Translate

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΤΟ ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΤΟΥ κ. ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΠΑΝΩΤΗ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΔΙΑ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΝ ΟΙΣΤΡΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑΒΟΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ




ΤΟ ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΤΟΥ κ. ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΠΑΝΩΤΗ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΔΙΑ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΝ ΟΙΣΤΡΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑΒΟΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ







Δυστυχῶς πλέον οἱ Οἰκουμενιστές δέν ἔχωσιν τόν Θεόν τους. Ἔνας ἐξ αὐτῶν τῶν Οἰκουμενιστῶν βεβαίως εἶναι καί ὁ Μέγας Ἱερομνήμων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ὁ Καθηγητής κ. Ἀριστείδης Πανώτης. Οἱ Οἰκουμενιστές πρέπει νά γίνει κατανοητό ἀπό ὅλους μας, δέν ἐνδιαφέρονται διά τό γνήσιο ἐκκλησιαστικό φρόνημα διότι ἔχει ἀλλοτριωθεῖ τό γονιδίωμα καί τά πνευματικά ἀντανακλαστικά τους μέ τό ἐκκοσμικευμένο καί ἀντιησυχαστικόν φρόνημα τους, τουτέστιν μετεβλήθησαν σέ Νεοβαρλααμίτες, βέρους ἀπογόνους τοῦ Οὐνίτη Βαρλαάμ τοῦ Καλαβροῦ.

Ὁ κ. Πανώτης κατακρίνει ἄτοπα τούς ἀντιοικουμενιστές ἀδελφούς του διά δῆθεν ὁμολογιακό φαρισαϊσμό καί δι΄ ἀλαζονικόν ἀπομονωτισμό χωρίς νά ἀντιλαμβάνεται, ὅτι πέφτει ὁ ἴδιος εἰς τήν δόλια παγίδα πού στήνει ρητορικά καί ἔντεχνα στούς ἐχθρούς του. Ἐξάπαντος ἄς εἴμεθα ἔντιμοι μέ τούς ἑαυτούς μας καί ἀντικειμενικοί: τά πράγματα δέν εἶναι ἰδανικά σέ κανένα ἀπό τά δύο στρατόπεδα. Ὅμως τό ἔνα στρατόπεδον, τό ἀντιοικουμενιστικόν, ἔχει τό δίκαιον καί τόν Θεόν μέ τό μέρος του καί ὀφείλει βάσιν τῶν Γραφῶν καί τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως τῶν Θεοφόρων Πατέρων νά ἀμύνεται... μέχρι ἐσχάτων. 

Νά ὑποθέσωμεν, ὅτι τῷ ὄντι εἰς τό ἀντιοικουμενιστικό στρατόπεδον ὑφίστατο ὁ νοσηρός ὁμολογιακός φαρισαϊσμός καί ὁ ἀλαζονικός ἀπομονωτισμός
Ποιός ᾆρά γε ἀδυνατεῖ, νά ἐκφράσει τά ταυτόσημα, καί διά τόν ὁμολογιακό φαρισαϊσμό τῶν Οἰκουμενιστῶν, ὅταν διακηρύττωσιν: ὅτι δῆθεν δίδουν μαρτυρία (δηλ. ὁμολογία) τῆς Ὀρθοδοξίας π.χ. μέ ἀντικανονικές Συμπροσευχές καί ἀντιεκκλησιολογικά παρατράγουδα; Ποιός εἶναι λ.χ. ὁ Φαρισσαῖος καί ὁ ἀλαζών εἰς τήν ἐν λόγῳ περίπτωση; Ὁ εὔλογα διαμαρτυρόμενος καί κατασκανδαλιζόμενος, δηλ. ὁ ἀντιοικουμενιστής; Μήπως εἶναι φαρισσαῖος ὁ Ἱερός Κανών, πού ἐθεσπίσθη, ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; ᾎρά γε εἶναι, οἱ Θεοφόροι Πατέρες πού ἔλαβον φωτισμόν ἐκ τοῦ Πνεύματος τῆς Ἀληθείας διά νά συγγράψωσιν τούς ἱερούς Κανόνες; Τό Ἅγιο Πνεῦμα μήπως; (!)  Ἤ μήπως, ὁ τάδε δεινός παραβάτης καί ἑκασταχοῦ Λατινόφρων Οἰκουμενιστής πού ὑποτιμᾶ τό Ἅγιον Πνεῦμα, τούς Ἱερούς Κανόνες, τήν ἱερά Παράδοση, τούς Θεοφόρους Πατέρες καί Ἁγίους και σέ τελική ἀνάλυσην τούς διαμαρτυρομένους ἀντιοικουμενιστές πιστούς (Κληρικούς καί Λαϊκούς) κ.ο.κ.; 
ἀλαζονικός ἀπομονωτισμός,  διά τούς ταλαιπώρους Οἰκουμενιστές, εἶναι: ὅτι δῆθεν οἱ ἀντιοικουμενιστές ἐπιθυμῶσιν, "νά κλειστεῖ" ἡ Φίλη Ὀρθοδοξία στό καβούκιν της! Καί νά κάνει τί καί γιά πόσον νά παραμείνει ἐντός τοῦ καβουκιοῦ της; Ἄπαγε τῆς στυγνῆς συκοφαντίας δηλαδή.  Καί τό καβούκιν ὅμως, εἶναι ἀρκετά χρήσιμον ὡς ἀμυντικόν ὄπλον διά τήν χαριτωμένη καί ὄμορφη χελώνα. Κάτι θά  ἐγνώριζε ὁ Σοφός Πλάστης μας, ὅταν ἐδώριζε καβούκια εἰς τίς χελῶνες. Ἄρα σέ ἀρκετές περιπτώσεις, διά τινά ἀσφάλεια καί διά συγκεκριμένα πράγματα, ἔχομε ἀνάγκη καί τά καβούκια. Γιατί ὅμως  ὐποτιμῶσιν τά καβούκια οἱ Οἰκουμενιστές, ἀκόμη νά τό ἀντιληφθῶ. Μᾶλλον, ὅταν ἦτο μικροί, δέν παίζανε μέ χελωνίτσες(;!). Δηλαδή εἰς τήν ἐκλεκτική μνήμη καί λογικήν τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἡ Εὐαγγελική λέξη τῆς ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς, μᾶλλον ἔχει καταργηθεῖ καί ἀντικατεστάθη πλέον διά τῆς ἐξυψώσεως τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως;! Καί ποῖον τό νόημα τῆς ἀγαστῆς συνεργασίας καί συναλληλίας τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τόν πολυ-αιρετικόν Οἰκουμενισμόν, ὅταν οἱ Οἰκουμενιστές ἔχωσιν ἀλαζονικά ἀπομονώσει τούς ἀδελφούς τους Παλαιοημερολογίτες "Ζηλωτές" καί δέν διαλέγονται διόλου μαζί τους; Πολλῶ δέ μᾶλλον ὅταν οἱ Οἱκουμενιστές φοβερίζουν, ἀπειλοῦν, ἀπομονώνουν, συκοφαντοῦν καί διώκουν... τούς ἀντικουμενιστές ἀδελφούς των; Ἀλαζονικός ἀπομονωτισμός, δέν εἶναι ᾆρά γε, νά προσπαθῶ νά παντρέψω, καταχρηστικά, τήν ἀλήθεια μέ τό ψεῦδος, διά χάριν τῆς ἄρσεως τινός ἐξωτερικοῦ ἀπομονωτισμοῦ; Ναί ἀλλά, ὁ ἀλαζονικός ἀπομονωτισμός, κατ΄ουσίαν, εἶναιὄχι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος πιστός, ἀπομονωθεῖ μακράν ἐκ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἐγκλεισθεῖ εἰς τήν φιλαυτία του; 

Κατά τήν ἄποψη μας, ἀλαζονικός ἀπομονωτισμός εἶναι: ὅταν ἀφώτιστοι καθηγητάδες, ἀνδρείκελα καθηγητές, ἄνθρωποι ἄνευ ἀπλανῶν θεολογικῶν καί πνευματικῶν κριτηρίων, μαριονέτες τοῦ Σατάν, παπαγαλίζωσιν φαῦλα, τινές Μεταπατερικές αἱρέσεις καί διαβολές κατά μεγίστων Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.

 Ἀπομονώνουσιν δηλ. γραφθέντα καί λεχθέντα τους, καί τά προσφέρωσιν δημόσια ἀνάλογα τῆς προσωπικῆς ἰδεοληψίας των. Αὐτό εἰδικά εἶναι μεγίστη ἀλαζωνία, νά προσπαθεῖς δηλ. ἄτοπα καί ἀνόητα νά ἐπενδύσεις τίς ἱστορικο-δογματικές κακοδοξίες σου σέ δῆθεν Πατερικά ἐπιχειρήματα. 

ὁμολογιακός φαρισαϊσμός καί πάλιν κατά τήν ταπεινή ἄποψη μας, εἶναι: ὅταν οἱ Οἰκουμενιστές, μέ ὑποκριτικόν τρόπον, ἐφευρίσκωσιν Πατερικά καί ὁμολογιακά χωρία, ἐκεῖ ὅπου νομίζουν ὅτι συντάσσονται δῆθεν μέ τίς ἰδικές των ἰδεοληψίες, ἵνα ὁμολογήσωσιν (sic) τήν προσωπική ἀυτοδικαίωσή τους, μέ τίς ἀνάλογες δῆθεν "ἰσχυρές" πατερικές παραπομπές. Αὐτή ὅλη ἡ σατανική τέχνη, τῆς Μεταπερικῆς αἱρέσεως, ἔχει ἀναχθεῖ σέ περίφημον ἀκαδημαϊκή ἐπιστήμη, καί μάλιστα μᾶς τήν διδάσκωσιν, ἀρκετοί Οἰκουμενιστές καθηγητές μας ἐκ τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν. Ἐξάπαντος δέν εἶναι ἀποκυήματα τῆς νοσηρᾶς φαντασίας μας. Ὅποιος ἔχει τέτοιαν ἄποψη, ἄς τήν ἔχει, διά τόν ἑαυτόν του, δυστυχῶς ὅμως γι΄ αὐτόν, πρόκειται καί νά τό ἀποδείξωμεν, ὅπως πράττομεν συνήθως. 

Φυσικά ὁ κακοπροαίρετος ἀναγνώστης μας, ποτέ δέν θά διστάσει, νά ἀποσιωπήσει, τίς βροντερές ἀποδείξεις, πού συχνάκις παραθέτωμεν, εἰς τά ἀντιρρητικά καί δημοσιογραφικά δοκίμιά μας. Συνήθως οἱ κακόβουλοι καί ἀμαθεῖς, ἑστιάζωσιν σέ κάτι, τό ὁποῖον, ὑποκειμενικά δέν τού ἄρεσε, τό ὑπερμεγενθύνει μέ τή φαντασία του, ὡς ἀλλοπαρμένος καί φαντασιόπληκτος, τό μεταβάλλει εἰς τήν ἀκάθαρτην συνείδησίν του, ὡς ἕνα ἀκόμη θανάσιμον ἀμάρτημα, καί σπεύδει ἀπό ἐμπάθεια καί ἄλλωτε ἀπό βλακεία εἰς τήν οἰκουμένη νά τό καταγγείλει, ἐνῶ τήν ἴδια στιγμή, ταυτόχρονα, προδίδει τήν ἡμιμάθεια καί τήν ἀμάθειά του, ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων.  Τό πρόβλημα τῶν κακοπροαίρετων ἀναγνωστῶν, εἶναι ὅμως ἕνα ἄλλο μείζον ζήτημα καί πιθανόν νά τό σχολιάσωμεν προσεχῶς, μιᾶς καί πρόκειται διά σύγχρονον ψυχοπαθολογικόν φαινόμενον. 

Καί ἐπειδή τά πολλά λόγια εἶναι φτώχεια παραδίδομεν εἰς τήν προσωπική ἔρευνα καί ἀντίληψη σας ἐκεῖ ὅπου ἀναφέρεται ὁ ἀξιότιμος κύριος Καθηγητής Πανώτης διά τόν Ἀρχιμασσῶνον πατριάρχην Ἀθηναγόρα ὅτι:

"Τους προσκαλεί (Κόπτες, Ἀρμενίους, Συροιακωβίτες κ.ο.κ.) σέ Διάλογο γιά να αρθεί το μετ΄ αυτών σχίσμα γιατί ήθελε πάλι να επιβεβαιωθεί η απόφανση της συνελθούσας Συνόδου στα Ιεροσόλυμα το 1672 επί πατριάρχου Δοσιθέου και να παύσει ο κακεντρεχής χαρακτηρισμός ότι είναι και στην εποχή μας "Μονοφυσίτες" εφ όσον ένας έγκυρος δογματολόγος της εποχής εκείνης, ο Άγιος Ιωάννης Δμασκηνός μας δήλωσε ότι: "προφάσει τοῦ ἐν Χαλκηδόνι συντάγματος τοῦ τόπου εἶναι αὐτοί ἀποσχισθέντες τῆς Ἐκκλησίας, τά δέ ἄλλα πάντα ὀρθόδοξοι ὑπάρχοντες" (Migne P.G. 94, στ. 741).

Ὁ Μέγας Ἱερομνήμων καί  κύριος Καθηγητής μᾶς παρουσιάζει, ἀποσπασματικά καί ἀλλοιωμένα, τόν Θεοφόρο καί Ἅγιο Δογματολόγον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας,  ὡσάν νά μᾶς ὁμολογεῖ (φεῦ τῆς ἀνοησίας!) διά τούς αἱρετικούς Μονοφυσίτες, ὅτι εἶναι "διά πάντα ὀρθόδοξοι"!! Ἄπαγε τῆς Θεοστυγοῦς Θεομπαιξίας δηλαδη!!! Τό μεγαλεῖον τῆς ἀνιερομνήμονος καί συκοφαντικῆς μνημονεύσεως τινός μεγίστου ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας! Γνωρίζει καλά ὁ ἀκαδημαϊκός κ. Πανώτης, ὅτι ἡ Νεοφαναριώτικη νεο-στρατηγική τακτική, εἶναι νά θεωροῦμεν τούς αἱρετικούς Μονοφυσίτες, ὡς Ἀντιχαλκηδόνιους καί καθόλα Ὀρθοδόξους ἐν Χριστῷ ἀδελφούς μας. Καί τό στηρίζωσιν μάλιστα ὅλο αὐτό τό Συγκρητιστικόν παίγνιον εἰς τήν συγκεκριμένη διαβολή καί διαστροφήν τοῦ ἐν λόγῳ Πατερικοῦ γραφθέντος. 

Ἔχω τήν προσωπική ἄποψη, ὅτι οἱ Οἰκουμενιστές, διαστρέφοντας τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό, ἔχωσιν ποδοπατήσει ἐπάνω εἰς τήν Ἁγία Τραπέζα ὡς ἀνόητοι ἱερόσυλοι κύνες καί προβατόσχημοι χοιροβοσκοί. Οἱ Οἰκουμενιστές ἀδελφοί καί πατέρες, ἐπειδή τούς ἔζησα καί τούς ἐσπούδασα γιά μεγάλο χρονικόν διάστημα, εἶναι μανοῦλες μπροστά στούς Γιεχωβάδες. Οἱ Χιλιαστές εἶναι μηδενικά μπροστά τους. Ἐλπίζω νά ἀντιλαμβάνεσθε σαφῶς, σ΄ αὐτό τό στάδιον, γιατί ξεκίνησα τό δοκίμιον, μέ τήν σκληρά ἔκφραση καί  τήν ἀποφατική μομφή, ὅτι οἱ Οἰκουμενιστές τῷ ὄντι δέν ἔχωσιν τόν Θεό τους. Μᾶλλον δέν εἶναι καθόλου σκληρός ὁ λόγος. Μή σᾶς πῶ, ὅτι εἶναι λίαν ἐπιεικῶς καί ἀκριβής. 

Κατά τόν καθηγητή τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας κ. Πανώτη κ.ἄ. εἶναι "κακεντρεχής χαρακτηρισμός"  τό ἐξαιρετικά εὔστοχον λεξίδιον: Μονοφυσίτης καί Μονοφυσιτισμός. Αὐτά τά κουραφέξαλα μᾶς διδάσκει καί ὁ "ἔγκυρος" Δογματολόγος καθηγητής τοῦ ΑΠΘ κ. Γεώργιος Μαρτζέλος. Οἰ οἰκουμενιστές συμφωνοῦσιν μεταξύ των, καί αὐτό εἶναι καλόν, διά τήν περίπτωση μας, διά νά ἀντιλαμβανόμαστε who is who. Ἡ τραγελαφική ὅμως κατάντια τῶν Οἰκουμενιστῶν, εἶναι πού χρησιμοποιοῦν κατά τό δοκοῦν τούς θεηγόρους Πατέρες. Εἶναι ἀλήθεια ὅμως, ὅτι ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός εἶναι ὁ Μέγας Δογματολόγος τοῦ Σύμπαντος κόσμου. Εἶναι μάλιστα ἀλήθεια, ὅτι ἦτο καί εἶναι, ἕνας πράγματι ἔγκυρος καί ἀκριβής Δογματολόγος καί μέγας Ἅγιος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 
Μέ τόν τρόπον ὅμως πού καταγράφει ὁ κ. Πανώτης ἐτοῦτο τό σημεῖον: "εφ όσον ένας έγκυρος δογματολόγος της εποχής εκείνης", ἀφήνει νά ἐννοηθεῖ, ἐμμέσως πλήν σαφῶς, ὅτι διά τήν ἰδική μας ἐποχή, ὁ ἔγκυρος τότε Δογματολόγος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, δέν θά εἶναι καί τόσον ἔγκυρος εἰς τήν σημερινή ἐποχή, καί ἄρα εἶναι σχετικά ἔγκυρος, ἤ καί... ἄκυρος σέ κάποια σημεῖα του, μιᾶς καί μόνον διά τήν ἐποχή του θά ἦτο βέβαια ἀπόλυτα ἔγκυρος. Ἄρα λοιπόν, κατά τήν νοσηρά ἀντίληψη τῶν Μεταπατερικῶν θεολόγων, οἱ Θεοφόροι Πατέρες, εἶναι παρωχημένοι καί ἐξαπατημένοι, ὑπό τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως, καί πρέπει νά ἀπελευθερωθῶμεν ἀπό τήν Πατερική Θεολογία ἵνα εἰσέλθωμεν εἰς τήν Μεταπατερική Σύνθεση καί Οἰκουμενιστική Θεολογία! Ἄρα ὁ κ. Πανώτης, σχετικοποιεῖ ἐσφαλμένα, τήν ἀπλανή Δογματική Θεολογία καί Διδασκαλία τοῦ Θεοφόρου Πατρός τῆς Ἐκκλησίας διά τόν Μονοφυσιτισμόν. Καί μάλιστα σχετικοποιεῖ, ἔμμεσα, καί τήν ἀγιότητα αὐτοῦ, μιᾶς καί ὁ ἅγιος διά τήν ἐποχή του καλά τά ἔλεγε, τή σήμερον ὅμως, θά πρέπει νά τόν προσπεράσωμεν! Τό τρις χειρότερον βέβαια δέν εἶναι τά πιό πάνω, ἀλλά εἶναι ἡ πραγματική διαβολή, ὑπό τοῦ κυρίου Πανώτη, τοῦ κύριου Μαρτζέλου κ.ἄ. "ἔγκριτων δογματολόγων", περί τῆς ἀντιρρητικῆς καί ἀντιαιρετικῆς Θεολογικῆς στάσεως καί θέσεως τοῦ Ἁγίου Δογματολόγου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ στά περί τῆς Αἱρέσεως τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ καί τῶν κακοδόξων Μονοφυσιτῶν. Γι΄ αὐτόν τό λόγο, ὁ κ. Πανώτης ἀφήνει νά ἐννοηθεῖ συνειρμικά μία δῆθεν "λογική" σκέψις, νά ἐμπιστευόμαστε ἀπόλυτα τούς σύγχρονους καί "ἔγκυρους" Δογματολόγους ὅπως: τόν κ. Γεώργιο Μαρτζέλλο, τόν κ. Χρυσόστομο Σταμούλη, τήν κ. Δέσπω Λιάλιου, τόν Μητροπολίτη Μεσσηνείας κ. Χρυσόστομο Σαββάτο κ.ἄ. συναφεῖς καί ΚΑΙΡΟΣκόπους μισθοφόρους Δογματολόγους. 

Κοντολογίς, πέραν τοῦ "ἱστορικοῦ" ἀποσπάσματος πού παραθέτω ἐπί σκοποῦ, τό ὅλον πνεῦμα καί γράμμα τῶν πολυποίκιλων γραφθέντων τοῦ αὐλοκόλακα Νεοφαναριώτη κ. Ἀριστείδου Πανώτη, ἔχωσιν ὡς βάσιν τά ἀκαδημαϊκά αἱρετίζοντα κριτήρια τῆς Μεταπατερικῆς Αἱρέσεως, δηλ. τῆς κακοδόξου Βαρλααμίζουσας θεολογίας, καί αὐτό τό λέμεν, λόγῳ τοῦ ὅτι, διαστρέφει καί διαβάλλει, τά Ἱστορικο-δογματικά καί τά Δογματικο-συμβολικά θεμέλια καί τήν Δογματολογική ἀλήθεια καί πανοπλία τῆς Πίστεως τῶν Ὀρθοδόξων. Μέ ἁπλούστερα ἴσως λόγια: εἶναι ἄνθρωπος ἀνιστόρητος καί ἀδιάβαστος.

Τά σημαίνοντα ἱστορικο-δογματολογικά ἐρωτήματα πού πρέπει νά ἐπιλύσει ὁ κάθε καλόπιστος ἐρευνητής, εἶναι: Ἆρά γε ὁ Δογματολόγος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός θεωρούσε ὡς σχισματικούς, ἤ μᾶλλον ὡς αἱρετικούς, τούς Μονοφυσίτες; Ὁ Μονοφυσιτισμός, εἶναι ἤ ὄχι, αἵρεσις; Ὁ Μονοφυσιτισμός καί οἱ Μονοφυσίτες, ἔχωσιν τῷ ὄντι καταδικασθεῖ οἱ πλάνες, οἱ αἱρέσεις καί οἱ κακοδοξίες των, τελεσίδικα, ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἤ ὄχι; Σέ ποίαν Θεοφόρον καί Ἀλάθητον Οἰκουμενική καί Ἁγία Σύνοδον; Ποῖοι οἱ Αἱρεσιάρχες καί πατέρες τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ πού κατεδικάσθησαν; Καί ἄν ὅντως ἔχει καταδικασθεῖ ὁ Μονοφυσιτισμός καί οἱ πάτρονές του, διά τίνα λόγον οἱ νῦν Ἀρχιοικουμενιστές, "ὀρθόδοξοι" Νεοφαναριώτες προσπαθῶσιν νά μᾶς πείσουν, ὅτι οἱ Μονοφυσίτες εἶναι ἁπλῶς Ἀντιχαλκηδόνιοι καί "διά πάντα Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί", ἀνήκοντες δῆθεν στίς "Ἀρχαῖες Ὀρθόδοξες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες"; Πόσες  "Ἀρχαῖες Ἐκκλησίες" ᾆρά γε ὑφίσταντο; Ἐπίσης, διά τόν Ἅγιο Ἰωάννη, ὡς ἀφήνει καί πάλιν νά ἐννοηθεῖ, ὁ κ. Πανώτης, ἦτο ᾆρά γε, "κακεντρεχής χαρακτηρισμός", ἡ λέξη Μονοφυσιτισμός καί Μονοφυσίτες, ἤ μᾶλλον εἶναι σύγχρονα φαιδρά τεχνολογήματα καί φληναφήματα τῶν ἁπανταχοῦ Οἰκουμενιστῶν καί αἱρετιζόντων ταγῶν, ἐπί τά ὁποία διαβολόπνευστα ληρήματα τους, μέ μία βαθύτερη ἔρευνα, ἐξάπαντος ἀποκαλύπτονται, οἱ φαῦλες καί Μεταπατερικές αἱρέσεις καί παμπεσιές των; 

Σήμερα ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός μέ ποῖον στρατόπεδον, θά ἐσυμμαχοῦσεν, καί θά ἦτο ἡγετική μορφή καί σύμβολον ἀγώνος; Μέ τό στρατόπεδο τῶν παπόδουλων ἀγαπολόγων Οἰκουμενιστῶν, ἤ μήπως μετά τῶν Ὀρθοδόξων Ἀντιοικουμενιστῶν; Ὁ Ἅγιος εἰς τήν ἐποχή του, τί ἦτο: Μονοφυσίτης ἤ Ἀντιμονοφυσίτης;

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη








ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ ΔΙΑ ΕΜΒΑΘΥΝΣΗ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΑ:

[1] Ἀρχιμανδρίτης Γεωργίος Καψάνης, Καινοφανεῖς θεολογικὲς ἀπόψεις ἐνόψει τῶν Διαλόγων
[2] Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, Η "ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ" ΤΩΝ ΑΝΤΙΧΑΛΚΗΔΟΝΙΩΝ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΩΝ
[3] Εκ του Βιβλίου "Λειμωνάριον το παλαιόν" του Ιωάννου Μόσχου, Εκδόσεις "Η Αγία Άννα" Θεσσαλονίκη. 
[4] Διάλογος με τους Μονοφυσίτες, Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου, 
[6] Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος και οι αιρετικοί Μονοφυσίτες
[7] Νεστοριανισμός - Μονοφυσιτισμός - Προβιβασμός Επισκόπου Ιεροσολύμων, 
[8] Είναι οι Αρμένιοι Ορθόδοξοι; Οι θέσεις του Μ. Φωτίου, Θεοδώρου Ζήση, 
[9] Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος η Σύνοδος της Χαλκηδόνας
[10] Γεώργιος Φλορόφσκι: Το πνεύμα του Μονοφυσιτισμού - μέρος 1ο, Ο ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, 
[11] Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος (451). Το οικοδόμημα της Χριστολογίας.  Μέρος Α΄(Σελ.451-453)
خلقدونية أساس الخرستولوجية, 
[12] Ρένος Κωνσταντίνου (Θεολόγος), Περι Αιρέσεων
[13] Πρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος, Η αγία Ευφημία και οι αιρετικοί
[14] Συνωμοσία; Πρωτοπρ. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης, 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΝΩΛΗΣ (ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ), [ΒΙΝΤΕΟ] ΑΡΕΣ-ΜΑΡΕΣ-ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΟΡΟΥΣ ΛΙΒΑΝΟΥ κ. ΓΕΩΡΓΙΟΝ








ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ  ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΡΡΗΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ:

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, H "ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ" ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΛΙΒΑΝΟΥ κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ (ΖΟΡΖ ΚΟΝΤΡ).

"ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ", ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ-ΨΗΦΙΣΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΗΜΕΡΙΔΟΣ




ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ – ΨΗΦΙΣΜΑ

ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ- ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΗΜΕΡΙΔΟΣ ΜΕ ΘΕΜΑ:
«ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ»
Μεγάλη  προετοιμασία, χωρίς προσδοκίες.

      Με τη Χάρη και την ευλογία του Αγίου Τριαδικού Θεού, σήμερα Τετάρτη 23 Μαρτίου 2016, πραγματοποιήθηκε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, αίθουσα «Μελίνα Μερκούρη», στο Νέο Φάληρο Πειραιώς, Θεολογική - Επιστημονική Ημερίδα, με θέμα: «ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ: Μεγάλη προετοιμασία, χωρίς προσδοκίες».  
     Την διοργάνωση, την οποία πραγματοποίησαν οι Ιερές Μητροπόλεις Γλυφάδας, Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, Κυθήρων και Πειραιώς, καθώς και η Σύναξις Κληρικών και Μοναχών, ετίμησαν με την παρουσία τους σεβασμιώτατοι Αρχιερείς, Καθηγούμενοι και Γερόντισσες Ιερών Μονών, αγιορείτες Πατέρες, κληρικοί, πρόεδροι χριστιανικών Σωματείων και Οργανώσεων, Καθηγητές Θεολογικών Σχολών και Θεολόγοι και γύρω στους χίλιους πιστούς. Την Ημερίδα διοργάνωσε πενταμελής Επιστημονική  Επιτροπή: α) ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, β) ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός, Ομ. Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, γ) ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης, Ομ. Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. δ) ο Αρχιμανδρίτης π. Αθανάσιος Αναστασίου, Προηγούμενος της Ι. Μονής του Μεγάλου Μετεώρου, και ε) ο κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης, Καθηγητής της Δογματικής της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. Στην Ημερίδα παρέστη και απηύθυνε χαιρετισμό ο Επίσκοπος Μπαντσέν κ. Λογγίνος της Ουκρανικής Εκκλησίας και ο προϊστάμενος της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας αγίου Όρους π. Σάββας. Επίσης ο Μητροπολίτης Λόσετς της Βουλγαρικής Εκκλησίας κ. Γαβριήλ εκπροσωπήθηκε από τον π. Ματθαίο Βουλκανέσκου, κληρικό της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, ο οποίος και ανέγνωσε τον χαιρετισμό του.
    Το γενικό θέμα της Ημερίδος αναπτύχθηκε σε τέσσερις Συνεδρίες από τους εισηγητές: τους Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες Πειραιώς κ. Σεραφείμ, Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεον, Γλυφάδας κ. Παύλον, Κυθήρων κ. Σεραφείμ, και Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ. Ιερεμίαν, τους πανεπιστημιακούς καθηγητές, τον πρωτ. π. Γεώργιο Μεταλληνόν, τον πρωτ. π. Θεόδωρο Ζήση, τον κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη, τον πανοσ. αρχιμ. π. Σαράντη Σαράντο, Διδάκτορα της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, τον πανοσ. αρχιμ. π. Αθανάσιο Αναστασίου, τον πρωτ. π. Πέτρο Heers, διδάκτορα της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., τον πρωτ. π.  Αναστάσιο Γκοτσόπουλο, Θεολόγο, (Μr. Θεολογίας), εφημέριο Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Πατρών, τον πανοσ. αρχιμ. π. Παύλο Δημητρακόπουλο, Θεολόγο, (Μr. Θεολογίας), Διευθυντή του Γραφείου Αιρέσεων της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς, τον κ. Σταύρο Μποζοβίτη, Θεολόγο –Συγγραφέα, μέλος της Αδελφότητος Θεολόγων ο «Σωτήρ» και τον πρωτ. π. Άγγελο Αγγελακόπουλο, Θεολόγο, κληρικό της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς.
Από τις εισηγήσεις και τον επακολουθήσαντα διάλογο προέκυψε και εγκρίθηκε ομοφώνως το παρά κάτω Ψήφισμα- Πόρισμα:

1) Η Θεολογία της Εκκλησίας μας είναι καρπός της Θείας Αποκαλύψεως, εμπειρία της Πεντηκοστής. Δεν νοείται Εκκλησία χωρίς Θεολογία και δεν νοείται Θεολογία έξω από την Εκκλησία, την οποία εξέφρασαν οι Προφήτες, οι Απόστολοι, οι Πατέρες και οι άγιες Σύνοδοι. Όταν μια Σύνοδος δεν θεολογεί ορθοδόξως, δεν μπορεί να είναι γνήσια Ορθόδοξη Σύνοδος, αποδεκτή από το Ορθόδοξο πλήρωμα. Αυτό μπορεί να συμβεί, όταν οι συμμετέχοντες στη Σύνοδο δεν έχουν την πείρα των θεουμένων Πατέρων, η τουλάχιστον δεν ακολουθούν αυτούς, χωρίς να τους παρερμηνεύουν. Στην περίπτωση αυτή τα συνοδικά μέλη διατυπώνουν κακόδοξες διδασκαλίες, η επηρεάζονται από πολιτικές, η άλλες σκοπιμότητες. Η σύγχρονη εκκλησιαστική πραγματικότητα απέδειξε, ότι σήμερα πολλά υψηλά ιστάμενα πρόσωπα της εκκλησιαστικής ιεραρχίας επηρεάζονται, ως μη όφειλε, από πολιτικούς παράγοντες. Σε πολλές επίσης περιπτώσεις δημιουργούνται στις ενδοεκκλησιαστικές σχέσεις αντιπαλότητες, η κυριαρχούν εθνικιστικές και πολιτικές σκοπιμότητες.
2) Μετά από μια μακρά ιστορία προετοιμασίας της συγκλήσεως της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, ενενήντα τριών ετών, διαπιστώνουμε από την θεματολογία, τα προσυνοδικά κείμενα και τις δηλώσεις των διοργανωτών, ότι υπάρχει μεγάλο έλλειμμα Συνοδικότητος, έλλειμμα θεολογικής πληρότητος, σαφήνειας και ακρίβειας των προς συζήτησιν κειμένων και ακόμη μεγαλύτερο έλλειμμα ως προς την θεολογική ορθότητα, με την οποία αυτά είναι διατυπωμένα. Πιο συγκεκριμένα:
3) Η μη συμμετοχή όλων των επισκόπων στην μέλλουσα να συγκληθεί Σύνοδο, αλλά  μόνον εικοσιτεσσέρων από κάθε Τοπική Αυτοκέφαλη Εκκλησία, είναι ξένη προς την Κανονική και Συνοδική μας Παράδοση. Τα υπάρχοντα  ιστορικά στοιχεία μαρτυρούν όχι αντιπροσώπευση, αλλά την μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή επισκόπων από όλες τις επαρχίες της ανά την Οικουμένην Εκκλησίας. Επίσης ο μη χαρακτηρισμός της ως Οικουμενικής, με τον απαράδεκτο ισχυρισμό, ότι δεν μπορούν να συμμετάσχουν σ’ αυτήν οι «χριστιανοί της Δύσεως», έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους αγίους Πατέρες, οι οποίοι συγκροτούσαν τις Άγιες Συνόδους ερήμην των αιρετικών. Κατ’ ακολουθίαν είναι απαράδεκτο οι διοργανωτές της να έχουν την αξίωση το κύρος της να είναι ισοδύναμο και ισάξιο με τις Οικουμενικές Συνόδους. Αλλά ούτε και Πανορθόδοξος, μπορεί να αποκληθεί η εν λόγω Σύνοδος, διότι προφανώς αποκλείεται η συμμετοχή όλων των Ορθοδόξων Επισκόπων.
Εξ’ ίσου αμάρτυρο στην Εκκλησιαστική και Κανονική μας Παράδοση, και γι’ αυτό απαράδεκτο, είναι το σχήμα: μία ψήφος-μία Εκκλησία, με απαραίτητη την ομοφωνία όλων των Τοπικών Εκκλησιών. Ο κάθε επίσκοπος δικαιούται να έχει ιδική του ψήφο, και στις αποφάσεις των μη δογματικών θεμάτων, να ισχύσει η αρχή: «η ψήφος των πλειόνων κρατείτω». Απαράδεκτο θεωρούμε επίσης να προαποφασίζονται τα θέματα και ο τρόπος οργανώσεως της Συνόδου χωρίς το κυρίαρχο σώμα των κατά τόπους Ιεραρχιών των Τοπικών Εκκλησιών να έχει εκφράσει συνοδικώς την επί  των θεμάτων αυτών τοποθέτησή των.
4) Οι μέχρι τώρα γενόμενοι Διαχριστιανικοί Διάλογοι της Ορθοδοξίας με την Ετεροδοξία κατέληξαν σε τραγική αποτυχία, την οποία ομολογούν σήμερα και αυτοί οι ίδιοι οι πρωτεργάτες των. Η δήθεν προσφερόμενη βοήθεια μέσω των Διαλόγων  για την επιστροφή των Ετεροδόξων στην εν Χριστώ αλήθεια και την Ορθοδοξία διαψεύδεται και αποδεικνύεται ανύπαρκτη. Τελικά οι Διάλογοι εξυπηρέτησαν και προώθησαν τους στόχους της Νέας Εποχής και της Παγκοσμιοποιήσεως. Ένα σημαντικό κενό που παρουσιάζουν τα προς συζήτησιν εν τη μελλούση Συνόδω προσυνοδικά κείμενα, είναι το γεγονός, ότι παραδόξως απουσιάζει σ’ αυτά η κριτική αξιολόγηση της μέχρι σήμερα πορείας τόσο των διμερών Θεολογικών Διαλόγων μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των λοιπών χριστιανικών κοινοτήτων, όσο και της συμμετοχής της στην Οικουμενική Κίνηση και το Π.Σ.Ε., η οποία υπήρχε στα κείμενα της Γ΄ Προσυνοδικής.
5) Το προσυνοδικό κείμενο με τίτλο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» παρουσιάζει κατά συρροή την θεολογική ασυνέπεια, η και αντίφαση. Έτσι, το άρθρο 1 διακηρύσσει την εκκλησιαστική αυτοσυνειδησία της Ορθόδοξου Εκκλησίας, θεωρώντας αυτήν –πολύ σωστά– ως την «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία». Όμως, στο άρθρο 6 παρουσιάζει μία αντιφατική προς το παραπάνω άρθρο (1) διατύπωση. Σημειώνεται χαρακτηριστικά, ότι «η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζει την ιστορικήν ύπαρξιν άλλων Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής». Εδώ γεννάται το εύλογο θεολογικό ερώτημα: Αν η Εκκλησία είναι «ΜΙΑ», κατά το Σύμβολο της Πίστεως και την αυτοσυνειδησία της Ορθόδοξης Εκκλησίας (Άρθρ. 1), τότε, πως γίνεται λόγος για άλλες Χριστιανικές Εκκλησίες; Είναι προφανές, ότι αυτές οι άλλες Εκκλησίες είναι ετερόδοξες. Οι ετερόδοξες όμως «Εκκλησίες» δεν μπορούν να κατονομάζονται καθόλου ως «Εκκλησίες» από τους Ορθοδόξους, επειδή δογματικώς θεωρούμενα τα πράγματα δεν μπορεί να γίνεται λόγος για πολλότητα «Εκκλησιών», με διαφορετικά δόγματα και μάλιστα σε πολλά θεολογικά θέματα. Κατά συνέπεια, ενόσω οι «Εκκλησίες» αυτές παραμένουν αμετακίνητες στις κακοδοξίες της πίστεώς τους, δεν είναι θεολογικά ορθό να τους αναγνωρίζουμε –και μάλιστα θεσμικά– εκκλησιαστικότητα, εκτός της «Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας».
      Στο ίδιο άρθρο (6) υπάρχει και δεύτερη σοβαρή θεολογική αντίφαση. Στην αρχή του άρθρου αυτού σημειώνεται το εξής: «Κατά την οντολογικήν φύσιν της Εκκλησίας η ενότης αυτής είναι αδύνατον να διαταραχθή». Στο τέλος, όμως, του ίδιου άρθρου γράφεται, ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία με την συμμετοχή της στην Οικουμενική Κίνηση έχει ως «αντικειμενικόν σκοπόν την προλείανσιν της οδού της οδηγούσης προς την ενότητα». Εδώ τίθεται το ερώτημα: Εφόσον η ενότητα της Εκκλησίας είναι δεδομένη, τότε τι είδους ενότητα Εκκλησιών αναζητείται στο πλαίσιο της Οικουμενικής Κινήσεως; Μήπως υπονοείται η επιστροφή των δυτικών χριστιανών στη ΜΙΑ και μόνη Εκκλησία; Κάτι τέτοιο όμως δεν διαφαίνεται από το γράμμα και το πνεύμα σύνολου του Κειμένου. Αντίθετα, μάλιστα, δίνεται η εντύπωση, ότι υπάρχει δεδομένη διαίρεση στην Εκκλησία και οι προοπτικές των διαλεγομένων αποβλέπουν στην διασπασθείσα ενότητα της Εκκλησίας.
6) Το ως άνω κείμενο κινείται στα πλαίσια της νέας οικουμενιστικής Εκκλησιολογίας, η οποία έχει εκφραστεί ήδη κατά την Β΄ Βατικανή Σύνοδο. Αυτή η νέα Εκκλησιολογία έχει ως βάση την αναγνώριση του βαπτίσματος όλων των χριστιανικών ομολογιών, (βαπτισματική θεολογία). Οι συντάκτες του κειμένου, προκειμένου να προσδώσουν κανονική εγκυρότητα και συνοδική νομιμότητα στην κακόδοξη αυτή Εκκλησιολογία, επικαλούνται τον 7ο Κανόνα της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου και τον 95ο της ΣΤ΄ Οικουμενικής. Ωστόσο οι εν λόγω Ιεροί Κανόνες ρυθμίζουν μόνο τον τρόπο εισδοχής στην Εκκλησία των μετανοημένων αιρετικών, και δεν αναφέρονται καθόλου στο «εκκλησιαστικό status» των αιρέσεων, ούτε στη διαδικασία διαλόγου της Εκκλησίας με την αίρεση. Ούτε, ασφαλώς,  υπονοούν το «υποστατόν» των μυστηρίων των ετεροδόξων, ούτε ότι οι  αιρέσεις παρέχουν σώζουσα Θεία Χάρη. Ουδέποτε η Εκκλησία αναγνώρισε και διεκήρυξε εκκλησιαστικότητα στην πλάνη και στην αίρεση. Η «μερίς των σωζομένων» για την οποία ομιλούν οι εν λόγω Ιεροί Κανόνες  βρίσκεται  μόνο στην Ορθοδοξία και όχι στην αίρεση.  Η οικονομία, που εισηγούνται οι παραπάνω Κανόνες, δεν μπορεί να εφαρμοστεί στους Δυτικούς (Ρωμαιοκαθολικούς και Προτεστάντες), γιατί στερούνται τις θεολογικές προϋποθέσεις και τα κριτήρια που θέτουν οι συγκεκριμένοι Κανόνες. Και, επειδή δεν μπορεί να γίνει οικονομία στην δογματική αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας μας, οι Δυτικοί καλούνται να αρνηθούν τις αιρέσεις τους, να τις αναθεματίσουν, να εγκαταλείψουν τις Θρησκευτικές Κοινότητές τους, να κατηχηθούν και να ζητήσουν εν μετανοία την δια του Βαπτίσματος ένταξή τους στην Εκκλησία.  
7) Το ίδιο, ως άνω, κείμενο πουθενά δεν αναφέρεται σε κακοδοξίες, η πλάνες, τις οποίες να προσδιορίζει συγκεκριμένα, ωσάν το πνεύμα της πλάνης να μην δραστηριοποιείται πλέον σήμερα. Το κείμενο δεν επισημαίνει καμία αίρεση, και καμία διαστροφή της εκκλησιαστικής διδασκαλίας και ζωής στον εκτός της Ορθοδοξίας ευρισκόμενο χριστιανικό κόσμο. Αντίθετα οι κακόδοξες και αιρετικές παρεκκλίσεις από τη διδασκαλία των Πατέρων και των Οικουμενικών Συνόδων χαρακτηρίζονται «παραδεδομένες θεολογικές διαφορές, η τυχόν νέες διαφοροποιήσεις» (§ 11), τις οποίες καλούνται η Ορθόδοξη Εκκλησία και η ετεροδοξία να «υπερβούν» (§ 11). Το ζητούμενο για τους συντάκτες είναι η ενότητα των «Εκκλησιών» και όχι η ενότητα στην Εκκλησία του Χριστού. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει πουθενά πρόσκληση σε μετάνοια και σε άρνηση και καταδίκη των πλανών και ετεροδιδασκαλιών που παρεισέφρησαν στη ζωή των αιρετικών αυτών Κοινοτήτων.
8) Το ως άνω κείμενο κάνει εκτεταμένη αναφορά στο Π.Σ.Ε. (§§ 16-21) και αποτιμά θετικά την συμβολή του στην Οικουμενική Κίνηση, επισημαίνοντας την πλήρη και ισότιμη συμμετοχή των Ορθοδόξων Εκκλησιών σ’ αυτήν και την συμβολή τους «εις την μαρτυρίαν της αληθείας και την προαγωγήν της ενότητος των Χριστιανών» (§ 17). Ωστόσο η εικόνα που μας δίδει το κείμενο σχετικά με το Π.Σ.Ε. είναι ψευδής και επίπλαστη. Κατ’ αρχήν αυτή καθ’ εαυτήν η ένταξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας σ’ έναν οργανισμό που εμφανίζεται ως υπερεκκλησία και η συνύπαρξη και συνεργασία της με την αίρεση συνιστά παραβίαση της κανονικής τάξεώς της και αθέτηση της εκκλησιολογικής αυτοσυνειδησίας της. Η θεολογική ταυτότης του Π.Σ.Ε. είναι σαφώς προτεσταντική. Η μαρτυρία της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν έγινε μέχρι σήμερα δεκτή στο σύνολό της από τις προτεσταντικές ομολογίες του Π.Σ.Ε, όπως φαίνεται από την 70ετη ιστορία του. Όλα δείχνουν, ότι το επιδιωκόμενο στο Π.Σ.Ε. είναι η ομογενοποίηση των ομολογιών -μελών του μέσω ενός μακροχρονίου συμφυρμού. Το κείμενο αποκρύπτει την πραγματική εικόνα των μέχρι σήμερα γενομένων Διαλόγων με τις προτεσταντικές ομολογίες-μέλη του Π.Σ.Ε. και το αδιέξοδο στο οποίο αυτοί έχουν φθάσει σήμερα. Πέραν τούτου δεν καταδικάζονται, τα απαράδεκτα από Ορθοδόξου απόψεως κοινά κείμενα των Γενικών Συνελεύσεων του Π.Σ.Ε, (Πόρτο Αλέγκρε, Πουσάν κλπ.) και επί πλέον αποσιωπώνται πλείστα όσα εκφυλιστικά φαινόμενα, τα οποία συναντούμε σ’ αυτό, όπως «Λειτουργία της Λίμα», intercommunion, διαθρησκειακές συμπροσευχές, χειροτονία γυναικών, περιεκτική γλώσσα, αποδοχή του σοδομισμού από πολλές ομολογίες κλπ.
9) Η αλλαγή του Ημερολογίου το 1924 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Εκκλησία της Ελλάδος ήταν μονομερής και πραξικοπηματική ενέργεια, γιατί δεν έγινε με πανορθόδοξη απόφαση. Διέσπασε την λειτουργική ενότητα μεταξύ των Ορθοδόξων Τοπικών Εκκλησιών και προκάλεσε σχίσματα και διαιρέσεις μεταξύ των πιστών. Στην αλλαγή συνήργησαν και ώθησαν ετερόδοξες ομολογίες και μυστικές εταιρείες, μέσω του πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη. Ήταν προσμονή όλων και δέσμευση των εκκλησιαστικών ηγετών η μέλλουσα να συνέλθει Σύνοδος να συζητήσει και να επιλύσει το θέμα. Δυστυχώς κατά την μακρά προσυνοδική διαδικασία Παπικοί και Προτεστάντες έθεσαν στους Ορθοδόξους νέο θέμα, τον «κοινό εορτασμό του Πάσχα», με συνέπεια να στραφεί προς τα εκεί το ενδιαφέρον και να ατονήσει η συζήτηση για την θεραπεία του τραύματος της λειτουργικής ενότητος στον εορτασμό των ακινήτων εορτών, που προκλήθηκε χωρίς λόγο και ποιμαντική ανάγκη. Στην τελική φάση της Συνόδου και χωρίς συνοδικές αποφάσεις των τοπικών Εκκλησιών το θέμα του Ημερολογίου αποσύρθηκε από τον κατάλογο των θεμάτων, ενώ ήταν το κατ εξοχήν επείγον και φλέγον θέμα.
10) Η ιστορία των Οικουμενικών Συνόδων, μας βεβαιώνει ότι αυτές συνεκαλούντο κάθε φορά που κάποια αίρεση απειλούσε την αγιοπνευματική εμπειρία της εκκλησιαστικής αλήθειας και την έκφρασή της από το εκκλησιαστικό σώμα. Αντίθετα, η μέλλουσα να συνέλθει Σύνοδος συγκαλείται όχι για να οριοθετήσει την πίστη έναντι της αιρέσεως, αλλά για να παράσχει θεσμική αναγνώριση και νομιμοποίηση της παναιρέσεως του Οικουμενισμού. Γι’ αυτό και δεν στηρίζεται στην εμπειρία του εκκλησιαστικού σώματος, αλλά αντίθετα την υποβαθμίζει και την υποτιμά, την περιθωριοποιεί και την παραβλέπει. Η συνολική διαδικασία, η προπαρασκευή και η θεματολογία της Συνόδου είναι αποτέλεσμα επιβολής μιας εκκλησιαστικής ολιγαρχίας, που εκφράζει μια ακαδημαϊκή, αποστεωμένη, άνευρη και αποπνευμάτιστη θεολογία, αποκεκομμένη από το εκκλησιαστικό σώμα. Έσχατος κριτής, της ορθότητας και της εγκυρότητας των αποφάσεων των Συνόδων είναι το πλήρωμα της Εκκλησίας μας, οι κληρικοί, οι  μοναχοί και ο πιστός λαός του Θεού, ο οποίος, με την γρηγορούσα εκκλησιαστική και δογματική του συνείδηση επικυρώνει, η  απορρίπτει τις αποφάσεις των. Όμως στην μέλλουσα Σύνοδο απουσιάζει παντελώς αυτή η σημαντική παράμετρος, καθ’ ότι, εκφράστηκε επισήμως, ότι φορέας της εγκυρότητας των αποφάσεών της θα είναι η Συνοδικότητα και όχι το Ορθόδοξο Πλήρωμα.
11) Μια άλλη βασική προϋπόθεση γνησιότητας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου είναι η αναγνώριση υπ’ αυτής ως Οικουμενικών των θεωρούμενων ως τοιούτων στη συνείδηση του Ορθοδόξου πληρώματος  της Η΄ (879-880) επί ιερού Φωτίου και της Θ΄ (1351), επί αγίου Γρηγορίου Παλαμά, συγκληθεισών, οι οποίες είχαν όλα τα στοιχεία των Οικουμενικών Συνόδων και είχαν καταδικάσει τις αιρετικές κακοδοξίες του Παπισμού. Αλλά τέτοιο ενδεχόμενο δεν προκύπτει από την θεματολογία και τα προσυνοδικά κείμενα.
12) Η ορθόδοξη νηστεία είναι τόσο εδραιωμένη στη συνείδηση των ορθοδόξων ποιμένων και του ορθοδόξου λαού, ώστε δεν χρειάζεται καμία σύντμηση, η προσαρμογή. Οι ποιμένες της Εκκλησίας είναι εκείνοι, οι οποίοι έχουν ανάγκη να αποκτήσουν περισσότερο ορθόδοξη παιδεία και ασκητικό φρόνημα, για να μπορέσουν με το παράδειγμά τους και τον ασύλληπτο πλούτο της αγιοπατερικής γραμματείας να διδάξουν διακριτικά το ποίμνιό τους. Η ορθόδοξη Εκκλησία μας εφαρμόζει χριστοφιλανθρωπότατα σε όλα τα μήκη και πλάτη της οικουμένης την οικονομία σε όλο το μεγαλείο της.  Είναι τόσα πολλά τα κείμενα περί νηστείας όλων των αγίων Πατέρων, που αναλύουν τις παθοκτόνες και σωτήριες παραμέτρους της, ώστε δεν αξίζει ο ευτελισμός που υφίσταται από την μινιμαλιστική νοοτροπία των μεταπατερικών ανανεωτών, οι οποίοι κόπτονται για τον σύγχρονο κόσμο. Αν η μέλλουσα Σύνοδος επιβάλει νέες μεταρρυθμίσεις ημερών της νηστείας και τροφών, θα μιμηθεί τον ολοκληρωτισμό, που χαρακτηρίζει το Κανονικό Δίκαιοτου Παπισμού, το οποίο καθορίζει θεσμικά και ασφυκτικά ακόμα και την οικονομία.  
13) Κατά την διάρκεια του 20 αιώνος ο Οικουμενισμός εκφυλλίζεται και μεταλλάσσεται σε πανθρησκειακό όραμα. Οι ατέλειωτες διαθρησκειακές συναντήσεις και συμπροσευχές Ορθοδόξων με ηγέτες θρησκειών του κόσμου (π.χ. Ασίζη), μαρτυρούν ότι απώτερος στόχος του Οικουμενισμού είναι η συνένωση των θρησκειών σε ένα τερατώδες σχήμα, την εφιαλτική Πανθρησκεία, η οποία επιδιώκει να εκμηδενίσει τη σώζουσα αλήθεια της Ορθοδοξίας. Η διαθρησκειακή συνεργασία με τις άλλες θρησκείες είναι αδύνατον να δικαιωθεί, ούτε να θεμελιωθεί στην αγία Γραφή και στην Ορθόδοξη Πατερική Θεολογία. Ο θεόπνευστος λόγος του αποστόλου είναι ξεκάθαρος: «Μη γίνεσθε ετεροζυγούντες απίστοις. Τις γαρ μετοχή δικαιοσύνη και ανομία; Τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος;» (Β΄Κορ.6,14).Επίσης το ιδανικό της ειρηνικής συνυπάρξεως, το οποίο κατά κόρον προβλήθηκε στους Διαθρησκειακούς Διαλόγους, καθίσταται αδύνατο, διότι έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον λόγον του Κυρίου, «ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν», (Ιω.15,20), και με τον λόγον του αποστόλου «πάντες δε οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται», (Β΄Τιμ.3,14). Οι μετέχοντες στους μέχρι τώρα γενομένους Διαλόγους, δεν μπόρεσαν δυστυχώς να μεταφέρουν ανόθευτη την Ορθόδοξη χριστιανική διδασκαλία, αλλά ούτε και να προσελκύσουν έστω και ένα αλλόθρησκο στην Ορθοδοξία. Αντίθετα μάλιστα έφθασαν στο αξιοθρήνητο κατάντημα να παρασυρθούν σε πλάνες και αιρέσεις και να διατυπώνουν βλάσφημες δηλώσεις, σκανδαλίζοντες τον πιστό λαό του Θεού, παρασύροντες στην πλάνη τους ασθενείς στην πίστη και προκαλούντες έτσι μεγίστη πνευματική φθορά και διάβρωση του Ορθοδόξου φρονήματος. Παρά την πληθώρα των μέχρι τώρα γενομένων Διαλόγων, ο ισλαμικός φανατισμός, όχι μόνον δεν καταστέλλεται, αλλά γιγαντώνεται όλο και περισσότερο,
14) Οι αγώνες των Προφητών της Παλαιάς Διαθήκης, μαζί με τους αγώνες των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας, θα πρέπει να μας εμπνέουν και να μας οδηγούν για την διαφύλαξη της πολύτιμης παρακαταθήκης μας. Απόπειρα νοθεύσεως της μωσαϊκής θρησκείας, παρατηρούμε και στην Παλαιά Διαθήκη, όπου, στην αρχή, χαναανϊτικά και αργότερα βαβυλωνιακά και αιγυπτιακά στοιχεία απειλούσαν να νοθεύσουν την πίστη στον Ένα Θεό. Μεγάλοι άνδρες (Προφήτες, βασιλείς, πολιτικοί άρχοντες, κλπ.) αγωνίστηκαν με σθένος για την διαφύλαξη της καθαρής μωσαϊκής θρησκείας. Ιδιαιτέρως αγωνίστηκαν κατά των διαφόρων ψευδοπροφητών, οι οποίοι αναφαίνονταν  κατά καιρούς.

         Συνοψίζοντας τα παρά πάνω, συμπεραίνουμε ότι η μέλλουσα να συγκληθεί Αγία και Μεγάλη Σύνοδος δεν θα είναι ούτε Μεγάλη, ούτε Αγία, διότι με βάση τα μέχρι σήμερα δεδομένα, δεν προκύπτει ότι αυτή θα είναι σύμφωνη με την Συνοδική και Κανονική Παράδοση της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας και ότι θα λειτουργήσει όντως ως γνήσια συνέχεια των αρχαίων μεγάλων Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων. Ο τρόπος με τον οποίο είναι διατυπωμένα τα δογματικού χαρακτήρος προσυνοδικά κείμενα δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας, ότι η εν λόγω Σύνοδος αποσκοπεί να προσδώσει εκκλησιαστικότητα στους ετεροδόξους και να διευρύνει τα κανονικά και χαρισματικά όρια της Εκκλησίας. Ωστόσο, καμία Πανορθόδοξη Σύνοδος δεν μπορεί να οριοθετήσει διαφορετικά την μέχρι σήμερα ταυτότητα της Εκκλησίας. Δεν υπάρχουν επίσης ενδείξεις, ότι η εν λόγω Σύνοδος θα προχωρήσει σε καταδίκη των συγχρόνων αιρέσεων και πρωτίστως της παναιρέσεως του Οικουμενισμού. Αντίθετα μάλιστα όλα δείχνουν ότι η μέλλουσα να συγκληθεί Αγία και Μεγάλη Σύνοδος επιχειρεί να την νομιμοποιήσει και να την εδραιώσει. Ωστόσο, οι όποιες αποφάσεις της με οικουμενιστικό πνεύμα είμαστε απολύτως βέβαιοι, ότι δεν θα γίνουν δεκτές από τον κλήρο και τον πιστό λαό του Θεού, ενώ η ίδια θα καταγραφεί στην εκκλησιαστική ιστορία ως ψευδοσύνοδος.

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

ΒΙΝΤΕΟ Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ "ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ" ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ.























ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟΣ (ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ), ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ Ε΄ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΡΟΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΔΙΑΣΚΕΨΕΩΣ











ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ ΝΑ ΣΥΝΕΛΘΕΙ «ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟ» (α)

  



 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ
  ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 3 Ἀπριλίου 2016

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ ΝΑ ΣΥΝΕΛΘΕΙ «ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟ» (α)

1. Παρακαλῶ, ἀδελφοί χριστιανοί, νά προσέξετε ἰδιαίτερα αὐτά πού θά σᾶς πῶ στό σημερινό μου κήρυγμα, γιατί εἶναι πολύ σοβαρά!
Θά ἔχετε ἀκούσει ὅτι τώρα τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς πρόκειται νά γίνει μία Οἰκουμενική Σύνοδος, τήν ὁποία ἔχουν ὀνομάσει «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος». Σάν βαπτισμένοι καί μυρωμένοι χριστιανοί πού εἶστε, ἀνήκετε στήν Οἰκογένεια τοῦ Θεοῦ, πού λέγεται «Ἐκκλησία», εἶστε ὁ λαός τοῦ Θεοῦ, καί πρέπει λοιπόν νά γνωρίζετε γιά τό θέμα πού θά σᾶς μιλήσω σήμερα, γιά τήν μέλλουσα νά συγκληθεῖ Οἰκουμενική Σύνοδο. Γιά τήν ἐγκυρότητα τῶν Ἱερῶν Συνόδων ἀπαιτεῖται ἡ ἀναγνώρισή τους ἀπό τόν λαό, ἀπό Σᾶς, δηλαδή! Ἄν ὁ εὐσεβής λαός ἀπορρίψει μία Σύνοδο δέν ἰσχύει πιά αὐτή, γιατί, ὅπως τό εἶπαν παλαιά οἱ Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς μέ ἐγκύκλιό τους, «ὁ Φύλακας τῆς Ὀρθόδοξης πίστης εἶναι ὁ λαός».
2. Κατά πρῶτον, χριστιανοί μου, πρέπει νά σᾶς πῶ ὅτι ἡ Ἐκκλησία πάντοτε ἔκανε Συνόδους, καί σήμερα λοιπόν πρέπει νά κάνει τό ἴδιο. Εἶναι λάθος νά πιστεύουμε ὅτι οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι εἶναι ἑπτά καί σταματᾶμε ἐκεῖ. Ὄχι! Πάντοτε στήν Ἐκκλησία ἀναφαίνονται αἱρέσεις καί διάφορα προβλήματα γύρω ἀπό τήν πολιτεία καί τήν διοίκηση τῶν χριστιανῶν· καί γι᾽ αὐτό πρέπει νά συγκαλοῦνται Οἰκουμενικές Σύνοδοι γιά τήν καταδίκη τῶν αἱρέσεων καί γιά τήν λύση τῶν παρουσιαζομένων προβλημάτων. Καί ἐπειδή, ὅπως τό λέει ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος, τό πρῶτο γιά τό ὁποῖο συγκαλεῖται ἡ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων εἶναι γιά τήν καταδίκη μιᾶς κάποιας αἵρεσης, ὁπωσδήποτε πρέπει, στίς μέρες μας τουλάχιστον, νά συνέλθει Οἰκουμενική Σύνοδος, γιά νά καταδικάσει τήν μεγαλύτερη ἀπό ὅλες τίς αἱρέσεις τῶν αἰώνων, τόν Οἰκουμενισμό. Πρέπει, λοιπόν, νά συγκληθεῖ καί τώρα στήν Ἐκκλησία μας μία πανορθόδοξη Οἰκουμενική Σύνοδος καί ἤδη ἔχει ἀργήσει.
3. Ἀλλά ἐνῶ, χριστιανοί μου, θεωροῦμε ἀναγκαία τήν σύγκληση μιᾶς Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὅμως γιά τήν σύγκληση τῆς «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου», ὅπως τήν ἐκάλεσαν, εἰδικά γι᾽ αὐτήν τήν Σύνοδο ἔχουμε κάποια ἀμφιβολία καί δυσπιστία, πρίν ἀκόμη συγκληθεῖ. Καί ἡ ἀμφιβολία μας δημιουργεῖται ἀπό τίς Προσυνοδικές Διασκέψεις πού ἔγιναν, γιά νά ἑτοιμάσουν τά θέματα, τό ὑλικό γιά τήν Μεγάλη αὐτή Σύνοδο. Γιά τήν Σύνοδο αὐτή πραγματικά ἔγινε μεγάλη-μεγάλη προετοιμασία πολλῶν ἐτῶν. Οἱ ἑτοιμασίες ἄρχισαν ἀπό τό 1932! Πρίν ἀπό 85 περίπου χρόνια δηλαδή! Καί ἐνῶ ἔγινε τόσων ἐτῶν προετοιμασία, δέν μᾶς εἶναι καθόλου ἐλπιδοφόρα ἡ προετοιμασία αὐτή. Γιά νά μή σᾶς κουράσω μέ πολλά ἀναφέρομαι μόνο στήν σημαντική Γ´ Προσυνοδική Διάσκεψη στό Σαμπεζύ τῆς Γενεύης τό 1986. Δυστυχῶς στήν Διάσκεψη αὐτή πάρθηκαν ἀποφάσεις ξένες πρός τήν Ὀρθόδοξη Παράδοση, ἀποφάσεις πού ἀπηχοῦν τό πνεῦμα τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Γιά παράδειγμα: (α) Σέ κάποιο θέμα τῆς Διάσκεψης αὐτῆς οἱ αἱρέσεις παπισμός καί προτεσταντισμός λέγονται «Χριστιανικές Ἐκκλησίες». Γιατί στήν Διάσκεψη ἔγινε θέμα γιά τήν σχέση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας «μετά τῶν λοιπῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν», ὅπως ἀκριβῶς γράφεται. Τό θέμα εἶναι σοβαρό, γιατί ἡ ἴδια ἔκφραση ἐπαναλήφθηκε καί σήμερα, τό 2016, σέ σχετική Διάσκεψη. Ὥστε οἱ αἱρετικοί ἀποτελοῦν «Ἐκκλησία»; Ὄχι, χριστιανοί μου! Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ΜΙΑ καί αὐτή εἶναι ἡ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ! Τό θέμα εἶναι πολύ σοβαρό, γιατί ἄν καί οἱ αἱρετικοί ἀποτελοῦν «Ἐκκλησία», τότε ποιά τέλος πάντων εἶναι ἡ ΜΙΑ Ἐκκλησία, γιά τήν ὁποία λέγουμε στό «Πιστεύω» μας, «εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν»; Οἱ αἱρετικοί εἶναι ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία. Δέν εἶναι Ἐκκλησία.
(β) Ἀκόμη κατά τήν συζήτηση στήν Γ´ αὐτή Διάσκεψη στό Σαμπεζύ τῆς Γενεύης εἰπώθηκε ὅτι εἶναι καλοί οἱ διάλογοι μέ τούς αἱρετικούς Ἀγγλικανούς, γιατί ἀποτέλεσμα τῶν διαλόγων αὐτῶν ἦταν ἡ ἀναγνώριση τῶν ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν. Καί ἡ ἀναγνώριση αὐτή θεωρήθηκε ὡς βῆμα προόδου! ᾽Αλλά δέν σκέφθηκαν οἱ Σύνεδροι τῆς Διάσκεψης ὅτι εἶναι ἀδύνατη ἡ ἀναγνώριση τῆς ἱερωσύνης σέ αἱρετικούς, ἄν αὐτοί πρῶτα δέν ἀποκηρύξουν τήν αἵρεσή τους καί τήν πλάνη τους;
(γ) Θά γνωρίζετε, χριστιανοί μου, ὅτι γίνονται διάλογοι μέ τούς Παπικούς (τούς «Καθολικούς», ὅπως ἐπικράτησε νά λέγονται), μέ σκοπό νά ἀρνηθοῦν αὐτοί τίς αἱρέσεις τους καί νά ἐπανέλθουν πάλι στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Νά ἑνωθοῦμε δηλαδή πάλι μέ αὐτούς. Οἱ διάλογοι αὐτοί ἄρχισαν μετά τό Σχίσμα τό 1054 μ.Χ. Οἱ ἅγιοι Πατέρες μας ὅμως ἀπό παλαιά σάν βάση, ἀπαράβατη βάση, τῆς ἕνωσής μας μέ τούς Καθολικούς ἔθεσαν τόν ὅρο αὐτοί νά ἀπαρνηθοῦν τίς αἱρετικές διδασκαλίες τους καί νά ἐπιστρέψουν στήν Ὀρθοδοξία. Ἐπειδή ὅμως οἱ Καθολικοί ἐπιμένουν στίς πλάνες τους, γι᾽ αὐτό καί οἱ διάλογοι εἶναι χωρίς ἀποτέλεσμα. Ἀλλά στήν Γ´ Διάσκεψη στό Σαμπεζύ, γιά τήν ὁποία μιλᾶμε, εἰπώθηκε καί ὅτι αἰτία τῆς ἀποτυχίας τῶν διαλόγων μας μέ τούς Καθολικούς εἶναι ὅτι οἱ διάλογοι στηρίχθηκαν σέ ὄχι ὀρθή δική μας βάση καί διεξήχθηκαν σέ ὄχι γνήσιο δικό μας χριστιανικό πνεῦμα!... Ἐδῶ δηλαδή κατηγοροῦνται οἱ ἅγιοι Πατέρες καί αὐτός ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὅτι δέν εἶχαν σωστή βάση διαλόγου μέ τούς αἱρετικούς. Καί ἔρχονται τώρα νέοι πατέρες αὐτοί (!..) – «νεοπατερική θεολογία» – νά θέσουν ἄλλη βάση καί ὄχι τά ὀρθόδοξα δόγματα, πού ἦταν ἡ βάση τῶν ἁγίων Πατέρων. Ποιά θά εἶναι ἡ νέα βάση τῶν διαλόγων; Αὐτή πού λέει ὁ Οἰκουμενισμός: Ἡ ἀγαπολογία! Καί ἀκόμη εἰπώθηκε στήν Διάσκεψη, ὡς Προσυνοδική Διάσκεψη γιά τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο πού πρόκειται νά γίνει, εἰπώθηκε, λέγω, ὅτι στόν διάλογό μας μέ τούς Καθολικούς θά γνωρίσουμε ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι τήν «σοβαρότητα τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Δύσεως»!... Ἀλλά οἱ αἱρέσεις οὔτε «Ἐκκλησίες» εἶναι, οὔτε «σοβαρότητα» ἔχουν, ἀλλά μόνο πλάνες καί γελοιότητες.
4. Μέ τέτοιο λοιπόν πνεῦμα πού ἐπικρατεῖ σέ προδιασκέψεις γιά τήν μέλλουσα νά συγκροτηθεῖ Μεγάλη Σύνοδο, φοβούμεθα γιά τίς ἀποφάσεις της. Ὅμως, ἀποβλέποντες στήν ἁγιότητα καί τήν θεολογία τῶν Ἱεραρχῶν, πού θά συμμετάσχουν σ᾽ αὐτήν, καί, πρό παντός, πιστεύοντες στόν Ἱδρυτή τῆς Ἐκκλησίας μας, τόν Κύριόν μας Ἰησοῦν Χριστόν, εὐχόμεθα ἡ Σύνοδος αὐτή νά εἶναι συνέχεια τῶν προηγουμένων μεγάλων Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
Τό δικό σας ἔργο, ἀδελφοί χριστιανοί, εἶναι πρῶτον μέν νά κάνετε προσευχή στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, πού εἶναι ἡ κορυφή τῶν Ὀρθοδόξων δογμάτων, κατά τό «Χαῖρε τῶν δογμάτων Αὐτοῦ (δηλαδή τοῦ Χριστοῦ) τό κεφάλαιον», καί «τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἀσάλευτος πύργος», νά φωτίσει ὅλους τούς Ἱεράρχας νά θεολογήσουν ὀρθῶς κατά τήν «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο» πού πρόκειται νά συνέλθει. Στήν προσευχή σας δέ, χριστιανοί μου, νά λέτε ἀκόμη ὅτι «ἄν, Παναγία μου, ἡ Σύνοδος αὐτή πρόκειται νά μήν εἶναι σέ ὅλα της ὀρθόδοξη, νά μή γίνει». Ἀλλά καί ἄν, χριστιανοί μου, γίνει ἡ «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος», ὅπως τήν ὀνόμασαν, καί φανεῖ καθαρά ὅτι οἱ ἀποφάσεις της εἶναι ἐνάντιες πρός τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, πρός τήν διδασκαλία δηλαδή τῶν προηγουμένων Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας μας, τότε, ἁπλούστατα, δέν θά τήν δεχθοῦμε. Θά τήν ἀποκηρύξουμε. Στήν Ἐκκλησιαστική μας Ἱστορία ἔχουν συμβεῖ τέτοια γεγονότα. Σεῖς ὁ εὐσεβής λαός πρέπει νά ἀγρυπνεῖτε μέ προσευχή καί νά ὑπακούετε στούς ποιμένες, οἱ ὁποῖοι ὀρθοτομοῦν τόν λόγο τῆς ἀληθείας. Στούς ἄλλους, τούς οἰκουμενιστές, ἀνυπακοή!
Τό θέμα δέν τελείωσε. Θά τό συνεχίσουμε καί μέ τό ἑπόμενο κήρυγμα.

Μέ πολλές εὐχές,
† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος 
καί 
Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας






ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ
  ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ


Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 27 Μαρτίου 2016

ΑΠΛΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ
ΟΜΙΛΙΑ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (ΑΑΠ 32,783Ε-789Ε)

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

1. Διάβασα, ἀδελφοί μου χριστιανοί, μία ὡραία ὁμιλία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, περί προσευχῆς. Μοῦ ἄρεσε πολύ ἡ ὁμιλία αὐτή καί ἐπιθυμῶ νά σᾶς τήν προσφέρω μέ λίγα ἁπλᾶ λόγια. Στήν ἀρχή τῆς ὁμιλίας του ὁ Χρυσόστομος ὀνομάζει τήν προσευχή «κεφάλαιον παντός ἀγαθοῦ», ὅτι δηλαδή ἡ προσευχή εἶναι ἡ αἰτία ὅλων τῶν καλῶν. Πραγματικά, ἀδελφοί μου, ὅλα τά καλά προέρχονται ἀπό τήν προσευχή. Ἔτσι, αὐτό πού θέλουμε γιά τό καλό τῆς ψυχῆς μας καί τό καλό τῆς ζωῆς μας γενικά νά τό λέγουμε καί νά τό παρακαλοῦμε στόν Θεό μέ τήν προσευχή. Ἀλλά τό μεγαλύτερο καί γλυκύτερο καλό πού μᾶς δίνει ἡ προσευχή εἶναι ὅτι μᾶς κάνει τήν τιμή νά μιλᾶμε γιά τόν Θεό! «Πᾶς ὁ προσευχόμενος τῷ Θεῷ διαλέγεται», λέει ὁ Χρυσόστομος. Πόσο μεγάλη τιμή, πραγματικά, τό νά μιλᾶς μέ τόν Θεό!.. Αὐτή ἡ τιμή, λέγει ὁ ἅγιος πατέρας, μᾶς ἐξομοιώνει μέ τούς ἀγγέλους. Ναί, ἡ προσευχή, ἀγαπητοί μου, εἶναι τό κοινό ἔργο τῶν ἀγγέλων καί τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλά καί ἡ προσευχή ξεχωρίζει τούς ἀνθρώπους ἀπό τά ζῶα, γιατί τά ζῶα δέν προσεύχονται. «Αὕτη σέ χωρίζει τῶν ἀλόγων, αὕτη συνάπτει τοῖς ἀγγέλοις» (Χρυσόστομος)!
2. Ἀλλά αὐτός πού μιλάει στόν Θεό μέ τήν προσευχή, μόνο μέ αὐτό πού κάνει, γίνεται δικαιότερος καί ὁσιώτερος. Καί νά πῶς: Ὅποιος συνομιλεῖ συνέχεια μέ κάποιον παίρνει ἀπ᾽ αὐτόν τήν σκέψη του καί τό ἦθος του. Ἔτσι, ὄσοι συνομιλοῦν μέ σοφούς παίρνουν ἀπ᾽ αὐτούς τήν φρόνησή τους καί τήν σοφία τους. Τό ἴδιο, λέει ὁ Χρυσόστομος γι᾽ αὐτούς πού προσεύχονται. Συνομιλοῦντες μέ τόν Θεό παίρνουν τήν καλοκαγαθία καί τήν σοφία καί τούς τρόπους ἐπιείκειας τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, καταλήγουμε νά ποῦμε ὅτι αἰτία καί ἀφορμή ὅλων τῶν ἀρετῶν εἶναι ἡ προσευχή καί χωρίς τήν προσευχή δέν μποροῦμε νά πετύχουμε τίποτε. «Μηδέν δύνασθαι τῶν συντελούντων εἰς εὐσέβειαν εἰσελθεῖν εἰς ψυχήν, προσευχῆς καί δεήσεως ἔρημον», λέγει ὁ Χρυσόστομος.
Ἔπειτα, ὅσοι προσεύχονται σωστά, δέν ἀνέχονται μετά τήν προσευχή τους οὔτε νά κάνουν, ἀλλά οὔτε καί νά σκεφθοῦν κάτι, πού θά εἶναι ἀνάξιο γιά τήν προσευχή, πού πρό ὀλίγου γεύθηκαν. Ναί! Ὅσοι διαλέχθηκαν μέ τόν Θεό στήν προσευχή, δέν τούς κάνει ὄρεξη νά σκεφθοῦν ἔπειτα γιά αἰσχρές ἡδονές καί νά ἀνοίξουν ἔτσι δρόμο στόν διάβολο (δοῦναι τῷ διαβόλῳ πάροδον ἐπί τήν διάνοιαν»), νά κατοικήσει στήν ψυχή τους.
3. Ἡ προσευχή, λοιπόν, εἶναι πρῶτον συνομιλία μέ τόν Θεό, εἶπε ὁ Χρυσόστομος. Εἶναι «νεῦρα τῆς ψυχῆς» λέγει στήν συνέχεια ὁ ἅγιος πατέρας. Καί ὅπως τό σῶμα συγκρατεῖται ἀπό τά νεῦρα καί ἔτσι μόνο μπορεῖ νά στέκεται καί νά τρέχει, καί χωρίς τά νεῦρα διαλύεται, ἔτσι καί μέ τήν προσευχή. Εἶναι τά νεῦρα τῆς ψυχῆς. Οἱ ψυχές μας στέκονται καί κινοῦνται στόν δρόμο τῆς εὐσέβειας μέ τήν προσευχή. «Παραλύσαμε», χριστιανοί μου, πνευματικά, ἄν σταματήσουμε τήν προσευχή. Ἄν σταματήσουμε τήν προσευχή, εἶναι σάν νά βγάλουμε τό ψάρι ἀπό τήν θάλασσα. Ναί, χριστιανοί μου! Ὅπως τό ψάρι ἔγινε γιά τήν θάλασσα, ἔτσι καί ἡ ψυχή μας ἔγινε γιά τόν Θεό! Σπαρταράει τό ψάρι ἔξω ἀπό τήν θάλασσα καί πεθαίνει ἡ ψυχή μας, ὅταν δέν ἔχει σχέση καί συνομιλία μέ τόν Θεό. «Ἄν τῆς προσευχῆς ἀποστερήσης σαυτόν, ταὐτόν ποιήσεις, ὥσπερ ἄν εἰ τόν ἰχθύν ἐκ τοῦ ὕδατος ἐξήγαγες· ὥσπερ γάρ ἐκείνῳ (στό ψάρι) ζωή καί ὕδωρ, οὕτω σοι ἡ προσευχή», λέει ὡραῖα ὁ ἅγιος Χρυσόστομος.
4. Στό τέλος τῆς ὁμιλίας του ὁ ἅγιος πατέρας καταφεύγει στήν Ἁγία Γραφή γιά νά στηρίξει αὐτά πού εἶπε, ὅτι δηλαδή ἡ προσευχή ἔχει μεγάλη δύναμη καί αὐτή σώζει καί ἁγιάζει τόν πιστό.
(α) Γιά τήν δύναμη τῆς συνεχοῦς προσευχῆς μίλησε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὅταν εἶπε γιά τόν σκληρό ἐκεῖνο κριτή, πού οὔτε Θεό φοβόταν οὔτε ἀνθρώπους ἐντρεπόταν·  μιά ὅμως ἀδικημένη χήρα τόν παρακαλοῦσε συχνά νά τήν δικαιώσει ἀπό τόν ἀντίδικό της. Καί ὁ κριτής, ἄν καί ἄσπλαχνος, ὅμως, ἐπειδή ἐνοχλεῖτο συνεχῶς ἀπό τήν χήρα, τῆς ἐκπλήρωσε τό αἴτημά της καί τήν δικαίωσε. Καί ἄν ὁ σκληρός κριτής ἐνήργησε ἔτσι, ὁ πολυεύσπλαχνος Θεός δέν θά ἀκούσει τίς προσευχές τῶν παιδιῶν Του πού κράζουν σ᾽ Αὐτόν μέρα καί νύκτα; Θά τίς ἀκούσει βεβαίως (βλ. Λουκ. 18,1-8).
(β) Ἡ Ἁγία Γραφή πάλι μᾶς λέει ὅτι ἡ προσευχή σώζει ἔθνη καί πόλεις καί ὅλη τήν οἰκουμένη. Καί ὡς μαρτυρία γι᾽ αὐτό φέρει ὁ Χρυσόστομος τόν ἀπόστολο Παῦλο. Προσευχόταν γιά ὅλο τόν κόσμο, γι᾽ αὐτό καί τόν χαρακτηρίζει «φύλακα τῆς οἰκουμένης»· αὐτός, «διά τῆς συνεχοῦς δεήσεως πάντα τά ἔθνη διέσωσε», λέγει ὁ Χρυσόστομος. «Κάμπτω τά γόνατά μου – δηλαδή, γονατίζω, λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος – προσευχόμενος πρός τόν Πατέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, “ἐξ οὗ πᾶσα πατριά” ( δηλαδή, ἀπό τόν ὁποῖον κάθε γένος) στόν οὐρανό καί στήν γῆ παίρνει τό ὄνομα».
(γ) Καί τί προσεύχεται ὁ Ἀπόστολος Παῦλος; Προσεύχεται «κατοικῆσαι τόν Χριστόν ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν» (Ἐφ. 3,14-17). Βλέπεις, λέει ὁ Χρυσόστομος, πόση δύναμη ἔχει ἡ προσευχή; Κάνει τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων Ναούς, κατοικία Χριστοῦ. Πραγματικά, ποιό ἄλλο μεγαλύτερο ἐγκώμιο μπορεῖ νά εἰπωθεῖ γιά τήν προσευχή ἀπό τό ὅτι αὐτή μᾶς κάνει Ναούς τοῦ Χριστοῦ; «Κατοικῆσαι τόν Χριστόν ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν»! «Ὅν οὐ χωροῦσιν οὐρανοί, οὗτος εἰς ψυχήν εἰσέρχεται ζῶσαν ἐν προσευχαῖς» (Χρυσόστομος)!
(δ) Ἀπό τίς ἐπιστολές τοῦ Ἀποστόλου Παῦλου θά δοῦμε, ἀγαπητοί μου, ὅτι ὅλο τό ἀποστολικό του ἔργο καί ὅλα τά θαυμαστά του ἔργα, τό νά ἀντέχει σέ φυλακίσεις, τό νά ὑπομένει δαρμούς, τό νά διώχνει δαίμονες, τό νά ἀνασταίνει νεκρούς, τό νά θεραπεύει ἀρρώστους, ὅλα αὐτά τά πετύχαινε μέ τήν προσευχή! Ὅση δύναμη ἔχουν τά νερά γιά τά δέντρα, τό ἴδιο καί οἱ προσευχές στήν ζωή τῶν ἁγίων, λέει ὁ Χρυσόστομος. «Ἥν γάρ ἐπί τῶν δένδρων ἰσχύν ἔχει τά ὕδατα, ταύτην ἐπί τοῦ βίου τῶν ἁγίων αἱ προσευχαί»!
(ε) Ἄς θυμηθοῦμε τούς ραβδισμούς καί τήν φυλάκιση τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στούς Φιλίππους τῆς Μακεδονίας μαζί μέ τόν Σίλα (βλ. Πράξ. κ. 16). Ἀλλά ἔγινε μεγάλο θαῦμα τότε: Ἔγινε μεγάλος σεισμός καί σαλεύθηκαν τά θεμέλια τῆς φυλακῆς καί ἄνοιξαν ὅλες οἱ πόρτες της καί ἐλευθερώθηκαν ὅλοι οἱ φυλακισμένοι. Στην συνέχεια σώθηκε ψυχικά καί ὁ δεσμοφύλακας, γιατί πίστεψε στόν Χριστό. Ποιός τό ἔκανε τό θαῦμα αὐτό; Τό ἔκανε ἡ προσευχή! Γιατί λέει ἡ διήγηση στό βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων: «Περί δέ τό μεσονύκτιον Παῦλος καί Σίλας προσευχόμενοι ὕμνουν τόν Θεόν» (16,25).
(στ) Γι᾽ αὐτό καί ὁ Ἀπόστολος, γνωρίζοντας τήν δύναμη τῆς προσευχῆς, λέει σέ ὅλους τούς χριστιανούς: «Τῇ προσευχῇ προσκαρτερεῖτε, γρηγοροῦντες ἐν αὐτῇ, ἐν εὐχαριστίᾳ» (Κολ. 4,2). Νά προσεύχονται καί μάλιστα νά ἐπιμένουν στήν προσευχή. Νά γρηγοροῦν στήν προσευχή. Καί ἀκόμη περισσότερο λέγει στήν συνέχεια καί τό ἄλλο τό σημαντικό: Νά προσεύχονται καί γι᾽ αὐτόν καί ὅλους τούς κήρυκες, γιά νά κηρύττει μέ παρρησία τό Εὐαγγέλιο καί νά εὐλογεῖται τό κήρυγμά του. «Ἵνα μοι δοθῇ λόγος – λέγει – ἐν ἀνοίξει τοῦ στόματός μου ἐν παρρησίᾳ, λαλῆσαι τό μυστήριον τοῦ Εὐαγγελίου» (στίχ. 3). Τόση παρρησία ἔχουν οἱ προσευχές, χριστιανοί μου, ὥστε νά μπορεῖ ἕνας ἁπλός χριστιανός νά προσεύχεται καί γιά τόν ἀπόστολο Παῦλο. Νά παρακαλεῖ, δηλαδή, ἕνας ἁπλός στρατιώτης τόν βασιλιά γιά ἕναν πολύ μεγάλο στρατηγό!
(ζ) Ἄλλο παράδειγμα γιά τήν δύναμη τῆς προσευχῆς ἀπό τήν Ἁγία Γραφή φέρει ὁ Χρυσόστομος τόν μέγα πάλι ἀπόστολο Πέτρο, πού φυλακίστηκε καί αὐτός γιά τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀλλά ὅπως λέγει ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς, «γινόταν γι᾽ αὐτόν ἔνθερμη προσευχή στόν Θεό ἀπό ὅλη τήν Ἐκκλησία». Καί ἔγινε τό θαῦμα! Ἡ προσευχή τῆς Ἐκκλησίας ἄνοιξε τίς πύλες τῆς φυλακῆς καί ἐλευθερώθηκε ὁ Ἀπόστολος (βλ. Πράξ. 12,5 ἑξ.).
(η) Ὁ Μωυσῆς πάλι ἔσωσε τόν λαό τοῦ Ἰσραήλ ἀπό τούς Ἀμαληκῖτες μέ τήν προσευχή του, πού τήν ἔκανε κάνοντας καί τόν Σταυρό του, γιατί εἶχε τεταμένα τά χέρια του καί τό σῶμα του σχημάτιζε Σταυρό (βλ. Ἔξ. 17,10-11).
(θ) Ἡ προσευχή νίκησε τήν φωτιά στήν περίπτωση τῶν Τριῶν Παίδων στήν κάμινο καί νίκησε καί τά λιοντάρια στήν περίπτωση τοῦ προφήτου Δανιήλ (βλ. Δαν. 6,14 ἑξ).
(ι) Ἡ προσευχή γέννησε τόν προφήτη Σαμουήλ ἀπό τήν στείρα μητέρα του τήν Ἄννα (βλ. Α´ Βασ. κ. 1).
(ια) Μέ τήν προσευχή ὁ βασιλεύς Ἐζεκίας ἔτρεψε σέ φυγή τό πλῆθος τῶν Περσῶν (βλ. Δ´ Βασ. κ. 18). Ἐνῶ ἐκεῖνοι πού ἔφεραν στό τεῖχος πολεμικές μηχανές, ὁ Ἐζεκίας ὀχύρωνε τό τεῖχος του μέ τήν προσευχή, λέγει χαρακτηριστικά ὁ Χρυσόστομος.
(ιβ) Ἡ προσευχή ἔσωσε τούς Νινευΐτες. Τούς ἔσωσε ἀπό τήν βέβαιη καταστροφή τους (βλ. Ἰωάν. κ. 3).
Καί γενικά λέγει ὁ Χρυσόστομος, «ὅτι εἶναι γιά τό σπίτι τό θεμέλιο, τό ἴδιο εἶναι καί γιά τήν ψυχή μας ἡ προσευχή»!
Γι᾽ αὐτό, χριστιανοί μου, ποτέ νά μήν παραλείπουμε τήν προσευχή, γιατί ἀπ᾽ αὐτήν ἐξαρτᾶται ἡ πνευματική μας πρόοδος καί ἡ σωτηρία μας, ἀλλά καί ὅλα τά ἀγαθά τῆς ζωῆς μας.

Μέ πολλές εὐχές


† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας