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου οἱ τῶ ὄντι τῶν Ἀποστόλων Πρωτόθρονοι ὄχι ὡσάν τίς νῦν καρικατοῦρες...

*Σημαντικόν βοήθημα διά τήν πιό πάνω κριτική συγγραφῆ, ἐχρησιμοποιήθην τό περισπούδαστον καί περίφημον Κανονικόν ἐγχειρίδιον τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου πατρός Ἀναστασίου Γκοτσοπούλου, "Ἡ Συμπροσευχή μέ αἱρετικούς" (Προσεγγίζοντας τήν Κανονική πράξη τῆς Ἐκκλησίας), ἐκδόσεις: ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ, Θεσσαλονίκη 2009, σσ. 286.

ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΝΑΝΗΣ, Η ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ ΠΡΟΔΩΣΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ



Η ψευδοσύνοδος του Κολυμπαρίου πρόδωσε την Ορθοδοξία

Δυστυχώς, η Ορθόδοξη Εκκλησία σε επίπεδο κορυφής δεν εκπροσωπείται από αναστήματα που στοιχούνται στην παρακαταθήκη των προφητών, των αποστόλων και των πατέρων 

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ 
ΤΟΥ ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΝΑΝΗ


    Σπαταλήθηκαν τόσα χρήματα για μία "σύνοδο" βλαπτική του καλώς εννοούμενου συμφέροντος της Οικουμενικής Ορθοδοξίας.

   Για μία "μάζωξη" σκοπιμότητας, διπλωματίας και παρασκηνίου με έκδηλη την καταθλιπτική παρουσία ενστόλων.

   Η ψευδοσύνοδος του Κολυμπαρίου πρόδωσε την Ορθοδοξία (διά του τελικού της κειμένου αναφορικά με τη σχέση Ορθοδοξίας και αιρέσεων, παρά την έκδηλη φαναριώτικη διπλωματία των σχετικών διατυπώσεων) και δίχασε τον Ορθόδοξο κόσμο, ευτέλισε κάθε έννοια κανονικότητας και συνοδικότητας, συνετέλεσε στην έτι περαιτέρω εκκοσμίκευση της Εκκλησίας, θεωρητικά (π.χ. διά των περί γάμου τελικών κειμένων) αλλά και πρακτικά (διά της συμμετοχής γυναικών σε αυτή, διά της υπερβολικής οικονομικης δαπάνης καθώς και άλλων εκδηλώσεων και παραμέτρων).

   Η σύναξη αυτή εξ αρχής έπασχε από ακυρότητα για συγκεκριμένους, ουσιώδεις και βασίμους  λόγους.

Ουδόλως εκπροσωπεί την παγκόσμια Ορθοδοξία εφ όσον τέσσερις τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες που αντιπροσωπεύουν μέγα μέρος του Ορθοδόξου ποιμνίου παγκοσμίως απέφυγαν να συμμετάσχουν στις εργασίες της.

   Οι κατά τρόπο αντικανονικό και άκυρο ληφθείσες "αποφάσεις" της κάθε άλλο παρά τυγχάνουν  δεσμευτικές για το πλήρωμα της Εκκλησίας.

   Στη συνείδηση του Ορθοδόξου χριστιανικού πληρώματος πρόκειται για ένα πνευματικό πτώμα, οδωδός και τυμπανιαίο

Δυστυχώς, η Ορθόδοξη Εκκλησία σε επίπεδο κορυφής δεν εκπροσωπείται από αναστήματα που στοιχούνται στην παρακαταθήκη των προφητών, των αποστόλων και των πατέρων αλλά από ποιμένες δέσμιους στρεβλών αντιλήψεων που σκέπτονται και ενεργούν με όρους και προδιαγραφές κοσμικής και επικοινωνιακής "λογικής". Γι αυτό και οι τελευταίοι έχουν αποξενωθεί ψυχικά από το υγιώς φρονούν ποίμνιο.

  Η "σύνοδος" του Κολυμπαρίου άνετα μπορεί να συγκαταριθμηθεί με τις ληστρικές ψευδοσυνόδους του παρελθόντος.

Λ.Ν.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ), ΠΕΡΙ ΤΟΥ "ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ" ΛΗΣΤΡΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΩΝ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ




ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΒΛΙΑΓΚΟΦΤΗΣ (ΜΟΝΑΧΟΣ), ΓΙΑΤΙ ΕΓΙΝΕ Η ΨΕΔΟΣΥΝΟΔΟΣ ΣΤΟ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΝ;





ΑΡΚΑΔΙΟΣ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΗΣ (ΜΟΝΑΧΟΣ), [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ] Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ ΞΕΠΟΥΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΦΡΑΓΚΟΛΑΤΙΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄









ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΑ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ:

Α΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΞΕΠΟΥΛΕΙ ΤΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ; [ΕΔΩ

Β΄. ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΚΑΔΙΟΣ, [ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ«Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΥ» ΔΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [ΕΔΩ


Γ΄. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝΗ OΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [ΕΔΩ


Δ΄. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΤΣΑΒΟΛΑΚΗ ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΝ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ.[ΕΔΩ


Ε΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΔΙΩΚΕΙ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΖΕΙ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΑΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ. [ΕΔΩ


Στ΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΝ ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΗΜΑ]ΔΥΝΑΜΙΚΕΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ. [ΕΔΩ


Ζ΄. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΗ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΥ ΚΥΡΙΑΖΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΞΟΡΙΣΘΕΝΤΑ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ. [ΕΔΩ


Η΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΝΕΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ ΥΠΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Θ΄. ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΚΑΔΙΟΣ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΗΣ, [ΝΕΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ] ΣΩΡΗΔΟΝ ΤΑ ΑΔΙΟΡΘΩΤΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ [Δεῖτε ΕΔΩ]



ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΦΟΥΝΤΑΣ, Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

 



ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ
  ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ


Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 3 Ἰουλίου 2016

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

1. Λέγαμε στό προηγούμενο κήρυγμά μας, ἀδελφοί χριστιανοί, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος κατά τήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Ἑπομένως γιά νά ἔχει νόημα ἡ ζωή του καί νά εἶναι πραγματικά ἄνθρωπος πρέπει ἡ καρδιά του νά εἶναι στραμμένη στόν Χριστό καί νά μιμεῖται τήν ζωή του Χριστοῦ. Γιατί ὁ Χριστός σαρκώθηκε καί ἔζησε ἀνάμεσά μας καί μέ τήν ζωή του μᾶς χάραξε πορεία πού πρέπει καί ᾽μεῖς νά ἀκολουθοῦμε. Ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ὁ Χριστός μᾶς ἄφησε «ὑπογραμμόν, ἵνα ἐπακολουθήσωμεν τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ» (Α´ Πέτρ. 2,21). Οἱ ἅγιοι ἔγιναν μιμητές τοῦ Χριστοῦ. Γι᾽ αὐτό καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἔλεγε στούς χριστιανούς τῆς Κορίνθου: «Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς κἀγώ Χριστοῦ» (Α´ Κορ. 11,1).
2. «Κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ», λοιπόν, «κατ᾽ εἰκόνα Χριστοῦ», δημιουργήθηκε ὁ ἄνθρωπος, γιά νά πετύχει τό «καθ᾽ ὁμοίωσιν» μέ Αὐτόν. Ἀλλά ἔπρεπε νά περάσει ἀπό μία ἄσκηση γιά νά τό πετύχει αὐτό. Ἡ ἄσκηση ἦταν νά ὑπακούσει στήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ καί νά μήν φάγει ἀπό τόν ἀπηγορευμένο καρπό. Γιατί δέν θά ἦταν ἀρετή γιά τόν ἄνθρωπο, ἄν τόν ἀνάγκαζε ὁ Θεός νά κάνει τό καλό. Ὁ Θεός ἔκανε ἐλεύθερο τόν ἄνθρωπο. Ὅπως λέγει ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, «οὐκ ἀρετή τό βίᾳ γινόμενον». Στήν ἄσκησή του ὅμως αὐτή ὁ ἄνθρωπος ἀπέτυχε καί ἔγινε ἡ θλιβερή πτώση. Παρήκουσε τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ καί ἁμάρτησε. Ἡ ἁμαρτία του αὐτή λέγεται «προπατορικό ἁμάρτημα». Εἶναι πολύ ἐνδιαφέρον, χριστιανοί μου, νά σᾶς πῶ τί «ἔπαθε» ὁ ἄνθρωπος καί ἁμάρτησε, γιά νά νοήσουμε ἔπειτα τί σημαίνει αὐτό πού λέμε «προπατορικό ἁμάρτημα».
3. Ἀλλά πρίν ἀπό τήν πτώση τοῦ ἀνθρώπου ἔγινε ἡ πτώση τοῦ Ἑωσφόρου καί ἔχουμε τόν διάβολο μέ τά τάγματά του. Γιατί, ὅπως ξέρετε, ὁ διάβολος πρῶτα ἦταν ἄγγελος, ἦταν ἀνώτερο ἀγγελικό τάγμα, τό τάγμα τοῦ Ἑωσφόρου. Καί οἱ ἄγγελοι στήν ἀρχή ἦταν «τρεπτοί», μποροῦσαν δηλαδή νά τραποῦν στό κακό καί νά ἁμαρτήσουν. Ἀργότερα, μετά τήν πτώση τοῦ Ἑωσφόρου, μέ τό «στῶμεν καλῶς» πού εἶπε ὁ Μιχαήλ, τότε οἱ ἄγγελοι ἔγιναν «ἀκλινεῖς» στό κακό καί εἶναι ἀπό τότε ἀναμάρτητοι. Ἐπειδή δέ συνδέεται ἡ πτώση τοῦ διαβόλου μέ τήν δική μας πτώση, ἤθελα, ἀγαπητοί μου, νά σᾶς πῶ λίγα λόγια γι᾽ αὐτήν. Ξέρετε γιατί ἔγινε ἡ πτώση τοῦ Ἑωσφόρου; Ἔγινε ἀπό τόν φθόνο του σέ μᾶς, στόν ἄνθρωπο. Προσέξτε, γιατί θά ἀκούσετε κάτι, πού πιθανόν δέν τό γνωρίζετε. Ὁ διάβολος εἶπαμε ὅτι πρῶτα ἦταν ἄγγελος. Ἦταν καθαρό πνεῦμα. Καί σάν καθαρό πνεῦμα στόν παράδεισο ἔβλεπε γενικά τά μέλλοντα νά συμβοῦν. Ἔτσι, εἶδε πάνω ἀπό αὐτόν, πού ἦταν τό ἀνώτερο ἀγγελικό τάγμα, εἶδε ἄνθρωπο. Καί ὁ ἄνθρωπος αὐτός ἦταν σέ μεγάλη καί λαμπερή δόξα καί τιμή. Καί φθόνησε λοιπόν ὁ Ἑωσφόρος τόν ἄνθρωπο, πού ἦταν πάνω ἀπό αὐτόν, πού ἦταν ἄγγελος, καί ἔπεσε μέ τά τάγματά του καί ἔγινε τά τάγματα τῶν δαιμόνων. Αὐτό τό λέμε πτώση τοῦ Ἑωσφόρου. Μήπως, χριστιανοί μου, μήπως καταλάβατε ποιός ἦταν ὁ ἄνθρωπος, ὁ πάνω ἀπό τά ἀγγελικά τάγματα, πού φθόνησε ὁ Ἑωσφόρος; Ἦταν ἡ Παναγία μας! Ἡ Παναγία μας εἶναι πολύ πάνω ἀπό τούς ἀγγέλους. Τά Χερουβίμ εἶναι τίμια. Ἀλλά ἡ Παναγία μας εἶναι «τιμιωτέρα τῶν Χερουβίμ». Τά Σεραφίμ εἶναι ἔνδοξα. Ἀλλά ἡ Παναγία μας εἶναι «ἐνδοξοτέρα, ἀσυγκρίτως», παρακαλῶ «τῶν Σεραφίμ»! Ἀπό φθόνο στήν Παναγία, λοιπόν, πού εἶναι κανονική ἄνθρωπος, καί γι᾽ αὐτό μιλᾶμε γιά κανονική σάρκωση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ἀπό φθόνο στήν Παναγία, λέγω, ἔπεσε ὁ Ἑωσφόρος ἄγγελος.
4. Καί συνεχίζει ἀπό τότε ὁ τρισκατάρατος τόν φθόνο του ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου καί ἔτσι στράφηκε ἐναντίον τοῦ Ἀδάμ κάι τῆς Εὔας καί τούς παρέσυρε στήν πτώση. Μέ πολλή δέ κακότητα ὁ διάβολος παρέσυρε τόν ἄνθρωπο. «Πάτησε πολύ γερά», γιά νά τόν ἀπατήσει. Ὁ ἄνθρωπος ὅπως εἴπαμε καί στό προηγούμενο κήρυγμά μας, ἦταν πλασμένος γιά τήν θέωση. Νά θεωθεῖ. Καί ἀφοῦ ἦταν πλασμένος γι᾽ αὐτό, ἄρα ἡ θέωση ἦταν στήν φύση του καί τοῦ ἦταν ἐπιθυμητή. Ὁ διάβολος λοιπόν πλησίασε τούς πρωτοπλάστους στόν παράδεισο καί τούς συμβούλευσε νά φάγουν τόν ἀπηγορευμένο καρπό, γιά νά γίνουν θεοί. Προσέξτε! Ἄρχισε ἀπό αὐτό πού ἤθελαν καί ἦταν ἡ δόξα τους: Τό νά θεωθοῦν. Ἀλλά τούς ὑπέδειξε ἄλλο δρόμο γιά τήν θέωση. Ὄχι τήν ὑπακοή, πού τούς εἶχε συμβουλεύσει ὁ Θεός, ἀλλά τήν ἀνυπακοή. Καί ἄς προσέξουμε ὅτι ὁ διάβολος τούς εἶπε νά γίνουν «ὡς θεοί». «Ἔσεσθε ὡς θεοί» (Γεν. 3,5). Ἄλλοι θεοί, δηλαδή. Ἐνῶ ὁ ἄνθρωπος θά πετύχαινε τήν θεωσή του «ἐν τῷ Θεῷ», ἑνωμένος μέ τόν Θεό, ὁ διάβολος τούς πρότεινε νά γίνουν θεοί χωρίς τόν Θεό καί χωρισμένοι ἀπό Αὐτόν.
5. Καί τό κακό, χριστιανοί μου, ἔγινε. Ὁ ἄνθρωπος ἅπλωσε τό χέρι του καί ἔφαγε τόν ἀπαγορευμένο καρπό. Καταραμένη ὥρα!... Καί ἔτσι ἦρθαν ὅλα τά κακά στήν γῆ. Ἡ φύση «ἀγρίεψε» καί ἔβγαλε ἀγκάθια νά μᾶς τρυπᾶνε τά πόδια. Καί τά ἤρεμα πρῶτα θηρία ἔγιναν ἄγρια καί ἐπιτέθηκαν στόν ἄνθρωπο. Σάν νά ἤθελαν νά ποῦν καί αὐτά: «Θά σέ φάω ἄνθρωπε πού παρέβηκες τοῦ Θεοῦ τήν ἐντολή»! Τήν μεγάλη δέ ζημιά τήν ἔπαθε ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος. Γιατί στό σῶμα του μπῆκε ἡ φθορά καί ὡς ἀποτέλεσμα ἦρθε ὁ θάνατος. Ὡς ἀποτέλεσμα τοῦ πνευματικοῦ του θανάτου, τοῦ χωρισμοῦ δηλαδή τῆς ψυχῆς του ἀπό τόν Θεό, ἦρθε καί ὁ σωματικός του θάνατος, ὁ χωρισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα του. Ἀλλά καί ὅσο ζεῖ ὁ ἄνθρωπος ἡ ζωή του θά εἶναι ταραχώδης καί θρηνώδης, γιατί ἀποκόπηκε ἀπό τόν Θεό, γιατί παρέβηκε τήν ἐντολή Του. Εἴπαμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀξίζει νά λέγεται ἄνθρωπος, ὅταν εἶναι ἑνωμένος μέ τόν Θεό καί ἐφαρμόζει τό ἅγιο θέλημά Του. Τώρα, πού μέ τήν πτώση του ὁ ἄνθρωπος ἀποκόπηκε ἀπό τόν Θεό, ἔγινε ὑπ-άνθρωπος, ἔπεσε στήν κλίμακα τῶν ζώων. Καί πραγματικά, ἡ Ἁγία Γραφή καί οἱ ἅγιοι Πατέρες ἀποκαλοῦν τόν ἄνθρωπο, στήν πεπτωκυία του κατάσταση, «ζῶον» καί «κτῆνος», γιά τά θηριώδη πάθη του. Ὁ ψαλμωδός λέγει: «Ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὤν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καί ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλμ. 48,13)!...
Ἀλλά χαρεῖτε, χριστιανοί! Ὅπως μᾶς τό τραγουδᾶνε τά παιδιά μας, «ἀρκεῖ πού ἦρθε ὁ Χριστός, ἅγιος καί πνευματικός, στήν γῆ νά περπατήσει καί νά μᾶς καλοκαρδίσει»! Ὁ Χριστός μᾶς ἔβαλε σέ νέο παράδεισο, πού λέγεται Ἐκκλησία. Καί μᾶς ἔδωσε ἐντολές, αὐτές πού εἶναι γραμμένες στό ἅγιο Εὐαγγέλιο. Λοιπόν, «ἄς ζοῦμε βίον τέλειον κατά τό Εὐαγγέλιον»!

Μέ πολλές εὐχές,
† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, Η ΘΕΣΗ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΝ ΛΑϊΚΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ

Η ΘΕΣΗ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΝ ΛΑϊΚΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ 

(ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ!).

 [Του Μητροπολίτη Μόρφου. ΑΞΙΟΣ!]

Η ευθύνη ημών έναντι των ετεροδόξων!

«Οι άγιοι γνωρίζουν εκ πείρας…». Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος είπε: «Γιατί δεν υπέγραψα το τελικό κείμενο "Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», « Οι Άγιοι γνωρίζουν εκ πείρας, τι είναι Εκκλησία»!          
Θέματα : «Του μετά των ετεροδόξων διαλόγου, του τρόπου προσεγγίσεως τούτων και της ευθύνης ημών έναντι αυτών». Και προβληματισμοί: «Περ του τι εστ Εκκλησία, ποια τα μέλη αυτής και τις η ημετέρα ευθύνη προς τα μη αποτελούντα μέλη αυτής».
 Απαιτείται δογματικ σαφήνεια!
« Πανιερώτατος Μόρφου λοιπόν, «πόμενος τος γίοις Πατράσιν», κατέθεσε ενώπιον της Μεγάλης Συνόδου την Πίστιν των Πατέρων ημών και προφορικός και γραπτός. Στα της Πίστεως πρέπει να «ληθεύομεν ν γάπ». Και, κατά το Κυριακό λόγιο, «γνώσεσθε τν λήθειαν, κα  λήθεια λευθερώσει μς».  Σε μία Μεγάλη Σύνοδο, όπως ήταν αυτή της Κρήτης, απαιτείται δογματική σαφήνεια του τί εστν Εκκλησία και τί ετερόδοξοι χριστιανοί».(Πηγή: aktinesblogspot).
 Οι Άγιοι γνωρίζουν εκ πείρας’  Τι είναι Εκκλησία.         
Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος είπε: « κκλησία εναι ρατ κα όρατη... Ο γιοι γνωρίζουν κ πείρας τ συνύπαρξη ρατο κα οράτου στοιχείου τς κκλησίας .  μφάνιση πολλν γίων σ ζντα θεούμενα μέλη τς κκλησίας δείχνει ατ τν πραγματικότητα. Γι ατ κα ληθιν γνώση το τί εναικκλησία χουν σοι χουν προσωπικ μπειρία.»
Κριτήριο της γκυρότητος τν Μυστηρίων
Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος είπε:  «Τ κριτήριο τς εγκυρότητος τν Μυστηρίων γι μς τοςρθοδόξους εναι τ ρθόδοξο Δόγμα, ν γι τος τεροδόξους εναι  ποστολικ διαδοχή. Γι τνρθόδοξη Παράδοση δν ρκε ν νάγουμε τν χειροτονία στος ποστόλους, λλ ν χουμε ρθόδοξο Δόγμα... που πάρχει ρθ διδασκαλία, πάρχει κα ρθ πράξη. ρθοδοξία σημαίνει ρθ δόξα κα ρθπράξη».
Η εμπιστοσύνη στους Αγίους Πατέρες.
Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος είπε: << δ σιος πατρ μν Παΐσιος  γιορείτης παγορεύει τ ξς βαρυσήμαντα: «Πολλο γιοι Μάρτυρες, ταν δν ξεραν τ δόγμα, λεγαν: ‘‘Πιστεύω ,τι θέσπισαν ο γιοι Πατέρες.’’ ν κάποιος τ λεγε ατό, μαρτυροσε. Δν ξερε δηλαδ ν φέρη ποδείξεις στος δικτες γι τν πίστη του κα ν τος πείση, λλ εχε μπιστοσύνη στος γίους Πατέρες. Σκεφτόταν; ‘‘Πς ν μν χωμπιστοσύνη στος γίους Πατέρες; Ατο ταν κα πι μπειροι κα νάρετοι κα γιοι. Πς γ ν δεχθ μίανοησία; Πς ν νεχθ ν βρίζη νας τος γίους Πατέρες;’’
Ν χουμε μπιστοσύνη στν παράδοση. Σήμερα, δυστυχς, μπκε  ερωπαϊκ εγένεια κα πνε νδείξουν τν καλό. Θέλουν ν δείξουν νωτερότητα κα τελικ πνε ν προσκυνήσουν τν διάβολο μ τ δύο κέρατα. ‘‘Μία θρησκεία,’’ σο λένε, ‘‘ν πάρχη’’, κα τ σοπεδώνουν λα. ρθαν κα σ’ μένα μερικο κα μοεπαν: ‘‘ σοι πιστεύουμε στν Χριστό, ν κάνουμε μία θρησκεία’’. ‘‘Τώρα εναι σάν ν μο λέτε’’, τος επα, ‘‘χρυσ κα μπακίρι, χρυσ τόσα καράτια κα τόσα πο τ ξεχώρισαν, ν τ μαζέψουμε πάλι κα ν τ κάνουμενα. Εναι σωστ ν τ νακατέψουμε πάλι; Ρωτστε ναν χρυσοχόο: «Κάνει ν νακατέψουμε τν σαβούρα μτν χρυσό;» γινε τόσος γώνας, γι ν λαμπικάρη τ δόγμα.’’
 Ο γιοι Πατέρες κάτι ξεραν κα παγόρευσαν τς σχέσεις μ αρετικό. Σήμερα λένε: ‘‘ χι μόνο μ αρετικό,λλ κα μ Βουδδιστ κα μ πυρολάτρη κα μ δαιμονολάτρη ν συμπροσευχηθομε. Πρέπει ν βρίσκωνται στς συμπροσευχές τους κα στ συνέδρια κα ο ρθόδοξοι. Εναι μία παρουσία.’’ Τί παρουσία; Τ λύνουνλα μ τν λογική κα δικαιολογον τ δικαιολόγητα. Τ ερωπαϊκ πνεμα νομίζει τι κα τ πνευματικά θέματα μπορον ν μπον στν Κοινή γορά>>.
Όποιος απομακρυνθεί από την πίστη αυτή, δεν θα σταθεί!!!
Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος είπε: <<Τέλος, παραθέτομεν βαρυσήμαντον κείμενον πιστολς τομεγάλου κα συγχρόνου σίου Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ, δρυτο τς ν σσεξ γγλίας Πατριαρχικς μονς το Τιμίου Προδρόμου. «δ μως θέλω ν π κα λίγα λόγια γι τ γεγονς τι μι σημαντικ μερίδα το χριστιανικο κόσμου κλίνει σήμερα ν ποδεχθε μι π τς πι πικίνδυνες αρέσεις (Σ.Ε.:  Γέρων ννοενταθα τν Οκουμενιστικν Συγκριτισμόν). Ατ ξεκιν π τ διαπίστωση τι δθεν στς μέρες μας δνπάρχει οτε μι κκλησία πο ν χει διαφυλάξει πλήρως τν λήθεια τς διδαχς το Χριστο· τι καμικκλησία δν κατέχει σ πόλυτο βαθμ τ γνώση το μυστηρίου τς γίας, χαρισματικς χριστιανικς ζως σθικ κα σκητικ πίπεδο· τι πολλς π τς κκλησίες, πο ποκαλονται χριστιανικές, χουν ση χάρη, καγι’ ατ φείλει ν πέλθει  νωση τν κκλησιν μ βάση κάποιον κοιν γι λες παρονομαστή.
να π τ πι συχν ρωτήματα, πο τυχαίνει ν ντιμετωπίζουμε, εναι τ ρώτημα ποιός σώζεται καποιός χι. Ο νθρωποι ατο συνήθως σκέπτονται τι σώζεται χι μόνο  ρθόδοξος (σύμφωνα μ τδιδασκαλία τς ρθοδόξου κκλησίας)  μόνο  Καθολικς (σύμφωνα μ τ διδασκαλία τν Ρωμαιοκαθολικν),λλ κα λοι ο νάρετοι νθρωποι πο πιστεύουν στν Χριστό.  ποψη ατ πέρασε π τος Προτεστάντες κα στος πιστος τν πολοίπων κκλησιν. πάρχουν πολλο μεταξ τν ρθοδόξων, ποποστηρίζουν τν ποψη ατή. Μερικο μάλιστα σκέπτονται τι οτε μι π τς πάρχουσες κκλησίες δν μπορε ν δεχθε τ πλήρωμα τς γνώσεως κα τς χάριτος, γιατ  κάθε μι π ατς κατ τν να  τνλλο βαθμ χει παρεκκλίνει π τν λήθεια.
Ο διοι πάντοτε πιστεύουν τι μόνο τώρα, στ τέλη τν αώνων, συνέλαβαν πλήρως τ πνεμα τς διδαχς τοΧριστο κα μέχρι τώρα λος  χριστιανικς κόσμος, στ ρο τόσων αώνων, βρισκόταν σ πλάνηΛένε τι τώρα ρθε  καιρός, πο πρέπει ν νωθον λα τ διχασμένα μέρη σ μι παγκόσμια κα ποστολικκκλησία. Ατή, σύμφωνα μ τος διους, θ κατέχει τν πλήρη λήθεια π λες τς πόψεις, ν κατ τν (παραπάνω) νωση γίνει ποδεκτ μόνο κενο πο ποτελε κοιν χαρακτηριστικ γι λες τςκκλησίες.
λλοι πάλι, φαινόμενο κόμη χειρότερο, διαλογίζονται στς καρδιές τους γι κάποιο εδος ψηλο μυστικισμο, πο περβαίνει τ ρια τς κκλησιαστικς ντιλήψεως τς χριστιανικς θρησκείας, στε... δν θέλω οτε νναφερθ περισσότερο σ λα ατά. πιθυμ μόνο κλείνοντας τ θέμα ατ ν π παρενθετικ τι πολ θθελα (κα γι’ ατ προσεύχομαι στν Θεσες ν μ πλανηθετε μ λα ατά, λλ ν πιστεύετε κράδαντα μ τν καρδι κα μ τν νο τι πάρχει πάνω στ γ κείνη  Μία, Μοναδικ κα ληθιν κκλησία πο δρυσε Κύριος.  κκλησία ατ διατηρε λώβητη κα κέραιη τ διδασκαλία το Χριστο (κα χι ξεχωριστ μέλη της), κατέχει τ πλήρωμα τς γνώσεως κα τς χάριτος κα εναι λάθητη.
 κενο πο γι μερικος δν φαίνεται ν εναι πλήρης διδασκαλία, δν εναι τίποτε λλο, παρ δυνατότητα γι πιστημονικ πεξεργασία πο προσφέρει  περιόριστος κα νεξάντλητος πλοτος της. Ατ μως δν συγκρούεται καθόλου μ ,τι επαμε παραπάνω γι τν κατοχ το πληρώματος τς γνώσεως.
 διδασκαλία τς κκλησίας, πο λαβε τν τελική της μορφ π τς Οκουμενικς Συνόδους, δν πιδέχεται καμι λλαγή. λη  μετέπειτα πιστημονικ ργασία πρέπει παραίτητα ν συμφωνε μ ,τι δη δόθηκε στθεία ποκάλυψη κα διατυπώθηκε στ διδαχ τν Οκουμενικν Συνόδων τς κκλησίας. Τ διο σχύει κα γιτ χάρη. Τ πλήρωμα τς χάριτος, μπορε ν κατέχει μόνο  μία κα μοναδικ κκλησία. λες μως ο λλεςκκλησίες διαθέτουν χάρη ξαιτίας τς πίστεως στν Χριστό, χι μως στν πληρότητα. Μπορομε νπιστεύουμε τι κα στς μέρες μας κόμη πάρχουν νθρωποι, πο κατ τ χάρη το γίου Πνεύματος εναισοι μ τος μεγάλους γίους τς κκλησίας τν ρχαίων χρόνων (τ λέω σ σχέση μ ,τι τυχε ν κούσω γιμερικος νθρώπους στ Ρωσία), γιατ  Χριστς εναι ‘‘χθς κα σήμερον  ατς κα ες τος αἰῶνας’’. λα ατ εναι  λήθειαποιος πομακρυνθε π τν πίστη ατή, δν θ σταθε>>.
 
<<Παναγιώτατε, γιοι Προκαθήμενοι, γιοι ρχιερες, ν Χριστ δελφοί
 Ἐὰν θέλωμεν ν εμεθα τ ληθεί «πόμενοι τος γίοις Πατράσι», πρέπει ν λάβωμεν σοβαρς π ψιν τν θεολογικν κα ν Πνεύματι γί μπειρίαν ατν. Καί, μία Σύνοδος, ς  παροσα,  ποία θέλει ν εναι γία κα Μεγάλη, πρέπει ναντιρρήτως ν λάβει π ψιν τος γίους κα μεγάλους τς Πίστεως μν…. Δι ν μν ταλαιπωρήσω λοιπν μς μετ μετέρων λόγων, προέκρινα ν παραθέσω μν τν φωτίζουσαν κασυνετίζουσαν π το πρς ξέτασιν θέματος γιοπνευματικν μπειρίαν συγχρόνων γίων μορφν τς μις,γίας, καθολικς κα ποστολικς κκλησίας.
 Ατούμενοι τς μετέρας εχάς, διατελομεν.  Μετ τς ν Χριστ δελφικς γάπης.  Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος. ( ν Κολυμπαρί Κισάμου τς Κρήτης, τ 24.06.2016)>>.
ΕΠΙΜΕΤΡΟ
«Όποιος απομακρυνθεί από την πίστη αυτή, δεν θα σταθεί» (Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ).
 
-Ας γίνει η καλή αφορμή! -
<< Η κακία του κόσμου, προς την «Μίαν αγίαν καθολική και αποστολική Εκκλησία» μας, ας γίνει η καλή αφορμή  για να βάλουμε εναντίον του μόνου «Ανθρωποκτόνου».Αδελφοί μου ας δεχτούμε αυτό το ‘’δώρο’’ που και στις μέρες μας, δίνεται από τον Ουρανό στα χέρια μας. Μπορούμε όλοι μαζί να νικήσουμε αυτόν τον «Καινοφανή Θεό» της νέας αταξίας. Να νικήσουμε την παρουσία του, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από το κίνημα της Ανταρσίας της Εποχής μας, της Πανθρησκείας, όσο και αν μας φαίνεται δύσκολο! Στον Ιερό αυτό αγώνα των Ορθοδόξων Χριστιανών… και στο πλευρό μας, συμφέρει να σταθούν όλα τα «άπειρα»  έθνη, οι «γλώσσες» καθώς και οι «άπειροι βασιλείς», ώστε από την Το ‘’κακό’’ των ημερών μας, και τα μικρά παιδιά του Χριστού, είναι σε θέση να το αντιπαλέψουν, και μόνο με το «Πιστεύω…»!
Γράψαμε για την ανάγκη ενός Μωυσέως (δηλαδή, ενός ανθρώπου καλής θελήσεως, από κάθε φυλή και έθνος!)! Στην εβραϊκή, Μωυσής σημαίνει «Αυτός που Ανασύρθηκε, που Σώθηκε από το Νερό» αλλά και «Εκείνος που Ανασύρει»…. Στο πρώτο Βιβλίο της Αγίας Γραφής, ο Μωυσής έγραψε: «Τω δε Αδάμ ουχ ευρέθη βοηθός όμοιος αυτώ. 21 και επέβαλεν ο Θεός έκστασιν επί τον Αδάμ, και ύπνωσε’ και έλαβε μίαν των πλευρών αυτού και ανεπλήρωσε σάρκα αντ’  αυτής. 22 και ωκοδόμησεν ο Θεός την πλευράν, ην έλαβεν από του Αδάμ, εις γυναίκα…»(Γένεση. Κεφ. 2, 19-22).        
 Ο μαθητής της Αγάπης τέλος, ο Ιωάννης, γράφει: «1 Καθένας που πιστεύει ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός έχει γεννηθεί από το Θεό, και καθένας που αγαπά τον γεννήτορα αγαπά και τον γεννημένο από αυτόν.
2 Με αυτό γνωρίζουμε ότι αγαπούμε τα τέκνα του Θεού: όταν αγαπούμε το Θεό και κάνουμε τις εντολές του. 3 Γιατί αυτή είναι η αγάπη προς το Θεό: το να τηρούμε τις εντολές του. Και οι εντολές του δεν είναι βαριές,
4 γιατί καθετί που έχει γεννηθεί από το Θεό νικά τον κόσμο. Και αυτή είναι η νίκη που νίκησε τον κόσμο: η πίστη μας. 5 Ποιος, λοιπόν, είναι αυτός που νικά τον κόσμο παρά μόνο εκείνος που πιστεύει ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού;» (Επιστ. Ιωάν. Α΄, Κεφ. 5)>>
Αδελφοί μου, όσοι είμαστε μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, ας μην γελιόμαστε, όταν λέμε ότι αγαπούμε το Θεό, να «κάνουμε» και «τις εντολές του», το δυνατόν!
 
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Β. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, ΙΕΡΟΨΑΛΤΗΣ
ΠΤΟΛΕΜΑϊΔΑ 29 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016